780. چپتر 781: مأموریت‌های فردی
چپتر 781: مأموریت‌های فردی
دو روز بعد، در گوشهای خلوت از اسکلههای بندرِ بانامو.
ژنا در لباسی سیاه که چیزی بینِ پیراهن و ردا به نظر میرسید، به اقیانوسِ آبی که در مِهی رقیق پوشیده شده بود، چشم دوخت.
وظیفهاش این بود که اسکلهها را زیرِ نظر بگیرد و اولین کسی باشد که ناوچمدارِ دریاسالارِ ژرفا، یعنی نیوینز، را میبیند.
البته این تنها یکی از مسئولیتهایش بود. مهمترین بخشِ کار این بود که مطمئن شود ناوگانِ هیچ شاهِ دزدانِ دریایی پیش از نیوینز به بندرِ بانامو نمیرسد. اگر چنین میشد، باید بیدرنگ به لومیان خبر میداد تا آن ماجراجوی ناشناس بتواند ناپدید شود.
ژنا قدم میزد یا جایی برای نشستن پیدا میکرد و صبورانه در انتظارِ هدفش میماند.
ناگهان دید جثهای غولآسا سطحِ آب را شکافت و از اعماق بیرون آمد.
آن شیءِ عظیم، فلزی و کاملاً سیاه بود و آبِ دریا از سطحش سرازیر میشد. شبیهِ دوکِ بادکرده و کشیدهای بود که لولهای فلزی، باریک و خمیده مانندِ شاخکِ چشمِ حلزون از بالایش بیرون زده بود.
لحظهای بعد، لولهٔ فلزی جمع شد و نیمهٔ بالاییِ آن هیولا شکافت و رو به بیرون باز شد تا عرشهای پهناور، توپهای جنگیِ پرشمار و صدها دزدِ دریایی را نمایان کند. دکلها و بادبانها برافراشته شدند.
ژنا لحظهای مسحور شد. با اینکه لومیان توضیح داده بود هشتپای سیاه متعلق به باسیل استخوانشکن چگونه به زیرِ آب میرود، روی آب میآید و باز میشود، دیدنِ آن از نزدیک حیرتانگیز بود.
حسِ قدرتمندی از زیباییِ مکانیکی در آن موج میزد!
افزون بر این، آن هیولا از جدیدترین اقیانوسپیماهای بخار چیزی کم نداشت و بسیار برتر از کشتیهای بادبانیِ سنتیِ دزدانِ دریایی بود.
ژنا برای اینکه بداند این ناوچمدارِ دریاسالارِ ژرفا، هاول کنستانتین، یعنی نیوینز است، به تأییدِ بیشتری نیاز نداشت.
او بهسرعت استنتاج کرد که نیوینز تنها و بدونِ هشتپای سیاه آمده است.
از وقتی دریاسالارِ دومِ گرگومیش، بولاتوف ایوان، به شاهِ گرگومیش تبدیل شده بود، کشتیهای دیگرِ ناوگانِ دریاسالارِ ژرفا بهندرت همراهِ ناوچمدار سفر میکردند. نیوینز و هشتپای سیاه میتوانستند به زیرِ آب بروند و مخفیانه سفر کنند، کاری که از عهدهٔ کشتیهای دیگر برنمیآمد. مجبور کردنشان به دنبال کردنِ این دو، تنها حرکاتِ هاول کنستانتین را لو میداد.
این یکی از دلایلی بود که فرانکا دریاسالارِ ژرفا را هدف گرفته بود.
ژنا در حالی که به نیوینز خیره شده بود، با خود فکر کرد: چه ماشینِ کیمیاگریِ قشنگی...
پدرش کارگر بود و علاقهاش به ماشینآلات، او و برادرش ژولین را عمیقاً تحتتأثیر قرار داده بود.
در تریر که پر از انواعِ ماشینهای مفید و عجیب بود، ژولین در جوانی تقریباً ایمانش به خورشیدِ فروزانِ ابدی را کنار گذاشته بود تا به کلیسای خدای بخار و ماشین بپیوندد.
ژنا نگاهش را گرفت و از اسکله دور شد؛ تا حدودی نگرانِ چیزِ دیگری بود.
برادرش ژولین کمی بیش از یک ماهِ دیگر، پس از پایانِ دورهٔ تحصیلیِ تبادلیاش، به تریر برمیگشت. او نمیخواست برادرش به زندگی در این شهرِ خطرناک که روی یک «دهانهٔ آتشفشان» بنا شده بود، ادامه دهد. دلش میخواست ژولین در جایی ساکن شود که نیروهای رسمیِ قدرتمندی داشته باشد اما بهاندازهٔ تریر خطرناک نباشد. بندرِ لوسور که اکنون در آن اقامت داشت، یا شهرکِ مشابهِ دیگری، ایدهآل بود.
ژنا میدانست نمیتواند ژولین را متقاعد کند. برادرش نگرانِ او میشد، مگر اینکه شخصِ قابلاعتمادی برای ازدواج پیدا میکرد. گذشته از این، ژولین در تریر بزرگ شده بود و آنجا فرصتهای بیشتری برایش فراهم میکرد. چطور میتوانست زادگاهش را ترک کند؟
باید یه راهی پیدا کنم، یه چیزِ موقت که راضیش کنه. جابهجاییِ دائمی چیزیه که ژولین عمراً قبول کنه. همونطور که فرانکا گفت، شاید بهتر باشه اول برای سه سال امتحان کنیم، بعد سه سالِ دیگه...
ژنا اصلاً به این فکر نکرد که از آنتونی بخواهد مستقیماً ژولین را «هیپنوتیزم» کند.
درست در همان لحظه، دو دزدِ دریاییِ مست تلوتلوخوران به اسکله آمدند و ژنا را در آن لباسِ کلاهدار و پیراهنمانندش دیدند.
چند ثانیه او را برانداز کردند، نگاهی به هم انداختند و راهش را بستند.
«آهای خانم، قیمتت رو بگو.»
«اگه دلت نمیخواد، خودمون تصمیم میگیریم!»
دزدانِ دریایی همزمان با این حرف، دست دراز کردند تا ژنا را بگیرند.
در بندرِ بانامو، این اتفاقِ نادری نبود. زنانِ محلی یا بهعنوانِ روسپی در مکانهای محافظتشدهای مثلِ بارها کار میکردند یا در خانه میماندند تا توجهِ دزدانِ دریایی را جلب نکنند. بهترین پیامد، رسیدنِ کلانتر و دریافتِ غرامت بود، و بدترین حالت این بود که دزدانِ دریاییِ بیمیل به پرداختِ پول، آنها را درجا بکشند و جسدشان را به دریا بیندازند یا به کشتی ببرند و در جای دیگری بفروشند.
پیش از آنکه دزدانِ دریایی بتوانند به او دست بزنند، ناگهان خود را در محاصرهٔ شعلههای سیاه، پلید و بیصدایی یافتند.
موجی از ترس و درد را حس کردند، در یک آن مستی از سرشان پرید و وحشتزده پا به فرار گذاشتند.
دویدند و فریاد کشیدند: «ساحره!»
«ساحره!»
ژنا حس کرد کمی از معجونِ ساحرهاش از ترس و دردِ آنها هضم شد. به آنها نگاه کرد که زیرِ شعلههای سیاه تحلیل میرفتند و همانطور که میدویدند، نقشِ زمین شدند و جان دادند.
سپس ژنا بر سرِ دوراهی ماند.
تصویرِ مرموز و پلیدِ یه ساحره رو حفظ کنم یا به غریزهم گوش بدم و پولها رو از روی جنازهشون بردارم...
...
در میخانهای در بندرِ بانامو.
آنتونی با لیوانی آبجو روی چهارپایهٔ میخانه نشسته بود و به لافزدنِ دزدِ دریاییِ روبهرویش گوش میداد.
وظیفهاش در دو روزِ گذشته این بود که با دزدانِ دریایی بیامیزد، نظارت کند و «افکارِ عمومی» را هدایت نماید.
هرچند لومیان تحلیلهای زیادی کرده بود، اما کاملاً مطمئن نبود که جامعهٔ دزدانِ دریایی چه واکنشی نشان خواهد داد. ذاتِ انسان پیشبینیناپذیر بود و در میانِ اینهمه دزدِ دریایی، طبیعی بود که عدهای برخلافِ منطق رفتار کنند.
توطئهگر نمیتوانست مانندِ غیببین، پیشگو یا تماشاگرِ ردهبالا رویدادها را با قطعیت پیشبینی کند. آنها باید تدابیرِ اضافهای میاندیشیدند تا مطمئن شوند همهچیز طبقِ برنامه پیش میرود و با اولین انحراف از هم نمیپاشد.
از این رو، آنتونی به میخانههای محبوبِ دزدانِ دریایی رفتوآمد میکرد و تا جای ممکن دوست مییافت تا واکنشِ آنها را به تحریکاتِ ماجراجوی ناشناس بفهمد. او صداهایی را که میتوانستند تأثیرِ چشمگیری بر نتیجه بگذارند شناسایی میکرد و با استفاده از تواناییهای هیپنوتیزورش، نگرشِ چند دزدِ دریاییِ بانفوذ را بیسروصدا هدایت میکرد و تغییر میداد تا مطمئن شود افکارِ عمومی با اهدافِ لومیان همخوانی دارد.
این هدایتِ گسترده و پنهان به آنتونی کمک کرد تا بخشِ بزرگی از معجونِ هیپنوتیزورش را هضم کند.
این کار شاملِ هیپنوتیزمِ واقعی بود و ظاهراً روانِ جمعیِ دزدانِ دریاییِ بندرِ بانامو را بهطور غیرمستقیم هدایت میکرد.
دزدِ دریاییِ کنارِ آنتونی، جرعهای از آبجوی طلاییاش سر کشید و در دل دوستِ جدیدش را تحسین کرد.
به نظرش این دوستِ جدید نهتنها خوشبرخورد بود، بلکه در میانِ دزدانِ دریایی شنوندهٔ خوبی هم به شمار میرفت و وسطِ داستانهای دیگران نمیپرید تا خودنمایی کند.
سرورِ توفانهای مقدس، خیلی کمه که آدم همچین دزدِ دریاییای ببینه. بالاخره تونستم داستانم رو تموم کنم!
استیلولِ دزدِ دریایی در دل خدا را ستایش کرد و از آنتونی پرسید: «میخوای بیای تو خدمهٔ ما؟»
آنتونی لبخند زد و جواب داد: «فکر نکنم اونقدر مهارت داشته باشم که یکی از شماها بشم.»
استیلول با غرور خندید: «هاها.»
آنتونی نگاهی به اطراف انداخت و صدایش را پایین آورد: «چیزی دربارهٔ اون ماجراجوی ناشناس شنیدی؟»
لبخندِ استیلول در دم محو شد. «آره، شنیدم. اینهمه کاپیتانِ دزدِ دریایی اینجاست، ولی هیچکدوم به اون ماجراجو درسی ندادن!
منتظرِ چین؟ این فرصتیه که بیشتر اسم درکنن. حتی شاید بشن دهمین دریاسالارِ دزدانِ دریایی!»
استیلول در میانِ یاوهگوییهایش هرگز حرفی از این نزد که خودش آن ماجراجوی مغرور را به چالش بکشد.
ناگهان هیاهویی در میخانه به پا شد.
استیلول آبجویش را برداشت و در حالی که بهسوی میز میرفت، زیرلب گفت: «چه خبر شده؟»
پس از مدتی به پیشخوان برگشت و با هیجان به آنتونی گفت: «دریاسالارِ دریای ژرف تو باناموئه!»
آنتونی با چهرهای خوشحال پرسید: «دریاسالارِ دریای ژرف اینجاست؟»
استیلول با اشتیاق روی چهارپایهاش نشست و گفت: «آره، بالاخره یکی پیدا میشه که به اون حرومزاده درسِ حسابی بده! اون یه دریاسالارِ دزدانِ دریاییه! هر دریاسالاری لقبش رو تو نبردهای واقعی به دست آورده، نه فقط با لافزدن. اگه بخوان میتونن همهٔ ماجراجوهای اینجا رو بکشن!»
وقتی حرفِ استیلول تمام شد، آنتونی در تأیید گفت: «از همین الان منتظرشم.»
استیلول دوباره لیوانِ آبجویش را برداشت و جرعهای سر کشید.
او لاف زد: «فکر میکردم دریاسالارِ دریای ژرف میاد تا به این تحقیری که اون دزدهای دریاییِ بهاصطلاح سرشناس به بار آوردن پایان بده.»
آنتونی با کنجکاوی پرسید: «چرا اینطوری میگی؟»
استیلول نگاهی به او انداخت. «نمیدونی؟»
آنتونی لبخند زد و توضیح داد: «با اینکه اهلِ اینتیسم، ولی رئیسمون بیشتر تو دریای دیوانه به کشتیها حمله میکنه و بهندرت میاد دریای مه.»
استیلول با درک سر تکان داد و صدایش را پایین آورد: «پس دلیلش اینه. ما شک داریم که دریاسالارِ دریای ژرف هر سال میاد بندرِ بانامو تا اون گنجِ افسانهای رو پیدا کنه.»
آنتونی مثلِ دزدِ دریاییِ واقعی رفتار کرد: «گنج؟ نوینزِ گمشده؟»
نوینزِ گمشده یکی از مشهورترین افسانههای گنج در پنج دریا بود که شایعه شده بود در اعماقِ بخشِ خاصی از دریای مه قرار دارد.
میگفتند آنجا مکانِ تمدنی باستانی از موجوداتِ هوشمند بوده که مدتها پیش نابود شده است. اغلب اشیای عجیبی در آن منطقه ظاهر میشدند که همگی به نوینزِ باستانی اشاره داشتند.
استیلول با تأکید سر تکان داد. «آره. بهش فکر کن. کشتیِ پرچمدارِ دریاسالارِ دریای ژرف تو یه ویرانههایی پیدا شد و اسمش رو گذاشتن نوینز. هرکسی شک میکنه که اون ویرانهها همون نوینزِ گمشده باشن! تازه، منطقهای که میگن نوینز توش غرق شده از اینجا دور نیست.»