چپتر 75: رئیس

بیرون از اقامتگاهِ فرماندار، ساختمانی که از قصری قدیمی تغییر شکل یافته بود.

لومیان در باغها قدم زد و به درِ ورودی نزدیک شد. به پیشخدمتی که نگهبانی میداد گفت: «باید با مادام پوآلیس حرف بزنم.»

پیشخدمت—که پیراهنی زرشکی و شلواری عاجیرنگ به تن داشت—با احتیاط وراندازش کرد و پرسید: «موضوع چیه؟»

این بچه اومده دردسر درست کنه؟

لومیان پوزخند زد. «به تو ربطی نداره.»

یه نوکر چرا باید اینقدر فضولی کنه؟ فکر کردی کی هستی؟ تا حالا چند تا بچه زاییدی؟

پیشخدمت پیش از آنکه پیام را به مادام پوآلیس برساند مکث کرد، تا خودِ او تصمیم بگیرد که آیا میخواهد از این جوانِ گستاخ پذیرایی کند یا نه.

لومیان چند دقیقهای دمِ در پرسه زد. وقتی پیشخدمت برگشت، گفت: «مادام شما رو توی سالُنِ کوچک میبینه.»

سالُنِ کوچک برای لومیان آشنا بود. معدود دفعاتی که خواهرش را تا اینجا همراهی کرده بود، در همان اتاق از او پذیرایی شده بود. لومیان بینیاز از راهنمایی، مسیرش را به سمتِ اتاقِ درست در پیش گرفت. پیشخدمت مانندِ سگی مطیع پشتِ سرش راه افتاد.

لومیان روی مبلِ سالُن ولو شد و با چایِ سیاه از خودش پذیرایی کرد. سپس مادام پوآلیس به نرمی از چارچوبِ در گذشت.

بانو با پیراهنِ کرستدارِ مشکیِ نفیسی که برای دلبری پوشیده بود، شالی همرنگ روی شانههایش انداخته بود. کلاهِ گردِ زنانهای را کمی کج روی سر گذاشته و گردنبندِ الماسی با رشتههای طلا به گردن آویخته بود.

این لباس به نظرِ لومیان آشنا آمد. فهمید که مادام پوآلیس درست همین لباسها را زمانی که برای اغوایش آمده بود، به تن داشت.

لومیان با لبخندی سرد در دل گفت: عمداً این کار رو کرد، مگه نه؟

«صبح بخیر، مادام پوآلیس.»

درست همان دم که این کلمات از لبانش خارج شد، لومیان ناگهان متوجهِ پیکرِ کنارِ مادام پوآلیس شد. او کتی، ندیمهٔ بانو نبود، بلکه همان «قابله» بود که درست دیروز به دستِ رایان کشته شده بود.

«قابله» پیراهنی سفید و خاکستری به تن داشت. چشمانش تهی و چهرهاش بیحالت بود. پوستش تهرنگی آبی داشت، دقیقاً همانطور که لومیان عصرِ روزِ گذشته جنازهاش را در باغ دیده بود. با این حال، این بار هیچ ابزارِ باغبانیای همراه نداشت.

آوردنِ «قابله» بهجای ندیمهاش؟ این کار رو هم عمداً کرد، مگه نه؟ لومیان نتوانست جلوی این فکرِ بدبینانه را بگیرد.

مادام پوآلیس لبخند زد. «الان دیگه باید ظهر باشه.»

او روی مبلِ دستهداری که جایگاهِ میزبان را نشان میداد نشست، در حالی که «قابله» مانندِ یک وسیلهٔ تزئینی در گوشهای ایستاد.

لومیان به طعنه گفت: «اگه ناهار نخورده باشید، هنوز ظهر نشده.»

زیرِ این جوابِ دندانشکن، قلبش بهشدت میتپید. شک داشت که مادام پوآلیس «قابله» را به اینجا آورده تا دربارهٔ اتفاقاتِ دیروز از او بازجویی کند.

اگر این قضیه را خوب مدیریت نمیکرد و گروهِ لیا چرخه را بهموقع از نو آغاز نمیکردند، لومیان گمان میکرد که شاید مجبور شود چند دقیقهای نقشِ «بابا» را بازی کند. یا حتی بیشتر.

مادام پوآلیس نگاهی به او انداخت و چشمانِ روشنش با لبخندی مرموز درخشید.

با بیقیدی پرسید: «مشکل چیه؟»

لومیان تصمیم گرفت برود سرِ اصلِ مطلب. با لحنی جدی گفت: «مادام، حتماً تا الان متوجه شدید که ما توی یه چرخه گیر افتادیم.»

همانطور که حرف میزد، چهرهٔ مادام پوآلیس را بهدقت زیرِ نظر گرفت و مراقبِ هر واکنشی بود.

اگر تعجب، شوک یا سردرگمی نشان میداد، فوراً اضافه میکرد: «فقط شوخی کردم!» سپس با موضوعِ عجیبی شروع میکرد و میدید که او چه واکنشی نشان میدهد. تنها در آن صورت بود که به گفتنِ حقیقت دربارهٔ چرخهٔ زمان فکر میکرد.

البته، اگر مادام پوآلیس طوری به نظر میرسید که انگار از قبل میدانست و «راز»ش فاش شده بود، فرار در اولویتِ اولش قرار میگرفت.

احتمالِ فرار در آن شرایط اندک بود، اما بدونِ تلاش از کجا میفهمید که امیدی هست یا نه؟

مادام پوآلیس چند ثانیهای لومیان را ورانداز کرد و سپس لبخند زد.

«به نظر میاد تو هم برای خودت یه رئیس پیدا کردی.»

از مفهومِ چرخهٔ زمان متعجب به نظر نمیرسید و گیج هم نشده بود. این دستکمی از اعتراف به این نداشت که میداند چه خبر است.

رئیس؟ این یکی از کلمههای محبوب توی کتابهای اورور بود. منظورش یه قدرتِ برتر بود که عطیه میبخشید؟ لومیان حرفهای مادام پوآلیس را اینطور تفسیر کرد.

باور داشت که او تنها به این دلیل میتوانست خاطراتش را در میانِ چرخهها حفظ کند که یک «رئیس» داشت—نوعی محافظت.

لومیان لبخند زد و وانمود کرد که از سرِ آسودگی آه میکشد. «به نظر میاد نیازی نیست زیاد توضیح بدم.»

پوآلیس که هنوز لبخند بر لب داشت، پرسید: «منظورت چیه؟»

«قابله» مانندِ یک مانکن بیحرکت کنارش ایستاده بود.

لومیان بهانهای آماده داشت و با چنان جذابیتی شروع به صحبت کرد که هر کسی را متقاعد میکرد.

«آدمهای بیرون همین الانشم از وضعیتِ غیرعادیِ کوردو خبر دارن. اگه زودتر این چرخه رو تموم نکنیم، اینجا با خاک یکسان میشه. همه میمیرن.

«ما توی یه قایق هستیم. فقط با اتحاد میتونیم از غرق شدن جلوگیری کنیم. فقط اون موقع است که شانسِ پیدا کردنِ کلیدِ فرار از این چرخه و بازگشت به زندگیِ عادی رو داریم.

«مادام، وقت داره تموم میشه. بیایید با هم همکاری کنیم.»

مادام پوآلیس با لبخندی کمرنگ گوش داد و داستانِ لومیان را قطع نکرد.

سپس خندید. «کی گفته ما با هم توی یه قایق هستیم؟»

چی؟ نکنه خودش همون کسی باشه که میخواد قایق رو غرق کنه؟ لومیان نگران شد.

مادام پوآلیس لبخندش را حفظ کرد. «چرا باید با تو همکاری کنم؟ من میتونم توی یه زمانِ مشخص از اینجا برم.»

چی... لومیان جا خورد، اما کورسوی امیدی در دلش درخشید.

«منظورتون اینه که راهی برای خروج از چرخهٔ زمان دارید؟ فقط باید توی یه زمانِ دقیق کاری انجام بدید؟»

مادام پوآلیس سر تکان داد و از فنجانِ چینیِ ظریفش چای نوشید. دیگر چیزی نگفت.

مزایای محافظتِ یه قدرتِ بالاتر... صبر کن، این چرخهٔ اول نیست. پس چرا هنوز اینجاست؟ ممکنه چرخههای دیگه قبل از اون زمانِ مشخص از نو شروع شده باشن؟ همم... این توضیح میده که چرا وقتی مخفیانه رفتیم تو قصر و «قابله» رو کشتیم، دنبالمون نیفتاد. میترسه اون سه تا فرابشر دردسر درست کنن و چرخه رو بهزور از نو راه بندازن... لومیان چیزهایی را که گیجش کرده بود، فهمید.

گمان میکرد مادام پوآلیس هم منتظرِ شبِ دوازدهم است.

لومیان در میانِ افکارش لبخند زد و گفت: «میشه من و اورور رو هم از این چرخه بیرون ببرید؟»

بازرسهای رسمی دیگه کیان؟ تا حالا اسمشونم نشنیدم!

مادام پوآلیس با سرگرمی براندازش کرد.

«چرا باید کمکت کنم؟»

«مگه نگفتید که عشق...» لومیان مکث کرد و نتوانست ادامه دهد.

میخواست به حرفهای مادام پوآلیس دربارهٔ عشق اشاره کند، به این امید که شاید از روی مهربانی او و اورور را نجات دهد. اما از آنجا که مادام پوآلیس احتمالاً به خواهرش چشم داشت، نتوانست چیزی بگوید.

اگر مادام پوآلیس عاشقِ او بود، آدمِ بیشرمی مثلِ لومیان حتماً از کارتِ عشق استفاده میکرد و پیشنهاد میداد که بچهاش را به دنیا بیاورد تا هر دو را از این چرخه بیرون ببرد.

خب، اگر به این معنا بود که مادام پوآلیس او و اورور را از این چرخه فراری میدهد، دندان روی جگر میگذاشت و خودش بچه را میزایید.

حالتِ چهرهٔ مادام پوآلیس کمی تغییر کرد. پس از چند ثانیه سکوت گفت: «منظورت اینه که عشق درکنشدنیه؟ اینکه با وجودِ اشتباهش و اینکه واضحاً میخوای بمیره، باز هم نجاتش بدی؟»

لومیان جوابی نداد. میفهمید که اشارهٔ مادام پوآلیس به یک «زن» است.

مادام پوآلیس هم انتظارِ جواب نداشت. آهی کشید و گفت: «اما اگه جبرانناپذیر باشه چی؟»

جبرانناپذیر... دلِ لومیان ریخت، گویی در اوایلِ بهار در دریاچهای یخزده شیرجه زده باشد.

نفسش را که تازه کرد، برای اطمینان پرسید:

«منظورتون اینه که اون موقع فقط میتونید چند نفر رو با خودتون ببرید، اما من و اورور جزوشون نیستیم؟»

مادام پوآلیس سر تکان داد.

«میتونی اینطور بهش نگاه کنی.»

انگار بازم باید روی پای خودم بایستم... لومیان آهی کشید و بهزور خونسردیش را حفظ کرد.

اوج گرفتن و فروریختنِ امید واقعاً ناخوشایند بود.

لحظهای فکر کرد و بعد لبخند زد.

«مادام، من و اون سه تا غریبه قراره کمی بعد زیرزمینِ کلیسا رو بگردیم. اگه اتفاقی بیفته، ممکنه چرخه زودتر از موعد از نو شروع بشه. حتی به جشنِ بهار هم نمیرسیم.»

چه برسه به شبِ دوازدهم.

مادام پوآلیس چشمانش را باریک کرد و چانهاش را بالا داد. «داری تهدیدم میکنی؟»

لومیان با صمیمیتی که تصویرِ کاملِ آرامش بود، لبخند زد: «نه، فقط یه یادآوری بود.»

در ظاهر، میترسید مادام پوآلیس را خشمگین کند و برای زایمان در اینجا زندانی شود. اگر پانزده دقیقه بعد بیرون نمیرفت، آن سه بازرس چرخه را از نو راه میانداختند.

مادام پوآلیس چند ثانیه به چشمانِ لومیان خیره ماند. وقتی هیچ ترس یا طفرهرفتنی ندید، ناگهان لبخند زد.

«تو واقعاً جالبی. خیلی قشنگ میشد اگه تو و خواهرت معشوقههای من میشدید.»

بیآنکه منتظرِ جواب بماند، رو به «قابله» کرد.

«شما یه ساحرِ کافر رو نابود کردید، با این حال سرزنشت نکردم. بهاندازهٔ کافی بخشندهام، اما بازم انتظارِ کمک داری؟»

ساحرِ کافر؟ لومیان این اصطلاح را در ذهنش سپرد و با جدیت گفت: «این بحثِ کمک نیست. بحثِ انجامِ کاریه که به نفعِ همهست.»

مادام پوآلیس چند ثانیه ساکت ماند و دوباره لبخند زد.

«من با شما زیرزمینِ کلیسا رو نمیگردم، اما بهخاطرِ اورور و شجاعتت، اگه اتفاقی بیفته کمی کمکتون میکنم.»

لومیان از اینکه تا همینجا مذاکره کرده بود، راضی به نظر میرسید. برخاست و با تقلید از ژستِ نجیبزادگانِ کتابهای خواهرش، دستی روی سینه گذاشت و تعظیم کرد. «از شما ممنونم، بانوی من.»

مادام پوآلیس خندید. «نباید بگی "آفتابِ من"؟»

اشارهاش به حرفی بود که لومیان در یکی از چرخههای پیشین زده بود: «مادام، شما آفتابِ من هستید.»

لومیان خجالت کشید، اما همیشه آدمِ بیشرمی بود. خودش را به نشنیدن زد و سالُنِ کوچک را ترک کرد.

......

پس از پایین آمدن از تپهٔ قصر و ورود به کوردو، لومیان لیا، رایان و والانتن را دید که منتظرِ استقبال از او ایستاده بودند.

لیا با لبخند پرسید: «چطور پیش رفت؟»

لومیان گفتوگویش با مادام پوآلیس را تعریف کرد و در پایان گفت: «این بهترین نتیجهایه که میتونستیم بهش امیدوار باشیم.»

رایان سر تکان داد: «درسته. هنوزم میتونیم روی کمکِ یه نفر توی وخیمترین لحظاتمون حساب کنیم.»

لومیان پرسید: «جوابی گرفتید؟»

پیش از رفتن به قصر، رایان گزارش داده بود که مادام پوآلیس واقعاً از خانوادهٔ روکفور نیست و عکسِ پولیت در اتاقش پیدا شده است. لیا نفسش را بیرون داد و بهجای رایان جواب داد: «مافوقهامون بهمون یادآوری کردن که احتمالِ زنشدنِ پولیت از طریقِ معجون یا قدرت رو هم در نظر بگیریم.»

لومیان کوتاه تأیید کرد: «همونطور که انتظار میرفت. کِی زیرزمینِ کلیسا رو بگردیم؟»

رایان از پیش تصمیمش را گرفته بود. با صدایی بم گفت: «همین حالا.»