چپتر 765: زوزه
چپتر 765: زوزه
لومیان لحظهای فکر کرد و بعد بهطور خاص یادآوری کرد: «چهارِ شمشیر رو فراموش نکنید.»
راستش را بخواهید، خودش هم تقریباً حضورِ آنتونی را نادیده گرفته بود، اما چون مدام به این فکر میکرد که همتیمیهایش چه کار میکنند و چطور باید با آنها هماهنگ شود، او را کاملاً از یاد نبرده بود.
وقتی دو دیوبانو را به خیابان چابان در رستوران سنت میلوم دعوت کرد، در همان لحظه به یادِ آنتونی نیفتاد. تازه وقتی به خیابان رسید، همتیمیشان را به خاطر آورد. اما نتوانست هیپنوتیزور را که از نامرئی بودن روانی استفاده کرده بود، پیدا کند. فقط میتوانست امیدوار باشد آنتونی با آن تجربهٔ فراوانش، متوجه شود وقتی بقیهٔ اعضای گروه دورِ هم جمع شدهاند، اقدامهای بعدی نیازی به جدا شدن ندارد و او هم به دنبالشان میآید.
عادتهای آنتونی بهعنوانِ یک دلالِ اطلاعات، ترکیبِ خوبی با نامرئی بودن روانی میساخت.
پس از مکثی دوثانیهای در پیِ یادآوریِ لومیان، شوالیه شمشیرها گفت: «فراموشش نمیکنیم.»
انگار همین الان هم یادتون رفته بود... ولی نیمهخدای جناحِ اعتدال نباید خیلی تحتتأثیرِ نامرئی بودن روانیِ آنتونی قرار بگیره، پس وقتی فرانکا و ژنا رو فرستادن رفت، قاعدتاً نباید آنتونی رو از یاد برده باشن... اگه اینطور باشه، قطعاً یکی از دلایلِ اصلیِ مرگِ یه هیپنوتیزور اینه که نامرئی بودن روانی خیلی خوب کار میکنه و باعث میشه همتیمیهاش اونو فراموش کنن یا نادیدهش بگیرن... همانطور که لومیان با خودش فکر میکرد، پارامیتای ویژهٔ پیشِ رویش ناگهان تغییر کرد.
صدای برخوردِ کرکنندهای از دریاچه دالش به گوش رسید. آبِ خاکستریوسفید همچون سونامی به بالا فوران کرد و به آسمان رسید. بیابانی که از قبل با شهرِ راکلِو در هم آمیخته بود، رفتهرفته بر همهچیز مسلط شد. در یک چشمبههمزدن از میدانها و خیابانها گذشت و لومیان را که هنوز به خیابان چابان نرسیده بود بلعید، اما از فرانکا و بقیه دوری کرد.
ظاهراً اکسیتو، برکتیافتهٔ مادر بزرگ، فهمیده بود لو رفته است.
انتخابش این بود که از ماهیتِ پارامیتا استفاده کند تا کفرگوی فرزند خدا را موقتاً از نیمهخدایانِ جناحِ اعتدال جدا سازد و سپس با بهرهگیری از این اختلافِ زمانیِ کوتاه، به هدفِ دلخواهش در موردِ لومیان برسد.
تقریباً همزمان، لومیان که نقابِ زرینِ خاندانِ اِگِرز را بر چهره داشت و به یک نامیرا تبدیل شده بود، حس کرد بدنش «سنگینتر» شده است؛ گویی تودههایی سرد در درونش جا خوش کرده بودند.
در ثانیهٔ بعد، دید که پیکرهای نامشخصِ انسانی در خیابان چابان، همراه با فرانکا، ژنا، لودویگ، لوگانو و احتمالاً آنتونی که پشتِ سرش بود، ناپدید شدند. انگار در دو جهانِ مجزا قرار داشتند.
جمجمههای انسانی در حالتهای گوناگون رفتهرفته واضحتر شدند. حدقهٔ چشمانشان با شعلههای رنگپریده یا سرخِ تیره میسوخت و همگی به سمتِ لومیان چرخیدند.
در انتهای خیابان چابان، در حاشیهٔ شهر که عمیقتر با بیابان در هم آمیخته بود، پیکرهایی لرزان از مکانهایی نامعلوم بیرون خزیدند و به سوی لومیان راه افتادند.
در میانشان گاوهای موبلندِ پوسیدهای بودند که تنها چند تکه گوشتِ چرکین از آنها باقی مانده بود، پرندگانِ غولآسایی با استخوانهای بیرونزده که در ارتفاعِ کم پرواز میکردند، پایتونهایی که رشتههای نیمهذوبشدهٔ گوشت را در میانِ بافتهای در حالِ فسادشان میکشیدند، و تپههایی هیولاوار که از چندین اسکلتِ بیسر ساخته شده بودند.
جمجمههای انسانی از تمامِ گوشهوکنارِ شهر نیز بهسرعت در خیابان چابان گرد میآمدند. در هوا شناور میشدند، آسمان را میپوشاندند و «نورِ خورشیدِ» رنگپریده، کمسو و بیحرارت را مسدود میکردند.
ظاهرِ لومیان بهتزده بود؛ گویی با چیزی سهمگین روبهرو شده بود، یا مانندِ موجودی نامیرا بود که در برابرِ همنوعی با ردهٔ بالاتر و وحشتناکتر قرار گرفته است. برای لحظهای کوتاه، خشکش زد و نتوانست تکان بخورد.
درست در همان هنگام، زوزهای رقتانگیز و لبریز از درد از دریاچه دالش طنینانداز شد.
آن صدای سهمگین و گوشخراش مانندِ متهای با چرخشِ سریع بود که مستقیماً در روحِ لومیان فرو میرفت. چشمانش سیاهی رفت و هوشیاریاش را از دست داد.
وقتی لومیان افکار و آگاهیِ بدنش را بازیافت، خودش را در میانهٔ خیابان چابان دید. شوالیه شمشیرها ماریک که معلوم نبود کِی پیدایش شده، با جلیقهای سیاه و پیراهنی سفید همراهیاش میکرد.
در گرداگردش، سرمایی بلورین جمجمههای انسانی را در حالتهای مختلف در هوا، روی زمین و بر سطحِ ساختمانهای سنگیِ خاکستریوسفید منجمد کرده بود.
این صحنهٔ منجمدِ فراواقعی تا بیابانِ حومهٔ شهر امتداد داشت.
در میانِ ارتشِ تلوتلوخورانِ موجوداتِ نامیرا، هیولاهای پوسیده گوشتشان را روی زمین میریختند و تنها استخوانهایی زردرنگ، قهوهای یا سفیدِ رنگباخته از خود به جا میگذاشتند. بقایای اسکلتی در خاک فرو میرفتند و قطراتِ خونِ سرخ که متعلق به خودشان نبود، از سطحِ زمین تراوش میکرد.
در همین حال، اشباح و ارواحِ پلید همچون بادکنک متورم میشدند. بیصدا میترکیدند و به غباری عجیب تبدیل میشدند.
هرچند لومیان کاملاً نمیفهمید چه اتفاقی در حالِ رخ دادن است، دو فکر به ذهنش خطور کرد: همهشون نفرین شدن؟
حتی استخونهای بدونِ گوشت هم نفرین شدن که خونریزی کنن؟
با این فکر، لومیان بیاختیار دستِ راستش را بالا آورد و بینیاش را پاک کرد. بیدرنگ متوجهِ لکههای خونِ سیاهشدهای روی پشتِ دستش شد.
این خون از درونِ بدنش میآمد؛ خونی که از مدتها پیش جریانش متوقف شده بود.
در ضجهٔ بانشی که لحظاتی پیش شنیده شد، نهتنها روحش زخم برداشته بود، بلکه ظاهراً پیکرِ نامیرایش نیز آسیبِ فیزیکی دیده بود. برخی از مویرگها پاره شده و باعث شده بودند خونِ سیاهشده به بیرون تراوش کند.
وحشتناک بود... لومیان کموبیش فهمیده بود چه اتفاقی افتاده است.
اکسیتو از دور فریاد کشیده بود، با استفاده از زوزهٔ بانشی که پارامیتا تقویتش میکرد، و او بیدرنگ از هوش رفته بود!
یعنی نیمهخدایانِ جناحِ اعتدال قبل از اینکه پارامیتا گسترش پیدا کنه، مثل اشباح به من چسبیدن و بلافاصله منو کشیدن تو پارامیتا؟ بعدشم بدنم رو تسخیر کردن و با قدرتهاشون به حسابِ اون لشکرِ جمجمههای انسانی و نامردگان رسیدن؟
شوالیهٔ شمشیر هم به من چسبید و برای همینه که الان تو پارامیتاست؟
لومیان پس از درکِ رویاروییِ اخیر، فهمِ روشنتر و دقیقتری از وحشتِ نیمهخدایان پیدا کرد: اکسیتو حتی یه فرشتهٔ کامل هم نیست، اما فقط یه زوزهٔ بانشیاش منو از هوش برد و توانِ جنگیدن رو ازم گرفت. بیشتر از ده ثانیه طول کشید تا بهوش بیام... اگه نیمهخدایانِ جناحِ اعتدال نبودن، همون ده ثانیه برای اکسیتو کافی بود تا ده بار منو بکشه...
این اصلاً با یه نیمهخدای نقاشیشده قابلمقایسه نیست. تو رویارویی با یه نیمهخدای واقعی، اگه ابتکارِ عمل رو دست نگیرم، حتی فرصت نمیکنم شمشیرِ شجاعت رو بیرون بکشم یا از تجسمِ میل استفاده کنم!
حتی وقت نمیشه سایهٔ متحرک جام آسیب ببینه، مگه اینکه از قبل پیشبینیش کنم...
با چرخیدنِ این افکار در سرش، لومیان دوباره مهارِ بدنش را به دست گرفت.
سپس شنید که شوالیهٔ شمشیر، ماریک، بهآرامی زمزمه کرد: «اکسیتو عقبنشینی کرده. باید نزدیکِ دریاچهٔ دالش باشه.»
«هنوز نمیدونیم دنبالِ چه جور کمکی میگرده.»
لومیان با کمی تعجب پرسید: «دریاچهٔ دالش؟»
همون دریاچهٔ آروم، زیبا و مقدس؟
حالا که فکرشو میکنم، منطقیه. تمامِ عملیاتهای معدنکاوی تو منطقهٔ راکلِو از دریاچهٔ دالش دوری کردن و کاملاً دستنخورده باقی مونده...
شوالیهٔ شمشیر محیطِ اطراف را از نظر گذراند، اما بیدرنگ بهسوی بیابانِ منتهی به دریاچهٔ دالش ندوید.
او بهآرامی سر تکان داد و گفت: «خودِ دریاچهٔ دالش خاصه و به مرگِ سقوطکرده ارتباط داره. شکلگیریِ این قلمروی روحیِ کوچیک تو منطقهٔ راکلِو به لطفِ دریاچهٔ دالش ممکن شده.»
«اون مقامِ پیشینِ امپراتوریِ بالام حتی از جمجمهٔ یه نامیرا از کلیسای مرگ استفاده کرد و با قدرتهای دربانِ خودش، دری به جهانِ زیرین باز کرد و اون رو روی جمجمهٔ نامیرا تثبیت کرد. این کار باعث شد در خیلی زود کاملاً بسته نشه و اجازه داد کمی از هالهٔ جهانِ زیرین به بیرون نشت کنه.»
لومیان بیاختیار پرسید: «جمجمهٔ یه نامیرا؟ مگه نامیراها هم میمیرن؟»
شوالیهٔ شمشیر بهسوی لبهٔ آن جهانِ یخزده به راه افتاد.
نگاهی به لومیان انداخت و گفت: «نامیرا فقط ردهٔ ۴ تو مسیرِ مرگه. اگه کشته بشن، بازم میمیرن.»
که اینطور... لومیان نامحسوس سر تکان داد.
شوالیهٔ شمشیر ادامه داد: «هالهٔ نشتکرده از جهانِ زیرین، ویژگیهای بیهمتای جمجمهٔ نامیرا و طبیعتِ خاصِ دریاچهٔ دالش، همگی دست به دستِ هم دادن تا این قلمروی روحی رو سر پا نگه دارن. اونا روحِ موجوداتِ مردهٔ منطقه رو به سمتِ خودشون میکشن و میذارن کمکم پژمرده بشن.»
لومیان پس از شنیدنِ این حرف، لحظهای خشکش زد.
«انگار خیلی دربارهٔ قلمروی روحیِ اینجا میدونی...»
شوالیهٔ شمشیر جواب داد: «مکتبِ گلِ سرخ بیشتر از هزار سال اینجا حکومت میکرد. غیر از بیهمتاییِ دریاچهٔ دالش، بقیهٔ چیزها از مدتها پیش شناختهشده بودن.»
لومیان بیمقدمه گفت: «پس چرا زودتر نگفتی؟»
اگه زودتر بهم میگفتی، شاید زودتر به نیتِ اکسیتو پی میبردم!
شوالیهٔ شمشیر توضیح داد: «ما اولش اکسیتو رو به قلمروی روحی ربط ندادیم، برای همین اون اطلاعات تو گزارش نیومده بود. بعدش هم هر وقت پرسیدی جواب دادم، اما توضیحِ اضافهای ندادم. حرف زدن هم یه جور میله که به اعتدال نیاز داره.»
«...» لومیان ناگهان فهمید فرانکا چه حسی پیدا میکرد وقتی هر بار از او میشنید: «باید از اتفاقاتِ چشمهٔ زنانِ سامری شروع کنم، جایی که مادام هلا و من...»
در حینِ صحبت، او و ماریک به لبهٔ شهر رسیدند، جایی که جهانِ یخزده به بیابانِ متروک میپیوست.
لومیان بیاختیار به لایهٔ ضخیمِ یخی که ساختمانهای خاکستریسفید را در بر گرفته بود، نگاهی انداخت.
با استفاده از سطحِ بازتابندهاش، با حیرت دید که در هر یک از چشمانش شبحِ تار و محوی نقش بسته است.
یکی کلاهِ زنانهٔ کوچک و سیاهی به سر داشت و لباسِ درباریِ همرنگی پوشیده بود؛ دیگری سر نداشت و پیراهنی تیره، با نقشونگارهای پیچیده و شوم به تن کرده بود.
سپس متوجه شد حشراتِ حلقهدارِ نیمهشفافی از دهانش به داخل و بیرون میخزند، اما هیچچیز حس نمیکرد.
...
در ورودیِ خیابانِ چابان، فرانکا، ژنا و بقیه سرمای ناگهانیای حس کردند که آنها را در بر گرفت و دیدند لومیان پیشِ چشمانشان ناپدید شد.
پیش از آنکه بتوانند حرفی بزنند یا واکنشی نشان دهند، صدایی که کمی گیرا و مانندِ رؤیا اثیری بود، در گوششان طنین انداخت: «اول شما رو برمیگردونم تریر.»
فرانکا، ژنا و لوگانو بیاختیار برگشتند و دیدند مردی با چهرهای جوان، در لحظهای نامعلوم کنارشان ظاهر شده است.
پیراهنی سفید به تن داشت و بارانیِ نازک و سیاهی روی شانههایش انداخته بود. با موهای سیاه و چشمانِ سبز، جذابیتی شبمانند داشت و جفتی دستکشِ سرخ به دست کرده بود.