776. چپتر 777: خائن
چپتر 777: خائن
فرانکا ماتومبهوت ماند. «اصلاً همچین چیزی ممکنه؟»
اینم مگه میشه بازیافت کرد؟
آب که نیست!
من همین الانشم بهخاطر موران آوینی بخشِ زیادی از معجونِ لذتم رو هضم کردم...
لومیان با لبخند گفت: «چرا که نه؟ مثل این میمونه که بخوای یه هدفِ قدرتمند لذت رو تجربه کنه، اما برای نزدیک شدن بهش به کمکِ من نیاز داشته باشی.
لذت که حتماً نباید یکبهیک باشه، وگرنه عیاشیهای زنانهٔ براونز سورون بیمعنی میشد. کاری که ما میکنیم مثل اینه که همزمان با موران آوینی، روی یه هدفِ دیگه هم تأثیر بذاریم.»
«این... اما...» فرانکا باید اعتراف میکرد که حرفِ لومیان منطقی است و امکانش وجود دارد، اما انگار داشتند از یک رخنه سوءاستفاده میکردند، مثل استفاده از یک باگ در بازی.
همزمان، فرانکا در دل از لومیان شاکی شد: تو کتابای ممنوعه زیاد خوندی یا عیاشی زیاد دیدی؟
چطور میتونی اینقدر راحت دربارهٔ رابطهٔ یکبهچند حرف بزنی... تازه، کمک گرفتن از تو برای کارای دیگه مشکلی نداره، ولی وقتی پای لذت در میون باشه، این توصیف واقعاً عجیبه...
زیرِ نگاهِ خیرهٔ آنتونی و ژنا که هنوز کمی گیج بود، لومیان رو به فرانکا کرد و پرسید: «بیا یه سناریو رو تصور کنیم:
تو داری با یکی لذت رو تجربه میکنی، و یه نفرِ دیگه از اونجا رد میشه و این صحنه رو میبینه، بهشدت تحریک میشه و خودش هم لذت رو تجربه میکنه. این کار بهت کمک میکنه معجونِ لذتت رو هضم کنی؟»
فرانکا با کمی اطمینان جواب داد: «آره.»
بر اساسِ تجربهاش، لذت لزوماً نیازی به تماسِ مستقیم یا روشی ثابت نداشت. تا زمانی که شرطِ اساسی یعنی تجربهٔ لذتِ هدف بهخاطرِ او برآورده میشد، کار میکرد. حتی بهتر میشد اگر هدف عمیقاً غرق میشد و نمیتوانست خودش را بیرون بکشد.
با درکِ این موضوع، فرانکا ناگهان مکث کرد.
اگه اینجا دنیای قبل از مهاجرتم بود، تا وقتی کسی میتونست بیخیالِ نجابت، شرم و اخلاقیات بشه، هضمِ معجونِ لذت فوقالعاده آسون میشد. بعد از مقدمات، شاید فقط چند روز یا حتی چند ساعت طول میکشید تا کامل هضم بشه.
لومیان با لبخند جواب داد: «تفاوتِ اساسی بینِ سناریویی که گفتم و انتقالِ پارهٔ سرنوشتِ موران آوینی به یه دریاسالارِ دزدانِ دریایی که باعثِ فورانِ شهوت بشه چیه؟»
فرانکا که قانع شده بود، گفت: «هیچی...»
سپس آهی کشید و گفت: «تو واقعاً تو سوءاستفاده از باگها ماهری.»
ژنا گیج و سردرگم پرسید: «باگ دیگه چیه؟»
لومیان که این واژهٔ عجیب را از خواهرش اورور شنیده بود، در توضیح کمک کرد: «سوءاستفاده از باگ یعنی استفاده از یه رخنه.»
فرانکا نوچنوچ کرد و سر تکان داد.
«میدونی، بعضی وقتا فکر میکنم تو بیشتر به دردِ مسیرِ خطا میخوری.»
لومیان با خنده و خودآگاهی جواب داد: «اونوقت احتمالاً تا الان یه آمون شده بودم.»
فرانکا که آدمِ عمل بود — وگرنه معجونِ ساحره را نمینوشید — بیدرنگ پرسید: «کدوم دریاسالارِ دزدانِ دریایی رو باید هدف بگیریم؟
خیلی خطرناک نیست؟ هر دریاسالارِ دزدِ دریایی ناوگانِ خودش رو داره با کلی فرابشر و حمایتِ نیروهای قدرتمند.»
لومیان بیتفاوت جواب داد: «ما فقط بهش لذت میدیم، کارِ دیگهای نمیکنیم. نگرانی داره؟ حتی اگه نتونیم خودمون رو کنترل کنیم و بکشیمش، که چی؟ ما همین الانشم کلی نیروی قدرتمند رو با خودمون دشمن کردیم.
این دریاسالارهای دزدِ دریایی دقیقاً شهروندای قانونمداری نیستن.»
لومیان که دید فرانکا هنوز میخواهد چیزی بگوید، افزود: «این یه آزمایشِ خوب هم برای گروهمون میشه. بهم اعتماد کن، چند نفرِ ما روی هم بهاندازهٔ خدمهٔ هر دریاسالارِ دزدِ دریایی خوبیم. تازه، میتونیم فرصتهایی پیدا کنیم تا ژنا معجونِ ساحرهاش رو هضم کنه و آنتونی هم معجونِ هیپنوتیزورش رو.»
فرانکا سر تکان داد. «بسیار خوب. بیا دربارهٔ دریاسالارای دزدِ دریایی اطلاعات جمع کنیم و ببینیم کی رو میتونیم پیدا کنیم.»
اول از همه، باید کسی را پیدا میکردند!
با حل شدنِ این موضوع، فرانکا بارِ دیگر دربارهٔ سفرِ لومیان به جهانِ زیرین نظر داد: «خیلی زود تموم شد. دیشب نتونستم با ۰۰۷ تماس بگیرم تا روشِ احضارِ پیامرسانِ ژنا رو بهش بدم. فکر میکردم امشب برمیگردم تریر تا این کار رو تموم کنم. کی میدونست کلِ مأموریت اینقدر زود تموم میشه؟ نیازی نیست بریم قارهٔ جنوبی یا روشِ احضار رو به ۰۰۷ بدیم.»
انتظار داشت مأموریت چند روز، شاید یکیدو هفته طول بکشد، اما در یک صبح به پایان رسیده بود.
در کلیسای جامعِ سنت ویو.
آنگولم، با پالتوی پشمیِ قهوهای، دمِ درِ اتاق ایستاده بود و به پلههایی که به طبقهٔ بالاتر میرفتند چشم دوخته بود.
دیروز به او و چند تن از همکارانش دستور داده بودند بدونِ ذکرِ دلیل در شیفتِ شب بمانند.
آنگولم میتوانست دلیلش را مبهم حدس بزند، چرا که اطلاعاتِ مربوطه را به مقاماتِ بالاتر داده بود.
با گذشتِ کُندِ زمان، مردی میانسال با ردای سفیدی با رگههای طلایی از پلههای بزرگ بالا آمد.
مرد موهای سیاه و چشمانِ قهوهای، جذبهای مقتدرانه و سبیلی مرتب داشت.
آنگولم او را شناخت. آنها هنگامِ رسیدگی به چند پروندهٔ علومِ غریبه در منطقهٔ تریر، چند باری با هم برخورد داشتند.
او پیکاک، دستیارِ کشیشِ ارشدِ پالایندگان و یکی از رؤسای تفتیشِ عقاید بود.
او مافوقِ مستقیمِ آنگولم به حساب نمیآمد، زیرا مسئولیتِ مناطقِ اطرافِ تریر را بر عهده داشت؛ یعنی کلِ بخشِ تریر بهجز خودِ شهر.
او نیمهخدایی از مسیرِ خورشید نبود، بلکه ردهٔ ۴ مسیرِ وکیل، یعنی کنتِ سقوطکردگان بود.
آنگولم با دیدنِ پیکاک، نگاهش را برگرداند و بیشتر به داخلِ اتاق عقب نشست.
گمان میکرد پیکاک یکی از اعضای هستهٔ مرکزیِ دروغِ آوریل در بیرون از جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری است که خروجِ شیءِ مهرشدهٔ انساننمای ۱-۱۴۷ را از چنگِ کلیسا برنامهریزی کرده بود.
استدلالِ آنگولم ساده بود: عضوِ هستهٔ مرکزیِ دروغِ آوریل در داخلِ کلیسا از معاملهٔ زیرمیزیِ یک دلال استفاده کرده بود تا دیگر پالایندگان را وادارد ۱-۱۴۷ را برای مقاصدِ گوناگون آزاد کنند. مسیرِ وکیل شبیهِ مسیرِ دلال بود؛ آنها در تحریفِ مفادِ معاملات و توافقنامهها برای رسیدن به اهدافشان مهارت داشتند.
نیمهخدایانِ این مسیر در معاملاتِ مشکوکِ بیشماری دست داشتند و همین باعث میشد بیشترین احتمال را برای تماس با یک دلال یا ارتباط گرفتن از سوی او داشته باشند.
پیش از آنکه هویتِ ناظر پرل فاش شود، نامِ پیکاک در فهرستِ تحقیقاتِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی نبود، زیرا ۱-۱۴۷ در حوزهٔ استحفاظیِ او قرار نداشت و در آن مدت نیز تفتیشِ عقاید را ترک نکرده بود. با وجودِ اینکه بهعنوانِ دستیارِ کشیشِ ارشد از مکان و اطلاعاتِ بیشترِ اشیاءِ مهرشدهٔ درجهٔ ۱ خبر داشت، کسی به او مشکوک نشده بود.
امروز پیکاک برای جلسهای در کلیسای جامعِ سنت ویو حضور داشت.
دلیلِ رسمیِ جلسه، بحث دربارهٔ بر هم زدنِ نقشههای مردمِ آینه و نابودیِ این موشهای پنهان بود. نیمهخدایانِ بخشِ تریر باید رودررو دیدار میکردند تا راهبردشان را نهایی کنند.
وقتی قامتِ پیکاک با ردای سفید و رشتههای زرینش در بالای پلهها ناپدید شد، آنگولم آهسته نفسش را بیرون داد و نسبت به آنچه ممکن بود رخ دهد، هوشیارتر شد.
یکیدو دقیقه بعد، آنگولم حس کرد کلِ کلیسای جامع بهآرامی میلرزد.
این لرزش تنها چند ثانیه طول کشید و سپس متوقف شد. بهجز کسانی که از پیش برای چنین رویدادهایی در حالِ آمادهباش بودند، کمتر کسی متوجهش شد.
در اتاقی آفتابگیر نزدیکِ گنبد.
پلسی، کاردینالِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی و سراسقفِ تریر، با گونههای برجسته و موهای بلوندی که رو به سفیدی میرفت کنارِ زنی در ردای سفید ایستاده بود؛ زنی زیبا و در عین حال مقدس.
او سنت ویو، فرشتهٔ نگهبانِ تریر بود!
روبهروی آنها نزدیکِ در، بدنِ پیکاک پیچوتاب خورد و بیشترش ذوب شد تا درونی را نمایان کند که ظاهراً پر از مومِ سفید بود.
دستیارِ کشیشِ ارشدِ پالایندگان از تهِ دل خندید و گفت: «ناظر فوراً بهم خبر داد که لو رفته. چند روزه که دارم از این مجسمهٔ مومی برای نقش بازی کردن استفاده میکنم!»
بدنِ اصلیاش در سایهها پنهان شده بود و بیآنکه با کسی از کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی تعاملی داشته باشد، نظاره میکرد.
سراسقفِ تریر، پلسی، آهی کشید و گفت: «همونطور که انتظار میرفت...»
این موضوع قابلتوقع بود. فرارِ ناظر این پیشامد را ناگزیر کرده بود.
هرچند کلیسا فرارِ ناظر را مخفی نگه داشته بود، اما امیدِ چندانی نداشتند.
مجسمهٔ مومیِ کنتِ سقوطکردگان، پیکاک، بهسرعت ذوب شد. در حالی که به چهرهٔ بیتفاوتِ سنت ویو نگاه میکرد، صدایش تیز شد و دوباره خندید.
«من تنها انتخابِ درست رو کردم.
«سرخ خواهد آمد. فقط با تسلیم شدن به وجودهای عظیم میتونیم از آخرالزمان جونِ سالم به در ببریم!
«سرخ خواهد آمد!»
پس از این فریاد، مجسمهٔ مومیِ پیکاک کاملاً ذوب شد و به تودهای نیمهجامد و نیمهمایع بدل گشت.
سنت ویو، در ردای سفید با رشتههای زرین و بیهیچ زیورِ دیگری، در سکوت تماشا کرد و چند ثانیه بعد پرسید: «کی این مجسمهٔ مومی رو براش ساخته؟»
سراسقفِ تریر، پلسی، با لحنی جدی جواب داد: «احتمالاً از طریقِ یه دلال به دستش آورده.»
سنت ویو با همان لحنِ بیتغییر گفت: «فرابشرانِ کمی میتونن چنین مجسمهٔ مومیای بسازن.»
پلسی سر تکان داد: «بله، این سرنخیه که باید دنبالش کنیم.»
مجسمهٔ مومیای که میتوانست در ابتدا حواسِ یک فرشته را فریب دهد، چیزِ سادهای نبود.
یافتنِ سازندهاش شاید به کشفِ دلال و ناظرِ پنهان میانجامید.
وی ادامه داد: «به همهٔ اسقفها، کشیشها و پالایندگان دربارهٔ سقوطِ پیکاک خبر بدید، اما اعلانِ تحتِ تعقیب صادر نکنید.»
«چشم.» پلسی موافق بود که اعلانِ تحتِ تعقیب برای یک نیمهخدا بیفایده است و چهبسا به وجههٔ کلیسا در میانِ مردم آسیب میرساند.
چند روز بعد، فرانکا، آنتونی و دیگران از کانالهای مختلفی استفاده کردند تا جدیدترین مشاهدات و شایعاتِ مربوط به محلِ حضورِ دریاسالارانِ دزدِ دریایی را جمعآوری کنند.
فرانکا با نگاه به اطلاعات، روی برگهٔ رویی زد و به لومیان گفت: «این یکی چطوره؟»
لومیان نگاهی به نام انداخت و آن را در دل خواند: دریاسالارِ ژرفای دریا، هاول کنستانتین.