چپتر 79: چپتر ۷۹
چپتر 79: چپتر ۷۹
لومیان با حس کردنِ کاهشِ نور، شتابان چشمانش را باز کرد.
ردای سیاه روی محراب زغال شده بود و در برابرِ شعلههای طلایی که لبههایش را میلیسیدند، مقاومت میکرد. با این حال هنوز برای ایستادن تقلا میکرد، همچون عروسکی نفرینشده که از مرگ سر باز میزد.
چهرههای نیمهشفافِ ریموند و بقیه در اطرافش سوسو میزدند و محو میشدند؛ ارواحی گرفتار میانِ اکنون و آیندهای نابودشده.
رایان فریاد زد: «بخوابید روی زمین!»
لومیان بیدرنگ روی زمین افتاد. اگر وقت بود، خودش را کاملاً کفِ زمین پهن میکرد.
لیا و والانتن با یک تپش تأخیر، دستپاچه جاخالی دادند.
در همان لحظه، رایان شمشیرِ سپیدهدم را در قلبِ محراب فرو برد و ردا را شکافت.
شمشیرِ پهن بیصدا به توفانی درخشان از نور خُرد شد و محراب را از هم درید.
وقتی درخشش محو شد، لومیان نگاهی انداخت و دید محراب ویران شده و یکسومش از بین رفته است. شمعها، خارها و پارچهٔ سیاه ناپدید شده و به غباری معلق در هوا بدل شده بودند.
چه قدرتِ محشری...
لومیان از روزِ قبل به این ضربه فکر کرده بود.
پرسید: «همهچیز روبهراهه؟»
لیا برخاست و بهسرعت چرخید. چهار زنگولهٔ نقرهای که روبند و چکمههایش را زینت میدادند، با شومی جرینگجرینگ کردند؛ آهنگشان نه اطمینانبخش بود و نه هشداردهنده.
به رایان و والانتن هشدار داد: «هنوز تموم نشده.» و بعد زمزمه کرد: «محراب از بین رفته—پس گیرِ کار کجاست؟»
همانطور که او حرف میزد، والانتن شعلههایی طلایی احضار کرد که در هوا شناور شدند و فضا را روشن کردند.
در انتهای زیرزمین، چیزی جز استخوانهای تلنبارشدهٔ انسان و چند پوستِ گوسفند نبود. سقف لخت و بیتزیین بود—حتی لوستری هم نداشت.
لومیان پوزخند زد: «هیچ ویژگیِ فرابشریای در کار نیست؟»
رایان رکوپوستکنده گفت: «شاید قربانی شدهن. اینم احتمالش هست که اولِ کار عطیههای زیادی نگرفته بودن و اونقدرها سرسخت نبودن. فقط میتونستن آدمای عادی رو برای قربانی کردن گیر بیارن و تازه وقتی قدرتِ درستوحسابی پیدا کردن، رفتن سراغِ فرابشرها. مثلاً همین دفعه.»
روشن بود که با گرفتنِ عطیه ناآشنا نبودند.
رایان سپس گفت: «چیزِ دیگهای اینجا نیست. باید بزنیم به چاک. درگیر شدن با خطری که نمیتونیم ببینیمش هیچ فایدهای نداره.»
لومیان واکنشی نشان نداد. دوباره اتاق را از نظر گذراند و از روی ردپاهای نامحسوس، به دنبالِ درهای پنهان گشت.
پاسخش منفی بود.
او پیشاپیش از زیرزمین بیرون رفت و لیا، رایان و والانتن پشتِ سرش راه افتادند.
بهمحضِ اینکه لومیان بیرون آمد، رایان از درد نالید.
بدنش به عقب پرتاب شد و به درِ زیرزمین کوبیده شد. پلههای لرزان لرزیدند.
تاپ!
نیزهای نامرئی سینهٔ رایان را شکافته و او را به دیوار میخکوب کرده بود. خون از زخمِ باز فوران میکرد. اگر رایان درست بهموقع خودش را کنار نکشیده بود، نیزه قلبش را سوراخ میکرد.
لیا که تمامِ مدت دیدِ روحیاش را فعال نگه داشته بود، نتوانست مهاجمشان را تشخیص دهد.
گویی ایزدی رایان را برای مجازات انتخاب کرده بود.
پیش از آنکه بتوانند بفهمند چه خبر است، لبخندِ لیا به چهرهای درهمکشیده بدل شد.
بازوانش خودبهخود به عقب برگشتند. استخوانها با صدای خُردشدنی شکستند و دستوپاهایش شل شدند. گودالی در شکمش شکفت، گویی مشتی غافلگیرکننده خورده باشد. ضربه او را تلوتلوخوران به عقب و به سمتِ دیوار فرستاد.
والانتن از پای پلهها جیغ کشید.
دندههایش یکییکی فروریختند، انگار پتکی به سینهاش میکوبید. با چند صدای بنگ، سوراخهایی خونین در شکم و سینهٔ لیا و والانتن دریده شد و آنها را به دیوارِ سنگی میخکوب کرد.
لومیان لحظهای ماتومبهوت ماند. با اینکه این تغییرِ غیرقابلتوضیح گیجش کرده بود، از اینکه ظاهراً هدفِ این حملهٔ عجیب نبود، احساسِ آسودگی میکرد.
یعنی اون نشانِ خارِ سیاه ازم محافظت کرد؟
همینطور که این فکر از ذهنش میگذشت، ناگهان حس کرد نیرویی نامرئی او را به دیوارِ کنارِ پلهها کوبید.
با دیدِ روحیاش هیچچیز قابلمشاهده نبود.
لومیان با یادآوریِ آنچه بر سرِ رایان و بقیه آمده بود، بیدرنگ به پهلو جاخالی داد.
دردی طاقتفرسا فوراً ذهنش را پر کرد. پوستِ سمتِ راستِ سینهاش شکافت و ریههایش را با خشونت نمایان کرد.
لومیان حس کرد انگار میلهای نامرئی در بدنش فرورفته و او را به دیوار میخکوب کرده است.
همانطور که خونِ سرخ و روشنش بیرون میریخت، رایان محیط را با نقاطِ نوری شبیهِ سپیدهدم روشن کرد. این کار بهطورِ مؤثری پلیدی را میراند و توهمات را باطل میکرد.
با این حال، آن چهار نفر هنوز هم نمیتوانستند چیزی ببینند.
بنگ!
سینهٔ رایان که ضربهٔ چکشی نامرئی را خورده بود، فرورفت.
همانطور که روبند و چکمههای زنگولهدارِ نقرهایِ لیا بهشدت جرینگجرینگ میکردند، ناخنهایش با نیرویی نامرئی کنده شدند و آنها را به رنگِ سرخ درآوردند.
این دردِ توصیفناپذیر چهرهاش را از وحشت در هم کشید.
والانتن بازوانش را باز کرد و گذاشت ستونِ مقدسِ نور بر او فرود آید. نورِ خورشید ناگهان فوران کرد، تمامِ پلیدیها را از بین برد و بدنِ والانتن را شعلهور ساخت. با این حال، در تابشِ خیرهکنندهٔ خورشید، بازوانش بیاختیار به عقب پیچ خوردند و به دیوار چسبیدند. دو سوراخِ سرخ و خونین روی مچهایش پدیدار شد و آنها را سرِ جایشان میخکوب کرد.
وقتی نور محو شد، صورتِ والانتن زغال شده بود و پوستش اینچبهاینچ کنده میشد.
لومیان با دیدنِ مصیبتِ آنها، بیاختیار برایشان احساسِ اندوه کرد.
معلوم نبود به خاطرِ نشانِ خارِ سیاه بود یا نه، اما رنجِ او فروکش کرده بود. حس میکرد دستِ نامرئی مدام به صورتش سیلی میزند. صورتش سرخ و متورم شده بود و دندانهایش لق شده بود. بهسختی میتوانست حرف بزند.
درست زمانی که دورِ دیگری از حملات در شرفِ وقوع بود، دیدِ لومیان تار شد و چشمش به دشتی وحشی افتاد.
در دوردست رشتهکوهی پدیدار شد و در همان نزدیکی، دشتِ علفزاری امتداد یافته بود.
دو جانورِ اهریمنمانند با شاخهای بز، کالسکهٔ صدفمانندِ سرخِ تیرهای را از دور میکشیدند و شتابان به لومیان و همراهانش نزدیک میشدند.
زنی با ردای زمردین و تاجِ برگِ بو در کالسکه نشسته بود. طرههای بلوطیرنگش بالا جمع شده بود و چشمانِ فندقیاش روشن و نمناک بود. باوقار و نجیبزاده بود و مادام پوآلیسِ بالغ را به یاد میآورد.
یعنی به قولش برای کمک عمل کرده بود؟ لومیان جا خورد و بعد که دید نیروی نامرئی دیگر به آنها حمله نمیکند، خوشحال شد.
بهنحوی میدانست زنی که روبهرویش است، کاملاً مادام پوآلیس نیست. یا بهتر بود بگوید، دقیقاً مادام پوآلیس نبود. بیشتر شبیه ساختهای غیرمادی بود که مادام پوآلیس با نیروی ارادهاش شکل داده بود.
لومیان تصمیم گرفت او را مادامِ شب بنامد.
برخلافِ رویاروییاش در پارامیتا، مادام پوآلیس در یک دستش شاخهٔ بلوطی گرفته بود که نوکش با دارواش پیچیده شده بود و در دستِ دیگرش کاسهٔ یشمیِ پر از مایعِ درخشانی داشت.
مادام پوآلیس شاخهٔ بلوط را در کاسه فرو برد و مایع را روی آنها پاشید.
پس از سومین پاشش، لومیان دید که زخمِ سینهاش بهسرعت بهبود مییابد. ورم بهسرعت خوابید و دیگر بیحرکت به دیوار میخکوب نبود.
لیا، رایان و والانتن کاملاً شفا یافتند و هیچ اثری از جراحاتِ بیرحمانه نماند.
لومیان با این فکر که تیری در تاریکی میاندازد، پرسید: «چی بهمون حمله کرد؟»
مادام پوآلیس که در کالسکهٔ سرخ نشسته بود، متکبرانه جواب داد: «یه ذره آلودگیِ رنجبرنده روتون هست. خوشبختانه کمه. وگرنه مجبور میشدید چرخه رو از اول شروع کنید.»
«آلودگیِ رنجبرنده؟ یعنی چی؟» لومیان نگاهِ گیجی با رایان و بقیه ردوبدل کرد.
مادام پوآلیس بهآرامی جواب داد: «همینقدر میدونم.»
لومیان پافشاری کرد: «پس میدونید چه بلایی سرِ جادوگرِ مرده و جغدِ توی گورستان اومد؟»
مادام پوآلیس نگاهی به او انداخت. «اگه میدونستم که اوضاع اینطوری نمیشد. اولش قصد داشتم اینجا حکومت کنم، ولی الان چارهای جز رفتن ندارم.»
اینجا حکومت کنه؟ زنگِ خطر تو سرِ لومیان به صدا دراومد. شاید افتادن تو چرخه بدترین سرنوشتِ ممکن نباشه.
اگه مادام پوآلیس به خواستهش برسه، من و اورور اصلاً نمیدونیم قراره چندتا بچه داشته باشیم!
در مقایسه با اون، افتادن تو چرخه و نابود شدن تو هر لحظه اونقدرام بد به نظر نمیرسه.
حداقل دستنخورده میمیریم!
مادام پوآلیس نگاهی به آنها انداخت اما چیزِ دیگری نگفت. به جانورانِ اهریمنیِ قیرگونش دستور داد کالسکهٔ صدفیاش را به سمتِ دشت بکشند.
تا زمانی که او از دیدِ لومیان و بقیه ناپدید شد، دشتِ وحشی هم از بین رفته بود.
در همان لحظه، فهمیدند هنوز در زیرزمین هستند. نیمی از آنها روی پلهها بودند و نیمی دیگر کنارِ درِ چوبی.
اگر خون و ناخنهای افتاده روی زمین و دیوارها نبود، فکر میکردند توهمی بهشدت واقعی را تجربه کردهاند.
رایان بهسرعت به خودش آمد و به والانتن گفت: «اول از اینجا بریم بیرون. هر ردی که به جا گذاشتیم رو پاک کن.»
والانتن سر تکان داد و شعلههای زرینِ وهمآلودی احضار کرد تا خون و ناخنها را بسوزاند.
آن چهار نفر در راهِ بازگشت به کلیسای جامع با هیچ حملهٔ دیگری روبهرو نشدند.
معلوم نبود آلودگیِ رنجبرنده از بین رفته بود یا مادام پوآلیس آن را پاک کرده بود.
درست زمانی که لومیان میخواست از درِ کناری خارج شود، ناگهان چشمش به معاونِ کشیش، میشل گاریگ افتاد که گیج و مبهوت بیرونِ اتاقی که خدمتکارانِ خفته در آن جاسازی شده بودند، ایستاده بود.
این یارو از پر کردنِ شکمش برگشته بود؟ لومیان میخواست از او دوری کند که ناگهان میشل با آن موهای قهوهایِ فرفری و اجزای ظریفِ چهرهاش برگشت و آنها را دید.
رایان آماده بود تا این مرد را بیهوش کند که میشل گاریگ با لبخندی بهطورِ غیرطبیعی شاد پرسید: «اومدید نیایش کنید؟ میخواید اعتراف کنید؟»
بقیهٔ آدمای تو کلیسای جامع از هوش رفتن، اونوقت تو نگرانِ اعترافی؟ لومیان طوری به میشل نگاه کرد که انگار دیوانه است.
در مقایسه با قبل، غیرعادی بودنِ این مرد کاملاً آشکار بود!