چپتر 78: ردپاها
چپتر 78: ردپاها
لومیان از ترس از جا پرید. برای جاخالی دادن خیلی دیر بود، پس فقط میتوانست خودش را آماده کند تا نیروی نامرئی بر او آوار شود.
بیدرنگ گرمایی حس کرد و شجاعت در وجودش سرازیر شد. گویی در زمستانی که لباسِ کافی نداشت، سرانجام خورشید از راه رسیده بود.
جز این، هیچچیزِ عجیبی حس نکرد. دقیقاً همان تجربهای بود که بعدازظهرِ دیروز در قصر داشت.
اِ، بهعنوانِ یه رقصنده، واقعاً هیچیم نشده؟
لومیان بیاختیار سر چرخاند تا نگاهی به رایانِ کوتاهقد و لیای ترسناک بیندازد. متوجه شد هیچ مهِ سیاه یا دودی از آنها بلند نمیشود.
بلافاصله پس از آن، والانتن که به شکلِ پیکری از نور درآمده بود، آفرینشِ آبِ مقدس را اجرا کرد و چند قطره روی لیا و رایان ریخت. با این حال، آن دو همان ظاهرِ دگرگونشدهشان را حفظ کردند و هیچ نشانهای از بهبود در آنها دیده نمیشد.
لومیان پرسید: «تطهیر و جنگیری بیفایدهست؟»
امیدوار بود بفهمد چرا در مواردی این کار شدنی است و در مواردی نه. تنها در این صورت بود که او، کسی که پیشتر عطیهای دریافت کرده بود، میدانست در آینده هنگامِ رویارویی با اتفاقی مشابه، از چه چیزی دوری کند یا چطور وانمود کند آب از آب تکان نخورده است.
رایان کوتاه برایش توضیح داد: «تطهیر و جنگیری که قادرِ مطلق نیستن. قدرتی که هدف قرار میدن باید تو دستهٔ پلیدی باشه. مثلاً هالهٔ تباهی و همهٔ مردگانِ متحرک. موردِ آخر لزوماً پلید نیست، اما با دنیای واقعی سازگاری نداره. باید به عالمِ ارواح برگرده، برای همین همچنان میشه تطهیر و جنگیریشون کرد.»
«درست همونطور که تعریفِ ما از یه خدای پلید بر اساسِ سبکِ رفتارشونه، قدرتِ یه خدای پلید هم لزوماً پلید نیست.»
لومیان کموبیش قضیه را درک کرد و متفکرانه پرسید: «قدرتِ، اِم، ناگزیری به پلیدی تعلق نداره و نشونهٔ تباهی هم نیست؟»
پس هیچ راهی برای تطهیر یا جنگیریش نیست؟
والانتن که پیشتر با تلاشِ قبلیاش این موضوع را ثابت کرده بود، گفت: «بله.»
از قرارِ معلوم، طبیعیه که میتونم در برابرِ هاله مقاومت کنم. اما چرا آبِ مقدس میتونه نشانِ خارِ سیاه رو روی سینهام فعال کنه و باعث بشه اون صدای ترسناک رو بشنوم؟ این به خاطرِ اینه که فسادِ درونِ مهروموم در حالِ حاضر به من تعلق نداره. با بدنم ناسازگاره و بدنم رو ناپاک میکنه. برای همین باید تطهیر بشه؟
لومیان در دل چنین حدسی زد.
او میخواست از چوپان پییر بری که پیشتر عطیهای دریافت کرده بود، بهعنوانِ مثال استفاده کند و بپرسد آیا جهشِ بدن هم در دستهٔ پلیدی و تباهی قرار میگیرد یا نه، اما وضعیتِ کنونی نسبتاً اضطراری بود و مجالِ چنین بحثی را نداشت.
لومیان سعی کرد بهسمتِ درِ زیرزمین برود.
پس از برداشتنِ دو قدم، ناگهان صدای وزوزی در گوشهایش شنید. میتوانست مبهم صدایی را بشنود که گویی از فاصلهای بینهایت دور میآمد اما در عینِ حال انگار درست در برابرش بود. با این حال، بهاندازهٔ کافی واضح نبود و بسیار گنگ به نظر میرسید. تنها باعث شد سینهاش کمی گرم شود و ذهنش در حالتِ آشفتگی فرو رود.
این بسیار شبیه به زمانی بود که رقصیدنِ مردِ ماکارونی را دیده بود.
این موضوع به لومیان ثابت کرد که نشانِ خارِ سیاه روی سینهاش تا حدی فعال شده است.
بهسرعت چرخید و به رایان، لیا و والانتن خیره شد، اما دریافت که آنها هیچ واکنشِ غیرعادیای نشان نمیدهند.
لومیان فوراً دلسرد شد. در ابتدا باور داشت که دو نشانِ روی سینهاش میتوانند فرابشران را تا حدودی سرکوب و تضعیف کنند، اما از قرارِ معلوم، آنها تنها میتوانستند هیولاهای ویرانههای رؤیا را هدف بگیرند، بهویژه آنهایی که از سوی صاحبِ نشانِ خارِ سیاه عطیه دریافت کرده بودند.
البته مطمئن نبود که آیا فعال شدنِ کاملِ نشانِ روی سینهاش بر فرابشرانِ اطراف تأثیر میگذارد یا نه.
از لیا و بقیه پرسید: «وضعیتم تغییری کرده؟»
لیا و بقیه هماهنگ سر تکان دادند: «نه.»
لومیان نامحسوس سر تکان داد و دو چیز را برای خود قطعی کرد.
اولی نشانِ خارِ سیاه روی سینهاش بود، یا بهتر است بگوید، فسادِ خدای پلید که در بدنش مهروموم شده بود. این نشان واقعاً میتوانست به او کمک کند تا در برابرِ ناهنجاریِ زیرزمین «مقاومت» کند.
دوم اینکه، بخت با او یار بود. او تحتتأثیرِ قدرتِ زمانِ حال قرار گرفته بود.
پس از چند ثانیه، لومیان سعی کرد یک قدمِ مورب به جلو بردارد.
گرمای خفیفِ سینهاش ضعیف نشد و شدتِ قبلیاش را حفظ کرد.
دوباره از رایان و بقیه پرسید: «این بار تغییری کرد؟»
لیا اولین نفری بود که سر تکان داد. «حالت خوبه.»
لومیان نفسش را بیرون داد و در دل زمزمه کرد:
با محافظتِ نشانِ خارِ سیاه، میتونم آزادانه اینجا حرکت کنم. چوپان پییر بری و دارودستهاش هم باید همینطور باشن...
صبر کن، کشیش که هنوز هیچ برکتی دریافت نکرده. هیچ نشانِ خاری هم نداره! چطور صحیح و سالم به محراب رسید؟
با این فکر، لومیان در حالی که نگاهش را به زمین دوخت، متوجهِ چیزی شد.
با کمکِ نورِ والانتن، ردپاهای درهموبرهمِ بسیاری را دید که آدمهای عادی نمیتوانستند ببینند.
بهجز شمارِ اندکی از آنها که همهجا پخش بودند، بقیه از الگوی خاصی پیروی میکردند و تا جلوی محراب امتداد داشتند.
لومیان فوراً پایش را روی نزدیکترین ردپا گذاشت و گرمای خفیفِ سینهاش رو به کاستی گذاشت.
این یعنی به زمانِ اکنون برگشته بود.
همونطور که انتظار میرفت، اینجا یه مسیرِ امن هست که به زمانِ حال میرسه! لومیان ناگهان بسیار خوشحال شد. دلیلش این بود که سه فرابشرِ قدرتمند، رایان، لیا و والانتن، نتوانسته بودند پیدایش کنند و او که یک شکارچیِ ساده بود، آن را یافته بود.
این حرفِ خواهرش اورور را به یادش آورد: «هر مسیر نقطهقوتهای خودش رو داره. قبل از تبدیل شدن به نیمهخدا، ردهٔ ۹ بعضی مسیرها ممکنه تو موقعیتهای خاص از ردهٔ ۵ بقیهٔ مسیرها بهتر عمل کنه.»
لومیان در این دو روز جستوجو، در برابرِ فرابشرانِ قدرتمند احساسِ حقارت و سرکوبشدگی میکرد و خودش را بیفایده میپنداشت. اما اکنون بخشِ زیادی از اعتمادبهنفسش را بازیافته بود.
پیدا کردنِ ردهای کمرنگ تو واقعیت تخصصِ یه شکارچیه. شما میتونید؟
البته لومیان فراموش نکرده بود که اورور در ادامه گفته بود: «اما مسیرهایی هم هستن که تو همهچیز خوبن.»
افکارش را جمع کرد، برگشت و به رایان، لیا و والانتن دستور داد: «همزمان یه قدم به سمتِ محراب بردارید.»
رایان و بقیه آشکارا گیج شده بودند. نمیتوانستند بدونِ دانستنِ دلیل، کورکورانه به لومیان اعتماد کنند.
لومیان چارهای جز توضیح دادن نداشت: «با دقت به زمین نگاه کنید. ردپاهای زیادی هست که مسیرِ امنی رو نشون میدن که گروهِ کشیش به جا گذاشتهن!»
رایان، لیا و والانتن که تواناییهای لومیان را نداشتند، در نورِ کمرنگِ خورشید بهسختی میتوانستند ردی ببینند. حرفش را باور کردند.
میدانستند که در اینتیس، بسیاری از فرابشرانِ مسیرِ شکارچی با هم همکاری کردهاند. برخی ردهها در تشخیصِ نشانههای کمرنگ مهارت داشتند.
با راهنماییِ لومیان، در مسیرِ امن قدم برداشتند.
فوراً لومیان دید که قدِ رایان به حالتِ عادی برگشت، والانتن تیرهتر شد و چهرهٔ لیا عادی شد.
آنها به زمانِ حال بازگشته بودند و دیگر در گذشته یا آینده گرفتار نبودند.
لومیان بهراحتی در مسیرِ امن به گروه پیوست.
پوزخندی زد و گفت: «دیگه اشتباه نکنید. اگه یه چیزِ دیگه خراب بشه، ممکنه راهِ برگشتی نباشه.»
داشت لحنِ رایان را تقلید میکرد و حس میکرد با موقعیتِ فعلیشان تناسب دارد.
در حالتِ عادی، رفتارش طوری بود که مسخرهشان میکرد: «هاها، کورید؟ نمیتونید هیچکدوم از این نشانههای واضح رو ببینید؟ یه اشتباهِ دیگه بکنید کارتون تمومه!»
لیا دست به صورتش کشید و آهِ آسودگی کشید: «ما همراهتیم.»
لومیان فروتنی به خرج نداد. با دقت ردپاهای روی زمین را پیدا کرد و آرامآرام به سمتِ محراب رفت.
این کار به سادگیِ برگشتنِ چند لحظه پیش نبود، چون اگر خودش مسیر را اشتباه میرفت مهم نبود، اما رایان و بقیه نمیتوانستند چنین اشتباهی بکنند.
این بار زنگولههای نقرهایِ لیا بیصدا ماندند.
تنها وقتی هر چهار نفر به محراب رسیدند، زنگولهها شروع به زنگ زدن کردند؛ گاهی آرامبخش و گاهی شدید.
لیا که بهاندازهٔ کافی باتجربه بود، توضیح داد: «خطرناکه، اما میتونیم راهی برای دور زدنش پیدا کنیم.»
رایان فوراً سر تکان داد.
«فعلاً به هیچچیز اینجا دست نزنید. فقط نگاه میکنیم.»
لومیان از قبل نگاهش را به بالای محراب دوخته بود.
در پایینِ آن فرورفتگیای وجود داشت، انگار که برای نگه داشتنِ چیزی توخالی شده باشد. داخلش شمعهای سفیدِ مایل به خاکستری، بطریِ کوچکی از مایعی شفاف و جعبهای چوبی و بازنشده قرار داشت.
اما چشمگیرترین چیز، شیئی سیاه بود؛ ردایی بلند با کلاه.
در جلو، درست وسطِ حلقه، نشانِ مدوری از خارها قرار داشت.
تمامِ بخشهایش در هم پیچیده و قیرگون بود، گویی با مادهای عجیب رنگآمیزی شده باشد. حسِ تراوشِ تدریجی را القا میکرد.
با دیدنِ نشان، لومیان احساسِ سرگیجه کرد و گوشهایش زنگ زد.
رایان خُرناسی کشید و نوری شبیهِ سپیدهدم بهطور طبیعی از او ساطع شد.
این کار به لیا و والانتن کمک کرد تا آشفتگیِ ذهنیشان را سرکوب کنند.
رایان با صدایی بم گفت: «زیاد به اون نشان خیره نشید.»
لومیان بهسرعت نگاهش را به سمتی دیگر دوخت.
سرگیجه و زنگ زدنِ گوشهایش کمتر شد.
انگار تو محراب همینهاست. لومیان میخواست پیشنهاد دهد که اطراف را بگردند که شنید لیا از رایان میپرسد: «پرتوِ سپیدهدمِ شما محراب رو فعال میکنه؟»
ها؟ لومیان بهسرعت سرش را چرخاند و ناخودآگاه دوباره به محراب نگاه کرد.
دینگ دینگ دینگ. زنگولههای روی روبند و چکمههای نقرهایِ لیا بهتندی به صدا درآمدند؛ هشداری فوری.
در همان لحظه، ردای سیاه روی محراب از جا پرید، گویی موجودی نامرئی در آن حلول کرده باشد.
اووو! بادِ سردی وزید. لومیان چهرههای شفافی را زیرِ کلاهِ ردا دید؛ سرهایی درنده و کجومعوج که از آنها نفرت میبارید. آنها به شکلِ تودهای عجیب و ترسناک به هم پیوستند.
لومیان یکی از چهرهها را شناخت: رنگپریده، متورم، با خون و اشکی که در چشمانش جمع شده بود. ریموند.
لومیان که علاقهای به نگاهِ دقیقتر نداشت، پشتِ رایان پناه گرفت.
«نجاتمون بدید! نجاتمون بدید!»
چهرههای نیمهشفاف یکصدا جیغ کشیدند. فریادهای گوشخراششان مانند سوزن در بدنِ رایان و بقیه فرو رفت و میرفت تا آنها را از پا درآورد.
والانتن بیتفاوت ماند. دستانش را گشود و ستونی از نور که در هالهای از شعلههای مقدس پیچیده شده بود، از آسمان احضار کرد. ستون روی ردای سیاه فرود آمد.
نور فوران کرد. لومیان و لیا غریزی چشمانشان را بستند.