چپتر 745: سه شیء
چپتر 745: سه شیء
لومیان پس از بررسیِ وضعیتِ جسمانیاش، آرام در امتدادِ دیوارِ راهروی پهناور پیش رفت.
در این حین، تقریباً ذهنش را خالی کرد؛ نه فکری میکرد و نه تحلیلی، و تمامِ تمرکزش را فقط روی این گذاشت که آیا به چنگِ آینهٔ قدیِ نقرهای در انتهای راهروی عمیق میافتد یا نه.
سرانجام، لومیان به پیروی از غریزهاش ایستاد.
امیدوار بود با استفاده از قانونِ همگراییِ ویژگیهای فرابشری و حساسیتِ یک تصاحبکننده سرنوشت نسبت به سرنوشت، «مناسبترین» اتاق را در میانِ درهای نورِ ستاره پیدا کند.
چهبسا اشیائی ردهبالا از مسیرِ شکارچی آنجا بود، حتی مادهٔ اصلیِ معجونِ شوالیه خونآهنین!
لومیان به درِ نیمهشفافی که از نورِ درخشانِ ستاره در کنارش شکل گرفته بود نگاه کرد و با صدایی خفه پرسید: «ترمیبوروس، فکر میکنی خطرِ بزرگی توشه؟»
پس از ماجرای مکتب حقیقت، لومیان نسبت به فرشتهٔ ناگزیری محتاطتر و هوشیارتر شده بود، اما این بدان معنا نبود که در شرایط و اوضاعِ مناسب نظرِ وی را نپرسد، چرا که ترمیبوروس همچنان میتوانست توصیههای ارزشمندی ارائه دهد.
اکنون که خانمِ شعبدهباز بیرون بود، ترمیبوروس امیدِ چندانی به شکستنِ مهرِ خود نداشت؛ مرگ یا جهشِ لومیان تنها وضعیتِ وی را بدتر میکرد و به همین دلیل، احتمالاً وی را وامیداشت تا دربارهٔ هرگونه خطری هشدار دهد.
لومیان نمیتوانست تغییراتِ سرنوشتِ خودش را ببیند، اما ترمیبوروس میتوانست!
ترمیبوروس ساکت ماند و به پرسشِ لومیان پاسخی نداد.
لومیان بیآنکه دلسرد شود، دستِ راستش را که هنوز از جوهرهٔ باقیماندهٔ امپراتور خون میتپید، روی دستگیرهٔ درِ نورِ ستارهٔ پیشِ رویش گذاشت.
دستگیره را آرام چرخاند و آماده بود تا در را با فشار باز کند، و در همان حال منتظرِ واکنشی از سوی ترمیبوروس ماند.
درِ نورِ ستاره بهتدریج باز شد و ترمیبوروس هیچ هشداری نداد.
سکوت هم خودش یه جوابه! یعنی خطرِ توش قابلتحمله، یا احتمالاً میشه از پسش بروم...
لومیان با خونسردی در را چهارطاق باز کرد و قدم به اتاقی گذاشت که سایهها در آن جولان میدادند.
ناگهان شعلهای آبیوسفید درخشید و شمشیرِ سیاه و آهنینِ بزرگی که در شعلههای سهمگین فرو رفته بود، به سمتِ سرش فرود آمد.
لومیان که برای چنین غافلگیریهایی آماده بود، بیدرنگ نشانِ سیاه روی شانهاش را فعال کرد و به گوشهٔ اتاق تلپورت کرد.
بنگ!
شمشیرِ سیاه که پوشیده از شعلههای آبیوسفید بود، به کفِ نیمهشفافِ نورِ ستاره برخورد کرد و شکافی عمیق بر جا گذاشت.
درونِ شکاف، بخشی از نورِ ستاره ذوب شد و همچون موادِ مذابِ روان به نظر رسید.
لومیان در پرتوِ جرقهها، مهاجمش را دید.
زرهی سیاه و آهنین با قامتی نزدیک به ۲.۵ متر بود. درونِ نقابِ کلاهخودش سراسر تاریکی بود، گویی کسی درونش نبود و هیچ اثری از درخششِ آتشینِ چشمانِ یک نامیرا در آن دیده نمیشد.
زرهِ سیاه و آهنین با حرکتی سریع چرخید و رو به لومیان ایستاد و بارِ دیگر شمشیرِ بزرگِ پوشیده از شعلههای آبیوسفید را بالا برد.
پیش از آنکه زره بتواند ضربهای وارد کند، چشمانِ آبیِ لومیان به رنگِ سیاه و آهنین درآمده بود.
او نقاطِ ضعفِ این زرهِ نیمهغول را پیدا کرد: لکههایی رنگپریده در مفاصلش.
همینکه شمشیرِ سیاه با تیغهٔ آتشینش فرود آمد، لومیان دوباره تلپورت کرد.
با صدای بنگی دیگر، شعلههای آبیوسفید پراکنده شدند و پیکرِ لومیان پشتِ سرِ زرهِ سیاه و آهنین نمایان شد.
به بالا جهید و مشتِ راستش با شعلههای سفید گر گرفت.
با مشتی که لومیان به مفصلِ میانِ کلاهخود و زرهِ سینهٔ زرهِ سیاه و آهنین کوبید، صدای جرنگِ بلندی طنینانداز شد.
گزینش!
لومیان پس از فرود آوردنِ مشت، بیدرنگ تلپورت کرد و از ضربهای که زرهِ سیاه و آهنینِ نیمهچرخیده همسطحِ کمرش حواله کرده بود، جاخالی داد.
به این ترتیب، با بهرهگیری از تحرکِ بالای تلپورت، پیوسته پشتِ هدفش ظاهر میشد و با «گزینش» به همان نقطه ضربه میزد. هرگز طمع نمیکرد و با هر تلپورت تنها یک ضربه وارد میآورد.
جرنگ! جرنگ! جرنگ!
پس از ۵ «گزینش» متوالی، زرهِ سیاه و آهنین در جای خود خشکش زد.
شکافهای درهمپیچیده بهسرعت از مفصلِ میانِ کلاهخود و زرهِ سینهاش گسترش یافت و خیلی زود سراسرِ بدنش را پوشاند.
تَرَق!
زرهِ سیاه و آهنین یکسره متلاشی شد و قطعاتِ فلزیاش همچون باران روی کفِ ساختهشده از نورِ ستاره فروریخت و صدای تقتقِ پیوستهای به راه انداخت.
جرنگ. به دنبالِ آن، شمشیرِ بزرگِ پوشیده از شعلههای آبیوسفید نیز به زمین افتاد.
لومیان نگاهی به زرهِ متلاشیشده انداخت و در همان حال، از نورِ باقیماندهٔ شمشیرِ سیاه برای وارسیِ اتاق در جستوجوی خطراتِ دیگر بهره گرفت.
هیچ هوشی نداره، خشک حرکت میکنه و از یه ردهٔ ۶ قویتر اما از یه ردهٔ ۵ ضعیفتره. با این حال، ضربههای اون شمشیر وحشتناک سنگینه. اگه بهم میخورد، مگه اینکه جام رو با یه سایه عوض میکردم، درجا کشته میشدم یا دستوپام رو از دست میدادم. تازه اونم به شرطی که به تنهام نمیخورد. و آره، خیلی هم جونسخته، حتی بیشتر از نگهبانایی که تو جشنِ رؤیا باهاشون روبهرو شدم.
اتاق کاملاً خالی بود و تنها سکویی سنگی و محرابمانند در آن به چشم میخورد. روی سکو بطریِ شیشهایِ کوچک و شفافی قرار داشت که حاویِ مادهای نیمهجامد به رنگِ زرد و متمایل به سرخ بود و فتیلهٔ سیاه و ضخیمی از سرِ آن بیرون زده بود.
لومیان سرسری حدس زد. یه شمعِ رازآلود؟ یعنی به چه دردی میخوره...
حالا تقریباً مطمئن بود غافلگیریِ دیگری در کار نیست، پس توجهش را دوباره به کپهٔ قطعاتِ زرهِ درهمشکستهٔ آهنی و سیاه معطوف کرد.
در میانِ بقایا، تکهچرمِ عجیبی پیدا کرد.
چرم تقریباً بهاندازهٔ نصفِ حولهای، سفیدِ شیریرنگ و دارای بافتی ظریف بود و چنان وسوسهانگیز به نظر میرسید که لومیان حتی از دور حس کرد باید متعلق به زنی زیبا بوده باشد.
در حالی که اخم کرده بود و نزدیک میشد، زیرِ لب گفت: «پوستِ آدمه؟»
او فوراً شمشیرِ سیاه را که شعلههایش تا حدِ زیادی فروکش کرده بود، یا آن تکهچرمِ فریبنده را برنداشت. در عوض، خنجری از کیفِ مسافرش بیرون کشید.
لومیان با استفاده از خنجر، چرم را برداشت و جلوی خودش نگه داشت.
اولین چیزی که دید، چند کلمه به خطِ هرمسِ باستانی بود:
«ناامیدی...
«ردهٔ ۴...»
ناگهان، تنفسِ لومیان به شماره افتاد، سرش گیج رفت و وضعیتِ جسمانیاش بهطرزِ محسوسی رو به وخامت گذاشت.
بهسرعت نگاهش را برگرداند و با خنجر چرمِ ظریف و سفید را بلند کرد و آن را در کیفِ مسافرش چپاند.
ناراحتیاش رفتهرفته فروکش کرد.
لومیان دربارهٔ آنچه تازه دیده بود اندیشید. فرمولِ معجونِ زن شیطانی ناامیدی؟
و چرمی که روش نوشته شده، از تنِ یه زن شیطانی ناامیدی کنده شده و برای همین اینقدر خاص و خطرناکه؟ واقعاً که یادگارِ دودمانِ تودوره، با این چیزایی که تو خودش جا داده...
لومیان غرق در افکارش، نگاهش را به شمشیرِ سیاه دوخت که شعلهٔ سفیدمایلبهآبیاش داشت کمنور میشد و دیگر مثلِ قبل درخشان نبود.
لحظهای تأمل کرد و تصمیم گرفت فعلاً برای کشفِ تواناییها، اثرات و پیامدهای منفیِ این شیء خطر نکند. در عوض، آن را در کیفِ مسافر گذاشت و در گوشهای دور از اشیای دیگر قرار داد.
لومیان با همین روش، شمعِ عجیبِ درونِ بطریِ شیشهای را هم در کیفِ مسافر جا داد.
قصد داشت بهمحضِ خروج، بهجای اینکه خودش آزمایش کند، دربارهٔ این اشیاء با خانمِ شعبدهباز مشورت کند!
پس از اینکه مطمئن شد چیزِ جالبِ دیگری در اتاق نیست، از طریقِ درِ نورِ ستارگان به راهروی عمیق و پهناور بازگشت.
درست در لحظهای که میخواست با استفاده از قانونِ همگراییِ ویژگیهای فرابشری و حساسیتِ یک تصاحبکننده سرنوشت نسبت به سرنوشت، اتاقِ بعدی را برای کاوش انتخاب کند، ناگهان صدایی ضعیف و دور در گوشش پیچید: «بقیهٔ اتاقا برای تو خیلی خطرناکن...»
این صدای خانمِ شعبدهباز بود.
آقای مردِ آویخته و اون واقعاً دارن تماشا میکنن... یعنی حرفش به این معنیه که کاوش باید همینجا متوقف بشه؟ این تأیید، لومیان را تا حدِ زیادی آرام کرد.
چند ثانیه فکر کرد و تصمیم گرفت پیش از ترکِ این فضای فرابُعدی، کارِ دیگری هم بکند.
آهسته و ذرهذره بهسمتِ آینهٔ قدیِ نقرهای در انتهای راهرو حرکت کرد. تمامِ حواسش را جمع کرده بود و آمادگی داشت با اولین کلمهٔ بازدارنده از سوی خانمِ شعبدهباز، برگردد و آنجا را ترک کند.
تا زمانی که به کنارِ آینهٔ قدیِ نقرهای رسید، خانمِ شعبدهباز حرفی برای متوقف کردنش نزده بود.
لومیان نفسِ عمیقی کشید و با احتیاط کفِ دستِ راستش را بهسمتِ جلوی آینهٔ قدیِ نقرهای برد.
نمیدانست آیا آینه وقتی فقط کفِ دستی را بازتاب میدهد، دوباره واکنشی نشان میدهد یا نه.
با حرکتِ آرامِ دستش، اعصابِ لومیان متشنج شد.
سرانجام، سطحِ آینه را لمس کرد و سرمای شکننده اما محکمِ آن را حس کرد.
بلافاصله پس از آن، لومیان یکی از قدرتهای قراردادش با جکِ خونین را فعال کرد: نشانِ آینه! میخواست بسنجد که آیا پس از بازگشت به دنیای بیرون، همچنان میتواند نشانی را که در این فضای پنهان جا گذاشته حس کند یا نه.
خون از کفِ دستش به درونِ آینه تراوش کرد و تصویری وارونه شکل داد.
در حینِ انتظار، ناگهان فکری به ذهنِ لومیان خطور کرد: اتفاقاتِ اخیرم اثراتِ منفیِ قراردادِ نشانِ آینه رو روی هم انباشته کرده؟ این موضوع واقعاً به ناهنجاریهای مربوط به آینه و خطراتِ عجیبوغریب ربط داره...
در یک چشمبرهمزدن، لومیان نشانِ آینه را ثبت کرد.
پس از این کار، مسیرِ رفته را بازگشت. از نقاطی که آینهٔ قدیِ نقرهای میتوانست تصویرش را بازتاب دهد دوری کرد و از پلههای چوبی بالا رفت.
طولی نکشید که مسیرِ لومیان روشن شد و چراغهای دیواریِ دو طرفِ کابینِ کشتی و نورِ کمجانِ آتش را دید.
او به انتقامجوی آبی بازگشته بود.
با رسیدن به عرشهٔ جلویی، پیش از آنکه لومیان بتواند از خانمِ شعبدهباز بخواهد آن سه شیء را از کیفِ مسافرش بیرون بیاورد و ارزیابیشان کند، صدای خندهٔ دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظم را شنید که گفت: «همونطور که از یه شکارچی با جایگاهِ یه فرشتهٔ دروغین و هالهٔ باقیموندهٔ تودور انتظار میرفت. تو یه چشمبههمزدن سه تا شیء که ارتباطِ نزدیکی با شکارچیا و دیوبانوها دارن به دست آوردی.
«اون شمشیر همون چیزیه که امیدشو داشتی؛ از ویژگیِ فرابشریِ شوالیه خونآهنین ساخته شده.»