چپتر 768: قایقران
چپتر 768: قایقران
لومیان سر تکان داد و دستِ راستش بیاختیار روی کیفِ مسافر نشست.
سپس به سمتِ قایقِ مخروبه و تاریک رفت. دید قایقرانِ بهشدت پوسیده کنار میکشد تا راه را باز کند، گویی اشاره میکرد زودتر سوار شود.
لومیان مؤدبانه به زبانِ دوتانی پرسید: «میتونید منو از رودخانهٔ استیکس رد کنید؟»
از آنجا که مرگِ پیشین اهلِ قارهٔ جنوبی بود، لومیان با خود حساب کرد که حرف زدن به زبانِ دوتانی احتمالاً برای «همهٔ طرفها» در جهانِ زیرین پذیرفتنیتر است.
هرچه باشد، در محیطی چنان لبریز از بوی مرگ که آدمِ زنده یک ثانیه هم در آن دوام نمیآورد، استفاده از زبانهای رازآلودی مثلِ هرمسِ باستانی که میتوانست نیروهای طبیعت را مهار کند، چهبسا پیامدهای پیشبینینشدهای به بار میآورد. برای مثال، بردنِ نامِ «رودخانهٔ استیکس» بهتنهایی کافی بود تا پیوندِ نیرومندی با رودِ تاریک و اثیریِ پیشِ رویش بسازد و چهبسا موجِ عظیمی برانگیزد که او را با خود ببرد.
قایقران که حدقههایش پر از رگهای خونیِ ضخیم بود و چرکِ زرد از آنها بیرون میزد، رو به رودخانهای که کرانهٔ مقابلش از فرطِ پهنا دیده نمیشد، بیحرکت ماند.
انگار با رفتارش به لومیان جواب میداد:
چرا سعی میکنی با یه جنازه حرف بزنی؟
نه صدات رو میشنوم، نه میتونم صدایی از خودم دربیارم.
ظاهراً زبانِ معمولی جواب نمیده... شنیدم مسیرِ مرگ چیزی به اسمِ زبانِ مردگان داره، ولی حیف که من بلدش نیستم... لومیان این را زیرِ لب زمزمه کرد. گذاشت چشمانش هالهای نقرهایـسیاه به خود بگیرد و آرام روی قایقِ لرزان و تاریک قدم گذاشت.
در چشمِ فاجعهٔ او، سرنوشتِ قایقران یکپارچه سیاه، مرده و تهی بود و هیچ نشانی از دگرگونی در آن دیده نمیشد.
یعنی قایقران هرچقدر هم دستوپا بزنه، نمیتونه این واقعیت رو که یه جنازهست عوض کنه و تنها سرنوشتش اینه که با گذشتِ زمان بپوسه تا جایی که حتی وجودش هم محو بشه؟
ولی معنیش این نیست که قایقران تو این فاصلهٔ قبل از نابودیش هیچ کاری از دستش برنمیاد. کارهاش هنوزم میتونه روی سرنوشتِ بقیه تأثیر بذاره، از جمله من و بقیهٔ نامردهها. از این زاویه که نگاه کنی، قایقران، یا بهتره بگم نامردهٔ احضارشده، باید هنوز سرنوشتی داشته باشه، فقط فرجامش تغییرنکردنیه...
در واقع سرنوشت دارن، ولی ردهٔ فعلیِ من اونقدر بالا نیست که بتونم ببینمشون، مگه نه؟ هرچی باشه، اشیاء هم سرنوشت دارن، ولی من الان نمیتونم ببینمشون...
شایدم سرنوشتِ مردگان باید با بقیه در هم گره بخوره تا بتونه خودش رو توی سرنوشتِ اونها نشون بده...
شاید چون خودش هم موقتاً به یک نامرده تبدیل شده بود، بیاختیار به سرنوشتِ این «ساکنانِ» جهانِ زیرین فکر میکرد.
با دانشِ رازآلودی که اکنون داشت، نمیتوانست سرنوشت را دقیق تعریف کند. نمیدانست رودِ جیوهایِ سرنوشت دقیقاً چه گسترهای را در بر میگیرد یا اصلاً جنبههای نادیده و بخشهای پنهانی دارد که او هنوز از آنها بیخبر باشد یا نه.
حس میکرد باید چنین باشد؛ حسی که ریشه در چند سؤالِ ساده داشت:
یعنی با زدنِ نقابِ زرینِ خاندانِ اِگِرز و تبدیلشدن به یه نامرده، رودِ سرنوشتی که تا همین الان برام وجود داشت یهو غیب میشه و یکپارچه سیاه و تهی میشه؟
و وقتی نقاب رو بردارم، رودِ سرنوشت درجا برمیگرده؟
پس رودِ سرنوشت چیه؟ یه اسباببازی دستِ ما؟
هرچند نقابِ زرینِ خاندانِ اِگِرز رو مرگ ساخته بود، ولی ویژگیِ فرابشری نداشت و فقط ردهاش بالا بود.
قطعاً اونقدرها ساده نبود که بتونه رودِ سرنوشت رو به این راحتی دستکاری کنه!
بعداً اگه فرصتی شد، باید بدم یه فرابشرِ مسیرِ هیولا سرنوشتم رو ببینه تا تغییراتِ قبل و بعد از زدنِ نقابِ زرین رو بفهمم...
اوه... بیخیال، مگه اینکه یه فرابشرِ مسیرِ هیولا در سطحِ نیمهخدا پیدا کنم، وگرنه فقط بهشون آسیب میزنه. اون موقع که فقط مهرِ آقای ابله، ردهٔ دروغینِ فرشته و هالهٔ باقیموندهٔ امپراتورِ خون رو داشتم، کلوبو، اون «ماشینِ» تیمِ گشت از پورت پیلوس، از ترس جرئت نمیکرد نگاهم کنه و فکر میکرد براش خطرِ بزرگی داره. حالا مهرِ دائویستِ دنیای زیرین و خونِ اومبلا هم بهشون اضافه شده...
لومیان وسطِ قایقِ مخروبه ایستاد و گذاشت نقابِ زرین چشمانش را به رنگِ سیاهِ آهنی درآورد.
میخواست پیشدستی کند و نقطه ضعفهای قایقران را بیابد تا برای هر دردسرِ احتمالی آماده باشد.
در آن لحظه، قایقرانِ بهشدت پوسیده پارو کشید و قایقِ تاریک را آرام به سمتِ کرانهٔ دیگرِ رودِ وهمانگیز و سایهوار هدایت کرد.
بدنش یکپارچه در رنگهای تیره پوشیده شده بود و لومیان هرچه گشت، میانِ آن سیاهی نشانی از یک نقطهٔ رنگپریده و آسیبپذیر نیافت.
البته این رنگهای تیره نشان میداد که قایقران در برابرِ نورِ خورشید و آذرخش کاملاً آسیبپذیر است.
ثانیهای بعد، صدای شوالیهٔ شمشیر، ماریک، در گوشِ لومیان پیچید: «نقطهضعفهاش ممکنه اینجا نباشن.»
اینجا نیستن؟ یعنی چی که اینجا نیستن؟ مگه نقطهضعف میتونه از خودِ آدم جدا بشه؟
لومیان که غرقِ کنجکاوی شده بود، ناگهان چند داستانی را به یاد آورد که خواهرش زمانی برایش تعریف کرده بود.
در آن داستانها، نوعی هیولا به نامِ لیچ جعبههای جان میساخت و آنها را در مکانهای مخفی و بهشدت محافظتشده پنهان میکرد. تا زمانی که این جعبهها پیدا و نابود نمیشدند، لیچ واقعاً نمیمرد؛ در واقع، نقطهضعفِ مرگبارش را از خودش جدا میکرد.
و در ۲۲ مسیرِ خدایی، چنین چیزهایی بههیچوجه عجیب نبود.
شوالیهٔ شمشیر ادامه داد: «کمی قبل داشتی سعی میکردی سرنوشتش رو بخونی؟»
«ردهٔ بالایی داره؛ این کار خطرناکیه.»
یه ردهٔ بالا؟ لومیان به قایقران که در لباسهایی پارهپوره و گوشتی بهشدت پوسیده پوشانده شده بود نگاهی انداخت. نتوانست چیزِ چندان ترسناکی در او ببیند.
با این حال، همین که میتوانست بدونِ غرقشدن در رودخانهٔ استیکس مسافران را از آن عبور دهد، خود نشاندهندهٔ قدرتی خارقالعاده بود.
لومیان نگاهش را برگرداند و هر حرکتِ قایقران را بهدقت زیرِ نظر گرفت. صبورانه منتظر ماند تا قایقِ فرسوده از رودخانهٔ استیکس بگذرد و به ساحلِ مقابل برسد.
قایقِ دربوداغان بهآرامی تکان میخورد، گویی هر لحظه ممکن بود از هم بپاشد. رسیدنش به وسطِ رودخانه بهقدری طول کشید که انگار ابدیتی گذشته است.
ناگهان، قایقرانِ بهشدت پوسیده پاروی بلندش را بالا برد و به سمتِ لومیان چرخید.
همین که قایقِ دلگیر از حرکت ایستاد، دهانِ قایقران ناگهان باز شد. این شکاف تا سینهٔ پوسیده، نافِ گودافتاده و پایینتر تا کشالهٔ رانش امتداد یافت.
بدنش همچون کتی که دکمههایش را باز کنند از هم شکافت و به طرفین کشیده شد. درونش هیچ اندامِ تیره یا استخوانی به چشم نمیخورد؛ تنها تودهای از دستوپاهای نیمهذوبشده و پوسیده بود.
بارِ دیگر، سرمایی بر تنِ لومیان نشست که او را به لرزه انداخت. جرئت نمیکرد حتی به مقاومت فکر کند.
دستِ راستش را که از پیش آماده بود، مشت کرد.
شمشیرِ شجاعت را از کیفِ مسافر بیرون کشید و قبضهٔ شمشیرِ پهن و سیاهرنگ را در دست فشرد.
شجاعت بهسرعت بدنِ لومیان را پر کرد و لبخندی جنونآمیز بر چهرهاش نشاند.
یه قایقرانِ ساده که دیگه ترس نداره.
حتی اگه خودِ مرگ هم جلوم میایستاد، با شمشیرم از پا درش میآوردم!
لومیان شمشیرِ پهنش را که اکنون در شعلههای سفید و آبی میسوخت، بالا برد و ضربهٔ مهلکی به قایقران زد؛ قایقرانی که با پوستِ شکافتهاش به سمتِ او یورش میآورد.
با صدای «تاپ!»، شمشیرِ شجاعت تودهٔ دستوپاهای در حالِ ذوبِ درونِ شکمِ قایقران را برید و به لایهٔ پوستِ پوسیده و سوراخسوراخِ پشتِ سینهاش برخورد کرد.
اما شمشیرِ پهن نتوانست پوستِ ظاهراً شکننده و پوسیده را بشکافد.
همین که لومیان برای ضربهٔ دوم — ضربهای همراه با انفجاری عظیم — آماده میشد، قایقران بهسرعت عقب کشید و سینه و شکمِ شکافتهاش را بهآرامی بست.
همزمان، صدای شوالیهٔ شمشیر در گوشِ لومیان پیچید: «دست نگه دار. مهارش کردیم.»
لومیان بیدرنگ پاسخ داد: «این فرصتِ ماست که کارش رو یکسره کنیم!»
او و شوالیهٔ شمشیر به زبانِ اینتیسی حرف میزدند.
شوالیهٔ شمشیر لحظهای مکث کرد و گفت: «میدونم، ازش نمیترسی و میتونی بکشیش، اما اگه بمیره، دیگه نمیتونیم از رودخانهٔ استیکس رد بشیم.»
شوالیهٔ شمشیر که دید لومیان کمی آرام گرفته، افزود: «تازه، کشتنش هیچ ویژگیِ فرابشریای بهت نمیده. این فقط پوستِ قایقرانِ اصلیه. ظاهراً داشته جنازههای دیگه رو میخورده تا دوباره بدنی به دست بیاره، اما هیچوقت موفق نشده.»
لومیان توضیحِ شوالیهٔ شمشیر را پذیرفت.
شجاعت داشتن به معنای کر بودن در برابرِ حرفِ دیگران نبود؛ فقط باعث میشد هشدارهای خطر را بهدلخواه نادیده بگیرد.
سپس شمشیرِ شجاعت را به میانِ شمشیرهای راستِ معمولی در کیفِ مسافر برگرداند.
این بار، ترسِ پس از حادثه به سراغش نیامد، چراکه اصلاً هدف از به کار بردنِ شمشیرِ شجاعت همین بود. تنها چیزی که میترساندش این بود:
پوستِ یه نیمهخدا کنده شده؟ اون موقع چه جهنمی تو جهانِ زیرین به پا شده بود؟
لومیان تماشا کرد که قایقران چطور بهآرامی و با تقلا پوستِ شکافته و گوشتِ پوسیدهٔ روی سینهاش را به هم فشرد، درست مثلِ کسی که دکمههای کتش را میبندد.
در پیِ آن، قایقران پاروی بلند، تیره و پوسیدهاش را در رودخانهٔ سایهوار و فراواقعیِ استیکس فرو برد و آن را حتی کندتر از قبل حرکت داد، گویی در برابرِ چیزی مقاومت میکرد.
یعنی نیمهخدای جناحِ اعتدال قایقران رو تسخیر کرده و بهزور کنترلش رو به دست گرفته تا مجبورش کنه به پارو زدن ادامه بده؟ ظاهراً این کنترل با مقاومتِ شدیدی روبهرو شده... لومیان آماده ماند تا در صورتِ بروزِ هرگونه اتفاقِ پیشبینینشده، شمشیرِ شجاعت را دوباره بیرون بکشد.
در حالی که قایقِ دلگیر تلوتلوخوران به سمتِ ساحلِ مقابلِ استیکس پیش میرفت، لومیان که کارِ بهتری نداشت، سرِ صحبت را با شوالیهٔ شمشیر باز کرد.
«من کمی قبل کلِ جهانِ زیرین رو مثلِ یه سری لایههای روبهپایین دیدم. عبور از استیکس فقط باید ما رو به اونطرفِ همین لایه برسونه، پس چرا گفتی این کار مثلِ ورود به اعماقِ جهانِ زیرینه؟»
شوالیهٔ شمشیر بهسادگی جواب داد: «جغرافیای جهانِ زیرین کاملاً با دنیای واقعی مطابقت نداره. بر اساسِ یادداشتهای فراوانِ خاندانِ اِگِرز، دو راه برای ورود به اعماقِ جهانِ زیرین وجود داره. راهِ اول اینه که لایهبهلایه از جهانهایی که استیکس رو احاطه کردن و برای مجازاتِ گناهکاران به کار میرن پایین بریم و در نهایت به قلمرویی برسیم که برکتیافتگانِ مرگ توش ساکن هستن. راهِ دوم هم عبورِ مستقیم از خودِ استیکسه.»
لومیان متفکرانه گفت: «که اینطور... پس مقصدِ ما همون قلمروییـه که زمانی برکتیافتگانِ مرگ توش ساکن بودن؟»
شوالیهٔ شمشیر لحظهای مکث کرد و گفت: «کاخِ مرگ هم باید همونجا باشه.»
کاخِ مرگِ پیشین؟ با این فکر پلکهای لومیان پرید.
در حالی که او و شوالیهٔ شمشیر گاه سکوت میکردند و گاه حرف میزدند، سرانجام مرزِ آنسوی استیکس در تیررسِ نگاهشان پدیدار شد.