چپتر 741: ارزیابی
چپتر 741: ارزیابی
«دیگه چیکار میکنه؟»
لومیان که دید لودویگ انگار نگرانیهایی دارد و مکث کرده، برای گرفتنِ جواب اصرار کرد.
لودویگ به تکه بندِ نافِ جلوی لومیان خیره شد و پیش از جواب دادن درنگ کرد: «میتونه تا حدی هاله و تبارت رو تغییر بده، اینطوری بعضی موجودات که خردِ لازم رو ندارن، تو رو بهعنوانِ فرزندِ خدای "مادرِ بزرگ" میبینن.»
چهرهٔ لومیان جدیتر شد.
«پس داری میگی میتونه واقعاً تبارِ فرزندِ خدا رو با تبارِ من ترکیب کنه، حتی اگه تقریباً ناچیز باشه؟»
و این میتونه موجوداتِ کمهوش یا اونایی رو که فقط از روی غریزه عمل میکنن گول بزنه؟
لودویگ با جدیت سر تکان داد: «آره. اون ذره تبار چیزی رو برات تغییر نمیده و فقط موجوداتی که مستقیماً توسطِ "مادرِ بزرگ" خلق شدن یا اونایی که عطیههای وی رو دریافت کردن میتونن حسش کنن.»
خیلی مفید به نظر نمیرسه، اما تو شرایطِ خاص میتونه فوقالعاده حیاتی باشه.
در مقایسه با درمانِ ناباروری یا تقویتِ خوددرمانی، جای بیشتری برای تخیل داره...
لومیان کلماتش را سنجید و پرسید: «عوارضِ جانبیش چیه؟»
نکنه جنسیتم رو عوض کنه؟ هر چی باشه، به نظر میرسه فرزندِ خدای مادرِ بزرگ، اومبلا، زن بوده.
نگاهِ حریصِ لودویگ از بندِ ناف به لومیان برگشت و با حسرت گفت: «برای یه نفرِ دیگه، ممکنه باعث بشه فرزندِ خدای "مادرِ بزرگ" تو بدنش شروع به رشد کنه، اما برای تو نه. تو فقط باید نگرانِ این باشی که "مادرِ بزرگ" چشمش رو روت قفل کنه و واقعاً زیرِ نظرت بگیره.»
لومیان بیست ثانیهای ساکت ماند و بعد بهآرامی بقایای بندِ نافِ اومبلا را در کیفِ مسافرش گذاشت.
عجلهای نداشت که لودویگ از بقایا برای درستکردنِ غذایی با اثرهای ویژه استفاده کند، در عوض قصد داشت پیش از تصمیمگیری با خانمِ شعبدهباز مشورت کند.
حاضر بود خطر کند، اما بیپروا نبود.
لودویگ مشتاقانه به گلولهٔ ماتِ محرومسازی نگاه کرد و پرسید: «حالا میتونم بخورمش؟»
لومیان دوباره لبخند زد و چیزِ دیگری از کیفِ مسافرش بیرون آورد: «یه سؤالِ آخر.»
شیشهٔ کوچکی بود حاویِ پودرِ لکهٔ خونِ باستانی.
این از وارلاک شیطانی برمن به دست آمده بود که بازدیدکنندهای از جزیرهٔ رستاخیز به نامِ هریسون راهنماییاش میکرد. او روحی به نامِ آردن را از اعماقِ مرگ احضار کرده و بهراحتی کشته بود و خونش را برای آیینی در آینده جمع کرده بود. لومیان مقداری از این پودرِ لکهٔ خون را از اتاقِ او برداشته بود.
پیش از این، لومیان از فرانکا خواسته بود با استفاده از پیشگویی آینه جادویی تحقیقی انجام دهد و تأیید کرده بود که واقعاً از اعماقِ عالمِ ارواح آمده است، اما اطلاعاتِ بیشتری به دست نیاورده بود. حالا میخواست خوراکشناس آن را بچشد تا ببیند میتواند اطلاعاتِ مهمتری از آن بیرون بکشد یا نه.
بهخوبی به یاد داشت؛ مردمِ جزیرهٔ رستاخیز ادعا میکردند که میتوانند بارها بمیرند و زنده شوند و هرگز پیر نشوند، و رازش در تسلطِ آنها بر نشانههایی از اعماقِ مرگ بود.
این شاید واقعاً راهی برای زنده کردنِ مردهها باشه.
لومیان لبخندش را حفظ کرد و شیشهٔ حاویِ پودرِ لکهٔ خونِ باستانی را بهسمتِ لودویگ هل داد: «قابلِ خوردنه؟»
لودویگ مدتی با دقت پودر را بررسی کرد و بعد درِ شیشه را باز کرد و چند بار با انگشتانش آن را لمس کرد.
بدونِ اشتیاقِ چندانی جواب داد: «آره.»
لومیان گفت: «پس نصفش رو بخور.» و با انتظار تماشا کرد که لودویگ مقدارِ کمی از پودرِ لکهٔ خونِ باستانی را در دهانش ریخت و فقط کمی از آن را باقی گذاشت.
لودویگ مدتی آن را جوید و مزهمزه کرد و بعد «نقدِ خوراکشناسانه»اش را شروع کرد: «عطرِ غنیِ مرگ و آرامشِ ابدی داره که از اعماقِ عالمِ ارواح سرچشمه میگیره.
«مالِ مردیه تو سیسالگی، با ویژگیهایی از هر دو مسیرِ کاوشگر راز و مرگ، تو وضعیتِ روانیِ نامناسبی قرار داره و بهشدت مستعدِ بیثباتیِ احساسیه...»
با شنیدنِ این حرف، لومیان ابرو بالا انداخت.
انگار داره خودِ وارلاک شیطانی برمن رو توصیف میکنه!
اما این پودرِ لکهٔ خون مالِ روحِ پلیدی به اسمِ آردنه که برمن کشتش، مگه نه؟
لومیان حدسش را تأیید کرد: «از استانِ زمستانِ اینتیس؟»
لودویگ ملچملوچی کرد: «آره.»
او اطلاعاتِ دیگری هم که از پودرِ لکهٔ خون به دست آورده بود به اشتراک گذاشت که هر کدام با وضعیتِ وارلاک شیطانی مطابقت داشت.
لومیان هیجانی مورمورکننده حس کرد: این نمیتونه به این معنی باشه که برمن خودش رو احضار کرده، خودش رو کشته و بعد خونِ خودش رو جمع کرده، میتونه؟
پودرِ لکهٔ خونِ باستانی قطعاً به دلیلِ مشکلاتِ دیگری توسطِ برمن به جا نمانده بود، چون هم فرانکا و هم لودویگ تأیید کرده بودند که خون ارتباطِ تنگاتنگی با مرگ و عالمِ ارواح دارد. لومیان دو بار با وارلاک شیطانی جنگیده بود و باور داشت که او در آن زمانها هنوز زنده بوده است.
با استفاده از روشی که هریسون از جزیرهٔ رستاخیز یاد داده بود، برمن روحِ پلیدی رو از اعماقِ مرگ احضار کرد که خودش بود، اِ، نشانهٔ خودش؟
نشانهٔ خودش رو تو اعماقِ مرگ کشت و فهمید خیلی ضعیفه؟
باورش سخته...
هریسون از جزیرهٔ رستاخیز دقیقاً چی میخواد و چه حقایقِ پنهانی پشتِ زنده شدنِ جزیرهنشینها نهفتهست؟
افکارِ لومیان بهسرعت میچرخید و حس میکرد رازهای جزیرهٔ رستاخیز دستکمی از رویدادهای سطحبالایی که پیشتر تجربه کرده بود، ندارد.
لودویگ با اشتیاقِ فراوان دوباره به گلولهٔ محرومکننده نگاه کرد و پرسید: «میشه الان بدیش به من؟»
او شیشهٔ کوچکِ حاویِ باقیماندهٔ پودرِ لکهخونِ باستانی را به لومیان پس داد.
لومیان گلولهٔ محرومکننده را به سمتِ لودویگ انداخت و گفت: «آره.»
لودویگ آن را گرفت و گلولهٔ مات را در دهانش چپاند.
لومیان با خندهای پرسید: «همینطوری مستقیم میخوریش؟ نمیخوای اول بپزیش؟ یا شاید با یه کوکتل قاطیش کنی؟»
لودویگ با صدایی خفه جواب داد: «نیازی به این کارا نیست، میتونم مستقیم جذبش کنم.»
همانطور که حرف میزد، گلولهٔ محرومکننده را مثلِ بستنیمکی مکید و دوباره از دهانش بیرون آورد.
در مقایسه با قبل، پوستهٔ فلزی و ماتِ گلوله بهطرزِ چشمگیری نازکتر شده بود و نمادهای پیچیدهای که روی سطحش حک شده بودند، حالا سوراخسوراخ و پر از جای دندان بودند.
لودویگ سه بار آن را مکید و در نهایت، وقتی باروتِ درونش بهطورِ مبهمی نمایان شد، گلوله را در دهانش گذاشت، با صدای خردشدنی جوید و قورتش داد.
لومیان با چهرهای درهمکشیده تماشا میکرد و درکِ عمیقتری از تغییراتِ مختلفی که گرسنگی میتوانست به همراه بیاورد، پیدا کرد.
لودویگ پس از خوردنِ گلولهٔ محرومکننده، چشمانش را بست تا مزهاش را بچشد و مشتاقِ بیشتر بود.
لومیان برای گلولهٔ خارقالعادهای که از یبوس گرفته بود، احساسِ پشیمانی کرد.
گلولهٔ تضعیفکننده، گلولهٔ محرومکننده و گلولهٔ درونپاشی به اهدافِ موردنظرشان نرسیده بودند، در حالی که گلولهٔ زهر، گلولهٔ پوسیدگی و گلولهٔ بارداری به فرانکا داده شده بودند.
لومیان پرسید: «چه حسی داری؟»
لودویگ در حالی که چشمانش را نیمهباز نگه داشته بود، جواب داد: «خوشمزهست، یه مزهٔ آشنا.»
پس از لحظهای تأمل، ناگهان چشمانش را باز کرد؛ نگاهش تیز و هوشیار بود.
«پـپدرخوانده، میشه زودتر بفهمی کی اون گلوله رو ساخته؟»
ای تولهسگ، اونا همون فرقهای هستن که پیروِ ایزدِ توئن... ولی نمیتونم سرزنشت کنم، الان دیگه مغز تو کلهت نیست... و برای یه خدای پلید، قربانی کردنِ هر تعداد عطیهگیرندهای میارزه اگه باعث بشه یه فرشته از بندهاش رها بشه، برگشتن به شکمِ یه فرشته مثلِ برگشتن به بهشتِ اون ایزده...
لومیان در دل با خودش زمزمه کرد، به نشانهٔ موافقت سر تکان داد و بهآرامی برخاست و به سمتِ اتاقخوابش رفت.
در رختخواب دراز کشید و به سقفِ تاریکی که با لوستری تزئین شده بود خیره ماند و با وجودِ بوی ماندگارِ آبسنت، هیچ نشانی از خوابآلودگی حس نمیکرد.
پس از اینکه معلوم نبود چقدر در سکوت خیره مانده، با پوزخندی به خودش خندید و سعی کرد از تفکر برای به خواب رفتن کمک بگیرد.
بهآرامی کرهای خطخورده را تجسم کرد که چشمی روی آن در ذهنش رویید.
حالتش آرام گرفت و خوابآلودگی شروع به غلبه کرد.
در همان لحظه، لومیان جا خورد.
تفکر را خواهرش به او یاد داده بود و الگوی تفکر را هم او سرسری کشیده بود...
لومیان بهآرامی به خودش خندید، خندهای که میلرزید.
دقایقی بعد، غرق در خاطراتِ زندگیاش در دهکدهٔ کوردو شد، از جمله همان تعاملاتی که در عالمِ رؤیا داشت.
حالا که به عقب نگاه میکرد، حتی آنها هم گرمای غیرقابلتوصیفی به همراه داشتند.
همانطور که افکارش پرسه میزد، لومیان به یادِ موجودِ همپیمانِ خواهرش، کاغذِ سفید افتاد.
نمیدونم کاغذِ سفید تو چه وضعیتیه...
اگه بخوایم دقیق بگیم، اورور کاملاً نمرده، پس پیمانش با کاغذِ سفید هنوز باید پابرجا باشه...
حیف، موجوداتِ همپیمان پیک نیستن، فقط پیمانکار میتونه احضارشون کنه، وگرنه کاغذِ سفید رو احضار میکردم تا وضعش رو ببینم...
به قولِ اورور، دیدنِ چیزی که از کسی به جا مونده باعث میشه به یادِ اون آدم بیفتی؟ یا اینکه اونقدر یکی رو دوست داشته باشی که حتی از حیوونای خونگیش هم خوشت بیاد؟
آه، اینطوری نیست که نتونم احضارش کنم، از اونجایی که ترمیبوروسِ مهرومومشده درونم و من یکی هستیم، پارهروحِ اورور هم باید همینطور باشه، احضارِ من مثلِ اینه که اورور داره این کار رو میکنه... با این فکر، لومیان ناگهان سر جایش نشست.
در تاریکی، محرابی برپا کرد و ورد را به زبانِ مناسب زمزمه کرد:
«من!
به نامِ خودم احضار میکنم:
روحی که در بیاساسی سرگردان است، موجودی دوستانه که میتواند مطیع شود، گلولهٔ ضعیفی که میتواند از راهِ تلهپاتی با من ارتباط برقرار کند...»
با طنینانداز شدنِ ورد، نورِ شمع بهآرامی سوسو زد، اما هیچ اتفاقی نیفتاد.
با دیدِ روحیِ فعال، لومیان کاغذِ سفیدی را که در رؤیاهایش ظاهر شده بود، ندید.
«آه...» ناامید دوباره دراز کشید.
با گذشتِ زمان، لومیانِ بیخواب ناگهان هوشیار شد و کوچکترین خستگیای احساس نکرد.
ساعت ششِ صبح بود.
لومیان در سکوت برخاست و شروع به تمیز کردنِ محراب کرد.
در همان لحظه، پیکی «عروسکی» با لباسی طلاییروشن از خلأ بیرون آمد و کیسهسکهای تیره و نامهای مربعشکل و تاشده را روی میز انداخت.
این همون پاداشِ خانمِ شعبدهبازه؟ یکیشون کیفِ مسافره؟ لومیان سرِ حال آمد و کیسهسکهٔ تیره را برداشت.
پیکِ «عروسکی» نگاهی به او انداخت، بینیاش را گرفت و گفت: «مستِ لایعقل! لباست بو میده!»
اوه... لومیان که دیشب نه حمام کرده بود و نه لباسهایش را عوض کرده بود، از روی خجالت گلویش را صاف کرد و از او تشکر کرد.
پس از رفتنِ پیکِ «عروسکی»، او به بررسیِ پاداشها ادامه داد.