چپتر 764: همیشه فسادی هست که بشود از آن استفاده کرد
چپتر 764: همیشه فسادی هست که بشود از آن استفاده کرد
لومیان عینکش را برداشت و زمزمه کرد: «هدف باید متوجه چیزِ غیرعادیای در من شده باشه، اما لودویگ هم درست کنارمه و هالهٔ 'مادر'ِ اون جنازه ازش ساطع میشه. با ترکیبِ این دو عامل، هدف حتماً بهشدت مشکوک میشه و ممکنه درخواستِ کمک کنه. آماده باشید.»
اگر فقط تبارِ اومبلا در میان بود، اکسیتو شاید فکر میکرد صرفاً قانونِ همگرایی دستبهکار شده تا کفرگوی فرزندِ خدا را به پیشگاهش بیاورد.
به همین ترتیب، اگر فقط هالهٔ «مادر»ِ جنازه در میان بود، شاید محتاط میشد یا شک میکرد که بازگشتِ جنازه به خاک، آبِ منطقه را آلوده کرده و به فسادِ افرادِ خاصی انجامیده.
اما با ترکیبِ این دو، هر کسی که میتوانست آنها را حس کند، فوراً به وجودِ مشکلِ بزرگی پی میبرد.
این نمیتوانست فقط یک تصادف باشد؛ آشکارا تلهای خطرناک پهن شده بود!
صدای ماریک، شوالیهٔ شمشیر، انگار از فاصلهای دورتر میآمد.
«ما از قبل آمادهایم.»
(حتی قبل از اینکه من همهچیز رو بسنجم و هشدار بدم، خطرِ پنهان رو حس کردن و آماده شدن؟ شهودِ روحیِ قوی و تجربهٔ فراوانی دارن...) لومیان در دل اندیشید. همان موقع متوجه شد لوگانو که از حرکات و صدای بمِ او جا خورده بود نیز از جا برخاست.
لودویگ بیدرنگ بستنیای را که رها کرده بودند به سمتِ خود کشید و با خوشحالی مشغولِ خوردن شد، کاملاً بیخیالِ اینکه بعدش چه اتفاقی ممکن است بیفتد.
نگاهِ لومیان روی لوگانو و لودویگ چرخید و سپس به فرانکا و ژنا رسید که داشتند از دسرشان لذت میبردند.
حالا داشت به سؤالی حیاتی فکر میکرد:
باید با هم حرکت میکردند یا مثلِ صبح از هم جدا میشدند؟
اگر گمانهزنیهای پیشین تا حدِ زیادی دقیق مینمود، مرحلهٔ طعمهگذاری برای بیرون کشیدنِ اکسیتو باید تا الان پایان مییافت. آنچه پیشِ رو داشتند احتمالاً حملاتِ سنجشیِ شاهِ شمن و همراهانش را در بر میگرفت.
در این صورت، حرکتِ دستهجمعی به آنها اجازه میداد بهتر از محافظتِ جناحِ اعتدال برخوردار شوند، بیآنکه نگران باشند اکسیتو به نقطهای با محافظتِ کمتر حمله کند و یک یا دو نفر را به گروگان بگیرد. اما اگر حمله آنقدر شدید میبود که نیروهای پنهانِ جناحِ اعتدال را به موضعِ دفاعی بکشاند، ماندن در کنارِ هم میتوانست به نابودیِ کاملشان بینجامد.
اینکه در این محیط کدام انتخاب امنتر و منطقیتر بود، تصمیمی بود که بر عهدهٔ رهبرِ گروه قرار داشت.
لومیان آهسته به سمتِ درِ ورودیِ رستوران رفت و در ذهن، پرسشها و گمانهزنیهایی را که پیشتر بررسی کرده بود از نظر گذراند.
به توصیفِ خودش از عالمِ ارواح در راکلِو فکر کرد:
جهانِ زیرینِ ابتدایی و محلی.
جهانِ زیرین... پلکهای لومیان پرید و دوباره آرام پرسید: «هیچکدوم از شما میتونه جهانِ زیرین رو ببینه یا حس کنه؟»
داشت میپرسید که آیا زامبیها و اشباح میتوانند جهانِ زیرین را تشخیص دهند یا نه.
ماریک، شوالیهٔ شمشیر، سریع جواب داد: «نه، مگه اینکه کسی مستقیماً درِ جهانِ زیرین رو باز کنه یا از قبل اهلِ اونجا باشه. در غیر این صورت، فقط از طریقِ یه سری ردپاهای خاص میشه حسش کرد.»
«قبل از ناهنجاریِ جهانِ زیرین، این کار ممکن بود.»
(قبل از ناهنجاریِ جهانِ زیرین ممکن بوده؟ این رو از روی اسنادِ باستانی فهمیدن؟)
لومیان چندان نگرانِ این موضوع نبود؛ در عوض، چیزِ دیگری بیشتر برایش جالب مینمود: (اگه اکسیتو واقعاً ادغامِ عالمِ ارواحِ محلی رو تو پارامیتای خودش شروع کرده باشه، یعنی پارامیتای او یه جهانِ زیرینِ کوچیک محسوب میشه؟)
(تازه، باید یه جهانِ زیرینِ کوچیک باشه که هنوز به این منطقه متصله.)
(وگرنه، بر اساسِ شناختی که من از پارامیتا دارم، اکسیتو میتونست خیلی راحت پارامیتای خودش رو برداره و از این منطقه بره.)
(البته، اینم ممکنه که هنوز به یه هدفِ دیگهش نرسیده باشه.)
(یه جهانِ زیرینِ کوچیک...) لومیان زیرِ لب با خود گفت و سپس به سمتِ فرانکا و ژنا رفت. لبخندی زد و گفت: «شنیدم خیابانِ چابان تو این منطقه لنگه نداره. شما دو بانوی زیبا افتخار میدین راهنمای من بشین؟»
خیابانِ چابان همان جایی بود که فرانکا و ژنا برای اولین بار متوجهِ افتِ اندکِ دما شده بودند، نشانهای از اینکه شاید آنجا با اکسیتو روبهرو شده باشند.
در نگاهِ مشتریانِ اطراف، دعوتِ لومیان تلاشی آشکار برای ترتیب دادنِ یک قرارِ عاشقانه بود. با این حال، فرانکا و ژنا نگاهی ردوبدل کردند و فهمیدند لومیان پیشنهاد میدهد با هم حرکت کنند و مقصدشان خیابانِ چابان باشد.
فرانکا و ژنا هماهنگ لبخند زدند و از جا برخاستند: «البته.»
این واکنش اطرافیان را کمی مبهوت کرد:
(به همین راحتی دعوت رو قبول میکنن؟)
(اگه میدونستم، جرئت میکردم و خودم میپرسیدم!)
لومیان، فرانکا، ژنا و بقیه با هم قدمزنان به سمتِ خیابانِ چابان رفتند و با لحنی آرام نظراتشان را دربارهٔ شهر با یکدیگر در میان گذاشتند.
حدود پانزده دقیقه بعد، به خیابانی رسیدند که بیشترِ ساکنانش بومی بودند.
خانههای سنگیِ خاکستریسفید در ردیفهایی کنارِ هم قرار داشتند؛ ناهموار اما مستحکم. بیرونِ هر خانه، نوارهای پشمی آویزان بود که جلوهای پرجنبوجوش و غریب به آن میبخشید و آن را از ارتفاعاتِ ستاره متمایز میکرد.
در مقایسه با دیگر خیابانهای شهرِ راکلِو، بومیانِ اینجا بیشتر لباسهای سنتی میپوشیدند: رداهای پشمیِ سرخِ تیره برای مردان و دامنهای رنگارنگ و روشن برای زنان.
بههمینشکل، بسیاری از آنها طلسمهای کوچکِ جمجمه با طرحهای گوناگون به همراه داشتند؛ برخی لکهدار و قهوهای با کلاهگیسهای پشمی، برخی رنگآمیزیشده به رنگهای بنفش، سبز و سرخ، و برخی با تنباکوی کاراملیرنگ از بالامِ شرقی میانِ دندانهایشان. برخی دیگر سفید چون یشم بودند، با حدقههای تاریک که حشراتی در آنها میلولیدند.
لومیان در ورودیِ خیابانِ چابان ایستاد و بهجای پیشرفتن مکث کرد و به فرانکا و ژنا اشاره کرد که کمی عقبتر از او بمانند.
سپس چیزی از کیفِ مسافرش بیرون آورد.
نقابی زرین بود که اطرافِ چشمها و چهرهاش به رنگِ سیاه یا سفید نقاشی شده بود.
این نقابِ خاندانِ اِگِرز بود که خودِ مرگ آن را ساخته بود!
از آنجا که این نقابِ طلای ناب در آغاز برای کمک به زندگان در حس کردن و ورود به جهانِ زیرین طراحی شده بود و مستقیماً به دستِ ایزدی که بر مرگ و جهانِ زیرین فرمان میراند ساخته شده بود، بر چهره گذاشتنش میتوانست در محدودهای معین، چیزی مرتبط با جهانِ زیرین را آشکار کند. در منطقهٔ راکلِو، قلمروی ارواحِ محلی شبیهِ جهانِ زیرینِ کوچک و ابتدایی بود.
اگر قلمروی ارواحِ محلی واقعاً در پارامیتای اکسیتو ادغام شده بود، دیدنش برابر با دیدنِ آن پارامیتا بود و شاهِ شمن اکسیتو را آشکار میکرد!
لومیان بیدرنگ نقابِ زرینِ خاندانِ اِگِرز را بر چهره گذاشت.
نفسش بهسرعت سرد و رفتهرفته بیحرکت شد. بدنش در یک آن یخ کرد، حسِ زندگی را از دست داد و خونش از جریان بازایستاد.
لومیان از پشتِ نقابِ زرین دید که محیطِ اطراف کمی تاریک شد، رنگها رنگ باختند و دما اندکی افت کرد.
جز این، همهچیز عادی به نظر میرسید.
پس دنیا از چشمِ مردهها اینطوریه؟ هیچ اثری از اون قلمروی ارواح نمیبینم... یعنی چون تو پارامیتا ادغام شده، عمیقتر پنهان شده؟ هوم، میتونم عالمِ ارواح رو مستقیم حس کنم، اما نمیتونم جهانِ زیرین رو پیدا کنم... جای تعجب نیست که آدم باید منتظرِ فرصتی برای ورود به جهانِ زیرین بمونه، بهجای اینکه فقط پیداش کنه و بعد از پوشیدنِ نقابِ خاندانِ اِگِرز به اونجا تلپورت کنه...
لومیان در دل زمزمه کرد و بیآنکه از نظریهٔ اولیهاش دست بکشد، کوشید هالهٔ بهجامانده از امپراتورِ خون را تحریک کند.
هدف از فعال کردنِ هالهٔ بهجاماندهٔ آلیستا تودور، برجسته کردنِ مهرومومِ بهجامانده از دائویستِ دنیای زیرین بود.
این موجودِ قدرتمند از جهانِ فرانکا آشکارا با مسیرهای مرگ، تاریکی و جنگجو مرتبط بود. به گفتهٔ خانمِ شعبدهباز، وی چهبسا با مرگِ مجنون نیز تماسی داشته و توافقاتی کرده بود. مهرومومهای وی میتوانست نقابهای خاندانِ اِگِرز را تقویت کند.
همین که دردِ خفیفی کفِ دستِ راستش را سوزاند و حسِ سرد و پوسیدگی پخش شد، دیدِ لومیان ناگهان تغییر کرد.
در سراسرِ خیابانِ چابان، نوارهای پارچهایِ آویزان از دیوارها رنگ باختند و خاکستری شدند، در حالی که آدمهای در حالِ گذر بهطرزِ وصفناپذیری تار شدند، گویی در مِهِ غلیظی پوشیده شده بودند.
با این حال، طلسمهای کوچکِ جمجمهای که به همراه داشتند بهطرزِ غیرعادی واضح ماندند و رنگهایشان در این تضاد حتی زندهتر شد.
لومیان همچنین دید که شعلههای رنگپریده یا سرخِ تیره در حدقههای توخالیِ آن جمجمههای انسانی شعلهور شدند، سوسو زدند و سرمای وهمآورِ مرگ را تراوش کردند.
در آن لحظه، لومیان فهمید که دارد قلمروی ارواحِ راکلِو را «میبیند».
این قلمرو با کلِ منطقهٔ راکلِو همپوشانی داشت، جایی که ارواح در سایهها پرسه میزدند در حالی که آدمیان آشکارا زندگی میکردند.
لومیان که بر لبهٔ قلمروی ارواح ایستاده بود، تلاشی برای ورود نکرد، بلکه از دور بهدنبالِ نشانهای از حضورِ پارامیتا گشت.
او ابرِ سیاه و پهناوری را دید که در آسمان به سمتِ دریاچهٔ دالش آویزان بود، جمجمههایی را دید که در هوا بر فرازِ خیابانها شناور بودند و پیکرهای شبحوارِ کودکانهای در حدقههای سوزانشان سوسو میزدند، و دید که چگونه حیاتِ وحشِ پایینِ کوهها ظاهراً مستقیماً پیشروی کرده و بیهیچ درزی با شهر درآمیخته بود.
همانطور که انتظار میرفت... لومیان بیدرنگ به درکِ روشنی رسید:
اکسیتو داخلِ این پارامیتاست که با قلمروی ارواح ادغام شده!
با این درک، اولین فکری که از ذهنِ لومیان گذشت این بود:
مأموریتِ من همینجا تموم میشه. بعدش نقابِ زرینِ خاندانِ اِگِرز رو به شوالیهٔ شمشیر و جناحِ اعتدال قرض میدم و میذارم نیروهاشون رو برای ورود به پارامیتا و جنگ با اکسیتو سازماندهی کنن، در حالی که ما برای دوری از خطرِ احتمالی به تریر برمیگردیم.
اما با کمی تأمل، لومیان فهمید که این کار عملی نیست.
چون اگر فقط نقابِ زرینِ خاندانِ اِگِرز را داشتند و مهرومومِ دائویستِ دنیای زیرین در کار نبود، حتی یک شبح هم با پوشیدنش نمیتوانست مستقیماً پارامیتای جهشیافتهٔ اکسیتو را «ببیند»!
احتمالی مبهم به ذهنِ لومیان خطور کرد.
او با صدایی آهسته به شوالیهٔ شمشیرِ پنهان، ماریک، گفت: «پارامیتای اکسیتو رو پیدا کردم. اول، دوی جام و بقیه رو به جای امنی ببر. بعد، بهعنوانِ شبح به من بچسبید، و من همهتون رو به پارامیتا میبرم!»
صدای تا حدودی اثیریِ شوالیهٔ شمشیر نتوانست شادی و کینهاش را پنهان کند: «باشه.»
این کینه متوجهِ اکسیتو بود.