چپتر 742: پاداشها
چپتر 742: پاداشها
آن کیسهٔ سکهٔ تیره در واقع کیفِ مسافری بود که سه چیز در خود داشت: طوماری از پوستِ گوسفند با تهرنگِ قهوهای، میخی سهگوش و تقریباً نامرئی، و هفتتیری سیاه با سازوکارِ مکانیکیِ پیچیده.
لومیان برای بیرون آوردنِ پاداشها شتاب نکرد، بلکه در عوض نامهٔ مربعشکل و تاشده را باز کرد.
توضیحاتِ پاداشها:
فرمولِ معجونِ شوالیهٔ خونآهنین: خودت ببین.
کیفِ مسافر: نیازی به معرفیِ بیشتر نیست، مگر نه؟
تیغهٔ زمستانی: شیءِ رازآلودی ساختهشده از غبارِ ارواحِ کینهجوی باستانی و نیروی روحیِ باقیمانده.
هر موجودی که با آن سوراخ شود، حتی بدونِ زخمِ آشکار، دچارِ خشکیِ یخی و افکارِ مهارناپذیر میشود، گویی شبحی او را تسخیر کرده است.
افزون بر این، با ادامه یافتنِ نبرد، اهدافِ تیغهٔ زمستانی، حتی بدونِ تماسِ مستقیم، رفتهرفته درمییابند که افکارشان کند و حرکاتشان خشک و ناشیانه میشود.
نقطه ضعفش این است که حاملِ آن بهتدریج گرمای بدنش را از دست میدهد و رو به حالتِ مردگی میرود.
اگر این روند از محدودیتِ زمانیِ لازم فراتر رود، بازگشتناپذیر میشود.
قرار دادنش در کیفِ مسافر، اثرهای منفیِ حملِ آن را بهخوبی خنثی میکند. فقط باید مراقب باشی که نبرد بیش از ۳ ساعت طول نکشد. البته، تو بهعنوانِ ردهٔ ۵ مسیرِ شکارچی، یک دروگرِ سوزان، میتوانی اثرهای منفی را دستکم ۴ ساعت بدونِ هیچ اقدامِ متقابلی تاب بیاوری.
لومیان با خواندنِ این سطرها، بیدرنگ به یادِ نقابِ زرینِ خاندانِ اِگِرز افتاد.
آن نقاب نیز میتوانست شخص را به موجودی مرده تبدیل کند، در حالی که از روان و آگاهیاش محافظت میکرد تا زنده بمانند. پس از برداشتنِ نقاب، شخص بهراحتی به حالتِ اولیهاش برمیگشت.
یعنی اگه نقابِ زرینِ مرگ رو بزنم، میتونم بدونِ هیچ عارضهای از تیغهٔ زمستانی استفاده کنم؟
من که خودم یه مردهام، پس اون مردگیِ تدریجی روم اثر نداره... نه، اگه اون نقابِ زرین رو خیلی طولانی روی صورتم نگه دارم، وقتی برش دارم یعنی مرگِ واقعی، درجا میمیرم...
لومیان که هیچ راهِ دررویی پیدا نکرده بود، با ناامیدی آه کشید.
او به خواندنِ بخشِ پایانیِ نامه ادامه داد:
زمستان در راه است: این هفتتیر در محلِ آیینی سرّی اما شکستخورده، هنگامِ تحقیق دربارهٔ فرقه انقراض کل پیدا شد. قرار بود سلاحی گرم و کلکسیونی باشد، اما به دلیلِ تباهی در طولِ آیین، به سلاحی سهمگین با تعدادِ دفعاتِ استفادهٔ محدود تبدیل شد.
گلولههایی که شلیک میکند حاملِ آن تباهیاند و دو اثر به همراه دارند:
یک، تضمین میکند که گلوله به هدف میخورد؛ حتی قدیسان نیز، مگر اینکه از تواناییهای ویژهای برای جاخالی دادن استفاده کنند، تیر میخورند. برای موجوداتِ پایینتر از نیمهخدایان، مگر اینکه جایشان را با یک جایگزین عوض کنند یا شلیککننده دچارِ توهم شده و قادر به نشانهگیری نباشد، تیر به هدفِ موردنظر میخورد و هرگونه جایگزینی بیاثر خواهد بود.
دو، مرگ را تضمین میکند؛ حتی قدیسان، در صورتِ نداشتنِ ویژگیها و تواناییهای خاص، با خوردنِ تیر آسیبِ شدیدی میبینند و بهتدریج میمیرند. برای موجوداتِ پایینتر از نیمهخدایان، تیر خوردن به معنای مرگ حتمی است.
این دو اثر نمیتوانند همزمان وجود داشته باشند؛ برای هر شلیک باید یکی را انتخاب کرد.
تعدادِ دفعاتی که میتواند این اثرها را به همراه داشته باشد، ۴ بار است. پس از اتمام، «زمستان در راه است» به یک هفتتیرِ عادی تبدیل میشود و شروع به زنگ زدن و پوسیدن میکند. با این حال، تا آن زمان، شلیکهای عادیِ آن نیز با هر زخم بیماریهایی را پخش میکنند که نوعِ بیماری پیشبینیناپذیر است.
پس از هر بار استفاده از «زمستان در راه است»، باید در طولِ هفتهٔ بعد از یک داروساز یا دکتر درمان بخواهی، حتی اگر هیچ علامتی ظاهر نشود.
اگر بهموقع درمان نشوی، ناگزیر به بیماریِ لاعلاجی مبتلا میشوی که داروسازان و دکترهای ردهٔ پایین به دلیلِ عواملِ رازآلود قادر به درمانش نخواهند بود.
این سلاحیه که میتونه به نیمهخدایان آسیب بزنه...؟ بعد از ماجرای خودِ نقاشیشدهٔ ناظر پرل، یعنی خانمِ شعبدهباز و همتایانش دارن آگاهانه چیزایی بهمون میدن که روی نیمهخدایان اثر میذاره و عوارضِ جانبیش هم قابلتحمله؟ دکتر...
لومیان نیمرخی چرخید و نگاهش را به سمتِ در دوخت.
لوگانو از پیش بیدار شده بود و داشت اولین صبحانهٔ لودویگ را آماده میکرد.
لومیان پس از تأییدِ پاداشها، دست در کیفِ مسافر برد و طومارِ پوستگوسفندِ قهوهایرنگ را بیرون کشید که با جوهرِ سرخِ تیره رویش نوشته شده بود:
نامِ رده: شوالیهٔ خونآهنین
رده: ۴
مادهٔ اصلی: هستهٔ غولِ ماگما، سنگِ فاجعه
موادِ مکمل: ۸۰ میلیلیتر ماگمای جوشان، ۲۰ گرم پودرِ گیاهِ تباهشده با سنگِ فاجعه، ۲۰ گرم خاکِ آغشته به خونِ سربازان از یک میدانِ نبردِ بزرگ، یک بلوط
آیین: گروهی دستکم ۳۰ نفره تشکیل دهید، رفاقتِ عمیقی با آنها پرورش دهید و بگذارید با همافزاییِ کامل در کنارِ هم قویتر شوند، طوری که مقصودِ رهبر را از طریقِ تماسِ چشمی و حرکات بفهمند و تقریباً به یک موجودیتِ واحد تبدیل شوند، سپس از آنها بخواهید آیین را اجرا کنند (هرچه گروه قویتر و منسجمتر باشد، اثرِ آیین بهتر خواهد بود).
لومیان هنگام خواندن، سوزش شدیدی از کلماتِ نوشتهشده با جوهرِ سرخِ تیره حس کرد و به نظرش رسید بوی زنگزدگی و خون به مشامش میرسد.
پوف... لومیان تازه خواندنِ فرمولِ معجونِ شوالیه خونآهنین را تمام کرده بود و بهسرعت آن را روی میز گذاشت، گویی در جهنمی از شعله و خون فرو میرفت.
چه تأثیرِ روانیِ شدیدی...
به خاطرِ اینه که فرمولِ معجونِ ردهٔ ۴ ذاتاً همچین ویژگیهایی داره، یا چون یه فرشته نوشتهش، شایدم ترکیبی از هر دو؟
ماگمای جوشان... یعنی باید ماگما رو مستقیم سر کشید و اگه ارتقا پیدا نکنی، میمیری؟
لومیان فرمولِ معجونِ شوالیه خونآهنین را در ذهن سپرد و گهگاه پوستِ غزال را باز میکرد تا مطمئن شود اشتباهی نکرده است.
...
صبح، در آپارتمانِ ۷۰۲، در خیابان اوروسای، پلاکِ ۹.
لومیان کیفِ مسافرِ جدید و دو سلاح را روی میزِ عسلی گذاشت و دربارهٔ آن دو سلاح با جزئیات توضیح داد.
فرانکا با گیجی پرسید: «فقط سه تا چیز؟»
لومیان خندید.
«فرمولِ معجونِ ردهٔ ۴ شوالیه خونآهنین برای مسیرِ شکارچی هم هست، اما برای شما بیمعنیه.»
فرانکا با چشمانی درخشان جواب داد: «کی گفته؟ تو ردهٔ ۴، یه دیوبانو میتونه به مسیرِ شکارچی تغییرِ مسیر بده!»
نزدیک بود بگوید پیش از پیوستن به فرقهٔ دیوبانو، رؤیایش به دست آوردنِ فرمولِ معجونِ شوالیه خونآهنین بود تا دوباره خودش را به یک مرد تبدیل کند.
پیش از آنکه لومیان بتواند جوابی بدهد، فرانکا مشتاقانه خواهش کرد: «میشه ببینمش؟ چیزی که ازت کم نمیشه. اینطوری اگه زن شیطانی رنج بشم و چیزی مجبورم کنه از فرقهٔ دیوبانو برم بیرون، میتونم به ارتقا به شوالیه خونآهنین فکر کنم!»
لومیان بیتفاوت جواب داد: «باشه.»
میدانست فرانکا واقعاً چه میخواهد.
سپس پوستِ غزالِ مایلبهقهوهای را از کیفِ مسافرش بیرون آورد.
ژنا با دیدنِ این صحنه، کنجکاو اما امیدوار پرسید: «میشه منم یه نگاهی بهش بندازم؟»
این فرمولِ معجونی بود که میتوانست دروازههای الوهیت را بگشاید!
«آه...» فرانکا رو به ژنا کرد، میخواست جلویش را بگیرد اما بهانهٔ مناسبی پیدا نکرد.
واقعاً برای یه دیوبانوی زن مناسبه که به فرمولِ معجونِ شوالیه خونآهنین نگاه کنه؟
لومیان برای منصرف کردنِ ژنا به فرانکا کمکی نکرد و آزادانه پوستِ غزالِ قهوهای را باز کرد، آن را روی سطحِ میزِ عسلی گذاشت و با لحنی عادی هشدار داد: «هر بند رو که خوندید، چشماتون رو ببندید و چند ثانیه استراحت کنید—تأثیرِ روانیِ شدیدی داره.»
پس از مدتی، فرانکا، ژنا و آنتونی حس کردند گویی تمامِ شب روی آتش کباب شدهاند. عرقشان مدتها پیش خشک شده بود.
فرانکا با درکِ چالشِ لومیان گفت: «دستکم ۳۰ نفر آدم میخواد... یکم سخته.»
لومیان خندید.
«هرچی اعضای گروه قویتر باشن، تأثیرش بهتره. و اگه تو گروه اعضایی با مقام خدایی داشته باشید، تعدادِ موردنیاز میتونه به میزانِ قابلتوجهی کم بشه.»
فرانکا و ژنا همزمان به یک نام فکر کردند و یکصدا گفتند: «لودویگ؟»
لومیان لبخندی پدرخواندهوار زد و گفت: «دارم سعی میکنم بهش یاد بدم.»
فرانکا دیگر چیزی نگفت و توجهش را به آن سه شیء معطوف کرد: تیغهٔ زمستانی، زمستان در راه است، و کیفِ مسافر.
سخاوتمندانه لبخند زد و گفت: «ژنا، آنتونی، شما اول انتخاب کنید. فقط کیفِ مسافر رو برای من نذارید—خودم یکی دارم.»
نگران بود شیئی با تأثیرِ قدرتمند یا ویژه نداشته باشد. هم تیغهٔ زمستانی و هم زمستان در راه است کاملاً نیازش را برآورده میکردند—هرکدامشان به کار میآمد. بهعنوانِ یک آدمکش، تیغهٔ پنهانش سلاحی عادی بود که میتوانست برای افزودنِ شعلههای سیاه به قدرتهای ساحره تکیه کند، در حالی که تفنگِ توپی شبیهِ یک مینیتوپِ قابلحمل بود و چیزِ خاصی نداشت.
آنتونی بیدرنگ به ژنا نگاه کرد و به او اشاره کرد اول انتخاب کند.
این از روی ادب نبود—او کیفِ مسافر را میخواست، و آن دو شیءِ دیگر را هم میخواست.
ژنا به هیپنوتیزور که تواناییِ حملهٔ مستقیم نداشت نگاه کرد، سپس به فرانکا نگریست که نگاهش بین تیغهٔ زمستانی و زمستان در راه است در رفتوآمد بود. کیسهٔ پولِ تیره را برداشت و با لبخند گفت: «همیشه یه کیفِ مسافر میخواستم.»
این دروغ نبود—بسیاری از وردهای ساحره به موادِ جادویی نیاز داشتند، و برخی اشیاء، حتی فقط با حمل کردنشان، میتوانستند تأثیراتِ منفی داشته باشند که با قرار دادنشان در کیفِ مسافر میشد بهسختی از آنها جلوگیری کرد، مثلِ ویژگیِ فرابشریِ رؤیادزد.
وقتی ژنا کیفِ مسافر را برداشت، آنتونی بهسرعت تصمیمش را گرفت.
«من زمستان در راه است رو برمیدارم.»
بدونِ کیفِ مسافر، حملِ تیغهٔ زمستانی بارِ سنگینی به حساب میآمد.
فرانکا به میخِ سهگوشِ تقریباً شفاف نگاه کرد و لبخندِ پهنی زد.
«ببینم میتونم بدم ازش یه تیغهٔ پنهان بسازن یا نه.»
اینا همهشون پاداشهای مناسبی برای ما هستن. خانمِ داوری و بقیه خیلی بافکرن...
لومیان به همراهانش که پاداشها را تقسیم میکردند چشم دوخت و متفکرانه سر تکان داد.
آن عصر، پس از بازگشت به آپارتمانِ اجارهای، دوباره خانمِ شعبدهباز را دید.
این دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظم بیپرده گفت: «همین حالا برو به انتقامجوی آبی.»