چپتر 766: زایمانِ زودرس
چپتر 766: زایمانِ زودرس
فرانکا به مردِ جوانی که دستکشهای سرخ به دست داشت خیره شد و با احتیاط پرسید: «شما کی باشین؟»
او قرار نبود فقط به خاطرِ حرفهای یک غریبه به او اعتماد کند، مگر اینکه تحتِتأثیرِ قدرتی فرابشری قرار گرفته باشد.
مردِ جوان با دستکشهای سرخ بیمقدمه فرانکا و ژنا را با نامهای آرکانای صغیرشان خطاب کرد و گفت: «دوی جام، هفتِ جام. نیازی نیست درگیرِ اتفاقاتِ بعدی بشین.»
صدایش اقتدارِ ذاتیِ کسی را داشت که به رهبریِ افرادِ زیادی عادت کرده بود و حسِ کمرنگی از ترس را در فرانکا و دیگران القا میکرد.
نامهای رمزِ ما رو توی انجمنِ تاروت میدونه... عضوِ انجمنِ تاروته؟ یکی از کمکهای شوالیهٔ شمشیره؟ لباسش شبیهِ اون «دستکشهای سرخِ» کلیسای الههٔ شبِ جاویده... فرانکا در حینِ فکر کردن، هیچ هشداری از شهودِ روحیاش حس نکرد.
پیش از آنکه بتواند پاسخی بدهد، مردِ جوان با دستکشهای سرخ کارتِ تاروتی بیرون کشید.
روی کارت الههای را نشان میداد که زیرِ آسمانی پرستاره آبِ مقدس میریخت.
آرکانای اعظم، ستاره!
پس آقای ستارهست... فرانکا و ژنا دیگر درنگ نکردند و هماهنگ سر تکان دادند: «باشه.»
لوگانو کمی گیج همانجا ایستاده بود.
چرا کارت درآورد؟
فکر کنم یه چیزایی در این مورد شنیدم، ولی یادم نمیاد...
تقریباً همزمان، آنتونی از ناکجا پیدایش شد و خودش را کنارِ فرانکا و ژنا جا داد.
فرانکا لحظهای جا خورد و با خودش زمزمه کرد: «پاک فراموشت کرده بودم...»
آقای ستاره حرفِ دیگری نزد. دهانش را کمی باز کرد.
در یک چشمبههمزدن، روحی نامرئی و پهناور فرانکا و دیگران را در بر گرفت و سپس، گویی در بالونِ هوای گرم سفر میکردند، به عالمِ ارواحِ لایهلایه و رنگارنگ صعود کردند.
...
در حاشیهٔ شهر که از یخِ بلورین پوشیده بود، لومیان با نقابِ زرینِ خاندانِ اِگِرز بر چهره، نگاهش را گرفت.
میتوانست حدس بزند پیکرهای تاری که میدید، نیمهخدایانِ جناحِ اعتدال و مسئولِ این عملیات بودند. یکی از آنها که بیسر بود، به فرشتهٔ جناحِ اعتدال شباهت داشت که پیشتر دیده بود. حشراتِ نیمهشفافی که به دهانش میرفتند و بیرون میآمدند، احتمالاً یاورانی بودند که جناحِ اعتدال دعوتشان کرده بود.
همین الان چند نفر توی بدنِ من جا خوش کردهن؟ لومیان در دل غرغر کرد و با سرعتی دیوانهوار به دنبالِ ماریک، شوالیهٔ شمشیر، دوید.
آنها زیرِ «نورِ خورشیدِ» رنگپریده و سرد واردِ برهوتِ بیرونِ راکلِو شدند و شتابان بهسوی دریاچهٔ دالش رفتند.
به دلیلِ تأثیرِ بیهمتای پارامیتا، لومیان نمیتوانست به جایی فراتر از میدانِ دیدش تلپورت کند. مجبور بود برای تثبیتِ موقعیت از قفلِ بصری استفاده کند، و همین امر ظاهر شدنِ فوری در کنارِ دریاچهٔ دالش را دشوار میکرد.
پس از طیِ مسافتی، دست دراز کرد و شانهٔ شوالیهٔ شمشیر را گرفت.
تقریباً همزمان، شعلههای سفیدِ سوزان از درونش فوران کرد و در دم تمامِ بدنش را پوشاند.
شوالیهٔ شمشیر بیآنکه بپرسد مقصودش را فهمید و بیدرنگ به شبحی غیرمادی تبدیل شد و خودش را به لومیان چسباند.
لومیان به نیزهٔ گداختهٔ سفیدی بدل شد و با جلوهای درخشان به دوردست پرتاب شد.
نیزهٔ شعلهور آسمان را شکافت و مسافتهای پهناوری را درنوردید تا در چشمبههمزدنی به کنارِ دریاچهٔ دالش برسد.
وقتی لومیان از نیزهٔ سفیدِ سوزان جدا شد، متوجه شد که حتی در پارامیتا، که با عالمِ ارواح در هم آمیخته بود، این دریاچه همچنان آرام، زلال، مقدس و زیبا مانده بود.
در محیطِ نیمهتاریک، آبِ خاکستریسفید بیوزن به نظر میرسید و همچون پردهای غولآسا به بالا کشیده میشد، گویی موجودی در ارتفاعِ بالا آن را به سوی خود میکشید.
در برابرِ پردهٔ آب، جمجمههای بیشمارِ انسانی سری کوهپیکر شکل داده بودند.
در میانِ جمجمههای رنگارنگ، یکی از همه بیشتر به چشم میآمد. درست در بالاترین نقطه قرار داشت، چنان شفاف بود که گویی از بلور تراشیده شده بود، و بهمراتب از جمجمهٔ عادیِ انسان بزرگتر مینمود.
در کاسهٔ چشمهای این جمجمهٔ بلورین، بهجای شعلههای رنگپریده یا سرخِ تیره، دروازهٔ برنزیِ باستانی، رازآلود و پرنقشونگاری بازتاب مییافت.
دروازه نیمهباز بود و تاریکیِ بیپایانِ درونش را نمایان میکرد. در آن تاریکی، چشمهای بیشمار و وصفناپذیری به بیرون خیره شده بودند اما توانِ خروج نداشتند.
در امتدادِ لبههای دروازهٔ برنزی، دستهایی عجیب، ناموزون و گاه چندشآور چهارچوب را چنگ زده بودند، گویی میخواستند خود را به بیرون فشار دهند اما نمیتوانستند. تنها کاری که از دستشان برمیآمد ایجادِ صداهای خراشمانند و گوشخراشی بود که گویی پردهٔ گوشِ انسان را پاره میکرد.
ارواح و جمجمههای انسانیِ بسیاری به این مکان کشیده میشدند و رفتهرفته به بخشی از آن سرِ عظیم بدل میگشتند.
اون جمجمهٔ بلورین همون جمجمهٔ نامیراییه که اون موقع استفاده شد؟ دروازهٔ برنزیِ توی کاسهٔ چشمهاش همون دروازهٔ جهانِ زیرینِ دربانِ ردهٔ ۵ مرگه؟ هوم، یه ردهٔ ۵ نمیتونه دروازهٔ جهانِ زیرین رو برای مدتِ طولانی باز نگه داره، برای همین از جمجمهٔ نامیرا و ویژگیهای بیهمتای دریاچهٔ دالش استفاده کردن تا ثابتش کنن... ولی اکسیتو، شاهِ شمن، کجا رفته؟ همینطور که این فکر از ذهنِ لومیان میگذشت، دید که جمجمههای بیشمارِ انسانی که سرِ عظیم را در هوا شکل داده بودند، دندانهای استخوانیشان را باز و بسته کردند و هماهنگ با صداهای گوناگون به سخن درآمدند: «چرا نتونستید کمی بیشتر بهم وقت بدید؟
«اگه نمیتونم به دستش بیارم، اینجا رو نابود میکنم تا ببینم چند نفرتون میتونید از فاجعهٔ فروپاشیِ این پارامیتا جونِ سالم به در ببرید!
«و من با تدارکاتِ قبلیام اینجا رو رها کردهم و از منطقهٔ راکلِو رفتهم!
«هاهاها، هاهاها!»
در میانِ خندههای تیز، خشن، پیر و عمیقِ جمجمههای انسانی، لومیان حس کرد سایهٔ عظیمِ آسمان بهسوی سرش پایین میآید. شکافهایی در زمینِ زیرِ پایش پدیدار شد که هر لحظه عمیقتر میشد و خلأ تاریکی را نمایان میکرد.
روی همهٔ جمجمهها، از جمله جمجمهٔ بلورین، ترکهای ریزی افتاد، گویی هر لحظه ممکن بود کاملاً خُرد شوند.
در آن لحظه، لومیان حس کرد سرمایی از بدنش بیرون رفت و ترک خوردنِ همهٔ جمجمهها متوقف شد، گویی نیرویی نامرئی و بیرونی موقتاً جلویشان را گرفته بود.
این اتفاق روندِ فروپاشی و نابودیِ پارامیتا را هم متوقف کرد. اگرچه اوضاع به حالتِ قبل برنگشت، اما دستکم قرار نبود این نابودی فوراً رخ دهد.
این نیمهخدای جناحِ اعتداله یا کمکی که آوردن داره از قدرتش استفاده میکنه؟ انگار اکسیتو واقعاً فرار کرده. بعد از اینکه با زوزهٔ بانشی اوضاع رو سنجید، قاطعانه این پارامیتا رو رها کرد؛ مشخصاً قویتر از بقیهٔ مادامها بود و قبل از اینکه جناحِ اعتدال بتونن دست به کار بشن، از تمهیداتِ قبلیش و ویژگیهای منحصربهفردِ این مکان برای فرار استفاده کرد... با تماشای صحنهٔ پیشِ رو، رشتهای از افکار از ذهنِ لومیان گذشت.
ناگهان صدایی باستانی در گوشش پیچید: «فقط به حرفهای اکسیتو گوش ندید.
«طبقِ تجربهٔ من، هر کسی که قبل از فرار اینهمه حرف میزنه، یا دیوونه شده یا میخواد چیزی رو پنهان کنه.
«اکسیتو واقعاً قبل از اینکه بتونیم پیداش کنیم قاطعانه از اینجا فرار کرد و قصد داشت این پارامیتا رو نابود کنه، اما چرا باید اهدافش رو به ما بگه؟ فقط برای اینکه خودش رو خالی کنه؟
«این میتونه یه دلیل باشه، اما باید دلیلِ مهمتری هم در کار باشه: اون میخواد ما روی فروپاشی و نابودیِ این پارامیتا تمرکز کنیم و چیزِ دیگهای رو نادیده بگیریم.»
لومیان هم پس از شنیدنِ ادعاهای اکسیتو از زبانِ آن جمجمههای انسانی، هنوز کاملاً قانع نشده بود، اما چنین رفتاری از سوی جناحِ کامجوییِ مکتبِ گلِ سرخ بعید به نظر نمیرسید.
کسانی که به کامجویی عادت داشتند، همیشه برای ابرازِ احساساتشان بیتاب بودند.
صدای باستانی سرانجام گفت: «زمان جواب رو به ما میده.»
با پایانِ این حرف، لومیان دید حشراتی با حلقههای نیمهشفاف به پرواز درآمدند.
ناگهان همهچیز در اطرافش کُند شد.
مِهی خاکستریوسفید روی تمامِ منظرهٔ پیشِ چشمانِ لومیان نشست و همهچیز را غیرواقعی جلوه داد.
اندکی بعد، هرچه روی این «پردهٔ» مهآلود نقش بسته بود، شروع به عقبرفتن کرد. جمجمههای انسانی دیگر پر از ترک نبودند، زمین دوباره هموار شد و سایههای غلیظ به آسمان پس نشستند.
زمان به عقب برنمیگشت؛ بلکه تاریخ و رویدادهای اخیر در حالِ نمایش بودند.
سپس لومیان یک جفت بالِ قهوهای دید که آسمان را میپوشاند و همان سایهٔ کنونی را بر جا میگذاشت.
در میانِ بالهایی که هر پرِ آن به اندازهٔ سرِ یک انسان بود، پیکرِ زنی با شکمِ برهنه به چشم میخورد.
زن به زیباییِ ماهِ شب بود و چهرهاش درخششی مادرانه داشت، اما دستوپاهایش خمیده بود و ناخنهای تیزش درخششی سرد داشتند.
این همان پادشاه شمن، اکسیتو بود.
لومیان که پیشتر هیئتِ مردانهٔ او را دیده بود، فوراً شناختش. حالا خطوطِ چهرهاش نرمتر و جزئیاتِ صورتش ظریفتر شده بود.
شکمش متورم و چنان کشیده شده بود که رگهای سیاهِ روی آن به چشم میآمد. پوستش آنقدر نازک بود که تقریباً شفاف به نظر میرسید و پیکرِ درهمتنیدهٔ نوزادانِ هیولاییِ بیشماری را با پنجههای پرنده در درونش نشان میداد.
اون... همهٔ اون نوزادهای مردهزادِ پرندهپا رو چپونده تو شکمش... داره چه هیولایی رو پرورش میده؟ عجیبی نیست که پیوندِ خونی مستقیم عمل نکرد و فقط تو یه محدودهٔ خاص و بهطور غیرمستقیم جواب داد... لومیان تازه به این نتیجه رسیده بود که در صحنهٔ گذشته، اکسیتو دستش را بهسوی شکمش برد.
با صدای شکافتهشدنی، شکمش را درید و خون به بیرون فواره زد.
اکسیتو با زور نوزادی را بیرون کشید که کمی از لودویگ کوچکتر بود. پوستش رنگپریده و بیجان و گوشتش پوسیده بود و بقایای چهارپنج سر و هفتهشت پنجهٔ پرنده روی بدنش دیده میشد. غشایی زلال و شفاف که ظاهراً از آبِ دریاچه دالش بود، بدنِ نوزاد را پوشانده بود.
اکسیتو فریادی از سرِ درد کشید و نوزاد را به درونِ حدقهٔ چشمِ جمجمهٔ بلورین پرتاب کرد.
نوزادِ پوسیده و چندسر مشخصاً بسیار بزرگتر از حدقهٔ چشم و درِ برنزیِ درونِ آن بود، اما بهطرز رازآلودی مدام کوچک و کوچکتر شد تا اینکه از شکافی که بهزحمت بهاندازهٔ یک دست باز بود، گذشت و در تاریکیِ بیکرانِ پشتِ در ناپدید شد.
یعنی هدفِ نهاییِ اکسیتو اینه که اون نوزادِ هیولایی رو بفرسته به جهانِ زیرین تا یه اتفاقِ وحشتناک رو رقم بزنه؟ و حالا مجبور شده زودتر زایمان کنه؟ با عبورِ این فکر از ذهنش، متوجه شد سرمای درونش ناپدید شده است.
پیکری با کلاهبُنهٔ کوچکِ سیاه و شوالیه شمشیرها با جلیقه و پیراهن، همزمان جلوی جمجمهٔ بلورین ظاهر شدند.
اما ظاهراً نمیتوانستند از شکافِ درِ برنزی عبور کنند و میکوشیدند آن را کمی بیشتر باز کنند.
جهانِ زیرین... لومیان که نقابِ زرینِ خاندانِ اِگِرز را بر چهره داشت، در درونش تلاطمی احساس کرد.
او با بهرهگیری از فرصتی که نیمهخدایانِ جناحِ اعتدال با به تأخیر انداختنِ فروپاشیِ پارامیتا فراهم کرده بودند، نشانِ سیاهِ روی شانهٔ راستش را فعال کرد و به جلوی جمجمهٔ بلورین تلپورت شد.
در چشمانش، درِ برنزی بهطور غیرعادی بزرگ به نظر میرسید.
هر دو دستش را دراز کرد و دو طرفِ درِ برنزی فشار داد.
وزوزی توخالی و خفه در هوا پیچید و درِ برنزی کمی بیشتر باز شد.
لومیان بیدرنگ مکشِ وحشتناکی را احساس کرد و با صدای ویژژژ، از میانِ شکاف به داخل کشیده و به اعماقِ تاریکی پرتاب شد.
در درونش، دو تودهٔ سردِ دیگر هم به او پیوستند.