چپتر 763: خاستگاه‌های فولکلور
چپتر 763: خاستگاه‌های فولکلور
لومیان «به قولش عمل کرد» و تنها چند دقیقه سرِ میزِ دو دیوبانو نشست. سپس مؤدبانه مرخص شد و مردانِ آن حوالی را کمی گیج و سردرگم به جا گذاشت.
مگه نباید از فرصت استفاده میکرد و بیشتر پیش میرفت؟
نکنه این شگردِ پیشرفتهٔ یه زنباره و شیکپوشِ اینتیسی باشه؟
لومیان در راهِ بازگشت به میزِ خود، پیشخدمتهایی را دید که ستونِ بلندی از بشقابها را میبردند و با چهرههایی آمیخته به گیجی، بهت و ترس دور میشدند.
واقعاً کلِ غذاهای منو رو بلعیده بودن!
نگاهشان به لودویگ و لوگانو طوری بود که گویی به هیولاهایی خیره شدهاند که از مغاک بیرون خزیدهاند.
اگه میفهمیدید دو سومِ اون غذاها رو لودویگ خورده و من و لوگانو فقط یکسومِ بقیهش رو شریک شدیم، بیشتر میترسیدید و نگران میشدید که نکنه خودتون هم خورده بشید. خب، نگرانیِ بیراهی هم نبود... لومیان همانطور که مینشست، در دل با خود زمزمه کرد.
اکنون پیشِ روی او، لودویگ و لوگانو، یک برش کیکِ سیب و یک جام بستنیِ پرمایه قرار داشت.
چهرهٔ لودویگ از رضایت شکفته بود؛ این بیشترین احساسِ رضایتی بود که از مدتها پیش تجربه میکرد.
این تنها به خاطرِ حجمِ زیاد و طعمِ لذیذِ غذاهای فیساکی نبود، بلکه به این دلیل هم بود که خرج کردنِ پولِ دیگران برای لومیان دردی نداشت.
لومیان برشِ کیکِ سیبش را به سمتِ لودویگ هل داد و ظاهراً با تمرکز، قاشقی از بستنیِ شیری برداشت و در دهان گذاشت.
همانطور که از سرمای در حالِ ذوب و طعمِ شیری که در دهانش میپیچید لذت میبرد، زیرِ لب گفت: «هیچکدومتون چیزِ غیرعادیای دوروبرِ دوی جام و هفتِ جام متوجه شدید؟»
پس از سکوتی کوتاه، صدایی ضعیف و اثیری در گوشِ لومیان پیچید.
صدای شوالیهٔ شمشیر، ماریک بود.
«ما متوجهِ چیزی شدیم. از خیابانِ چابان تا وقتی که به رستورانِ سنت میلوم نزدیک شدید، اما فقط یه ناهنجاریِ جزئی حس شد و نتونستیم منشأش رو دقیق پیدا کنیم.»
این با توصیفِ فرانکا و حدسِ من جوره و همدیگه رو تأیید میکنن... نیمهخدای جناحِ اعتدال با اینکه ردیابیِ فرانکا و ژنا رو شروع کرده، نمیتونه اکسیتو رو گیر بندازه... فقط میتونیم منتظر بمونیم تا اکسیتو حرکتی بکنه؟ لومیان چند ثانیه فکر کرد و یک عینکِ بدونِ نمره با قابِ طلاییِ ساده را برای تغییرِ چهره از کیفِ مسافرش بیرون کشید و روی بینیاش گذاشت.
بیدرنگ تصویرِ شوالیهٔ شمشیر را دید که با پیراهن و جلیقه در عدسیها برجسته شد و سپس ناپدید گشت.
صدای ماریک واضحتر شد.
«ما گهگاه چنین ناهنجاریهای جزئی و ردپاهای مربوط به اونها رو هم پیدا میکنیم، و این یکی از دلایلِ اصلیه که مطمئنیم اکسیتو هنوز تو منطقهٔ راکلِو حضور داره.»
آیا پارامیتا بهتنهایی میتونه چنین کاری کنه و زیرِ گوشِ یه نیمهخدا با شهودِ روحیِ قوی، بدونِ اینکه لو بره جابهجا بشه؟ لومیان که درکِ عمیقی از پارامیتا نداشت، تنها میتوانست بر اساسِ تجربیاتِ گذشتهاش گمانهزنی کند.
او بیش از یک بار به پارامیتا قدم گذاشته بود!
در دهکدهٔ کوردو، چه در واقعیت و چه در رؤیا، چندین بار واردِ پارامیتا شده بود. اما در آن زمان، چون پای نیروهای ردهبالا در میان نبود، نمیتوانست دربارهٔ حالتِ عادیِ پارامیتا قضاوت کند و بداند که آیا هنگامِ باز شدنش میتواند حواس و شهودِ یک نیمهخدا را فریب دهد یا نه؛ در تریر، در جریانِ فاجعهٔ درختِ سایه، ناخواسته به درونِ پارامیتای بانو ماه کشیده شد، که بهطورِ مؤثری درون را از بیرون جدا میکرد و مانع از آن میشد که نیمهخدایانِ تریر رشدِ درختِ سایه و درگیریهای آن منطقه را حس کنند. تنها با استفادهٔ فرانکا از کارتِ داوری و ویژگیهای منحصربهفردِ خانمِ داوری بود که توانستند ارتباطی با جهانِ بیرون برقرار کنند و به نیمهخدایانِ انجمنِ تاروت اجازه دهند تا مکانِ پارامیتا را دقیق پیدا کرده و به آن فرود آیند. در آن زمان، نیمهخدایانِ تریر از خیابانِ هرجومرج دور بودند و از چیزهایی که آنجا پنهان شده بود خبر نداشتند، که این موضوع قابلدرک و پذیرفتنی بود...
خاطرات در ذهنِ لومیان جرقه زدند و او همچنان حس میکرد که پارامیتا نمیتواند تا این حد قدرتمند باشد.
وقتی پارامیتا بسته میشه، طبیعیه که نیمهخدای جناحِ اعتدال حتی اگه همون نزدیکی باشه نتونه حسش کنه، اما چطور ممکنه درست زیرِ گوشِ نیمهخدای جناحِ اعتدال باز بشه و بازم کسی متوجهش نشه؟
یعنی اینقدر قدرتمنده؟
فکر کنم حتی پارامیتای بانو ماه هم نمیتونست چنین کاری کنه و فقط میتونست فعالیتها رو بپوشونه و با فاصله گرفتن، از لو رفتنِ خودش محافظت کنه...
لومیان نگاهش را به پنجره دوخت و میانِ رهگذران دو فردِ محلی را دید؛ یکی جمجمهای انسانی را که بنفش رنگآمیزی شده بود به سینهاش آویخته بود و دیگری جمجمهای سفید و رنگباخته را روی سرش بسته بود.
پرستشِ مرگ...
پارامیتا...
شاید شاهِ شمن اکسیتو جنبهٔ خاصی از پارامیتای خودش رو تو منطقهٔ راکلِو توسعه داده که بهش اجازه میده بدونِ اینکه لو بره، اون رو جلوی چشمِ یه نیمهخدا باز کنه، دستکم تا وقتی که تعاملِ قابلتوجهی رخ نده... لومیان با کنارِ هم گذاشتنِ این افکار و نقشهٔ مادام پوآلیس برای استفاده از فرهنگِ عامهٔ دهکدهٔ کوردو جهتِ تقویتِ پارامیتای خودش، به این گمانهزنی رسید.
لومیان قاشقِ دیگری از بستنیِ شیری خورد و دوباره صدایش را پایین آورد.
«دربارهٔ خاستگاه و شرایطِ جشنِ برکتِ جمجمه بیشتر برام بگید.»
شوالیهٔ شمشیر، ماریک، بهوضوح در گوشِ او پاسخ داد: «برمیگرده به زمانِ سقوطِ مرگ، وقتی که اوضاعِ قارهٔ جنوبی از اساس تغییر کرد.
«سقوطِ مرگ باعثِ اختلالاتی تو جهانِ زیرین شد و بیشترِ ارواح دیگه نتونستن اونو حس کنن یا واردش بشن؛ در عوض مجبور شدن تو حاشیهاش، بینِ عالمِ ارواح و جهانِ مادی سرگردان بمونن.
«در نتیجه، وقتی موجوداتِ هوشمند میمیرن، احتمالِ زیادی داره که به نامردگان، اشباح یا ارواحِ پلید تبدیل بشن—تهدیدی جدی برای زندگان که فاجعههای پیدرپی به بار میاره.
«واکنشِ کشورهای قارهٔ شمالی، تطهیرِ تأییدشدهٔ کلیسا به همراهِ سوزاندنِ اجباریِ اجساد بوده. در اینجا، کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی و کلیسای خدای نبرد موفقیتِ چشمگیری تو تطهیر داشتن، که باعث میشه سوزاندنِ اجساد برای کسانی که تطهیر شدن غیرضروری باشه.»
با شنیدنِ این حرف، لومیان واقعاً تدابیرِ مختلفی را که پیش و پس از مرگ اتخاذ میشد، درک کرد و منطقشان را فهمید؛ از جمله تسلی دادنِ محتضران، تطهیرِ مردگان، تشویق به سوزاندنِ اجساد و پاداش دادن برای کشفِ اجسادِ ولگردان.
سرچشمهٔ همهٔ این رسمها، سقوطِ مرگ و ناهنجاریهای پس از آن در جهانِ زیرین بود!
جای تعجب نیست که استخونهای قدیمی تو لایههای پایینیِ مقبرههای زیرزمینی هنوز استخونن، نه خاکستر... تو دورانِ چهارم، جهانِ زیرین هنوز آشفته نشده بود و ارواح جایی برای برگشتن داشتن... بعضی از دانشهای علومِ غریبه میگن که اجساد تو اواخرِ دورانِ چهارم و در طولِ فاجعهٔ رنگپریده که ناشی از هجومِ مرگ به قارهٔ شمالی بود، مستعدِ تغییر شکلن. در واقع، این میراثِ فاجعهٔ رنگپریدهست؛ مرگ تو اون فاجعه نابود شد و به ناهنجاری تو جهانِ زیرین انجامید... لومیان ناگهان متوجهِ این موضوع شد و درکش از برخی دانشهای علومِ غریبه عمیقتر شد.
شوالیهٔ شمشیر ادامه داد: «همین مشکلات تو قارهٔ جنوبی هم به وجود اومد، اما امپراتوریِ بالام که خاستگاهِ بسیاری از فرابشرانِ مسیرِ مرگ بود، بهسرعت راهحلهایی اندیشید که شیوعِ نامردگان رو تو مناطقِ خاصی بدونِ متوسل شدن به سوزاندنِ اجباریِ اجساد سرکوب کرد و در نتیجه وضعیتِ عادی رو برگردوند.
«با این حال، تو مناطقِ دیگه، به دلیلِ تلاشهای مداوم برای استقلال از سوی کشورهایی مثلِ هاگنتی، پاز و هایلندز، ایمان به مرگ رو به افول گذاشت که به دورهای از طاعونِ افسارگسیختهٔ نامردگان و خلأ قدرت منجر شد. مردمِ این مناطق چارهای جز این نداشتن که خودشون از خودشون محافظت کنن.»
لومیان بهآرامی سر تکان داد.
پرسید: «آیا جشنِ برکتِ جمجمه راهحلی برای منطقهٔ راکلِو محسوب میشه؟»
شوالیهٔ شمشیر بهسادگی توضیح داد: «جشنِ برکتِ جمجمه فقط یه نمود از اونه. بر اساسِ سوابقِ بهجامونده از پادشاهیِ هایلندز، به نظر میرسه که مردمِ راکلِو با کمکِ یکی از مقاماتِ سابقِ امپراتوریِ بالام، قلمروی کوچکی برای ارواح تأسیس کردن تا مردگان بتونن واردش بشن و بدونِ اینکه دوباره بیرون بیان، همونجا آروم بگیرن.
«اما اینجا جهانِ زیرین نیست؛ نمیتونه واقعاً آرامش به ارمغان بیاره و نمیتونه ارواح رو کاملاً مقید کنه. اونا فقط باید بهتدریج محو بشن.
«جشنِ سالانهٔ برکتِ جمجمه روزیه برای بیرون اومدن، خوشگذرانی و رهاییِ ارواح.
«نگهداشتنِ جمجمهٔ عزیزان تو خونه کمک میکنه تا از خانواده در برابرِ ارواحی که ممکنه از این قلمروی کوچک منحرف بشن، محافظت بشه و از آسیب رسوندنشون جلوگیری کنه.»
در واقع، اونا یه نسخهٔ ابتدایی و بومی از جهانِ زیرین ساختن تا ارواح به اون برگردن...
جایی برای برگشتن... مفهومِ پارامیتا هم مشابهه، جایی که ارواح به زمین برمیگردن و تو بیابونها سرگردان میشن...
علاوه بر این، تو پارامیتا، ارواح میتونن تو روزهای خاصی به خونه برگردن تا از لذتِ تجدیدِ دیدار بهرهمند بشن، درست مثلِ جشنِ برکتِ جمجمه تو منطقهٔ راکلِو...
تنها تفاوتش اینه که اینجا، ارواح هیچ راهی برای تولدِ دوباره ندارن؛ اونا فقط میتونن بهآرومی محو بشن... لومیان وضعیتِ بومیِ مردگان را با پارامیتا مقایسه کرد و نکتهٔ ظریفی را دریافت.
چیزی را به یاد آورد که لویی لوند یک بار از قولِ بانو پوالیس نقل کرده بود: چیزی که تأسیس شده فقط یه پارامیتای کوچک و کاریکاتورگونهست، بخشی از پارامیتای کامل...
همم... لومیان نفسِ عمیقی کشید و زیرِ لب زمزمه کرد: «ممکنه اکسیتو قصد داشته باشه این قلمروی بومیِ ارواح رو با پارامیتای خودش ادغام کنه تا کاملترش کنه؟
«آیا اون مرد، نه، آیا اون زن تا حدی موفق شده و به همین دلیله که پیداش نکردید؟»
شوالیهٔ شمشیر، ماریک، پیش از پاسخ دادن لحظهای مکث کرد: «اینم یه احتماله.»
پس از مکثی کوتاه، پیشدستانه افزود: «ما هم اون قلمروی ارواح رو ندیدیم.»
ندیدیم... لومیان ابتدا جا خورد، اما بعد منظورِ شوالیهٔ شمشیر را فهمید.
فرابشرانِ مسیرِ زندانی میتوانستند مستقیماً به شبح تبدیل شوند و قاعدتاً باید میتوانستند قلمروی ارواح را ببینند، اما این بار در راکلِو چیزی پیدا نکرده بودند.
لومیان پاسخی نداد، اما به مسئلهٔ دیگری فکر کرد.
اگه اکسیتو واقعاً ادغام با اون قلمروی کوچکِ ارواح رو شروع کرده باشه، در اصل به نسخهٔ بومیِ مرگ تبدیل میشه و حتماً خونِ اومبلا رو تو وجودِ من حس کرده...
واکنشِ اون چی میتونه باشه؟
خشمِ آنی، یا دیدنش به عنوانِ چیزی برای سوءاستفاده؟
چرا مستقیم واردِ عمل نشد؟ درسته، اون از نوزادِ هیولای چنگالپرندهای هم استفاده کرد تا بفهمه لودویگ که همون نزدیکیهاست، هالهٔ «مادرِ» جسد رو داره؛ همهٔ اینا روی هم رفته شبیهِ یه طعمه به نظر میرسید، کاملاً مشخص بود که یه تلهست!
به همین دلیله که اون زن که به کامجویی عادت داره، خودداری کرد. کاری که الان باید انجام بده اینه که... دنبالِ کمک بگرده؟
با این فکر، لومیان عینکش را برداشت و ناگهان از جا برخاست.