چپتر 758: نجوای دیو
چپتر 758: نجوای دیو
این واقعاً به مفهومِ خرمن نزدیکه... اگه میتونستم بذرِ گیاهای جادویی رو گیر بیارم یا تو محیطی باشم که پر از گیاهای جادویی و حشرههای خاصه، تواناییهای رزمیِ کاهنِ خرمن با استفاده از روشهای رازآلود اصلاً بد نمیشد؛ چهبسا خیلی هم کارآمد میبود...
تواناییِ فرابشری برای تحریکِ مستقیمِ گیاها تا کلِ نیروی حیاتشون رو آزاد کنن، جای مانورِ زیادی داره. متأسفانه، تواناییِ رزمیِ مستقیمِ یه کاهنِ خرمن محدوده. اگه لوگانو یه شیءِ مهرشده بود و من ازش استفاده میکردم، اوضاع کاملاً فرق میکرد...
لومیان غرق در این افکار، به لوگانو نگاه کرد و پرسید: «بدنت هم قویتر شده؟»
لوگانو صادقانه جواب داد: «یه کم، ولی نه خیلی.»
لومیان سر تکان داد. نامهای را که همراه با شیءِ مهرشدهٔ هیسوکا از خانمِ شعبدهباز رسیده بود، از جیب بیرون کشید. زیرِ نورِ گوی سفید و درخشانی که بالای سرش شناور بود، مشغولِ خواندن شد.
«نامِ موقت: نجوای دیو.
اثرهای مثبت:
۱. بازوی دیو:
برای کاهشِ اثرهای منفی و سهولت در استفاده، تواناییِ فرابشریِ این انگشترِ استخوانی تضعیف شده است. دگرگونیِ دیو در اصل کلِ بدن را هدف میگیرد، اما اکنون تنها بر بازویی اثر میگذارد که نجوای دیو را به انگشت دارد.
این ویژگی باعث میشود بازو متورم و تیره شود و نقشونگارهایی شوم روی آن جوانه بزند، گویی لایهٔ ضخیمی از زره پوشانده شده است. گوشتِ دست بهشدت کشسان و مقاوم میشود و آسیب را به حداقل میرساند.
بازوی مذکور در برابرِ بیشترِ سموم مصون، تا حدودی در برابرِ نفرین و آتش مقاوم، و بهمراتب نیرومندتر میشود.
۲. درکِ سوءنیت:
به همان دلیل، درکِ سوءنیتی که این انگشتر میبخشد تنها کمک میکند حس کنید آیا اطرافیان نسبت به شما سوءنیت دارند یا خیر، و خطراتِ قریبالوقوع را تشخیص نمیدهد. با همین بسازید.
۳. تجسمِ هوس:
این قدرتی است که از صنعتگر خواستم بهطورِ ویژه رویش تمرکز کند، و در ازایش شانسِ دستیابی به اثرهای قدرتمندِ دیگر را فدا کردم. افزون بر این، برای تضمینِ تجلیِ کاملِ آن، پذیرفتم که اثرهای منفیِ انگشتر اندکی افزایش یابد.
این ویژگی میتواند بدنتان را به مایعی سیاه و سایهوار مرکب از احساسات و هوسهای گوناگون تبدیل کند و یاریتان دهد تا از آسیب در امان بمانید، حرکاتتان را پنهان کنید و بر دشمنانتان اثر بگذارید.
ظاهراً بسیار کارآمد است، اما آیا ارزشش را داشت که چنین درخواستِ ویژهای از صنعتگر بکنم؟ وقتی از آن استفاده کنید، دلیلش را خواهید فهمید.»
لومیان با خواندنِ این سطرها، زیرِ لب با خودش گفت: «پس با سرکوبِ اثرهای منفیِ دو ویژگیِ مثبتِ اول، بخشی از اون اثرِ منفی تو تواناییِ تجسمِ هوس برگشته؟ این ویژگی چه چیزِ خاصی داره که خانمِ شعبدهباز همچین کاری کرده؟»
لومیان برای آزمایشِ آن شتاب نکرد و به خواندن ادامه داد.
«۴. جیغِ شبح
با لمسِ نقشبرجستهٔ دیو روی نگینِ انگشتر و ایجادِ صدایی بلند، میتوانید اثری مشابهِ جیغِ شبح پدید آورید که قادر است پردهٔ گوشِ موجوداتِ زنده را پاره کند و به روانشان آسیب برساند. هرچه به شما نزدیکتر باشند، اثرش بیشتر خواهد بود.
اثرهای منفی:
پس از بهدستکردنِ آن، سوءنیتِ شما بارزتر خواهد شد. اگر نتوانید خود را مهار کنید و تسلیمِ سوءنیت شوید، رفتهرفته به درونِ مغاک میلغزید و در نهایت تحتِ کنترلِ سوءنیتِ این انگشتر درمیآیید. به بیانِ دیگر، اگر هنگامِ بهدستداشتنِ آن تسلیمِ سوءنیت شوید، به عروسکِ خیمهشببازیاش بدل خواهید شد؛ انگشتر ارباب میشود و شما فرمانبردار.
گرچه با یک بار تسلیمشدن در برابرِ سوءنیت کنترلِ خود را از دست نمیدهید، اما برای انسانی که طعمِ شیرین و فریبندهٔ سوءنیت را چشیده، دشوار است که به آن ادامه ندهد.
طبقِ برآوردهای من، سوءنیتِ آشکار در ترکیب با اثرهای منفیِ تواناییِ پیمانِ شما، تمامِ استقامتی را که از ردهٔ ریاضتکش و ارادهٔ شخصیتان به دست آوردهاید خنثی میکند و سبب میشود نتوانید در برابرِ محرکهای بیشترِ احساسات و هوسها تاب بیاورید.
افزون بر این، چه آن را به دست کنید و چه نکنید، صِرفِ همراهداشتنش سبب میشود بدنتان از درون و بیرون دچارِ سوختگی با شعلههای گوگردی شود. قراردادنش در کیسهٔ مسافر میتواند این اثر را بهخوبی کاهش دهد. بهعنوانِ یک آتشافروز که به ردهٔ ۵ رسیده، میتوانید این سوختگیها را مدتِ طولانیتری تاب بیاورید، اما مراقبِ اثرهای سمیِ گوگرد باشید و بیدرنگ درمانش کنید.
در نهایت، افرادِ حاضر در شعاعِ صدمتری، از جمله خودتان، بهطورِ نامحسوسی تحتِتأثیرِ نجوای دیو قرار میگیرند و بیشتر مستعدِ افکارِ شوم و رفتارهای تکانشی میشوند. این اثر را نیز میتوان با قراردادنِ انگشتر در کیسهٔ مسافر مهار کرد.»
بقیهش بد نیست، ولی بعد از بهدستکردنِ نجوای دیو، احساسات و هوسهام میشن بزرگترین نقطه ضعفم... لومیان این شیءِ مهرشدهٔ هیسوکا را ارزیابی کرد.
مهرومومِ آن نسبتاً ساده بود و تنها به جداسازیِ فضایی نیاز داشت. با توجه به استقامتِ بالای لومیان، او بهراحتی میتوانست از آن بهعنوانِ یک شیءِ رازآلود استفاده کند.
سپس انگشترِ استخوانیِ قیرگونی را که در حصاری تاریک و شفاف پیچیده شده بود، از جیبِ دیگرش بیرون آورد. دستش را روی گوی فشرد و بهآرامی به درونش برد.
حس میکرد دستِ راستش در باتلاقی غلیظ حرکت میکند و برای لمسِ انگشتر تقلا میکرد.
همزمان، گوی تاریک بیصدا فروریخت، خودبهخود باز شد و در خلأِ اطراف حل شد.
سپس لومیان نجوای دیو را در انگشتِ اشارهٔ دستِ چپش فرو کرد.
بدنش ناگهان مایع و اثیری شد.
به گودالی از مایعِ غلیظِ سیاه تبدیل شد. لوگانو که فقط نگاهی به او انداخت، بیاختیار لرزید و سرمایی تا مغزِ استخوانش دوید، گویی شومترین و پنهانترین امیال و احساسات را در اعماقِ قلبِ انسان دیده بود.
کاهنِ خرمن که بهتازگی ارتقا یافته بود، بیاختیار از لومیان که تازه از حالتِ مایعِ سیاه به شکلِ انسانی برگشته بود، پرسید: «کی میتونیم برگردیم سطحِ زمین؟»
لومیان نگاهی یخزده به او انداخت. در چشمانِ آبیاش ظاهراً تاریکیای نهفته بود که هیچ نوری نمیتوانست در آن رخنه کند.
لوگانو بهشدت لرزید و در حالی که ترسی آشنا دوباره به جانش میافتاد، با لکنت گفت: «فـ-فقط پرسیدم.»
لومیان لبخندی کمی دیوانهوار زد و بهآرامی نجوای دیو را درآورد و دوباره در کیسهٔ مسافر گذاشت.
حالا میفهمید چرا خانمِ شعبدهباز مشخصاً این توانایی را خواسته بود.
امیال و احساساتش کاملاً مالِ خودش نبودند!
بخشِ کوچکی از امیال و احساساتش ریشه در سرنوشتِ گرهخوردهاش با ترمیبوروس، هالهٔ باقیمانده از امپراتورِ خون و تبارِ اومبلا داشت. در حالتِ عادی، اینها فقط روی خودش تأثیر میگذاشتند، اما با استفاده از تجسمِ میل، این احساسات و امیال میتوانستند مادی شوند و بدین ترتیب، تأثیری روی جهانِ بیرون و دشمنانش بگذارند.
اگه یه قدیسِ ردهٔ ۴ رو تو حالتِ تجسمِ میل بپوشونم، اون نیمهخدا احتمالاً دچارِ فسادِ احساسی و میلیِ مربوطه میشه... اما این روشِ حمله یعنی بیخیالِ جاخالیدادن میشم تا مستقیم با واکنشِ متقابل روبهرو بشم.
لومیان که از این شیءِ مهرشده نسبتاً راضی بود، لحظهای در این باره تأمل کرد.
در برابرِ یک نیمهخدا، جاخالی دادن گاهی بیفایده بود—بهتر بود تا پای جان بجنگد!
و هم شمشیرِ شجاعت و هم نجوای دیو این فرصت را به او میدادند.
وقتی شب کاملاً فرا رسید، لومیان به مقرِّ مجلهٔ سایکیک، واقع در بلوارِ بزرگ، خیابانِ شِر، پلاکِ ۱۹ رفت و در زیرزمین با آقای کِی دیدار کرد.
آقای کِی که کلاهِ بزرگی به سر داشت، با گرمی گفت: «بیا اول به درگاهِ سرورمون نیایش کنیم.»
لومیان بهآرامی سر تکان داد و چشمانش را بست.
افکارش را محکم در هم پیچید تا به بیرون درز نکنند.
پس از مدتی، او و آقای کِی همزمان چشمانشان را باز کردند.
آقای کِی با صدایی خشن اما پرشور گفت: «تبریک میگم، تو الان یه نامزدِ غیبگویی هستی.
«این بزرگترین پاداشه. نزدیکتر بودن به سرورمون، بزرگترین پاداش برای ماست!
«از این به بعد، هر جا بری میتونی با غیبگوهای محلی یا اعضای سازمانِ سپیدهدم، پیروانِ سرورمون، تماس بگیری و ازشون کمک بخوای.
«اگه تو اون محل قدیس یا غیبگویی نباشه، این اقتدار رو داری که تمامِ منابعِ اونجا رو به کار بگیری، از جمله نیروها، پول، اطلاعات و تجهیزات.»
این پاداشِ سازمانِ سپیدهدمه؟ بالا بردنِ اقتدار و جایگاهم؟
لومیان روی سینهاش صلیب کشید و با صدایی خشن گفت: «ستایش بر تو که همهچیز رو آفریدی. ستایش بر تو که گناهانِ جهان رو بر دوش میکشی!»
آقای کِی با رضایت سر تکان داد.
«فعلاً پاداشِ دیگهای در کار نیست. بیا به بررسیِ موضوعِ گرداب ادامه بدیم.»
لومیان بیسروصدا آهِ آسودگی کشید و گفت: «بسیار خوب.»
اگر آقای کِی پاداشهای مادی پیشنهاد میداد، در پذیرفتنشان تردید میکرد.
نه اینکه نگران باشد آن موجود روی خودِ اشیاء علامت گذاشته باشد؛ هر چه بود، او همین حالا هم تحتِ نظر بود، پس کمی بیشتر تفاوتی ایجاد نمیکرد. بیمیلیاش بیشتر جنبهٔ روانی داشت.
لومیان لحظهای فکر کرد و سپس به آقای کِی خبر داد: «احتمالاً بهزودی دوباره میرم قارهٔ جنوبی تا یه سری کارهای قبلی رو تموم کنم. نمیدونم چقدر طول میکشه.»
آقای کِی بهآرامی سر تکان داد: «بسیار خوب. دقیقاً کدوم منطقه؟»
لومیان صادقانه جواب داد: «هنوز مطمئن نیستم.»
واقعاً نمیدانست.
آقای کِی بیشتر نپرسید.
«ما تو قارهٔ جنوبی قدیسها و غیبگوهایی داریم و پیروانِ زیادی از سرورمون مخفیانه اونجا فعالیت میکنن. هر وقت مکانِ دقیقت رو مشخص کردی، میتونم کمکت کنم با مسئولِ اون منطقه تماس بگیری.»
لومیان تشکر کرد: «ممنون، آقای کِی.»
آقای کِی حرفش را اصلاح کرد: «نیازی به تشکر نیست. ما الان همه غیبگو هستیم، برابر نبودنمون بیاحترامی به سرورمونه.»
لومیان لحظهای زبانش بند آمد.
با لحنی عادی پرسید: «آقای کِی، اون کلیسای جامعی که دفعهٔ پیش من رو بردید، معنای خاصی تو سازمانِ سپیدهدممون داره؟»
آقای کِی با حرارت جواب داد: «اون اولین کلیسای جامعی بود که سازمانِ سپیدهدممون تأسیس کرد.»
به باینفل ربط داره؟
لومیان چند سؤالِ غیرمستقیمِ دیگر از زوایای مختلف پرسید و سپس خداحافظی کرد.
پس از بازگشت به محلهٔ کلیسای جامعِ یادبود، فرانکا و ژنا را از درخواستِ شوالیهٔ شمشیر مطلع کرد و سپس نشانِ سیاه روی شانهٔ راستش را فعال کرد و تلپورت را آغاز کرد.
از میانِ لایههایی از بلوکهای رنگِ خالص و موجوداتِ عجیبوغریبِ توصیفناپذیر گذشت و بیآنکه بداند چقدر طول کشیده، سرانجام به مکانِ ذکرشده در نامهٔ شوالیهٔ شمشیر رسید.
اولین چیزی که توجهِ لومیان را جلب کرد، چند مرد و زنِ رنگپریده و بیجان بودند که مانندِ محافظ، شوالیهٔ شمشیر را احاطه کرده بودند؛ مردی با موهای قهوهایِ کمی نامرتب، نگاهی سرکوبشده در چشمانش، و ملبس به پیراهنی سفید و جلیقهای سیاه.