794. چپتر 795: «دوستِ قدیمی»
چپتر 795: «دوستِ قدیمی»
رهبرِ مجریان حدودِ چهل سال داشت، با صورتی تراشیده و چشمانی قهوهایِ تیره.
او بدونِ هیچ حالتی در چهرهاش به سؤالِ لومیان جواب داد: «چنین قانونی نداریم.»
منظورش این بود که قانونی وجود ندارد که بگوید تمامِ وسایلِ همراهِ دزد باید به قربانی برسد.
لومیان لبخندی زد و پرسید: «اما قانونِ خاصی هم نیست که این کار رو ممنوع کنه، درسته؟»
رهبرِ مجریان آرام سر تکان داد: «درسته.»
لبخندِ لومیان پهنتر شد. «اومدن به مورورا یعنی بریدنِ تمامِ پیوندها با گذشته، مگه نه؟»
این چیزی بود که از حرفهای هرابرگِ روحانی در کلیسای جامع برداشت کرده بود.
مجری انکار نکرد: «بله.»
لومیان بیشتر کاوش کرد: «و این دزد هیچ وارثِ دیگهای توی مورورا نداره، داره؟»
پیش از فرستاده شدن به مورورا، مجرمانِ خطرناک عقیم میشدند. مگر اینکه عضوی از یک خاندانِ خلافکار بودند یا در اینجا شریکی با علایقِ مجرمانهٔ مشابه پیدا میکردند، هیچکس در مورورا وارثِ قانونی نداشت.
مجری بیدرنگ به لومیان جواب نداد. کتابِ قطوری از زیرِ ردای سیاهش بیرون کشید و شروع به جستوجو در سوابقِ مربوطه کرد.
لومیان متفکرانه پرسید: «اسمِ این دزد رو میدونید؟»
مجری سر تکان داد: «اسمش ورمزه.»
بهزودی سوابق پیدا شد. مجری با صدایی یکنواخت خواند: «پدر و مادر و خواهر و برادراش توی مورورا نیستن و اینجا هم ازدواج نکرده، دستکم بهطورِ رسمی ثبت نشده.»
لومیان شروع به توضیح کرد: «پس، طبقِ قوانینِ جایی که من ازش میام، اگه وارث یا مدعیِ دیگهای در کار نباشه، داراییهای دزد به کسی میرسه که اونو دستگیر کرده. درست مثلِ یه دوئلِ قانونی که برنده میتونه غنائم رو برداره.»
مجری چند ثانیه به لومیان خیره ماند و بعد گفت: «بسیار خوب.»
او و گروهش صبورانه ایستادند تا ویژگیهای فرابشریِ ورمز پدیدار شود. این ویژگیها با یکی از انگشتانش درآمیخت که سپس جدا شد و به رنگِ سیاه و نیمهشفاف درآمد.
لومیان ویژگیِ فرابشری را کنار گذاشت، اما بیدرنگ آنجا را ترک نکرد. در عوض، ماند و تماشا کرد که مجریان چگونه جسد را کشیدند و بردند و خون و ردِّ سوختگیها را از کوچه پاک کردند.
ابرهای بالا متراکمتر شدند و رعدوبرق بیشتر شد.
سرانجام، کوچه تمیز و ساکت شد و تنها لومیان باقی ماند.
لومیان متفکرانه سر تکان داد و زیرِ لب با خود زمزمه کرد:
انگار مجریا ظاهر و اسمِ تکتکِ ساکنای مورورا رو به یاد دارن...
بعد از اینکه مجری میشن، هنوز آدمن اما دیگه نه کاملاً...
حس میکرد مجریان که در واقع کارکنانِ آزمایشی بودند، مانندِ عروسکهای خیمهشببازی عمل میکردند که رویههای ازپیشتعیینشده را دنبال میکنند و فاقدِ خودآگاهی و تفکرِ عمیقاند.
او عمداً پرسیده بود که آیا داراییهای ورمز به او میرسد یا نه، اما نه از روی طمع برای ویژگیهای فرابشری، هرچند این موضوع هم نقشِ کوچکی داشت، زیرا ویژگیهای فرابشری ارزشمند بودند. خیلی وقت پیش فهمیده بود که ورمز غارتگرِ ردهٔ ۷ نیست، چون یک ردهٔ ۷ به نامِ رمزگشا میتوانست برخی از اسرارِ اشیاءِ داخلِ کیفِ مسافر را رمزگشایی کند و خطراتشان را بفهمد، نه اینکه فقط بعد از بررسیِ سه شیء بمیرد.
لومیان حتی شک داشت که ورمز به ردهٔ ۸ کلاهبردار رسیده باشد، چون آن دزد آنقدرها هم باهوش به نظر نمیرسید.
سؤالاتِ لومیان از مجریان برای نشان دادنِ استعدادش در مذاکره یا سوءاستفاده از خلأهای قانونی نبود، بلکه برای سنجشِ وضعیتِ مجریان بود.
و جوابش را هم گرفته بود.
حس میکرد این مجرمانِ خطرناک پس از مجری شدن، شبیهِ مجسمههای مومیِ قصرِ قویِ سرخِ خانواده سورون یا ترکیبی از ناظرِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون، اولسن، میشدند؛ اما بدونِ جنونِ خشونتآمیز و در عوض، بیتفاوتیِ ملایمی از خود نشان میدادند.
این اثرِ ترکیبیِ فسادِ ۰-۰۱ و نفوذِ مهرومومِ موروراست؟
لومیان مطمئن نبود که اگر به مجریان بپیوندد، خودآگاهیاش را حفظ میکند یا در نهایت فقط از قوانینِ مورورا پیروی میکند و به عروسکِ خیمهشببازیِ شهرِ تبعیدیها یا ۰-۰۱ تبدیل میشود.
این موضوع باعث شد در نقشهٔ اصلیاش برای نزدیک شدن به ۰-۰۱ بهعنوانِ یک مجری متزلزل شود.
نرم خندید و با صدایی پایین پرسید: «ترمیبوروس، میخوای عروسکِ خیمهشببازیِ مورورا بشی؟»
ترمیبوروس او را نادیده گرفت.
ویژژژ!
سرانجام رگبار فرا رسید و مورورا را در غباری از باران و تیرگیِ آخرالزمانی پوشاند.
لومیان در پناهِ ساختمانهای عظیم حرکت کرد و در حالی که از باران در امان میماند، بهسوی جایی رفت که قویترین بازخورد از قطعاتِ گمشدهٔ دستِ آبسهدار از آنجا میآمد.
وقتی به مقصد رسید، لباسهایش در اثرِ باد و باران نیمهخیس شده بود و آبِ خیابان تقریباً تا روی پلهها میرسید.
لومیان نگاهی به پهلو انداخت و تابلویی را کنارِ در دید که روی آن چاقو، چنگال و یک جامِ شراب کشیده شده بود و با زبانِ لنبرگی نوشته بود: «گوشتخوار»
میخانهای که غذا سرو میکنه؟ گوشتخوار... لومیان به نامِ میخانه فکر کرد و ناگهان حدسِ عجیبی زد: بازخوردها نشون میدن که تکههای بدنِ داداشدست تو سراسرِ مورورا پراکنده شدن، اما اولش فقط دو تکه بود...
اهریمنِ بزچهره تو جهانِ زیرین هر روز گوشتِ گندیدهٔ داداشدست رو میبرید و میخورد و دوباره رشد میکرد...
اسمِ این میخانه «گوشتخوار»ه...
نکنه یکی از تکههای بدنِ داداشدست افتاده دستِ صاحبِ میخانه و اونم برای اینکه پولِ گوشت نده، ازش بهعنوانِ جایگزین استفاده میکنه؟
شاید صاحبای میخانههای شهرهای دیگه این کار رو نکنن، اما تو مورورا احتمالاً این کار رو میکنن، چون بهخاطرِ جرایمِ سنگین به اینجا تبعید شدن. صاحبِ میخانه حتی ممکنه قصابِ منحرفی باشه که آدم میکشته و گوشتشون رو میفروخته...
اگه اینطور باشه، اوضاع دردسرساز میشه. خدا میدونه چند نفر گوشتِ گندیدهٔ داداشدست رو خوردن و جذب کردن و این کار چه تأثیری ممکنه داشته باشه...
وقتی دو تکهٔ اصلی رو پیدا کردم، میتونم بقیهٔ قسمتها رو هم باهاشون ترکیب کنم؟
لومیان مدتی در سکوت با خودش زمزمه کرد، سپس زیرِ باران دوید و درِ چوبی و سنگینِ میخانهٔ گوشتخوار را هل داد و باز کرد.
پس از رسیدن به مورورا و سرهم کردنِ تقریبیِ بدنِ دستِ آبسهدار، نیمهشوخی و نیمهجدی برای نشان دادنِ «صمیمیت»، آن را داداشدست صدا میزد، به این امید که وقتی کاملاً ترمیم شد به او حمله نکند، چون در آن زمان ممکن بود خطراتِ دیگری در کمین باشد.
همین که واردِ میخانه شد و باران را با خود به داخل آورد، چهرهای آشنا دید.
آن شخص روی چهارپایهای بلند جلوی پیشخوان نشسته بود، موهایش هالهای سرخرنگ داشت، ابروها و چشمانش متمایل به قهوهای بود و با وجودِ چهرهٔ جذابش، بهخاطرِ خطوطِ بیش از حد تیزِ صورتش، نچسب به نظر میرسید.
آلبوس!
آلبوس مدیچی!
لومیان منقبض شد، اما حالتِ چهرهاش آرام ماند و با لبخند به سمتِ پیشخوان رفت.
پیش از این فکر میکرد آلبوس مدیچی مرموز است و احتمالاً در توطئهای دست دارد. بعداً از وجودِ فرشته سرخ مدیچی باخبر شد و فهمید که این شاهِ فرشتگانِ سابق، توطئهای عظیم چیده و موفق شده ویژگیِ فرابشریِ ردهٔ ۱ مسیرِ شکارچی را از ورموندا سورون در تریرِ دورانِ چهارم به دست آورد.
این موضوع باعث شد لومیان، آلبوس مدیچی را به فرشتهٔ سرخ ربط دهد و شک کند که آلبوس مأمورِ شاهِ فرشتگان است و به مورورا فرستاده شده تا راهی برای نزدیک شدن به ۰-۰۱ پیدا کند.
برای لومیان، این خبرِ بدی بود، چون مدیچی به نشستن بر تختِ الهیِ کاهنِ سرخ نزدیک بود!
آلبوس مدیچی متوجهِ نگاهِ لومیان شد و برگشت. او به لومیان که جز برگرداندنِ رنگِ موهایش هیچ تلاشی برای پنهان کردنِ هویتش نکرده بود، خیره شد.
لومیان طوری که انگار دوستِ قدیمیاش را دیده باشد، لبخند زد و پرسید: «چی تو رو به اینجا کشونده؟»
آلبوس هم لبخند زد. «چی تو رو به اینجا کشونده؟»
لومیان خندید و در حالی که کنارِ آلبوس مینشست و روی پیشخوان ضربه میزد، گفت: «معلومه، دستگیر شدم.» سپس به متصدیِ بار که قیافهاش شبیه به آدمهای پدرومادرمرده بود، گفت: «یه استیکِ فیله به من بده، آبدار.»
آلبوس در حالی که یک پایش را روی جاپاییِ چهارپایه و پای دیگرش را روی زانویش گذاشته بود، گفت: «داری ادای منو درمیاری؟ تو هم الکی دستگیر شدی و استیکِ فیله سفارش دادی.»
پیش از آنکه لومیان بتواند جواب بدهد، آلبوس بدنش را شل کرد و با لبخند پرسید: «چه جرمی مرتکب شدی؟»
لومیان جرایمی را که قبلاً به گویی و دیگران گفته بود، اما با ترتیبی متفاوت، تکرار کرد: «قتل، کفرگویی، ایجادِ حریق، بمبگذاری، آدمربایی...»
او هم با آرامش پرسید: «تو چطور؟»
آلبوس پایی را که روی زانویش بود تکان داد و گفت: «من؟ قتل، ایجادِ حریق، تحریک به شورش، تلاش برای سرنگونیِ دولت.»
لومیان با لحنِ دوستی قدیمی که پس از مدتها رفیقش را دیده، پرسید: «کدوم دولت؟»
آلبوس شانه بالا انداخت. «اینتیس. ازم نپرس چرا سعی کردم دولتِ اینتیس رو سرنگون کنم و سر از این شهرِ عجیب تو لنبرگ درآوردم. خودمم نمیدونم.»
چه جوابِ از بالا به پایینی... لومیان به نشانهٔ موافقت سر تکان داد. «آره، منم تو لنبرگ جرمی مرتکب نشدم.»
در حالی که دو عضوِ سابقِ سازمانِ صلیبِ آهنوخون با هم «گپ میزدند»، دو استیک سرو شد.
لومیان با نگاه به استیکهای روی بشقابهای چینیِ سفید که کمی خونی بودند و بافتِ خوبی داشتند، ساکت ماند و کارد و چنگالش را برنداشت.
او پیوندی را حس کرد.
این واقعاً همان گوشتِ گندیدهٔ دستِ آبسهدار بود که از بدنش بریده شده بود!
پس از چند ثانیه، لومیان به پهلو نگاه کرد و دید آلبوس مدیچی هم بدونِ هیچ حرکتی به «استیک» خیره شده است.
لومیان لبخند زد و پرسید: «چرا نمیخوری؟»
آلبوس با لبخندی درخشان جواب داد: «تو چرا نمیخوری؟»