چپتر 746: شمعِ مومِ جنازه
چپتر 746: شمعِ مومِ جنازه
«یه شیءِ رازآلود که از ویژگیِ فرابشریِ شوالیه خونآهنین ساخته شده؟ قانونِ همگراییِ ویژگیهای فرابشری واقعاً به درد میخوره... حساسیتِ تصاحبکننده سرنوشت به سرنوشت هم باید یه نقشی داشته باشه... یا، ممکنه نتیجهٔ یه جور ترتیبِ از پیش تعیینشده باشه؟»
لومیان ابتدا جا خورد، سپس پسلرزههای یک عطیهٔ آسیبزا را حس کرد.
به نظر میرسید خانمِ شعبدهباز افکارش را حس کرده است. خندید و گفت: «نمیدونم این عطیهای از سرنوشته یا نه، اما حتی اگه باشه، از همون نوعیه که بهش امید داشتیم و قطعاً میتونیم بپذیریمش.»
لومیان در سکوت سر تکان داد.
آقای مردِ آویخته با لحنی آرام گفت: «افکارتون رو بیش از حد پیچیده نکنید، فقط دو چیز رو در نظر بگیرید:
«اول اینکه، شما الان هیچ تواناییای برای فرار از این ترتیب ندارید. گاهی اوقات، چیزی که بهعنوان مقاومت یا شورش در نظر میگیرید ممکنه در واقع بخشِ از پیش تعیینشدهای از فرایند باشه، و فرشتگانِ آقای ابله همیشه برای محافظت از شما در دسترس نیستن. یادتون باشه، پذیرفتنِ واقعیت نشانهٔ ضعف نیست؛ پیدا کردنِ فرصتها درونِ چنین واقعیتهایی، عملِ شجاعانهٔ حقیقیه.
«دوم، بیشترین استفاده رو از مزایایی که این عطیه به همراه میاره ببرید. برای بهبودِ خودتون سخت تلاش کنید. این به معنای تسلیم شدن نیست، بلکه خرد و ارادهتون رو میسنجه.
«وقتی خطر یا هر چیزِ غیرعادیای رو حس کردید، یادتون باشه که ما همیشه کنارتون میایستیم.
«یادتون باشه، آقای ابله میتونه در اون نقشهها مداخله کنه، اما همونطور که میدونید، وی کاملاً بیدار نیست و نمیتونه مرتباً محافظت کنه—فقط در لحظاتِ حساس.»
لومیان پس از اینکه با دقت گوش داد، بهآرامی سر تکان داد. شنیدنِ این افکار از زبانِ شخصِ دیگری، طنین و قدرتِ اقناعِ متفاوتی برایش داشت.
آقای مردِ آویخته لحظهای فکر کرد و سپس افزود: «چیزی که باید بیشتر از همه مراقبش باشید، تلاش برای زنده کردنِ امپراتور خون از طریقِ شماست. از این به بعد باید در موقعیتهای مشابه بیشتر احتیاط کنید.»
لومیان صادقانه پاسخ داد: «به خاطر میسپارمش، ممنون، آقای مردِ آویخته.»
سپس خانمِ شعبدهباز گفتگو را به مسیرِ اصلی برگرداند.
«میتونید اشیایی رو که جمع کردید بیرون بیارید، من کمکتون میکنم تا قدرتها و هرگونه اثرِ منفیشون رو ارزیابی کنید.»
با این وعدهٔ پشتیبانی، لومیان دست در کیفِ مسافر برد و قبضهٔ شمشیرِ پهنِ تیره و آهنرنگ را در چنگ گرفت.
ناگهان، نگرانیهای درونیاش، همچون ابرهای آسمان، با بادی سهمگین پراکنده شدند و در یک چشمبههمزدن از بین رفتند.
چرا باید از عطیهٔ سرنوشت بترسم؟
چرا باید از ترتیباتِ خدایان بترسم؟
گورِ پدرِ همهشون!
برن به جهنم!
در آن لحظه، لومیان لبریز از شجاعت شد، گویی اگر آفریدگارِ راستین همان موقع جلویش ظاهر میشد، میتوانست شمشیرش را به سمتِ وی تاب دهد.
شمشیرِ پهنِ سیاه را بیرون کشید، در حالی که شعلههایش خاموش شده بود اما هنوز گرمای شدیدی از آن ساطع میشد، و آن را به خانمِ شعبدهباز داد.
خانمِ شعبدهباز نگاهی به او انداخت، شمشیر را گرفت و بهشوخی گفت: «نظرتون چیه اسمش رو بذاریم "شمشیر شجاعت"؟»
لومیان لحظهای مکث کرد و گفت: «شمشیر شجاعت...»
وقتی شمشیرِ پهنِ سیاه از چنگش خارج شد و خانمِ شعبدهباز آن را گرفت، بهشدت لرزید.
داشتم به چی فکر میکردم؟
نزدیک بود به نامِ مقدسِ وی کفر بگم...
چطور تونستم باور کنم که تواناییِ خداکُشی رو دارم؟
در لحظهای از وحشت، چشمانِ لومیان به شمشیرِ پهنِ سیاه در دستانِ خانمِ شعبدهباز بازگشت.
یعنی این اثرِ منفیِ شمشیره؟
واقعاً میتونه شجاعتِ خداکُشی رو القا کنه؟
ستارگانی در چشمانِ خانمِ شعبدهباز درخشیدند. به شمشیر خیره شد و توضیح داد: «این شمشیر دارندهاش رو لبریز از شجاعت میکنه و تضمین میکنه که با ترس زمین نخوره یا از وحشت فلج نشه. اگه زودتر این شمشیر رو دستتون گرفته بودید، حتی اگه در نهایت "مغلوب" میشدید، میتونستید کمی بیشتر دوام بیارید.
«بسیار بادوام و تیزه، و میتونه حملاتِ مستقیمِ نیمهخدایان رو دفع کنه و تأثیرِ قابلتوجهی روی دفاعشون بذاره. همچنین بهتون این امکان رو میده که گزینش رو در سطحِ یک شوالیه خونآهنین اجرا کنید، اما این کار بخشِ زیادی از نیروی روحیتون رو مصرف میکنه، تقریباً دو سومش رو در یک چشمبههمزدن.
«این شمشیر همچنین میتونه نیمی از آسیب رو براتون جذب کنه. یعنی، حتی اگه نتونید حملهای رو دفع کنید و زخمِ مهلکی بردارید، میتونه شدتِ اون زخم رو از مهلک به وخیم کاهش بده.
«هر ضربه با خودش شعلههایی با دمای بالا داره، و بسته به ارادهتون، این شعلهها میتونن در لحظهٔ برخورد از سلاحتون به بدنِ دشمن سرایت کنن، و هر ضربه میتونه باعثِ انفجارِ عظیمی بشه.
«اگه شمشیر به خونِ هدفتون آغشته بشه یا با شعلههاش سوخته باشن، میتونید اون رو تا پنج کیلومتر به آسمان پرتاب کنید. خودش رو در شعلهها میپیچه، مثلِ یک گلولهٔ توپِ جنگی به سمتِ هدف پرواز میکنه، روش قفل میشه و بعد سقوط میکنه، و انفجارِ شدیدی به وجود میاره که میتونه همهچیز رو در یک میدانِ عمومیِ معمولی نابود کنه.
«حداکثر بُردش پنج کیلومتره، و خودش به سمتتون برنمیگرده؛ باید برید و برش گردونید.
«دو تا ایراد داره. اول اینکه، شجاعتِ بیش از حد یک سمِّ کشندهست. ترس و دلهرهٔ انسانی از دلایلِ کلیدیِ بقای انسانها تا این دوران هستن. کسی که فقط شجاعت رو میشناسه و ترسی نداره، احتمالاً تواناییِ قضاوت و تحلیلش رو از دست میده، که منجر به مرگِ سریعش میشه.»
«دوم اینکه به همراه نیاز داره. باید دستکم سی شمشیرِ پهنِ معمولی آماده کنید و دورش بذارید تا فرایندِ مهروموم کامل بشه. وگرنه توی حدودِ پونزده دقیقه، بیهدف به همهٔ آدمای اطرافش حمله میکنه، از جمله خودتون. فکر نکنید میتونید از هالهٔ باقیموندهٔ امپراتورِ خون برای جلوگیری یا دفعِ این کار استفاده کنید، چون این شمشیر ویژگیهای زنده نداره؛ این تجلیِ الوهیتِ مخربشه.
«همچنین مدام دمای بالایی ساطع میکنه که باعث میشه شمشیرهای پهنِ معمولیِ اطرافش بهتدریج ذوب بشن. پس باید مرتب همراههاش رو عوض کنید. بههمینترتیب، برای شما بهعنوانِ یک دروگر، این یعنی تحملِ سوختگیای که رفتهرفته شدیدتر میشه.
«همین. اگه مشکلی ندارید، میتونیم اسمش رو ‹شمشیرِ شجاعت› بذاریم.»
لومیان سر تکان داد و پرسید: «اگه توی کیسهٔ مسافر حمل بشه، میشه از اثرهای منفیِ لبریز شدن از شجاعت جلوگیری کرد؟»
خانمِ شعبدهباز بهآرامی سر تکان داد: «بله.»
لومیان بیشتر تأمل کرد و پرسید: «توی اتاقی که این شمشیر رو پیدا کردم، فقط یه زره، یه محراب و دو تا شیءِ دیگه بود. چرا اونا رو از بین نبرده بود؟»
خانمِ شعبدهباز بیدرنگ جواب داد: «اون زره همراهش بوده.»
لومیان دیگر سؤالی نپرسید و به این فکر افتاد که چطور از شمشیرِ شجاعت استفاده کند: قبل از کشیدنِ شمشیر باید اوضاع رو کاملاً بسنجم و تصمیمِ درستی بگیرم...
این عصای فرماندهی نیست؛ شیپورِ حملهست...
استفادهش نباید بیشتر از پونزده دقیقه طول بکشه...
لومیان در همان حال که فکر میکرد، دست دراز کرد و شمشیرِ شجاعت را گرفت.
ثانیهای بعد، حس کرد نیازی به اینهمه فکر کردن ندارد: ترس از این، ترس از اون—همهٔ اینا فقط به شکست ختم میشه!
آدم نباید بیش از حد محتاط یا دودل باشه، فقط باید انجامش داد!
دیگه ترس برای چیه؟
خانمِ شعبدهباز دست در خلأ برد و از ناکجا دهها شمشیرِ پهن با طرحهای کمی متفاوت بیرون کشید و گذاشت بهسمتِ لومیان پرواز کنند.
لومیان پس از قرار دادنِ شمشیرِ شجاعت در میانِ این شمشیرها و چپاندنشان در کیسهٔ مسافر، به خودش آمد.
بیاختیار در دل خودش را مسخره کرد:
تواناییهای یه ریاضتکش تو این مورد به کار نمیاد...
سپس، تکهای چرمِ ظریف و دستنخورده و یک شمعِ نیمهجامدِ زردِ مایلبهقرمزِ کمرنگ را که درونِ شیشهای شفاف قرار داشت، بیرون آورد.
دوباره ستارهها در چشمانِ خانمِ شعبدهباز درخشیدند. دو شیء را گرفت و چند ثانیه بررسیشان کرد.
خانمِ شعبدهباز دربارهٔ چرمِ دستنخورده توضیحِ کوتاهی داد: «این واقعاً فرمولِ معجونِ دیوبانوی نومیدیِ، اما پوستِ انسانی که حاملشه متعلق به یک دیوبانوی نومیدیِ باستانیه و حاویِ ویروسها، باکتریها و قارچهای قوی و رازآلوده. باعث میشه کسایی که لمسش میکنن یا بهش خیره میشن، بهتدریج به بیماریهای مختلفی مبتلا بشن. اگه تماس و نگاه کردن بیشتر از ده ثانیه طول نکشه، بهبودی خودبهخود حاصل میشه.»
سپس نگاهش به شمعِ عجیبوغریب چرخید.
«این یه شمعِ مومِ جنازهست که از روغنِ جسدِ یک شوالیهٔ خونآهنین و یک دیوبانوی نومیدی، ترکیبشده با موادِ دیگه، ساخته شده.»
شمعِ مومِ جنازه... اون هم از روغنِ جسدِ دو نیمهخدا... با اینکه لومیان دنیا را بسیار دیده بود، وقتی دوباره به شمع نگاه کرد، باز هم آن را کمی مورمورکننده و ترسناک یافت.
در حالی که بهطرزِ عجیبی احساسِ ناراحتی میکرد، بیشتر نگرانِ این مسئله بود و پرسید: «کاربردش چیه؟»
خانمِ شعبدهباز پیش از پاسخ دادن تأمل کرد: «وقتی روشن بشه و توی پیمانها و تفکر استفاده بشه، احتمالاً باید با یک آیین همراه بشه، اما جزئیاتِ دقیق و اثرِ نهاییش نامعلومه. همم، تو هالهٔ باقیموندهٔ امپراتورِ خون رو داری، شاید بتونی مستقیماً و بدونِ آیین امتحانش کنی.»
لومیان تردید نکرد: «بسیار خب، همین الان امتحانش میکنم.»
با وجودِ فرشته و قدیسی که مراقبش بودند، اگر مشکلی پیش میآمد، میتوانستند نجاتش دهند.
چرا صبر کنم تا وقتی برگشتم، تنهایی امتحانش کنم؟
نه خانمِ شعبدهباز و نه آقای مردِ آویخته جلویش را نگرفتند.
لومیان شمعِ مومِ جنازه را از شیشه بیرون آورد و چهارزانو روی عرشه نشست.
بشکن زد—شعلهای سفید و فروزان روی انگشتانش پدیدار شد و بیدرنگ فتیلهٔ سیاه شمعِ مومِ جنازه را روشن کرد.
سپس چشمانش را بست، الگویی را تجسم کرد و به تفکر پرداخت.
در حالتِ آرامِ پراکندگی، رگهای از رایحهای تاریک واردِ سوراخهای بینیاش شد و باعث شد مغزِ استخوانش طوری بخارد که گویی در آستانهٔ شعلهور شدن است.
لومیان سعی نکرد این حس را تحمل کند؛ فقط بر حفظِ حالتِ تفکرش متمرکز ماند.
پس از مدتی، ناگهان مِهی تاریک «پیشِ» چشمانش پدیدار شد.
انگار در این مه، در حاشیهٔ خیابانی که بهسختی دیده میشد، ایستاده بود.
در آنسوی خیابان، ساختمانهای مختلفِ نهچندان بلندی به چشم میخوردند که گویی چیزی جز سایه نبودند.
دینگدینگ—وسیلهٔ نقلیهای شبیه به یک قطارِ بخار از انتهای دیگرِ خیابان آمد. واگنهای کمی داشت، فقط دو تا، بدونِ دودکشِ مشخص، اما پایهای با شکلِ عجیب از سقفش بیرون زده بود که به چیزی در هوا متصل میشد.
وه—خاطرهٔ لومیان فوراً تحریک شد.
صحنهٔ مشابهی را در تریرِ دورانِ چهارم دیده بود!
این نویدبخشِ پیدایشِ سطحِ دوم در آن عالمِ آینهٔ خاص بود.