777. چپتر 778: روشِ رسیدن
چپتر 778: روشِ رسیدن
لومیان پیشتر اطلاعاتِ گردآوریشدهٔ فرانکا را بررسی کرده بود و میتوانست دلیلِ این انتخابش را حدس بزند: هاول کنستانتین، دریاسالارِ ژرفای دریا که شایعه بود خونِ هیولای دریایی در رگ دارد، برای تأمینِ آذوقه اغلب به جزیرهای به نامِ بانامو در غربِ دریای مه میرفت. چند روز پیش، کسی کشتیِ پرچمدارِ هاول کنستانتین، یعنی نوینز را دیده بود که در مسیرِ بانامو به روی آب آمده است تا خدمه بتوانند هوای تازه تنفس کنند و از آزادیِ گرانبهایشان لذت ببرند.
با توجه به مسافت، سرعت، شرایطِ مسیر و آبوهوای دریای مه، تخمین زده میشد نوینز ظرفِ دو تا سه روز به بانامو برسد.
در میانِ همهٔ دریاسالارانِ دزدانِ دریایی، او تنها کسی بود که در آیندهٔ نزدیک مسیرِ حرکتش پیشبینی میشد!
لومیان با بیخیالی به پیشنهادِ فرانکا جواب داد: «میتونیم امتحانش کنیم.»
از آنجا که در نبردهایی در سطحِ نیمهخدا شرکت کرده و نقشِ مهمی هم بر عهده داشت، حس میکرد تا وقتی بتوانند پیدایش کنند، دیگر فرقی ندارد کدام دریاسالارِ دزدانِ دریایی را هدف بگیرند.
فرانکا نگاهی به لومیان انداخت و زیرِ لب گفت: «به نظرم یه جای این طرزِ فکرت میلنگه. نمیتونی بهترینهای ردهٔ ۵ رو دستکم بگیری. تو هنوز نیمهخدا نیستی و بدنت هم شکنندهست.
دستکم گرفتنِ دریاسالارِ ژرفای دریا میتونه برات گرون تموم بشه. تو وطنِ من یه ضربالمثل هست: تو راهبرد میتونی دشمنت رو دستکم بگیری، اما تو تاکتیک باید جدی بگیریش.»
لومیان با لحنی جدی گفت: «میدونم. اورور هم همیشه همینو بهم گوشزد میکرد و میگفت هوشِ روستاییها رو دستکم نگیرم و فکر نکنم شیطنتهام همیشه بیدردسر پیش میره. بعدِ اینکه چند بار افتادن دنبالم، این قضیه رو خوب فهمیدم. وطنِ تو یه ضربالمثلِ دیگه هم داره: ضعف و نادانی مانعِ بقا نیستن، اما غرور چرا.»
فرانکا غرولند کرد: «بسه! همین که میدونی کافیه؛ این قضیه رو به مسابقهٔ نقلقولهای معروف تبدیل نکن.»
ژنا که دید هدفشان را انتخاب کردهاند، به حرف آمد: «حالا مشکل اینجاست که چطور خودمون رو به جزیرهٔ بانامو برسونیم؟»
بانامو که در شمالِ غربیِ دریای مه قرار داشت، زمانی مستعمرهٔ امپراتوریِ فیساک بود. بعدها با افولِ امپراتوریِ فیساک و مقاومتِ سرسختانهٔ بومیان، این جزیره به استقلال رسید.
البته بیبهره بودنِ بانامو از منابعِ ارزشمند هم در این میان بیتأثیر نبود؛ آنجا تنها پایگاهی برای کاوش در انتهای دریای مه به شمار میرفت و از دست دادنش ضررِ چندانی محسوب نمیشد.
بانامو پس از استقلال، به پناهگاهِ دزدانِ دریایی بدل شد و مکانی برای تجارت و تأمینِ آذوقه در اختیارشان گذاشت.
منظورِ ژنا روشن بود: حتی با وجودِ مسیرهای مشخص و آبوهوای مساعد، سفرِ دریایی از تریر تا بانامو دو تا سه هفته زمان میبُرد. هر مشکلی که به تغییرِ مسیر یا تأخیر میانجامید، میتوانست این سفر را تا یک ماه طولانی کند. تا آن زمان، دریاسالارِ ژرفای دریا بهاحتمالِ زیاد بانامو را ترک کرده بود و یافتنِ یک دریاسالارِ دزدانِ دریایی در آبهای آزاد، بدونِ یاریِ سرنوشت، تقریباً ناممکن مینمود.
با این اوصاف، تنها تلپورت میتوانست تضمین کند گروه بهموقع به بانامو میرسد تا در کمینِ دریاسالارِ ژرفای دریا، هاول کنستانتین، بنشیند. با این حال، نه لومیان و نه فرانکا مختصاتِ عالمِ ارواحِ جزیرهٔ بانامو را نداشتند و همین مسئله، تلپورتِ دوربرد را بدونِ گم شدن در عالمِ ارواح ناممکن میساخت.
لومیان لحظهای به فکر فرو رفت و از فرانکا پرسید: «کسی هست که بتونیم تو جزیرهٔ بانامو باهاش تماس بگیریم؟»
فرانکا متفکرانه جواب داد: «باید بتونیم. تو جزیرهٔ بانامو یه تلگرافخونه هست. میتونیم از ماجراجوهایی که رفتن بانامو بخوایم به دوستاشون تو جزیره تلگراف بزنن.»
لومیان خندید: «خوبه. اگه همهچیز خوب پیش بره، میتونیم همین امشب خودمون رو به جزیرهٔ بانامو برسونیم.»
...
جزیرهٔ بانامو در دریای مه، غرق در مِهی همیشگی و آبوهوایی دلگیر بود.
در تنها بندرِ جزیره، میسون در حالی که بقچهای از وسایل به همراه داشت، از میانِ هیاهوی دزدانِ دریایی گذشت و واردِ انباری متروکه شد.
این انبار در یکی از درگیریهای دزدانِ دریایی ویران شده و از آنجا که هرگز مرمت نشده بود، به مکانی مخروبه بدل گشته بود.
میسون ماجراجویی بود که از دزدانِ دریاییِ وحشی و بیرحم بیزار بود، اما نمیتوانست بانامو را ترک کند؛ چرا که این پناهگاهِ دزدانِ دریایی سرشار از فرصتهای گوناگون بود.
حتی اگر به شکارِ دزدانِ دریاییِ تنها و تحتِ تعقیب نمیرفت، میتوانست منتظر بماند تا درگیری میانشان پایان یابد و کالاهای بهجامانده از بازندگان را به چنگ آورد.
او به همین شیوه به یک فرابشر تبدیل شده بود و اکنون در ردهٔ ۸، یک مشتزن به شمار میرفت.
امروز میسون مأموریتی را پذیرفته بود که ظاهراً بسیار ساده مینمود، اما پاداشی ۱۰۰۰ ورلدوری در پی داشت. او اکنون به دنبالِ مکانی خلوت میگشت تا آن را به انجام برساند.
او بهسرعت تودهای از جعبههای چوبیِ شکسته را کنار زد و آنها را روی هم چید تا محرابی بسازد.
طبقِ شرحِ مأموریت، شمعها، عودها و روغنهای عصاره را روی محراب قرار داد.
میسون پس از آمادهسازی، شرحِ مأموریت را که با دقت تا شده بود بیرون آورد و مراحلِ بعدی را خواند: «چالشبرانگیزترین بخشِ این مأموریت، برخورداری از دانشِ لازم، از جمله آشناییِ پایه با هرمسِ باستانی و تسلط بر زبانِ هرمس است. در صورتی که این شرایط را ندارید، این مأموریت را نپذیرید...»
«خوشبختانه یه کم هرمسِ باستانی و بهاندازهٔ کافی هرمس از بقیهٔ ماجراجوها یاد گرفتم...» میسون هنگامِ پذیرشِ این مأموریت، از تصمیمِ گذشتهاش احساسِ خوششانسی کرد.
نه اینکه از دیگر ماجراجویان درسخوانتر باشد، بلکه اشیایی که پیشتر به دست آورده بود به زبانِ هرمس ربط داشتند. برای درکِ ارزشِ واقعیشان، به ماجراجویی مسلط به هرمس پول داده بود تا مدتی به او آموزش دهد.
میسون پس از خواندنِ سریعِ نیمهٔ دومِ شرحِ مأموریت، خطراتِ احتمالی را سنجید و مطمئن شد که مشکلِ بزرگی پیش نخواهد آمد.
سپس بهسختی دیوارِ نیروی روحی را ایجاد کرد، شمعها را افروخت، عصارهٔ بخور را چکاند و دو قدم به عقب برداشت و به زبانِ هرمسِ باستانی زمزمه کرد: «من!»
این یکی از معدود واژههایی بود که در هرمسِ باستانی میدانست.
سپس زبانش را به هرمس تغییر داد:
«من به نامِ خودم احضار میکنم:
موجودی سرگردان بر فرازِ جهان،
توبهکاری که از شعلههای درد بیدار میشود،
پیکی که تنها به لومیان لی تعلق دارد...
همین که حرفِ میسون تمام شد، شعلههای شمع زبانه کشیدند و به سبزِ تیره، تقریباً سیاه، تغییرِ رنگ دادند.
در نورِ آتش، هیکلی بلندقامت در ردای کشیشیِ سیاه پدیدار شد.
میسون با دیدنِ این صحنه از ترس یک قدم به عقب برداشت.
بخشهای برهنهٔ هیکل انگار مدتها در آتش سوخته بود؛ گوشت و پوستِ سیاهشدهاش به استخوانها چسبیده بود. حدقهٔ چشمانش تاریک بود و با شعلههایی تیرهرنگ میسوخت، و از بدنش مایعی سیاه و لزج مانندِ آب تراوش میکرد.
شبیهِ یک مردهٔ متحرک بود!
میسون موجوداتِ مشابهی را در بندرِ بانامو دیده بود، چرا که برخی دزدانِ دریایی در ارتباط با اجساد مهارت داشتند. با این حال، توبهکارِ احضارشده میسون را بهطورِ غریزی ترساند؛ حس میکرد که او اساساً با مردگانِ متحرکِ عادی تفاوت دارد.
حتی دریاسالارانِ دزدِ دریایی که به بندرِ بانامو آمده بودند نیز چنین حسی به میسون نداده بودند!
میسون با دیدنِ جسدِ خشکیده در ردای کشیشیِ سیاه که به او نگاه میکرد، با دستانی لرزان نامه را به سویش دراز کرد.
مأموریتش تحویل دادنِ نامهای به شخصی به نامِ لومیان لی بود!
پیکِ جسدِ سیاهشده و در حالِ سوختن نامه را گرفت و در نورِ سبزِ تیرهٔ شمعها ناپدید شد.
انبارِ متروکه به حالتِ عادی بازگشت.
میسون عرقِ سردش را پاک کرد و با خود زمزمه کرد: «انگار از اون چیزی که فکر میکردم پیچیدهتره... شنیدم بعضیها فریبِ آیینهای خاصی رو میخورن و خدایانِ پلید یا دیوها رو احضار میکنن و خودشون و شهرشون رو به نابودی میکشونن... یعنی الان همین اتفاق افتاد؟ قراره فاجعهای سرِ بندرِ بانامو بیاد؟ نکنه لومیان لی اسمِ واقعیِ یه خدای پلید یا اهریمنه؟»
میسون پیشتر دیده بود که این آیین تنها یک پیک را احضار میکند و ربطی به خدایانِ پلید یا اهریمنان ندارد. او بهعنوانِ یک فرابشرِ ردهٔ ۸ این خطر را پذیرفته بود، اما پیک او را مضطرب کرده بود.
میسون در حالی که با خود زمزمه میکرد، وسایلِ روی محراب را جمعوجور کرد.
ناگهان ایستاد و اخم کرد.
«فکر کنم اسمِ لومیان لی رو قبلاً یهجایی شنیدم...»
سعی کرد به یاد بیاورد اما نتوانست.
میسون پیش از ترکِ انبارِ متروکه، نگاهی به محرابِ دستساز انداخت و دید که سایهها در میانِ جعبههای چوبیِ شکستهشده جابهجا میشوند.
دلش ریخت. وانمود کرد چیزی ندیده است و بهسرعت انبار را ترک کرد.
در تریر، در محله کلیسای جامع یادبود، در آپارتمانی که فرانکا و ژنا اجاره کرده بودند.
لومیان دید که توبهکار باینفل از خلأ بیرون آمد و نامهای به او داد.
حتی آن را باز نکرد، چون میدانست فقط حاویِ کاغذِ سفید است.
از پیکش پرسید: «میتونی جوابی رو به فرستنده برسونی؟»
توبهکار باینفل با صدایی بم پاسخ داد: «میتونم.»
لومیان لبخندی زد و به خودش اشاره کرد.
«جواب منم.»
در بندرِ مهآلودِ بانامو، لومیان به دیوارِ بیرونیِ انبارِ متروکه تکیه داده بود و تماشا میکرد که فرستنده با چهرهای وحشتزده بیرون آمد و بهسرعت دور شد.
لبخندی زد، کلاهِ حصیریِ طلاییرنگی از کولهپشتیِ مسافر بیرون آورد، لحظهای به آن نگاه کرد و دوباره سرِ جایش گذاشت.
حضورِ ماجراجوی معروف، لویی بری، در اینجا شکِ بیموردی برمیانگیخت و چهبسا باعث میشد دریاسالارِ دریای عمیق، هاول کنستانتین، مقصدش را تغییر دهد و از بندرِ بانامو دوری کند.
لومیان راست ایستاد، کاپشنِ ضخیمش را محکمتر کرد و در حالی که دستانش در جیبش بود، آرام در خیابانهای بندرِ بانامو به راه افتاد.
قصد داشت پیش از بازگشت برای آوردنِ فرانکا و دیگران، گشتی در اطراف بزند.
تریر، اواخرِ شب.
شماس آنگولم برای برداشتنِ اطلاعاتِ تماسِ اضطراری از تیغهٔ پنهان، به خانهٔ خالیِ توافقشده رسید.
بهسرعت یادداشت را پیدا کرد و محتوایش را خواند: «در مواقعِ اضطراری، پیکِ دوستم را احضار کن:
روحِ خرگوششکلی که در عالمِ بیبنیان پرسه میزند،
دوندهای که در پیِ دانش است،
پیکی که تنها به هفتِ جام تعلق دارد.
«هفتِ جام... از انجمنِ تاروت؟ تیغهٔ پنهان، دوستت همون خودتی، مگه نه؟» شماس آنگولم با خود زمزمه کرد.
حس کرد حالا میفهمد چرا تیغهٔ پنهان همیشه اینهمه دردسر دارد.