چپتر 749: سردسته و اعضای هم‌یوغ
چپتر 749: سردسته و اعضای هم‌یوغ
فرانکا پس از جاخوردنِ اولیهاش، در فکر فرو رفت: شایدم این ایده اونقدرها بد نباشه...
مگه از اول هدفم این نبود که شوالیهٔ آهنوخون بشم؟ اما خب، ژنا هم هست...
لومیان با دیدنِ سکوتِ فرانکا، لبخندی معنادار زد و گفت: «لازم نیست بعضی چیزا رو خیلی جدی بگیری. مگه همهمون قبلاً از دروغ استفاده نکردیم و ظاهرمون رو تغییر ندادیم؟ خیلی خوب هم باهاش کنار اومدیم، نه؟ من حتی یه بار تبدیل به سگ شدم و هیچ ضربهٔ روحیِ موندگاری هم نخوردم. تا وقتی دائمی نباشه و بتونی برگردی، گهگدار تغییر دادنِ اوضاع میتونه خیلی هم سرگرمکننده باشه. یادت نره، تو فقط داری نقش بازی میکنی.»
لومیان میدانست ژنا از قبل خبر دارد که مسیرِ دیوبانو مردان را به زن تبدیل میکند، در حالی که مسیرِ شکارچی برعکس عمل میکند و این تغییر در ردهٔ ۷، یعنی ساحره، و ردهٔ ۴، یعنی شوالیهٔ آهنوخون رخ میدهد.
او همچنین میدانست فرانکا شک دارد که ژنا از این موضوع باخبر باشد.
اما از آنجا که زن شیطانی لذت میخواست به خودفریبیاش ادامه دهد، بدش نمیآمد با مبهم نگهداشتنِ حرفهایش کمی به او کمک کند.
ژنا زیرِ لب با خودش زمزمه کرد: «موقتی... اگه آیینِ اهریمن مونث بیپیری پلید نباشه، میتونم دوباره برگردم... اهریمن مونث بیپیری اونقدرها هم پلید به نظر نمیرسه...» و سپس گفت: «فکر کنم پیشنهادِ لومیان ارزشِ فکر کردن داره.»
فرانکا در تأیید سر تکان داد. میخواست چیزِ دیگری بگوید، اما جلوِ خودش را گرفت.
ژنا با پوزخندی از سرِ تحقیرِ خود گفت: «من تازه تو ردهٔ ۷ هستم، فقط یه ساحره. اصلاً چرا دارم به نیمهخدا شدن و تغییرِ مداوم فکر میکنم؟»
«لعنتی، حسِ همون موقعی رو داره که تازه فتنهانگیز شده بودم. با اینکه همیشه داشتم واسه دادنِ بدهیام پول جمع میکردم، ولی بازم رؤیای اینو داشتم که یه بازیگرِ معروف بشم، سالی هزاران ورلدور دربیارم و با خودم فکر کنم چطوری اونهمه پول رو خرج کنم...»
فرانکا حرفش را تأیید کرد و در حالی که میکوشید عملی بودنِ ماجرا را بسنجد، گفت: «منم همینطور، منم همینطور. اگه تغییر کنیم، چطوری آیینِ یه گروهِ سینفرهٔ شوالیهٔ آهنوخون رو کامل کنیم؟»
لومیان نوچنوچ کرد و ادامه داد: «بهتره دعا کنید تا اون موقع من شوالیهٔ آهنوخون شده باشم. داشتنِ یه شوالیهٔ آهنوخون تو گروه میتونه تعدادِ آدمای موردنیاز رو خیلی کم کنه. تازه، ما از همین الانشم خوب با هم کار میکنیم.»
فرانکا اول بهطورِ غریزی حس کرد مشکلی وجود دارد و پرسید: «مگه میشه؟» اما بعد با خودش زمزمه کرد: «آیین فقط یه آیینه. وقتی تموم شد، دیگه نیازی نیست حالتِ قبلی رو حفظ کنی. یعنی سردسته و اعضای گروه میتونن جاشون رو با هم عوض کنن و دوباره یه گروهِ جدید بسازن. به این چی میگن؟ به این میگن بازیافت، توسعهٔ پایدار!»
فرانکا هرچه بیشتر به آن فکر میکرد، هیجانزدهتر میشد.
«وقتی منم شوالیهٔ آهنوخون بشم، ژنا دو تا همتیمیِ نیمهخدا داره، بهعلاوهٔ آنتونی و لوگانو. دیگه نیازی نیست دنبالِ کسِ دیگهای بگرده.
«اگه تا اون موقع لودویگ هنوز پیشمون باشه و مهرومومش نشکسته باشه، همهچیز حتی سادهترم میشه؛ ما میتونیم مادرخواندههاش باشیم!»
ما میشیم مادرخواندههای لودویگ، و لومیان میشه پدرخواندهاش... با اینکه چیزِ عجیبی نیست و کلی نمونهٔ مشابه وجود داره، اما بازم... ژنا نگاهی به فرانکا انداخت. میخواست چیزی را به او یادآوری کند، اما در نهایت پشیمان شد.
هرچه بیشتر دربارهٔ جزئیات بحث میکردند، اوضاع معذبکنندهتر میشد، پس بهتر بود بیخیالش شوند.
با این راهبردِ جدید برای فرار از آیینِ زن شیطانی ناامیدی، فرانکا و ژنا حسِ بسیار بهتری داشتند.
فرانکا به لومیان گفت: «چند روزِ دیگه یه گردهماییِ علومِ غریبه برگزار میشه. با پروفسور و بقیه ارتباط بگیر تا ببینی کسی از اعضای سازمانِ ریاضتِ موسی بینشون هست یا نه. خیلی فوری نیست، چون خانمِ داوری بهم گفت انجمنِ تاروت خبرچینهایی تو سازمانِ ریاضتِ موسی داره که میتونن اطلاعاتِ لازم رو بدن. اما مطمئن نیستم اون خبرچین مالِ منطقهٔ تریر باشه و اوضاعِ محلی رو بدونه، در حالی که اون آدمِ آینه، یعنی گریفیت، قطعاً تو تریره.»
لومیان سر تکان داد و جواب داد: «منم باید دربارهٔ فرمولِ معجونِ کاهنِ برداشت و موادِ مربوط بهش بپرسم. بالا بردنِ قدرتِ گروه بهمون کمک میکنه بعداً آیین رو کامل کنیم.»
ژنا مدتی در سکوت گوش داد و سپس میانِ حرفشان پرید: «میتونی کمکم کنی اون ویژگیِ فرابشریِ رؤیادزد رو بفروشم؟ سطحِ گردهماییهای علومِ غریبهای که من میرم اونقدر بالا نیست؛ هیچکس نمیتونه از پسِ خریدِ شیئی تو اون رده بربیاد.»
او به موادِ معجونِ زن شیطانی لذت فکر میکرد که قرار بود بهزودی از کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی بگیرد. معجونِ لذتِ فرانکا تقریباً هضم شده بود و اصلاً خوب نبود که هنوز به همراهش بدهکار باشد. گذشته از این، خودش هم نمیتوانست از ویژگیِ فرابشریِ رؤیادزد استفاده کند.
لومیان که احتمالاً میتوانست افکارِ ژنا را حدس بزند، با اشارهای نامحسوس به کیفِ مسافر خود نگاه کرد.
منظورش کاملاً روشن بود: تو که فرمولِ معجونهای شوالیهٔ آهنوخون و زن شیطانی ناامیدیِ من را دیدهای؛ چطور به ذهنت نرسیده که بدهیِ سنگینی به من بالا بیاوری؟
لومیان امیدوار بود این رویکرد باعث شود ژنا کمتر نگرانِ بدهکاری باشد، و به او پیشنهاد میداد بیشتر قرض کند و صنعتگری استخدام کند تا ویژگیِ فرابشریِ رؤیادزد را برای استفاده به یک شیءِ رازآلود تبدیل کند.
هرچه قویتر باشی، پس دادنِ بدهیها آسانتر است!
ژنا که روی مبل نشسته بود، پوزخندی به فرانکا زد و به لومیان اشاره کرد.
پیامش روشن بود: وقتی برای ارتقا به آن دو فرمولِ معجون نیاز پیدا کردم، بدهیام را پس میدهم!
فرانکا که از گفتگوی بیصدای لومیان و ژنا بیخبر بود، گفت: «حواسمو جمع میکنم.»
سپس گفت: «میتونیم از همین الان جمع کردنِ بعضی از موادِ مکملِ شوالیهٔ آهنوخون و دیوبانوی نومیدی رو شروع کنیم، مثل گِلِ آغشته به خونِ سربازانِ یک میدانِ نبردِ بزرگ و خونِ هفت قربانیِ طاعون، تا اگه بعداً وقت کم آوردیم آماده باشیم. کی میدونه، شاید تا اون موقع راهِ دیگهای برای دور زدنِ آیینِ طاعون پیدا کردیم. بیایید از الان آماده بشیم.»
لومیان با شنیدنِ حرفهایش دربارهٔ آمادهسازیِ معجون سر تکان داد و بعد چیزی به یاد آورد.
برخاست و بهسمتِ آینهٔ قدیِ اتاق رفت و دستِ راستش را روی آن گذاشت.
سپس تواناییِ قراردادِ جکِ خونین را فعال کرد و نشانهای آینهای را که از خود به جا گذاشته بود، حس کرد.
خیلی زود، لومیان با استفاده از آینه و پیوندِ ماوراییاش، دو نشان را از دوردست ردیابی کرد—یکی واضح و دیگری تار.
نشانِ واضح متعلق به آینهٔ قدیِ اتاقِ کارِ موران آوینی بود، در حالی که نشانِ تار خودبهخود تغییر میکرد، جابهجا میشد و ردیابیاش را دشوار میساخت.
حسش میکنم... حتماً همون نشانیه که روی آینهٔ داخلِ خزانهداریِ انتقامجوی آبی گذاشتم... با استفاده از پیوندِ بینِ نشان و خودم، مهم نیست چقدر تار یا جابهجا بشه، تا وقتی بتونم از آینه رد بشم، میتونم مستقیماً به اونجا تلپورت کنم.
لومیان مدتی فکر کرد، اما تصمیم گرفت دکمهسردستِ آینهٔ فرانکا را برای آزمایش قرض نگیرد.
دلیلش این بود که شهودِ روحی و هشداری از سرنوشت به او میگفتند اگر اکنون به آن نشان تلپورت کند، شاید هرگز برنگردد، یا شاید در کالبدِ آلیستا تودور بازگردد.
لومیان دستش را پس کشید و نتیجهٔ تلاشش را با فرانکا و ژنا در میان گذاشت.
پس از آن، ژنا رفت تا به سردخانههای بیمارستانهای مختلف سر بزند. این کار هم برای یافتنِ فرصتهایی جهتِ ایفای نقشِ ساحره بود و هم برای اینکه ببیند آیا جسدی وجود دارد که بر اثرِ بیماریهای واگیردارِ شدید مرده باشد یا نه.
با توجه به اینکه فرقهٔ انقراضِ کل و کلیسای بیماری هنوز در تریر ریشهکن نشده بودند، قطعاً مرگومیرهایی بر اثرِ طاعون وجود داشت، فقط تعدادشان آنقدر زیاد نبود که باعثِ شیوعِ گسترده شود.
لومیان که کنارِ پنجره ایستاده بود، با دیدنِ ژنا در خیابان، رو به فرانکا کرد و گفت: «شاید مجبور بشی دیوبانوی نومیدی بشی، پس بهتره به فکرِ پیدا کردنِ جایگزینی برای اون آیین باشی.»
فرانکا با حیرتی آشکار جواب داد: «چرا باید این کار رو بکنم؟»
لومیان خندید. «دقت کردی که همهٔ اعضای ردهبالای فرقهٔ دیوبانو، دیوبانو هستن؟ فکر میکنی دلیلش اینه که نمیتونن فرمولِ معجون و ویژگیهای فرابشریِ شوالیهٔ آهنوخون رو گیر بیارن؟»
«اما فرقهٔ دیوبانو تغییرِ مسیر به شکارچی رو برای دیوبانوها ممنوع نکرده...»
لومیان گمانهزنی کرد: «این واقعاً یه تناقضه. گمان میکنم اون دیوبانوهای در سطحِ فرشته نمیتونن ویژگیهای فرابشریِ ردهبالاترِ مسیرِ شکارچی رو پیدا کنن تا دوباره به مرد تبدیل بشن، برای همین دلشون نمیخواد ببینن زیردستانشون هویتِ مردونهشون رو پس میگیرن.
این به یه قانونِ نانوشته تبدیل شده. میدونی که، روحِ بیشترِ دیوبانوهای ردهبالا تاب برداشته، روانآزارن و از دیدنِ درد کشیدنِ دیگران لذت میبرن، در حالی که از دیدنِ خوشحالیشون بیزارن.»
بر اساسِ اطلاعاتی که لومیان و فرانکا از خانمِ شعبدهباز و خانمِ داوری دریافت کرده بودند، از ردهٔ ۴ به بعد، شکارچیها و دیوبانوها میتوانستند مسیرشان را تغییر دهند و جنسیتشان بر اساسِ بالاترین ردهای که به آن دست یافته بودند تعیین میشد. همچنین مصرفِ معجونهای همرده اما از مسیرهای همسایه برای افزایشِ قدرت میتوانست مشکلاتِ بزرگی به بار بیاورد.
فرانکا مدتِ درازی ساکت ماند و سپس گفت: «اگه معجونِ رنج رو هضم کنم و هنوز جایگزینی برای آیینِ نومیدی پیدا نکرده باشم، از خانمِ داوری درخواست میکنم مأموریتم رو در فرقهٔ دیوبانو پایان بده. ایشون حتماً درک میکنه و اجازه نمیده کاری مثلِ پخش کردنِ یه طاعونِ وحشتناک رو انجام بدم.»
فرانکا پس از گفتنِ این حرف آرام شد و زیرِ لب گفت: «گذشته از این، عجیب نیست اگه تا اون موقع ژنا شوالیهٔ آهنوخون بشه و من دیوبانو بمونم؟»
لومیان به شوخی گفت: «زندگی کوتاهه، چرا امتحانش نکنی؟»
پیش از آنکه فرانکا بتواند واکنشی نشان دهد، لومیان با یک گام از روی مبل پرید و بهسمتِ در رفت.
شرارههایی از شعلههای سیاه از میانِ درِ چوبی شلیک شدند و بهدنبالِ لومیان رفتند، اما رفتهرفته از مسیر منحرف شده و در هوا محو شدند.
فحشِ فرانکا هنوز در گوشِ لومیان میپیچید: «اگه جرئتش رو داری، خودت امتحانش کن!»
لومیان با پوزخندی قدم به خیابان گذاشت.
او که غذا خوردنِ لودویگ را تماشا میکرد، صندلیای روبهرویش کشید و با لحنی عادی پرسید: «برای روشِ سومِ پختنِ اون بقایای بندِ ناف به چه مواد یا ادویههایی نیازه؟»
لوگانو که آنجا بود، جا خورد: «کدوم بقایای بندِ ناف؟»
لومیان لبخند زد: «بقایای بندِ نافِ فرزندِ خدا که همراهِ پدر مونتسرات بود.»
حالتِ چهرهٔ لوگانو یخ بست.