چپتر 750: سرچشمهٔ زندگی
چپتر 750: سرچشمهٔ زندگی
بعد از چند ثانیه، لوگانو با لکنت پرسید: «واقعاً میشه اونو خورد؟»
اگر آن را میخورد چه میشد؟ چه تغییراتی رخ میداد؟
آیا باعث میشد فرزندِ خدا به دنیا بیاید؟
لومیان نگاهی به بازوی لوگانو انداخت و گفت: «چی رو نمیشه خورد؟»
لوگانو ناگهان دردِ خیالیِ شدیدی حس کرد و بهشدت سر تکان داد. «نه، هیچی!»
میخواست از لودویگ و لومیان دور شود، اما در آن لحظه هیچ بهانهای به ذهنش نرسید.
لودویگ بعد از قورت دادنِ لقمهای نان و پنیر، بهآرامی گفت: «موادِ اولیهٔ درجهیک نیازی به مخلفات یا چاشنیِ زیاد ندارن. فقط باید بهشون یه نماد بدیم. این شاملِ نُه مادهٔ اصلی میشه: گندم، جو دوسر، چاودار، برنج، سیبزمینی، سیبزمینیِ شیرین، ذرت، کاساوا و هر نوع لوبیای دیگهای. اونا رو با بقایای بند ناف توی شیرِ گاو یا گوسفند نیم ساعت بپز، و بعد آمادهٔ خوردنه. اسمِ این غذا «سرچشمهٔ زندگی»ـه.»
لومیان پیشِ خودش غرغر کرد: داری آشپزی میکنی یا آیینِ رازآلود اجرا میکنی؟
البته، سرآشپزِ مسیرِ خوراکشناس که نوشیدنیهای الکلی میساخت و غذاهای مختلف میپخت، در اصل داشت آیینهای رازآلودِ مربوط به آنها را اجرا میکرد.
لومیان متفکرانه پرسید: «راستش، حتماً نباید همین نُه تا ماده باشن، مگه نه؟ تا وقتی که مفهومِ موادِ اصلی و مقدارشون رعایت بشه کافیه؟ همینطور انواعِ دیگهٔ شیر هم جواب میده؟»
لودویگ سر تکان داد. «نه، اینطوری خوشمزهتره.»
پس منظورت اینه که روشی که من گفتم جواب میده ولی به این خوشمزگی نمیشه؟ جای تعجب نیست که این مسیرِ خوراکشناسه، همیشه دنبالِ کمالِ آشپزیان... لومیان برخاست و به لوگانو دستور داد تا مقداری از مواد را بخرد.
کیفِ مسافرِ لومیان فقط جیرههای خشکی داشت که میشد مستقیم از داخلِ بستهبندی خورد.
برای تریر که کلانشهری پیشرو در جهان بود، جمعآوریِ موادِ موردنیازِ لودویگ کارِ راحتی بود. تا ظهر، لومیان و لوگانو برگشتند و دیدند لودویگ موادِ اصلی را همراه با بقایای بند ناف درونِ قابلمهای پر از چند صد میلیلیتر شیر میریزد.
این مراحل را باید خودِ سرآشپز انجام میداد تا به آنها ویژگیِ رازآلود ببخشد، ویژگیهای منحصربهفردِ تعیینشدهٔ مواد را بیرون بکشد و آنها را تا حدی که برای جذب مناسب باشد حفظ کند. اگر کسِ دیگری این کار را میکرد، غذا ممکن بود هیچ اثری نداشته باشد یا به سم تبدیل شود.
بعد از مدتی جوشیدن، لومیان بوی نشاستهایِ آمیخته با شیر را حس کرد و دید بخارِ غلیظِ شیریرنگی از روی قابلمه بلند میشود.
بخار پراکنده نشد، بلکه در هوا متراکم شد و بهآرامی به درونِ قابلمه بازگشت، در حالی که بویی وسوسهانگیز با تهبوی خون به همراه داشت.
در آن لحظه، لودویگ رو به لومیان کرد و در حالی که لبهایش را میلیسید، پرسید: «میخوای شکر اضافه کنی یا نمک؟»
لومیان با احتیاط پرسید: «چه فرقی دارن؟»
لودویگ با جدیت جواب داد: «مزه، یکیش شیرینه، اون یکی شور. تو کدوم رو ترجیح میدی؟»
لومیان که متوجهِ حقِ انتخابِ خود شده بود، خیالش راحت شد و با لبخند پرسید: «تو کدوم رو ترجیح میدی؟»
لودویگ با حسرت گفت: «من که نمیتونم بخورمش...» و زیرِ لب منمن کرد: «شیرین خوشمزهست، شور هم خوبه. کاش میشد به دو قسمت تقسیمش کرد، یکی شیرین، یکی شور...»
پسرک در حینِ حرف زدن، که ظاهراً آشفته به نظر میرسید، مقداری نمک پاشید و بعد کمی شکر داخلش ریخت.
لومیان با سرگرمی تماشا کرد و جلویش را نگرفت.
برای او، مزهٔ سرچشمهٔ زندگی مهم نبود؛ تأثیرش اهمیت داشت.
سرانجام، لودویگ به لوگانو دستور داد شعله را خاموش کند و محتویاتِ قابلمه را بیرون آورد.
تکهای نشاستهای و دلمهبسته به اندازهٔ کفِ دست بود، سفید و نرم، چسبناک و لزج.
سطحِ غذا پوشیده از لکههای سرخ بود، گویی خون از درونش به بیرون تراوش کرده بود.
لودویگ بهسختی سعی کرد آبِ دهانش راه نیفتد: «آمادهٔ خوردنه.»
لومیان پرسید: «فقط با یه گاز تأثیرش رو میذاره، یا باید همهش رو بخورم؟» کنجکاویاش یادآورِ روزهایی بود که آزمایشهای مختلف را یاد میگرفت، روزهایی که اغلب با سؤالاتش اورور را کلافه میکرد.
لودویگ با نگاهی ناامید گفت: «همهش رو.»
لومیان غذای بخارآلود و کمی سوزان را برداشت، به دهانش برد و گازی زد.
طعمهای شیرین و شور با هم آمیختند و تندیِ یکدیگر را به شکلی بیهمتا خنثی کردند که لومیان را از هرگونه بارِ روانی رها کرد. او بهسرعت سرچشمهٔ زندگی را بلعید.
لومیانِ مشتاق، که از قبل در تصمیمش مصمم بود، پرسید: «فوراً اثر میکنه؟»
لودویگ به اتاقِ خوابِ اصلی اشاره کرد.
«اول باید بخوابی.»
بخوابم؟ لومیان با آهی خفیف میزِ ناهارخوری را ترک کرد، به اتاقش برگشت و روی تختش دراز کشید.
با بستنِ چشمانش، حس کرد بدنش رفتهرفته گرم میشود و هوشیاریاش هر لحظه سنگینتر و سنگینتر...
در تاریکی، لومیان صدای هقهقِ آرامی شنید.
سرش را چرخاند و با دقت صدا را تشخیص داد.
صدای دختربچهای بود که زمزمه میکرد: «مامان... مامان...»
صدا بلندتر، بالغتر و گوشخراشتر شد.
«مامان! مامان!»
فریادها نزدیکتر شدند، گویی درست کنارِ لومیان بودند و در درونش طنین میانداختند.
«مامان! مامان!»
توی بدنِ خودم... لومیان ناگهان از جا پرید و به خودش آمد.
تاریکی درهم شکست و نورِ خورشید به چشمانش تابید.
ناگهان نشست و خودش را از رؤیا بیرون کشید.
صدای گریهٔ «مامان، مامان» هنوز کمرنگ در ذهنش پژواک مییافت.
صدای گریهٔ فرزندِ خدا رو شنیدم؟ لومیان به خودش نگاه کرد.
لباسهایش را درآورد و چیزِ غیرعادیای ندید، اما میدانست که اکنون چیزی در او متفاوت است، تغییری وصفناپذیر.
نگاهِ مادرِ بزرگ را حس نمیکرد، و همین او را محتاطتر میکرد.
دوباره لباس پوشید و از اتاقش بیرون رفت. دید لوگانو یواشکی به او نگاه میکند.
لوگانو که مچش گرفته شده بود، بیاختیار پرسید: «حـ...حالتون خوبه؟»
لومیان خندید: «چیزی نیست، قرار نیست بشم فرزندِ خدای مادرِ بزرگ.»
لومیان که دید لوگانو به شکمش خیره شده، اضافه کرد: «باردارش هم نشدم.»
پس از این حرف، لوگانو را که هنوز نگران بود به حالِ خود رها کرد و از آپارتمان بیرون رفت.
آفتابِ عصرگاهی بینقص بود و چون در یکی دو روزِ آینده کارِ خاصی نداشت، لومیان تصمیم گرفت در جای خاصی کشیک بکشد.
آن مکان دخمههای تریر بود.
چون میدانست هریسون از جزیرهٔ رستاخیز ممکن است در مکانهای مرتبط با مرگ، تاریکی، غروب و پوسیدگی ظاهر شود، اولین فکری که به ذهنِ لومیان رسید جشنِ رؤیا و دخمههای تریر بود — مکانهایی لبریز از مرگ و علومِ غریبهٔ تاریک.
در طبقهٔ اولِ دخمهها، کنارِ «ورودیِ استخواندانِ قدیم» که به اعماقِ پایینتر میرفت، لومیان با شمعِ سفیدِ روشنی در دست، کنارِ اسکلتی خشکیده و متلاشی نشست و بیصدا هر بازدیدکنندهای را که به اعماق میرفت یا از آن برمیگشت، زیرِ نظر گرفت.
طولی نکشید که گروهی از دانشجویان از آنجا گذشتند و لومیان را دیدند که کنارِ استخوانهای دخمه نشسته است.
سردستهشان، مردی بلندقد و لاغر با عینک، با کنجکاوی از لومیان پرسید: «چرا اینجا نشستید؟»
لومیان با بیخیالی جواب داد: «خیلی رفتم پایین و دیگه برام جذابیتی نداره. الان فقط میخوام اینجا آروم بشینم و همهٔ اونایی رو که میان و میرن تماشا کنم، تا ببینم کی دیگه برنمیگرده.»
دانشجویان درحالیکه شمعهای سفیدشان را در دست داشتند، گفتند: «جالب به نظر میرسه.» آنها هم تصمیم گرفتند بنشینند و ببینند آیا کسانی که از اعماق برمیگردند نشانی از ترس در چهره دارند یا نه.
مردِ بلندقد و عینکی کنارِ لومیان نشست و سرِ صحبت را باز کرد.
«واقعاً فکر میکنید روشن نکردنِ شمعِ سفید اینجا میتونه باعثِ دردسر بشه؟»
لومیان نگاهی به او انداخت و خندید: «میتونید امتحان کنید، اونوقت همهمون میبینیم چی میشه.»
پیش از آنکه دانشجویان بتوانند جوابی بدهند، لومیان با لحنی آرام گفت: «من قبلاً به این چیزا باور نداشتم، اما بعد...»
ناگهان صدایش را پایین آورد.
دو نفر از دانشجویانِ دختر بیاختیار پرسیدند: «چی شد؟»
«بعد...» لومیان حالتی به خود گرفت که انگار دارد خاطرهای را به یاد میآورد، «کسی رو دیدم که با شبحِ مونسوری روبهرو شده بود. افسانهٔ شبحِ مونسوری رو که میدونید، نه؟»
دانشجویان با هم سر تکان دادند.
واقعاً داستانهای ترسناکِ تریر رو خوب بلدید... از موجوداتِ تریرِ زیرزمینی — یعنی دانشجوها — همین انتظار میره...
لومیان آهی کشید: «همهٔ اعضای خانوادهش مردن و اون فکر میکرد میتونه ازش فرار کنه. اما یه روز که رفتم بهش سر بزنم، دیدم خودشو از چارچوبِ پنجره دار زده.
«از اون موقع، من تکتکِ قوانینِ تریرِ زیرزمینی رو مو به مو رعایت میکنم.»
دانشجویان نگاهی به هم انداختند؛ از داستانی که همسنوسالشان تعریف کرده بود، کمی ترسیده بودند.
دانشجوی بلندقدِ عینکی با پشیمانی گفت: «انگار واقعاً نباید این شمع رو خاموش کنیم.»
لومیان دوباره صدایش را پایین آورد: «تا حالا با همچین چیزی روبهرو شدید؟ توی خوابگاهتون کتابها، پتوها و لباسهای اضافهای هست که هیچکدوم مالِ شما نیست، اما مدیرِ خوابگاه بهتون میگه هیچکسِ دیگهای اونجا زندگی نمیکنه.»
رنگ از رخسارِ دو دانشجو پرید، گویی ترسناکترین داستانِ ارواح را شنیدهاند.
انگار که دنبالِ راهِ نجاتی باشند، پرسیدند: «آره، پیش میاد. میدونید چرا؟»
لومیان سر تکان داد و آهی کشید: «شنیدم اونا کسایی هستن که شمعهاشون رو اینجا خاموش کردن. کاملاً ناپدید شدن و هیچکس هم اونا رو به یاد نمیاره.»
با شنیدنِ این حرف، دانشجوی بلندقد بیاختیار به خود لرزید.
ناگهان حس کرد چیزی به شانهاش ضربه زد.
برگشت و نگاه کرد و دستِ اسکلتیِ رنگپریده و ترسناکی را دید.
جیغ کشید: «آه!» و از جا پرید.
لومیان دستِ استخوانی را که از جایی برداشته بود عقب کشید و با لبخندی تمسخرآمیز گفت: «شماها واقعاً ترسویید! به همین زودی ترسیدید؟»
دانشجویان مات و مبهوت ماندند و پس از مدتی با زور گفتند: «نه! این فقط یه واکنشِ غیرارادی بود!»
در همان حال که جدی داشتند به این فکر میکردند که آیا این پسرِ شوخطبع را کتک بزنند یا نه، کسی از پلههای سنگیِ طبقهٔ دوم بالا آمد.
او پیراهنی آبی و شلواری زرد به تن داشت، چهرهاش پر از چین وچروکهای عمیق بود و موهای سفیدِ کمپشت و خشکی داشت. شمعِ سفیدِ روشن و کوتاهی در دستش بود.
او یکی از مدیرانِ سالخوردهٔ دخمهها بود.
لومیان کمی اخم کرد.
او پیش از این، این مدیرِ دخمهها را در مقبرهٔ غولآسایی که چشمهٔ زنانِ سامری را در خود جای داده بود، دیده بود، اما آن زمان مدیر از شمعِ سفید استفاده نکرده بود.