چپتر 740: محروم‌کننده
چپتر 740: محروم‌کننده
«شکمباره؟» لومیان با لحنی تأییدآمیز گفت: «چه تصویرِ دقیقی.»
لودویگ به تمسخرِ لومیان اعتنایی نکرد و به معرفیِ کوتاهش ادامه داد: «تو این رده، گرسنگی واقعاً تو بدنهای ما ریشه میدوونه و اجازه میده پیرامونش تکامل پیدا کنیم.»
لومیان که نگران بود لودویگ دربارهٔ شکمبارهها فقط به همین بسنده کند، درست همانطور که ردهٔ ولگرد را توصیف کرده بود، پیشقدم شد و پرسید: «چه نوع تکاملهایی؟»
لودویگ چند ثانیه مکث کرد تا غذایش را قورت دهد.
سپس، تکهٔ کوچکی کیکِ لیمویی در دهانش چپاند و با صدایی خفه جواب داد: «اندامهای داخلی که برای هضمِ غذا و جذبِ نیرو مناسبترن. دندونهای محکمتر و قویتر، نیروی گاز گرفتن و اشتهایی که از حدِ عادی فراتر میره...
«این به ما کمک میکنه تا تواناییهای مختلف رو با کاراییِ بیشتری از غذا به دست بیاریم. دیگه لازم نیست نگرانِ مسموم شدن با سموم، ویروسها و باکتریهایی باشیم که غذا با خودش میاره.»
«به عبارتِ دیگه، حتی اگه خیلی سمی باشه، تا وقتی که با دهنت بخوریش و به چشمِ غذا بهش نگاه کنی، از سم نمیمیری؟» لومیان ناگهان حس کرد لودویگ دستیارِ مناسبی برای داروسازها میشود.
لودویگ جرعهای شیر نوشید و سر تکان داد.
«نمیتونیم از یه حدِ مشخصی فراتر بریم. خیلی از شکمبارهها از خوردنِ چیزای تصادفی میمیرن.»
و تو چیزای تصادفی نمیخوری؟ لومیان در دل پوزخند زد.
همزمان، در دل آهی کشید.
این پسر خیلی صادقه. بیشترِ وقتا واقعاً مثلِ یه بچهست. اصلاً یادش رفت اعتراض کنه که سؤالای اضافی پرسیدم.
لودویگ بطریِ شیر را پایین گذاشت و جعبهای کلوچه برداشت.
در میانِ صدای ملچوملوچ، ادامه داد: «ردهٔ ۷ متناظرش خوراکشناسه.
«تو این سطح، تواناییهای هضم و غذا خوردنمون بیشتر پیشرفت میکنه. میتونیم تشخیص بدیم کدوم موادِ اولیه خوراکیان، کدوما غیرخوراکیان، کدوم مواد میتونن اثرهای خاصی به همراه بیارن و کدوم مواد باید با بقیه ترکیب بشن.»
لومیان پیش از آنکه بپرسد، جدی فکر کرد: «استخراجِ اطلاعاتِ مربوطه از غذای خوردهشده، یکی از تواناییهای خوراکشناسه؟»
این توانایی کمکِ زیادی به لومیان کرده بود.
لودویگ که کلاهخوابِ نخیِ زرد و ضخیمی به سر داشت، مطیعانه سر تکان داد. «بله.»
او دربارهٔ تواناییهای متناظر توضیحی نداد.
لومیان از دیدگاهِ خودش نظر داد: «با اینکه خوراکشناس مفیده، حس میکنم تو این رده، قدرتِ نبردِ کافی نداری. آره، شاید ولگرد یه سطحِ مشخصی از تواناییهای دعوای خیابونی رو بهت بده.»
لودویگ بحث نکرد و به خودش زحمتِ این کار را هم نداد. چطور ممکن بود خوراکیهای لذیذی که از قبل در دهانش بود یا خوراکیهای بعدی، اهمیتِ کمتری از چیزی که دربارهاش حرف میزد داشته باشند؟
پوششِ آبنباتی را باز کرد و در دهانش گذاشت، در حالی که ردی از لذت در چهرهاش نمایان بود.
«فراتر از اون چیزیه که بهش میگی ردهٔ ۶، سرآشپز.»
لومیان سر به سرش گذاشت: «فکر میکردم متصدیِ باره.»
لودویگ جدی فکر کرد و گفت: «سرآشپزها طیفِ گستردهتری رو پوشش میدن. اینطور نیست که فقط بتونن کوکتل درست کنن.»
لومیان متفکرانه سر تکان داد.
«تواناییِ سرآشپز اینه که از موادِ اولیهٔ خاص برای درست کردنِ غذاها، شیرینیها، نوشیدنیها و کوکتلهای رازآلود استفاده کنه؟»
لودویگ این توانایی را بارها نشان داده بود.
لودویگ بیاختیار حالتی از خودراضی به خود گرفت.
«درسته. هر سرآشپزی به خاطرِ موادی که به دست آورده و غذایی که آماده کرده، ویژگیها و تواناییهای متفاوتی داره.
«سرآشپزها یه نقطهٔ اشتراک دارن: مهارتهای فوقالعادهای تو پردازشِ موادِ اولیه دارن. این شاملِ پیدا کردنِ نقطهضعفها و تکنیکهایی مثلِ بریدن، خرد کردن و تکه کردن میشه.»
فقط تو این ردهست که یکی از مسیرِ خوراکشناس واقعاً قدرتِ نبرد پیدا میکنه...
با این حال، سرآشپز شبیهِ پیمانکاره. قدرتِ نبردِ واقعیشون به همافزاییِ تواناییهاشون بستگی داره. حدِ بالاش خیلی بالاست و حدِ پایینش خیلی پایین... لومیان که به پیمانکار فکر میکرد، کنجکاوانه پرسید: «محدودیتی برای تعدادِ اثرهای دائمیای که یه سرآشپز میتونه از طریقِ غذاهای رازآلودِ مختلف به دست بیاره، وجود داره؟»
در موردِ اثرهای منفی، لومیان که پیش از این فیلهٔ ماهیِ لیموییِ یخی خورده بود، درکِ عمیقی داشت.
بسته به موادِ اولیه و محصولاتِ نهایی، غذاها یا کوکتلهای رازآلود اثرهای منفیِ متفاوتی به همراه میآوردند، اما بهطورِ قابلتوجهی ضعیفتر از اثرهایی بودند که یک پیمانکار تجربه میکرد.
لودویگ بهسرعت سر تکان داد: «نه. تا وقتی که کاملاً گرسنگی و حرص رو بپذیری، هیچ حدِ بالایی وجود نداره.»
این حدِ بالا یکم دیوانهواره... با این حال، این یعنی هیچ محدودیتی هم برای تعدادِ اثرهای منفی وجود نداره. حتی اگه هر کدوم خیلی کمتر از اثرهایی باشن که یه پیمانکار میاره، بعد از انباشته شدن دچارِ تغییرِ کیفی میشن... لومیان لحظهای درنگ کرد و به لودویگ که تقریباً غذایش را تمام کرده بود، نگریست.
«اولین باری که همو دیدیم، وقتی دیدم داری موشها رو میبلعی، فقط یه شکمباره بودی یا یه خوراکشناس؟»
لودویگ هیچ تلاشی برای پنهانکاری نکرد.
«خوراکشناس.»
(واقعاً هم داشت از غذاهایی که جلویش میگذاشتم ایراد میگرفت...) لومیان لحظهای درنگ کرد و گفت: «تو ماجرای حشرهٔ سیاه باتینگز بود که ردهت به سرآشپز برگشت؟»
لودویگ کوتاه تأیید کرد.
«از همون اول هم چیزِ زیادی نمونده بود. فقط کافی بود یه حشرهٔ سیاه باتینگز بخورم تا ارتقا پیدا کنم.»
لومیان بحث را به مسیرِ اصلی برگرداند: «ردهٔ بعدی چیه؟»
لودویگ خاطراتش را زیرورو کرد.
«چپاولگر.»
«چپاولگر؟» لومیان بیدرنگ به یادِ گلولهٔ چپاول افتاد که از یبوس گرفته بود.
(یعنی این معاملهای با فرقهٔ مسیرِ خوراکشناس بوده؟)
لودویگ فکر کرد لومیان میخواهد تواناییهای چپاولگر را توضیح دهد. او گفت: «یه چپاولگر میتونه برای مدتی یک تا سه توانایی رو از هدف بگیره. اگه بعدش بخشی از گوشتِ هدف رو بخوره، یکی از اون تواناییها رو برای همیشه به دست میاره و هدف هم برای همیشه اون رو از دست میده، مگه اینکه دوباره معجون بخوره یا منو بکشه—نه، یعنی اون چپاولگرِ مربوطه رو بکشه.
«تو ردهٔ چپاولگر، دستورپختهامون خیلی گستردهتر میشه. کلی چیزایی که قبلاً نمیشد خوردشون، تبدیل به غذا میشن.
«ما میتونیم چیزایی رو بخوریم که قبلاً نمیتونستیم.»
لومیان که مطمئن نبود برداشتش با منظورِ لودویگ یکی باشد، پرسید: «مثلاً چی؟»
لودویگ نگاهش کرد و دو مثال زد:
«تا حدودی تباهی، و همینطور گلولههای آتش، آذرخش و بقیهٔ شکلهای انرژی.»
(میتونن چیزای خیلی خطرناکتری بخورن و چیزایی رو مصرف کنن که اصلاً نباید غذا به حساب بیان...) لومیان به یادِ یکی از دشمنانی افتاد که در مهمانخانه با او روبهرو شده بود و چیزی که لودویگ تازه به آن اشاره کرده بود. برای اطمینان پرسید: «پس اون تواناییِ آماده کردنِ موادِ اولیه، شاملِ این مواد هم میشه؟»
لودویگ صادقانه اعتراف کرد: «آره.»
لومیان گلولهٔ ماتِ چپاول را از کیفِ مسافرش بیرون کشید و روی میزِ غذاخوری گذاشت.
«این مالِ یه چپاولگره؟»
چشمانِ لودویگ برقی زد.
«آره.»
با اضطراب گفت: «میتونم... میتونم اینو به عنوانِ جایزه بردارم؟ دیگه اون ویژگیِ فرابشری رو نمیخوام!»
لومیان عمداً تحریکش کرد: «به نظرم ویژگیهای فرابشری خیلی باارزشترن.»
لودویگ با چهرهای غمگین و بیمیل گفت: «اما فقط یکیشون رو میتونم انتخاب کنم.
«تازه هنوز نمیتونم ویژگیهای فرابشری رو بخورم. فعلاً فقط میتونم به عنوانِ موادِ اولیه ازشون استفاده کنم.»
(که اینطور...) لومیان به لودویگ چشم دوخت و افکارش را مرتب کرد.
«چقدر دیگه باید بخوری تا به چپاولگر برگردی؟»
لودویگ به گلولهٔ چپاول اشاره کرد: «هرچی جلوتر میرم، سختتر میشه. نمیتونم فقط یه عالمه غذا بخورم. به غذاهای باکیفیتتر و پرانرژیتری نیاز دارم. برای رسیدن به چپاولگر حداقل به ۲۰۰ تا از این گلولهها نیاز دارم.»
لومیان خندید و با لحنی شیطانی زمزمه کرد: «اگه همون چپاولگری که این گلوله رو ساخته بخوری چی؟»
چشمانِ لودویگ روشن شد: «اونوقت فوراً برمیگردم!»
لبخندِ لومیان پهنتر شد.
«به نظر نمیاد تواناییهای هجومیِ قویای داشته باشی. من میتونم کمکت کنم چیزایی رو که برای گیر انداختنِ اون فرابشرها لازم داری به دست بیاری، ولی باید به حرفم گوش بدی و تا قبل از اینکه نیمهخدا بشم هر کاری میگم بکنی. باید کاملاً با هم هماهنگ باشیم.
«این قولِ منه. تو هم پای معامله میمونی؟»
لودویگ لحظهای تردید کرد و بعد با بیمیلی سر تکان داد.
«قبوله.»
(هوف، آروم باش... این تازه شروعِ «رام کردن»ـه، نه پایانش. راهِ درازی در پیشه...)
لومیان لبخندش را فروخورد و با کنجکاوی پرسید: «اون موقع پیروِ کی بودی؟
«نیازی به اسمِ کاملش نیست. فقط یه چیزی مثلِ ‹مادرِ بزرگ› صداش کن.»
لودویگ غافلگیر شد.
حالتِ چهرهاش چند بار عوض شد و بعد اشک روی گونههایش روان شد. مثلِ یک بچه زد زیرِ گریه.
«مـ-من یادم نمیاد!
«فراموش کردم. همهچیز رو فراموش کردم!»
با شنیدنِ صدای گریهاش، لوگانو با پالتویی ضخیم از اتاقِ مهمان بیرون آمد.
پزشک بلافاصله متوجهِ لومیان شد و با گیجی پرسید: «چرا داره گریه میکنه؟»
(این واقعاً همون آدمخوارِ وحشتناکِ جشنِ رؤیاست؟)
لومیان در جواب خندید.
«غذاهای خوشمزه رو بهش نشون دادم ولی هیچی بهش ندادم.»
لوگانو با سردرگمی نگاهی به هر دوی آنها انداخت و گفت: «بسیار خوب...» و بعد به اتاقش برگشت.
حضورِ کوتاه لوگانو باعث شد لومیان به یادِ چیزی بیفتد و فکرِ خطرناکی به سرش زد.
او بقایای بندِ نافِ اومبلا را از کیفِ مسافرش بیرون کشید و با لودویگ که کمکم هقهقش بند آمده بود «مشورت» کرد.
«با این چه غذاها و نوشیدنیهایی میتونی درست کنی؟»
گمان میرفت آن بندِ ناف که از فرزندِ خدای مادرِ بزرگ به جا مانده بود، فقط مادهای برای ساختِ طلسمهای کوچک، اشیاءِ رازآلود و سلاحهای فرابشری باشد. اما حالا لومیان فکر میکرد شاید یک خوراکشناس نگاهِ متفاوتی به آن داشته باشد.
لودویگ با دیدنِ بقایای بندِ نافِ اومبلا لبهایش را لیسید.
«باهاش میشه سه نوع غذا با اثرهای رازآلودِ مختلف درست کرد.
«یه غذا ناباروری رو کاملاً درمان میکنه.»
لومیان با تفریح گفت: «به اون نیازی ندارم. اون دو تای دیگه چی؟»
لودویگ با لحنی حرفهای گفت: «یکیشون تواناییهای خوددرمانیِ قویای میده، هرچند از مالِ یه خونآشام ضعیفتره.
«و اون یکی...»