چپتر 77: دگرگونی
چپتر 77: دگرگونی
لومیان پیشتر بهطور خلاصه رایان و دیگران را از نماد خار سیاه روی سینهٔ گیوم بنه، کلمهٔ «ناگزیری» در نامِ مقدسِ آن موجود پنهان، عنبر خاکستری، گل لاله، میخک و مشکِ آهو برای قلمروی مربوطه آگاه کرده بود. او ادعا کرده بود که منبعِ این اطلاعات کشیش است و هیچ ربطی به خودش ندارد.
با شنیدنِ این حرف، لیا، رایان و والانتن بیدرنگ با حدس و گمانهایی هوشیار شدند.
رایان زیرلب گفت: «محلِ قربانی؟»
با گفتنِ این حرف، همه به زیرزمین نگاه کردند.
با نورِ ضعیفی که از پلهها پایین میریخت، بهسختی میتوانستند داخل را ببینند.
فضای زیرِ کلیسای جامع از کلِ طبقهٔ اولِ خانهٔ لومیان بزرگتر بود. کفِ آن از تختهسنگهای سفیدِ خاکستریرنگ پوشیده شده بود و به دلیلِ نبودِ نور، قیرگون به نظر میرسید. در وسط، سکویی سنگی به بلندیِ نیمی از قدِ یک انسان قرار داشت.
بالای سکوی سنگی کمی فرورفته بود، گویی چیزی را پنهان میکرد، اما هیچکس نمیتوانست واضح ببیند.
لومیان در حالی که فکر میکرد، زمزمه کرد: «شاید اینجا همون جایی باشه که کشیش و دارودستهاش برای گرفتنِ عطیه به اون موجودِ پلید نیایش میکنن.»
والانتن خشمگین شد و گفت: «اونا واقعاً محرابِ خدای پلید رو زیرِ کلیسای جامع ساختن!» لومیان شک داشت که او هر لحظه شعلهور شود و به نورِ مقدس تبدیل شود تا همهچیز را در اینجا تطهیر کند.
رایان به شانهٔ والانتن زد و گفت: «آروم باش. آماده شو تا آتیش رو روشن کنی.»
سپس به لیا اشاره کرد تا جلوتر برود و بررسی کند.
لیا لبخندِ شیرینش را حفظ کرد و بو کشید.
«اون موجودِ پنهان که کلمهٔ "ناگزیری" رو توی نامِ مقدسش داره، واقعاً از بوی خوش خوشش میاد...»
آهی کشید و واردِ زیرزمین شد، در حالی که لبهایش میجنبید، گویی ورد میخواند.
چهار زنگولهٔ نقرهای دوباره به صدا درآمدند، گاه تند و گاه ملایم.
یک قدم، دو قدم، سه قدم... لیا برگشت و به رایان و دیگران گفت: «هیچچیزِ غیرعادیای دوروبرِ ورودی نیست.»
رایان، لومیان و والانتن از درِ چوبیِ قهوهای و قدیمی واردِ زیرزمین شدند و به جایی رسیدند که لیا توقف کرده بود.
لیا به حرکت رو به جلو ادامه داد.
پس از چند قدم، زنگولهٔ نقرهای روی روبند و چکمههایش بهشدت تکان خورد.
دینگ دینگ دانگ دانگ!
صدا همهجا پخش شد.
لکههای نوری شبیهبه سپیدهدم بیدرنگ دورِ رایان پدیدار شدند و متراکم گشتند و زرهی نقرهای و تمامبدن روی او شکل دادند.
همزمان، شمشیرِ پهن و خالصی از نور در دستِ رایان ظاهر شد.
والانتن آغوش گشود و گذاشت شعلههای طلایی و وهمانگیز پیرامونش زبانه بکشند.
یکی از شعلهها ناگهان درازتر و پهنتر شد و لیا از درونِ آن بیرون آمد.
او از نزدیکیِ محراب به پیشِ لومیان و دیگران بازگشت.
چقدر جادوییه... لومیان دوباره از کارِ لیا شگفتزده شد. در مقایسه با تواناییهای مسیرِ خورشید و حالتِ رزمیِ رایان که میتوانست آنها را درک و تصور کند، کارهای گوناگونِ لیا بسیار عجیبتر و جادوییتر بود. برای نمونه، تواناییِ دیروزِ او در انتقالِ زخمِ لومیان از ران به لبهٔ ساقِ پایش، هوش از سرش پرانده بود.
لومیان در مواجهه با «هشدارِ» ناگهانی، تنها واکنشی را که از دستش برمیآمد نشان داد.
تبرِ آهنیمشکی را بیرون کشید و پشتِ رایان که هیکلش بسیار درشتتر شده بود، پنهان شد.
در همین حال، محیطِ اطرافش را برانداز کرد اما هیچ تغییرِ غیرعادیای نیافت.
هرچه باشد، دیدِ روحیاش روشن بود.
البته، لومیان چیزی پیدا کرده بود. با کمکِ شعلههای طلایی، تپههایی از استخوانهای انسانی را در گوشهٔ زیرزمین دید. روی برخی از آنها حتی با پوستِ گوسفندِ رنگروشن پوشیده شده بود.
قربانیهای قبلی؟ کشیش و دارودستهاش دستکم نیم ساله که اینجا آیینهای فرقهای اجرا میکنن، ولی من و اورور اصلاً متوجه نشدیم... افکارِ لومیان سرعت گرفت، زیرا دوباره حس کرد دهکدهٔ کوردو، جایی که نزدیک به پنج سال در آن زندگی کرده بود، برایش غریبه است. در مقطعی، این مکان غیرعادی شده بود. شاید از همان ابتدا غیرعادی بود.
رایان با احتیاط به سمتِ محراب نگاه کرد و پرسید: «همهچیز مرتبه؟»
لیا سر تکان داد و گفت: «هیچ مشکلی حس نمیکنم، فقط نشانههای خطر.»
لومیان به سمتِ لیا چرخید و صدایش محو شد: «عجیبه...»
دید که چهرهٔ آن زنِ زیبا نیمهشفاف شده است و به نظر میرسید کرمهای درهمتنیده زیرِ آن میخزند. او حتی از ارواحِ پلیدِ افسانهای هم ترسناکتر و شیطانیتر شده بود، چنانکه مو بر تنِ لومیان سیخ شد و قلبش دیوانهوار به تپش افتاد.
این فراتر از تصورِ لومیان بود. شک نداشت که تا مدتها کابوس خواهد دید.
او که نمیتوانست ترسش را مهار کند، به لیا هشدار داد: «صـ-صورتت!»
لیا ناخودآگاه با دستِ راست صورتش را لمس کرد و حالتِ چهرهاش دگرگون شد.
البته لومیان از پشتِ کرمهای شفاف و درهمپیچیده نمیتوانست تشخیص دهد که آیا واقعاً حالتِ چهرهاش دگرگون شده است یا نه.
لیا سراسیمه به پشتِ دستش نگاه کرد. پوستِ آنجا نیز نیمهشفاف شده بود و گوشتِ زیرش گویی به کرمهایی عجیبوغریب تبدیل شده بود.
والانتن نیز متوجهِ وضعیتِ لیا شد و گفت: «داری مهارت رو از دست میدی!»
لیا گیج و مبهوت زیرلب گفت: «ولی وضعیتِ روانیِ من خوبه.»
رایان سرش را کج کرد و یادآور شد: «مطمئن شو که توهم نمیزنی.»
تقریباً در همان لحظه، لومیان فهمید که آن جنگجوی بلندقامت بهسرعت در حالِ کوچک شدن است. زرهِ نقرهایِ روی تنش و شمشیرِ پهنِ نوریاش از هم پاشید.
در یک چشمبههمزدن، رایان به مردِ کوتاهقدی با تنها حدودِ ۱.۵ متر قد تبدیل شد. پالتوی قهوهای و شلوارِ زردِ روشنش حالا یا زیادی گشاد بودند یا زیادی بلند.
لومیان پیشِ خود فکر کرد: اونم داره جهش پیدا میکنه؟ فقط من و والانتن سالمیم... مردمکهایش گشاد شد و ناخودآگاه به والانتن نگاه کرد.
والانتن که حالا به پیکری از نورِ خالص تبدیل شده بود، با اضطراب به همراهش هشدار داد: «رایان، تو کوچیک شدی!»
لومیان که چشمانش از نور سیاهی میرفت، با شتاب از لیا پرسید: «من تغییری نکردم؟»
لیا در حالی که کرمهای شفافِ بیشماری انگار میخواستند بیرون بخزند اما نمیتوانستند گوشتش را ترک کنند، گفت: «تو کاملاً عادی هستی. اما تو این شرایط، عادی بودن شاید بزرگترین غیرعادی بودن باشه.»
لومیان ناگهان پیشِ خود حدس زد: من عادیم؟ نکنه نشانِ خارِ سیاه ازم محافظت کرده و باعث شده خطرِ اینجا فکر کنه منم یکی از خودشونم؟
در این لحظه، رایان وارسیِ بدنش را تمام کرده بود. با احتیاط گفت: «من کوچیک نشدم، بلکه به خودِ گذشتهم برگشتم. حتی قدرتهای فرابشریم رو هم از دست دادم.»
لومیان بیاختیار گفت: «خودِ گذشتهت؟»
چیزِ مبهمی به ذهنش رسید.
رایان سر تکان داد و گفت: «آره، من ذاتاً قدکوتاهم. برای یه مرد، این بدبختیِ بزرگیه. برای همین وقتی داشتم معجونم رو انتخاب میکردم، جنگاور رو برداشتم. میتونست قدم رو بهطرزِ چشمگیری تغییر بده.
«نمیدونم خوششانسم یا نه. تو پنج شش سالِ گذشته، هیولاهای فرابشری و ناهنجاریهای زیادی مربوط به مسیرِ جنگاور پیدا شدن که باعث شد کمتر نگرانِ موادِ لازم برای ارتقا باشم.»
با شنیدنِ حرفهای رایان، لومیان تا حدودی منشأ این ناهنجاری را فهمید.
«شما به گذشته برگشتید! تا جایی که من میدونم، اقتدارِ اون موجودِ پنهان به گذشته ربط داره...»
سپس، ادای بانوی مرموز را درآورد و پیش از افزودنِ کلمهای دیگر، عمداً چند ثانیه مکث کرد:
«به اکنون و... و... آینده هم مربوط میشه.»
با اینکه حالا داشت اینتیسی حرف میزد، باز هم باید احتیاط میکرد.
لیا سریع واکنش نشان داد و بیاختیار گفت: «من و والانتن واردِ آینده شدیم. یعنی این وضعیتِ یکی از آیندههای ماست؟»
لومیان در تأییدِ حدسِ لیا پرسید: «و من اکنون هستم؟»
سپس به یادِ هیولای سهچهرهای افتاد که در ویرانههای رؤیا با آن روبهرو شده بود.
هیولا فقط یک سر داشت، اما سه چهره بر آن نقش بسته بود: یکی سالخورده، یکی در اوجِ پختگی، و یکی جوان.
لومیان گمان میکرد این هم عطیهای دیگر از سوی صاحبِ نشانِ خارِ سیاه بوده است. عطیهای از ردهای بالاتر، اما گیرندهاش نتوانسته بود آن را تاب بیاورد یا دچارِ سانحهای شده و به هیولای سهچهره تغییرِ شکل داده بود.
لیا آهسته سر تکان داد.
«احتمالش هست، اما این تغییرِ حالت روی ذهنم اثری نذاشته. اصلاً حس نمیکنم که قراره مهارم رو از دست بدم.»
والانتن افزود: «منم حس نمیکنم دارم میسوزم.»
رایان لحظهای تأمل کرد و گفت: «منم خاطراتم رو از دست ندادم.
«شاید اینجا فقط قدرتِ کمی باقی مونده باشه که نمیتونه روی ذهن، قلب و خاطرات اثر بذاره، اما اگه این وضعیت خیلی طول بکشه، مطمئن نیستم عوارضِ جدی نداشته باشه.»
«من که مشکلی ندارم. فوقش دوباره معجون میخورم و ارتقا پیدا میکنم. اما در موردِ شما، باید احتمالاتِ زیادی تو آینده وجود داشته باشه، ولی حالا، شاید آیندهتون رقم خورده؛ یکی مهارش رو از دست میده و اون یکی به نورِ مقدس تبدیل میشه. این ناگزیریایه که من درکش میکنم.»
لیا با لبخندی گفت: «چقدر ترسناک. خوشبختانه میتونیم چرخه رو از نو شروع کنیم و در عینِ حال، تلاشمون رو بکنیم تا اکنون رو همینجا پیدا کنیم.»
لومیان که دید هیچ هیولای ترسناکی حمله نمیکند، پیشنهاد داد: «میخواین اول بریم بیرون ببینیم میتونیم خودبهخود به حالتِ عادی برگردیم؟
«تازه، شاید تو راه به قدرتی بربخوریم که نمایانگرِ اکنون باشه.»
رایان مخالفتی نکرد: «میتونیم امتحانش کنیم.»
او اکنون یک آدمِ عادی بود و جلوتر رفتن برایش خطر داشت.
لیا با احتیاط گفت: «میترسم یه تغییرِ حالتِ دیگه باعث بشه مهارم رو از دست بدم.»
برخورد با «اکنون» قطعاً خوب بود، اما روبهرو شدن با «گذشته» دردسرساز میشد. نمیدانستند اگر یک «آینده»ی دیگر هم رویشان تلنبار شود، چه اتفاقی خواهد افتاد.
لومیان پیشقدم شد و گفت: «بذارید من راه رو بسنجم. من هنوز شانسِ تغییرِ حالت دارم.»
هدفِ اصلیاش این بود که ببیند آیا بخت یاریاش میکند تا با «اکنون» روبهرو شود، یا اینکه نشانِ خارِ سیاه روی سینهاش از او محافظت کرده است.
رایان هشدار داد: «مراقب باش.» لیا هم سر تکان داد.
از سرمای نگاهِ والانتن به لومیان کاسته شد.
بیاختیار پیشِ خود فکر کرد: این پسر روحیهٔ فداکاریِ بالایی داره. تازه، مؤمنِ مخلصِ سرور هم هست. وقتی چرخه شکسته شد، باید ببینیم راهی هست که فسادِ پنهانِ بدنش رو پاک کنیم و بذاریم به گروهمون ملحق بشه یا نه.
والانتن که خونسردیاش را بازیافته بود، با دیدنِ اینکه لومیان میخواست قدمی به جلو بردارد، پیشنهاد داد: «اول بذارید ببینم میتونم خودم رو از این حالت خلاص کنم یا نه.»
کسی مخالفتی نکرد. لومیان هم همینطور. چون او در اکنون قرار داشت و نیازی نبود حالتِ منفیِ خاصی را برطرف کند یا تطهیر شود.
ثانیهای بعد، فهمید که اشتباه کرده است.
والانتن برای تطهیرِ لیا و رایان، مستقیماً از آفرینشِ آبِ مقدس استفاده نکرد؛ در عوض، هالهٔ خورشید را به کار برد.
نوری طلایی و تیره درخشید و نیرویی نامرئی به هر سو پراکنده شد.