چپتر 76: معاینهٔ بدنی
چپتر 76: معاینهٔ بدنی
لومیان از ترس از جا پرید و گفت: «الان؟»
با اینکه مشتاق بود زیرزمینِ کلیسای جامع را بگردد، اما نه تا این حد!
فکری به ذهنش رسید و پرسید: «نمیشه تا تاریکیِ هوا صبر کنیم؟»
دلِ شب که فقط دو سه خدمتکار در کلیسای جامع میماندند، نفوذ برای فرابشرانی مثل آنها آسانتر نبود؟
رایان با ملایمت اما قاطعانه جواب داد: «الان بهترین وقته. بهش فکر کنید. اگه ما میفهمیم شبا کسی تو کلیسای جامع نیست و محافظتی نداره، چطور ممکنه کشیش و دارودستهاش اینو نفهمن؟ حدس میزنم قویترین افرادشون رو بفرستن تا شیفتی نگهبانی بدن یا تلههای ظریفی کار بذارن. اگه فعال بشن، زنگِ خطر به صدا درمیاد.
«و الان، نزدیکِ ظهره. همهٔ روستاییها رفتن خونه، برای همین کسی این ساعت برای نیایش نمیاد. تازه، روزه، پس تلهها رو فعال نمیکنن تا اتفاقی نیفته. با وجودِ دو کشیش و خدمتکارها تو کلیسای جامع، راحته که آدما گاردشون رو بیارن پایین. خلاصه اینکه، قویترین افرادشون تو خونههاشون با خیالِ راحت دارن غذا میخورن. ما فقط با کشیش، معاونِ کشیش و سه تا کارگرِ روزمزد روبهرو میشیم.»
لومیان که قضیه را گرفته بود، سر تکان داد و حرفِ رایان را کامل کرد: «و قبل از ۳ آوریل، کشیش هنوز یه آدمِ عادیه و قدرتهای ماورایی نداره.»
امروز ۱ آوریل بود.
لیا با لبخند اضافه کرد: «تازه، با اینکه معاونِ کشیش مشکوک میزنه، ولی مشخصه که عضوِ اصلیِ گروهِ کشیش نیست. اون سه تا کارگرِ روزمزد هم همینطور. چهار تا فرابشر نمیتونن بیسروصدا از پسِ پنج تا آدمِ عادی بربیان؟»
لومیان پیش از جواب دادن درنگ کرد: «اما اینطوری رسیدن به شبِ دوازدهم غیرممکن نمیشه؟»
این کار به معنای ایجادِ ناهنجاری در سمتِ کشیش بود و تاریخ هم به دنبالش تغییر میکرد.
لیا با لبخند گفت: «خودت گفتی. در مقایسه با ما، کشیش و دارودستهاش تا جشنِ بهار دست نگه میدارن تا شبِ دوازدهم رو رقم بزنن. تا وقتی نکشیمش، اگه بفهمه کسی واردِ زیرزمین شده، وانمود میکنه که متوجه نشده و به دست آوردنِ قدرتهای فراطبیعی رو جلو میندازه. با به دست آوردنِ قدرت، ممکنه با بقیه بیفته دنبالمون، اما کوردو کوچیک نیست و ما هم ضعیف نیستیم. میتونیم پنهان بشیم و تا جشنِ بهار لفتش بدیم.»
لومیان این استدلال را پذیرفت و گفت: «باشه، پس همین الان انجامش میدیم.» و به آنها یادآوری کرد: «اما چشمای اورور هنوز کامل خوب نشده. میترسم نتونه کمکمون کنه.»
پیش از دیدنِ مادام پوآلیس، لومیان به اورور سر زده بود. چشمانش شاید تازه تا عصر خوب میشد.
لیا در حالی که زنگولههای روی سرش جرینگجرینگ میکردند، نیمهشوخی گفت: «اشکالی نداره. مادام پوآلیس پشتمونه، مگه نه؟»
لومیان دیگر مخالفتی نکرد و محتاطانه پیشنهاد داد: «قبل از کلیسای جامع، بیاید تو دهکده چرخی بزنیم و مطمئن بشیم چوپان پییر بری و اون خطرناکها تو خونههاشونن.»
میخواست از روبهرو شدن با پییر و بقیه که عطیه دریافت کرده بودند، هنگامِ ورود به زیرزمین جلوگیری کند.
رایان به نشانهٔ تأیید سر تکان داد و موافقت کرد.
هنگامِ بحث دربارهٔ جزئیات، والانتن نگاهی سرد به لومیان انداخت و پرسید: «به تطهیر نیاز داری؟»
لیا بهسرعت از طرفِ همراهش توضیح داد: «تو رفتی تو قصر و با مادام پوآلیس حرف زدی. ممکنه دوباره آلوده شده باشی.»
لومیان جواب داد: «نه، فکر نمیکنم مادام پوآلیس این بار همچین کاری کنه. بیمعنیه.»
چارهای نداشت جز اینکه مطمئن باشد. جرئت نمیکرد بگذارد والانتن دوباره او را تطهیر کند. در مقایسه با دیروز، او دیگر یک رقصنده بود. هالهٔ پلید از مهرومومِ درونش نشت کرده بود. اگر با آبِ مقدس تطهیر میشد، احتمالاً دردسرِ بزرگی به پا میشد.
طبقِ تحلیلِ اورور، نیازمندِ تطهیرِ کاملِ بدن بود.
والانتن که فقط از سرِ مهربانی این را گفته بود، با دیدنِ اینکه لومیان مشکلی ندارد، طبیعتاً دیگر چیزی نگفت.
سپس، در حالی که در کوردو میچرخیدند، لومیان به خانه رفت و نقشهشان را به اورور گفت.
اورور از اینکه نمیتوانست همراهیشان کند و کمکشان باشد کلافه بود. فقط توانست پیشنهاد دهد که در حاشیهٔ دهکده منتظر بماند و اگر اوضاع خراب شد، چرخه را از نو شروع کند. این کار به دیدِ چندانی نیاز نداشت. همین که جاده را تار میدید کافی بود. لومیان با این قرار که پیش از آمدنِ کسی به دنبالِ اورور در ساعتِ ۱۲:۳۰ چرخه را از نو شروع کند، با او خداحافظی کرد و دوباره به گروهِ لیا پیوست.
تا آن موقع، سه فرابشرِ رسمی تأیید کرده بودند که چوپان پییر بری و اعضای اصلیِ گروهِ کشیش کجا هستند.
با دور زدنی نیمهکاره، از مسیرِ کوچکی به کنارِ کلیسای جامع رسیدند؛ همان دری که در چرخهٔ قبلی برای مچگیری از رابطهٔ کشیش و مادام پوآلیس از آن استفاده کرده بودند.
لومیان آماده شد تا داوطلب شود که لیا قدمزنان جلو رفت، با یک سیم قفل را دستکاری کرد و درِ چوبیِ تیره را هل داد و باز کرد.
لیا با دیدنِ تعجبِ لومیان لبخند زد و گفت: «این یه تکنیکِ ضروری برای تحقیقاته.»
لازم نیست اینقدر شرافتمندانه جلوهاش بدی... لومیان افکارش را به زبان نیاورد، چون لیا همان موقع واردِ کلیسای جامع شده بود.
زنگولههای کوچکِ نقرهایِ روی تورِ صورت و چکمههایش نه تکان خوردند و نه صدایی دادند.
لومیان کوشید معنای این را بفهمد.
«ورود به کلیسا خیلی امنه. خطری نیست؟»
لیا نگاهی به عقب انداخت و گفت: «لطفاً 'فقط در برخورد با آدمای کلیسا' رو هم بهش اضافه کنید.»
یعنی خطرِ زیرزمین هنوز نامعلومه؟ لومیان کموبیش فهمید و درکِ بهتری از غیببینی پیدا کرد. با این حال، حتی با وجودِ ارتقای ردهٔ رقصنده، تواناییِ غیببینی نداشت.
رایان از کنارش گذشت و پشتِ سرِ لیا واردِ کلیسا شد.
چند قدم که برداشتند، خدمتکاری نزدیک شد.
در یک چشمبههمزدن، رایان یورش برد، دستش را بالا آورد و ضربهای به پشتِ گوشِ خدمتکار زد.
خدمتکار بیصدا فروریخت. رایان او را گرفت و به نزدیکترین اتاق کشید.
لیا شتابان جلو رفت، بطریِ پر از مایعی بیرنگ را درآورد و در گلوی خدمتکار ریخت.
لومیان با کنجکاوی پرسید: «این چیه؟»
لیا لبخندش را حفظ کرد.
«یه آرامبخشه.»
حسابی مجهزید... لومیان در دل آهی کشید.
پس از ازپادرآوردنِ سه کارگرِ ساده بیآنکه کشیش خبردار شود، لیا از میانِ سایهها به اتاقِ کشیش خزید. بیصدا دستگیره را چرخاند و لای درِ چوبی را باز کرد. قدرتمندترین مردِ کوردو را دید که با ردای سفیدی با رشتههای زرین، روی تختی ساده دراز کشیده بود و آرام و عمیق نفس میکشید.
روی میزی کنارِ در، بشقابهای ناهار و کارد و چنگالِ نقرهای به چشم میخورد.
لیا او را برانداز کرد و به داخل پرید، سپس ضربهای به پشتِ گوشِ کشیش زد.
بیدرنگ، بیشترِ آرامبخشِ باقیمانده را در گلوی گیوم بنه ریخت.
لومیان سرش را از پشتِ لیا بیرون آورد و پرسید: «همین؟»
بیش از حد آسون نبود؟
لیا با تفریح پرسید: «دیگه چی؟ از یه آدمِ عادی چه انتظاری داشتید؟»
لومیان با کلمهای کوتاه تأیید کرد و ردای کشیش را بالا زد.
لیا که جا خورده بود اما هنوز لبخند بر لب داشت، پرسید: «دارید چهکار میکنید؟»
لومیان بیآنکه برگردد گفت: «بدنش رو میگردم.»
میخواست ببیند آیا کشیش نشانِ خارِ سیاه را روی سینهاش دارد یا نه.
طولی نکشید که نیمهٔ بالاییِ بدنِ کشیش گیوم بنه برهنه شد، اما چیزی جز دستههای موی سیاه به چشم نمیخورد.
نه از نشانِ خارِ سیاه خبری بود، نه از علامتِ سیاهِ قراردادی ویژه.
لومیان نامحسوس سر تکان داد و زیرِ لب گفت: «انگار این نشان رو بعد از گرفتنِ عطیه به دست میارن. شایدم الان هست ولی فقط با تفکر فعال میشه.»
پس من چطور نشانم رو گرفتم؟ شبِ دوازدهم؟
با این فکر که کشیش گیوم بنه شاید اکنون نشانِ خارِ سیاه را نداشته باشد، لومیان بیاختیار به فکرهای پلیدی افتاد.
اگه الان بکشمش، چرخه رو فعال میکنه؟
کشتنِ این مرد پیش از موعد چه تأثیری روی اتفاقاتِ بعدی میذاره؟
لومیان با در نظر گرفتنِ اهمیتِ کشیش در روزهای آینده، و از آنجا که همچنان میخواست تا شبِ دوازدهم صبر کند، خودش را منصرف کرد.
هنگامِ خروج از اتاقِ کشیش، رایان به لومیان و لیا گفت: «معاونِ کشیش پیدا نمیشه.»
«ها؟» لومیان لحظهای مکث کرد تا متوجهِ منظورِ او شد. «شاید خونهست. اون اجازه نداره تو کلیسا زندگی کنه و کسی هم براش غذا نمیاره.»
والانتن با نگاهی به کشیشِ درونِ اتاق ناسزا گفت: «این نوکرِ اهریمن واقعاً ظالمه.»
آن چهار نفر بیهیچ حرفِ اضافهای، در جهتِ مخالف بهسوی محراب به راه افتادند.
در گوشهای، پلکانی سنگی به چشم میخورد؛ باریک و پرشیب، بهطوری که در هر لحظه فقط یک نفر میتوانست از آن بگذرد.
پلهها پیش از آنکه بهسوی اعماقِ زیرزمین بپیچند، تا سقفِ کلیسا بالا میرفتند.
لیا پیشگام شد. پس از پایین رفتن از چند ردیف پله، تورِ روی صورتش و چهار زنگولهٔ کوچکِ نقرهایِ چکمههایش همزمان به صدا درآمدند.
دینگ دینگ دانگ دانگ. صدا بلند نبود، اما در آن فضای کوچک انعکاسِ ضعیفی داشت. گاهی شتابزده بود و گاهی آرامبخش.
لومیان که در تلاش بود بر اساسِ برخوردهای پیشینش آن را تفسیر کند، پرسید: «این یعنی چی؟»
لیا به پهلو چرخید و پوزخند زد.
«یعنی سطحی از خطر وجود داره، اما نمیتونم بگم چقدر جدیه.»
لومیان با تعجب با خود زمزمه کرد: «غیببینی برای قصر جواب داده بود... این یعنی زیرزمین حتی از اونجا هم خطرناکتره؟»
لیا با لحنی آرامبخش گفت: «لزوماً نه. شاید فقط تداخل باشه. مگه مادام پوآلیس تو قصر غایب نبود؟»
در این مرحله، عقبنشینی بهخاطرِ چنین مانعِ کوچکی ناممکن بود. آنها یکییکی از پلهها به اعماق پایین رفتند.
طولی نکشید که آن چهار نفر در زیرزمین، درِ چوبیِ قهوهای و کهنهای را دیدند.
لیا میانِ ابروهایش را فشرد و پیش از نزدیک شدن به درِ چوبی، دیدِ روحیاش را فعال کرد.
هرچند لومیان هنوز در فعال کردنِ دیدِ روحی مهارتِ کامل نیافته بود، اما با افزایشِ نیروی روحیِ ردهٔ رقصنده، زمانِ زیادی نبرد تا آن را فعال کند. دید که همه هالهٔ قرمزرنگ و سالمی دارند.
وقتی همراهانش آماده شدند، لیا درِ زیرزمین را باز کرد.
در میانِ صدای قیژژِ در، رایحهٔ آشنایی به مشامِ لومیان رسید. ظریف و شیرین.
او بیدرنگ ارتباط را فهمید و شتابان به رایان و دیگران گفت: «بوی عنبر خاکستری میده.»
این همان مادهای بود که برای تکریمِ موجودِ پنهانی به نامِ ناگزیری به کار میرفت!