790. چپتر 791: دستگیری
چپتر 791: دستگیری
پس از شام، فرانکا و ژنا به آپارتمانِ ۷۰۲ در خیابانِ اوروسای، پلاکِ ۹ بازگشتند.
فرانکا دستانش را بالا برد و با تنبلی کشوقوس آمد. «بالاخره جواب داد. حالا اول باید بگردیم دنبالِ پالیای آدمِ آینه، به زنِ شیطانیِ سیاه گزارش بدیم، یا فردا صبح بهش بگیم که من تبدیل به زنِ شیطانیِ رنج شدم؟ خودش گفت وقتی به ردهٔ رنج ارتقا پیدا کنم، یه سری از رازهای فرقهٔ دیوبانو رو باهام در میون میذاره.»
فرانکا برای دانستنِ این رازها کنجکاو بود، اما کمی هم میترسید.
علاوه بر این، حس میکرد پیشرفتش در هضمِ معجونِ لذت بسیار سریعتر از حدِ انتظار بوده است و این میتوانست شکِ زنِ شیطانیِ لذت را برانگیزد. هنوز نمیخواست هیچچیز دربارهٔ دریاسالارِ دریای ژرف گزارش دهد.
این موضوع به رازِ تناسخِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری ربط داشت!
تا این لحظه، فرانکا و لومیان تنها ارتباطِ احتمالیِ دریاسالارِ دریای ژرف با الفها را به کارتهای آرکانای خودشان اطلاع داده بودند و هنوز پاسخی نگرفته بودند.
ژنا لحظهای فکر کرد و بعد گفت: «حتی اگه فردا هم پیشِ زنِ شیطانیِ سیاه نری، باید زودتر این کار رو بکنی. هرچی زودتر رازهای فرقهٔ دیوبانو رو بفهمیم، بهتر میتونیم برای کارامون برنامهریزی کنیم و تو تله نیفتیم.»
او که نگرانیِ فرانکا را درک میکرد، با لبخندی افزود: «فقط به زنِ شیطانیِ سیاه بگو لومیان دروگر شده و تو هضمِ معجونِ لذت بهت کمک کرده.»
فرانکا جا خورد: «آه... درسته، ولی اینطوری که تو میگی یه جوریه...»
ژنا با لبخندی ملایم جواب داد: «ما دقیقاً به همین سوءتفاهم نیاز داریم.»
او نگاهی به آسمانِ شب انداخت و گفت: «برای پیدا کردنِ پالیا، تو و آنتونی کافی هستین. من میخوام تو این چند روز برم بندرِ لوسور و به ژولین سر بزنم. تقریباً دو ماهه همدیگه رو ندیدیم، میخوام ببینم نیتش چیه و آیا واقعاً قصد داره به تریر برگرده یا نه.»
فرانکا که نگرانیِ ژنا را میفهمید، گفت: «باشه.»
ژنا سر تکان داد. «امشب میرم خونه، یه سری وسایل براش جمع میکنم و سعی میکنم فردا صبح راه بیفتم. هرچی زودتر برم، زودتر میتونم برگردم.»
قطارهای بخار و قایقهای رودخانهایِ زیادی به سمتِ بندرِ لوسور میرفتند، برای همین نگران نبود که نتواند همان موقع بلیت گیر بیاورد.
پس از گفتگویی کوتاه، ژنا وسایلش را جمع کرد، چمدانش را برداشت و از آپارتمان رفت.
او به حرفِ ژولین گوش نداده بود که از او خواسته بود در مدتی که برای برنامهٔ تبادلِ دانشجو در بندرِ لوسور است، اجارهٔ آپارتمانِ خیابانِ پاستور را لغو کند تا پول پسانداز شود. هنوز هم گاهی آنجا میماند، گویی هرگز آنجا را ترک نکرده بود.
فرانکا با رفتنِ ژنا، موجی از ناامیدی را در دلش حس کرد و زیرِ لب گفت: «امیدوار بودم امشب بتونیم جشن بگیریم...»
آهسته به اتاقخوابش برگشت و دید ژنا برخی از لباسها و وسایلش را برده است.
فرانکا با نگاه به اتاقخواب که حالا مرتبتر و تمیزتر شده بود، انگار چیزی را فهمید.
سکوت کرد.
حس کرد معجونِ رنج تا حدی هضم شده است.
...
چاگ، چاگ، چاگ.
قطارِ بخاری کرمرنگ با نقشونگارهای برنجی روی ریلها میتاخت و بهسوی پایتختِ لنبرگ، آزشارا، که در میانِ کوهها آرمیده بود، پیش میرفت.
لومیان در واگنِ درجهدو نشسته بود و با آسودگی به اطراف نگاه میکرد.
چون مختصاتِ آزشارا را نداشت و نمیخواست دوباره دردسرِ نامهرسان را به جان بخرد، تصمیم گرفته بود به استانِ ریستون تلپورت کند، با قطارِ بخار به مرز برود و سپس مخفیانه از کوهها بگذرد.
لومیان با پولِ لنبرگی که از قبل تهیه کرده بود و با شناختی که از دلالانِ بازارِ سیاه و واسطهها داشت، بهراحتی اوراقِ هویتِ جدیدی به دست آورد و بلیتی برای آزشارا خرید.
لنبرگ کشورِ کوچکی بود، بنابراین تا عصر به مقصد میرسید.
لومیان در حینِ تماشا متوجه شد اهالیِ لنبرگ به لباسهای روشن و زیورآلاتِ برنجی علاقه دارند و هر کدام کتابی در دست دارند تا در طولِ سفر در سکوت بخوانند. حتی کسانی که با هم حرف میزدند نیز صدایشان را پایین میآوردند.
در توقفگاهها، مسافران مشتاقانه به سالمندان یا کسانی که لباسِ دانشوران را به تن داشتند کمک میکردند و احترامی قلبی از خود نشان میدادند.
جای تعجب نداره که اینجا سرزمینِ خدای دانش و خرد محسوب میشه.
لنبرگ کشوری تکمذهبی و بدونِ خاندانِ سلطنتی بود و کلیسای دانش کنترل و نفوذِ شدیدی بر آن داشت.
مردِ جوانی که کنارش نشسته بود و کتابی در دست داشت، شاید از نگاهِ لومیان چیزی حس کرد که نگاهی به «راهنمای سفر به لنبرگِ» او انداخت و با خندهای آرام پرسید: «شما خارجی هستین؟»
او این را به زبانِ لنبرگی گفت و سپس به زبانهای کوهستانی، لوئنی، اینتیسی و فیساکی تکرارش کرد.
لومیان کمی جا خورد.
یه مسافرِ عادیِ درجهدوی لنبرگی اینهمه زبون بلده؟
افزون بر این، به نظر میرسید مرد دارد خودنمایی میکند.
لومیان با همراهی جواب داد: «بله، من اهلِ اینتیسم و لنبرگی هم بلدم.»
«اسمتون چیه؟ خیلی جالبه که همهٔ زبانهای قارهٔ شمالی رو بلدید.»
مردِ جوان عینکِ قابروشنش را جابهجا کرد و لبخند زد: «اسمم سالانته و فقط یه کارمندِ سادهٔ شرکتم.
«راستش، وقتی یکی از زبانهای قارهٔ شمالی رو یاد بگیرید، بقیهشون آسونه. اگه با فیساکیِ باستان شروع کنید، حتی سادهتر هم میشه. ما لنبرگیها فیساکیِ باستان رو توی آموزشِ اجباریمون یاد میگیریم.»
لحنِ سالانت رگهای از غرور داشت، انگار به کشورهای دیگری که هنوز گرفتارِ بیسوادی بودند و مردمی که زبانهای خارجی نمیدانستند، نگاهی از بالا به پایین داشت.
در تئوری آره، وگرنه نمیتونستم به این زودی به زبانِ کوهستانی مسلط بشم. دوتانیام هم که بهزور کار راهاندازه... لومیان به غرورِ اندکِ سالانت اهمیتی نداد.
لنبرگیهایی که امروز صبح دیده بود، همه همین برخورد را داشتند.
لومیان صدایش را پایین نگه داشت و با لبخند گفت: «شما خیلی متمدنید، احترامِ زیادی برای سالمندان و دانشوران قائلید و توی قطار بهجای گپ زدن یا بازی کردن کتاب میخونید.»
سالانت با غروری مهارشده جواب داد: «توی لنبرگ، دانش از همهچیز ارزشمندتره و دانشوران دانشِ بیشتری دارن. سالمندان هم در طولِ زندگیشون دانشِ تجربیِ زیادی جمع میکنن.»
سالانت خندهای از سرِ خودتحقیری سر داد و گفت: «کتاب خوندن عادتی از بچگیه و البته یه ضرورت. شما خبر ندارید که زندگیِ ما پر از امتحان و ارزیابیه—توی مدرسه، توی شرکتها و حتی توی کلیسا، جایی که در طولِ مراسمهای عشای ربانیِ بزرگ امتحانهای الهیات میدیم تا تقوا و احتراممون رو به خدای دانش نشون بدیم.»
لومیان ناگهان حس کرد این لزوماً چیزِ خوبی نیست.
عجبی نیست که لودویگ تمایلی به برگشتن به کلیسای دانش نداره...
اما اورور عاشقِ اینجاست. خودش نمیخواست اینجا زندگی کنه، ولی قطعاً دلش میخواست منو بفرسته اینجا تا درس بخونم...
سالانت با دیدنِ سکوتِ مردِ خارجیِ کنارش، آهی کشید و گفت: «برای همینه که بعد از فارغالتحصیلی توی آزشارا نموندم. فشارش طاقتفرساست—امتحانهای تعیینِ صلاحیت، بررسیهای سالانهٔ شایستگی، ارزیابیهای ماهانهٔ شرکت، امتحانهای آموزشِ شغلی و از این قبیل چیزها.»
لومیان بیاختیار در دل جا خورد.
پس زندگیِ روزمرهٔ لنبرگیها، بهخصوص اونایی که توی آزشارا هستن، اینطوریه؟
توصیفهای مبهمِ لودویگ منو برای این آماده نکرده بود. فکر میکردم فقط دانشآموزا کارشون سخته...
خدا رو شکر که اورور منو پیشِ خودش برد و نه یه لنبرگی...
صحبت در این باره سالانت را غمگین کرد و باعث شد سرش را پایین بیندازد و به کتابش برگردد.
با توجه به زمان، لومیان فهمید به آزشارا نزدیک شدهاند، برای همین به مسئلهٔ شهر تبعیدیها، مورورا، فکر کرد.
مکثی کرد و از سالانت پرسید: «اسمِ شهری به نامِ مورورا رو شنیدید؟»
سالانت با دقت فکر کرد و جواب داد: «نه، نه توی واقعیت و نه توی هیچ افسانهای.»
لومیان هومی کرد و نگاهش را به منظرهٔ کوهستانیِ بیرون که بهسرعت دور میشد برگرداند، گویی گفتوگویشان فقط گپوگفتی ساده بود.
اگه خانمِ شعبدهباز نتونسته پیداش کنه، احتمالاً من هم نمیتونم، مگه اینکه یه نیمهخدای کلیسای دانش رو بدزدم...
از اونجا که کلیسای دانش بخشهایی از دست آبسهدار رو توی مورورا گذاشته، میتونم از ارتباطِ بینِ اعضای بدن برای پیدا کردنِ شهر استفاده کنم؟
کلیسای دانش انتظار داره و اجازه میده که به مورورا برم، شاید حتی امیدوار باشن که این کار رو بکنم. آیا راهنماییام میکنن؟
...
با این افکار، لومیان مصممتر شد.
با فرارسیدنِ غروب، قطارِ بخار کنارِ سکویی سنگفرششده با تختهسنگهای خاکستری و سفید توقف کرد.
لومیان در حالی که چمدانی کوچک در دست داشت، همراهِ سالانت از میانِ ایستگاهی که با مجسمههای کتاب و نقشونگارهای برنجی تزئین شده بود، گذشت.
باد در میانِ کوهها زوزه میکشید و هوایی سرد اما طراوتبخش میآورد.
وقتی به ورودیِ ایستگاهِ قطارِ بخارِ آزشارا نزدیک شدند، لومیان دید چند روحانیِ کلیسای دانش با رداهای سفیدِ حاشیهبرنجی راه را بستهاند و مدارکِ مسافران را بررسی میکنند.
لومیان پرسید: «چه خبره؟»
سالانت نگاهی انداخت و بیتفاوت جواب داد: «بررسیهای معمولِ خروجه که کلیسا و دولت بهنوبت انجامش میدن.»
لومیان بهشوخی گفت: «فکر کردم شاید تصادفی جلوی مردم رو میگیرن تا دانششون رو امتحان کنن.»
سالانت بهتندی سر برگرداند و چشمانش پر از ترس شد، گویی میخواست بگوید: تو دیوی؟ حتی اسقفهای کلیسا هم به چنین چیزی فکر نمیکنند!
لومیان شانه بالا انداخت و جلو رفت تا روحانیان مدارکش را بررسی کنند.
سالمندی که گروه را رهبری میکرد، لومیان را ورانداز کرد، نگاهی به مدارکش انداخت و سپس به دیگران علامت داد.
لومیان بهسرعت در محاصرهٔ روحانیانی قرار گرفت که همگی آمادهٔ اقدام بودند.
سالمند به او خیره شد و با لحنی خشک گفت: «یه مجرمِ تحتِ تعقیب پیدا کردیم. ببریدش!»
اوه... لومیان ابرو بالا انداخت.
در کسری از ثانیه تصمیم گرفت مقاومت نکند و دستانش را جلو برد تا روحانیان به او دستبندِ نقرهای بزنند.