چپتر 8: کشیش
چپتر 8: کشیش
این فکر همچون آذرخشی بر ذهنِ لومیان زد، اما چندان دلش نمیخواست عملیاش کند.
گذشته از اینکه سالها از مرگِ جادوگر میگذشت و عمرِ جغدها در برابرِ آدمیان ناچیز بود، شمارِ انبوهِ پرندگانِ کوهستان بهتنهایی کافی بود تا لومیان را از این کار منصرف کند.
«تعدادِ این لعنتیها خیلی زیاده!»
«اون جغده هیچ نشونهٔ خاصی نداره... نه، تو افسانهها هیچ حرفی از ویژگیِ خاصی برای جغده زده نشده. ناروکا همهچیز رو نگفت... ما هم بهاندازهٔ کافی عمیق پرسوجو نکردیم...» از افکارش بیرون آمد و لبخندی اطمینانبخش به ریموند زد.
«جغدی که به یه جادوگر وصل باشه، میتونه صد سال عمر کنه.»
ریموند از ترس به لرزه افتاده بود. لومیان با صدایی آرام به او اطمینان داد: «غصه نخور مونامی. این آخرین راهِ چارهمه. منم دلم نمیخواد با یه هیولا روبهرو بشم.»
«شاید بهتر باشه با یه پیرمردِ دانای دیگه مشورت کنیم. ممکنه ناروکا یه سرنخِ مهم رو از قلم انداخته باشه.»
لحنِ لومیان وسوسهانگیز شد و ادامه داد: «اگه من یه جادوگر بودم، همهٔ گنجینههام رو پیشِ خودم یا تو خونهم نگه نمیداشتم. یه مقدارش رو یه جای دیگه قایم میکردم تا اگه تفتیشِ عقاید بهم حمله کرد، دستِ خالی نمونم. اون موقع دیگه وقت ندارم وسایلم رو جمع کنم. وقتی مجبور بشم فرار کنم، هیچی برام نمیمونه.»
تفتیشِ عقایدِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی در شکارِ جادوگران و ساحرهها بدنام بود. «اعمالِ قهرمانانهٔ» آنها در سراسرِ روستاها زبانزد بود.
چهرهٔ ریموند از هیجان روشن شد و فریاد زد: «حق با توئه!»
با چهرهای پرحسرت گفت: «حیف شد. سالهای زیادی گذشته. ثروتی که کلیسا پیدا کرده حتماً خیلی وقت پیش خرج شده.»
لومیان سر به سرش گذاشت: «مونامی، این فکرت خیلی خطرناکه.»
بیآنکه دلسرد شوند، به دیدارِ پدر پییر، نافریا و دیگر ریشسفیدانِ خانوادهٔ موری رفتند.
هرچند پاسخهای آنها شبیهِ حرفهای ناروکا بود، لومیان و ریموند با تکیه بر تجربهٔ تازهشان توانستند جزئیاتِ بیشتری بیرون بکشند.
برای نمونه، جغد جثهای متوسط داشت و شبیهِ همنوعانش بود. منقاری نوکتیز، چهرهای گربهمانند، پرهای قهوهای با لکههای پراکنده، چشمانی زردِ مایل به قهوهای و مردمکهایی سیاه داشت...
با این حال، از جغدهای معمولی بزرگتر بود و به نظر میرسید چشمانش میچرخند. مانندِ دیگر جغدها خشک و کندذهن نبود.
همهٔ این ویژگیهای عجیب باعث میشد جغد در توصیفاتِ آنها شومتر جلوه کند.
همانطور که بهسمتِ میدانِ دهکده میرفتند، لومیان به ریموند گفت: «انگار به بنبست خوردیم. باید روی افسانههای دیگه تمرکز کنیم.»
ریموند دیگر بهاندازهٔ قبل دلسرد نبود: «موافقم. اما کدومشون رو دنبال کنیم؟»
«این پسر چقدر پایه و سختکوشه...» لومیان در دل اشتیاق و پشتکارِ ریموند را تحسین کرد و پاداشی برایش در نظر گرفت.
سر تکان داد و گفت: «عجله نکن و خوب بهش فکر کن. فردا در موردش حرف میزنیم. امروز بعدازظهر بهت فنونِ مبارزه رو یاد میدم.»
ریموند که از این آموزشِ غیرمنتظره غرق در شادی شده بود، فریاد زد: «عالیه!»
اورور مبارزِ ماهری بود. وگرنه چطور میتوانست از پسِ مردانِ وحشی و خشنِ دهکده بربیاید؟ برادرِ کوچکترش هم احتمالاً به همان اندازه مهارت داشت.
لومیان پس از خداحافظی با ریموند گرِگ، بهسمتِ مسیرِ خانهاش پیچید.
در بینِ راه، گروهی از مردان را دید که بهسویش میآمدند.
سردستهٔ آنها در اوجِ نیرومندی بود و قدش به یک متر و هفتاد سانتیمتر نمیرسید. ردایی سپید بر تن داشت و موهایش مشکیِ روشن بود.
رفتاری شاهانه و چهرهای قابلقبول داشت. نوکِ بینیاش با انزجار و کینهای آشکار کمی کج شده بود و با چشمانِ آبیاش به لومیان خیره نگاه میکرد.
او کسی نبود جز کشیشِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی در کوردو، گیوم بنه.
گیوم بنه با صدایی بم و پرطنین غرید: «خیلی وقته منتظرت بودم. عمداً اون غریبهها رو آوردی تو کلیسای جامع؟»
لومیان در حالی که پنهانی یک قدم به عقب برمیداشت، سعی کرد توضیح دهد: «فکر کردم اون تو خوابیدید.»
متوجهِ پونس بنه، برادرِ کوچکترِ کشیش شده بود که کنارِ گیوم بنه ایستاده بود. پونس در اوایلِ سیسالگی، عضلانی، سلطهجو و زورگو بود.
افرادِ دیگرِ همراهشان نوچههای کشیش بودند.
با عقبنشینیِ لومیان،
تاپ تاپ تاپ!
لومیان مثل باد میدوید.
پونس در حالی که دنبالش میدوید، فریاد زد: «صبر کن بابات برسه، ها؟ آتان تون پِر!» سرعتِ او هم دستکمی از لومیان نداشت.
اوباش هم سایهبهسایه پشتِ سرش میدویدند.
لومیان بهجای فرار از راهِ اصلی، به داخلِ نزدیکترین خانه پرید.
خانواده در آشپزخانه مشغولِ آماده کردنِ ناهار بودند که ناگهان دیدند غریبهای به داخل پرید.
با صدای ویژژژ، لومیان از کنارشان گذشت و از پنجرهٔ پشتیِ آشپزخانه بیرون پرید.
تا پونس و نوچههایش وارد شوند، صاحبخانه به خودش آمده بود. بلند شد تا با آنها روبهرو شود و پرسید: «چه خبره؟ شماها دارید چیکار میکنید؟»
پونس با زور صاحبخانه را کنار زد و گفت: «برو کنار پیرمرد!» اما همین کار سرعتش را کم کرد.
وقتی به پنجره رسیدند و بیرون پریدند، لومیان در مسیرِ دیگری ناپدید شده بود.
بعد از مدتی تعقیب، لومیان را کاملاً گم کردند.
پونس آبدهانش را کنارِ جاده تف کرد و گفت: «ساکربلو، سِ شین فو!»
...
بیرونِ خانهٔ دوطبقهٔ نیمهزیرزمینی، لومیان نفسنفس میزد تا اینکه سرانجام در را باز کرد و انگار نه انگار که اتفاقی افتاده، واردِ خانه شد.
«یک، دو، سه، چهار؛ دو، دو، سه، چهار...» یک رشته فریادهای آهنگین در گوشش پیچید.
لومیان به فضای خالیِ آنسوی آشپزخانه خیره شد و موهای بلوندِ اورور را دید که دماسبی بسته شده بود. او پیراهنی کتانی، شلواری سفید و چسبان، و چکمههای تیره از پوستِ گوسفند به تن داشت، بالا و پایین میپرید و غرقِ عرق بود.
در کوردو، آشپزخانه بیشترِ فضای طبقهٔ اول را اشغال میکرد و هستهٔ خانواده محسوب میشد. پختوپز و غذا خوردن در اینجا انجام میشد و از مهمانان هم همانجا پذیرایی میکردند.
باز هم داره ورزش میکنه... لومیان به کارهای عجیبوغریبِ اورور عادت داشت و از برنامهٔ ورزشیاش جا نخورده بود.
اورور اغلب کارهای عجیبی میکرد و وقتی از او میپرسیدند، هیچ دلیلی نمیآورد.
دستکم ورزش کردن مفیده و تماشاش هم حسابی چشمنوازه... لومیان در سکوت نگاهش میکرد.
بعد از مدتی، اورور ایستاد و چمباتمه زد تا ضبطصوتِ سیاه را خاموش کند.
حولهٔ سفید را از لومیان گرفت و در حالی که عرقِ پیشانیاش را پاک میکرد، به او گفت: «یادت نره، امروز عصر تمرینِ مبارزه داریم.»
لومیان با بیخیالی غرغر کرد: «هم باید درس بخونم هم مبارزه یاد بگیرم. خیلی ازم کار نمیکشی؟»
اورور با لبخند نگاهی به او انداخت و جواب داد: «باید یادت باشه که هدفمون رشدِ همهجانبهٔ پنج تربیتِ اخلاقی، عقلی، جسمی، زیباییشناختی و کاریه!»
هرچه بیشتر حرف میزد، خوشحالتر میشد، گویی چیزِ زیبا یا خندهداری را به یاد آورده بود.
من که همین الان تو تربیتِ اخلاقی رد شدم... لومیان زیرِ لب با خودش زمزمه کرد.
سپس پرسید: «چه جور مبارزهای؟»
یکی از چیزهایی که از آن سر درنمیآورد این بود که اورور با آن ظاهرِ ظریف و شکنندهاش، در مبارزه استاد بود. او بر فنونِ رزمیِ متعددی تسلط داشت و بهراحتی میتوانست لومیان را زمین بزند.
اورور جدی فکر کرد، کمی به جلو خم شد و به چشمانِ لومیان خیره ماند.
سپس از تهِ دل خندید و اعلام کرد: «دفاعِ شخصی!»
لومیان با حیرت گفت: «ها؟ مگه این برای دخترا نیست؟»
اورور راست ایستاد، با جدیت سر تکان داد و صادقانه گفت: «پسرا هم وقتی بیرون میرن باید از خودشون محافظت کنن. کی گفته پسرا به آدمای منحرف برنمیخورن؟»
دیگر نمیتوانست لبخندِ روی لبانش را پنهان کند.
لومیان مطمئن نبود خواهرش شوخی میکند یا جدی است، بنابراین ساکت ماند، حولهٔ سفید را برداشت و بهسمتِ پلهها رفت.
ناگهان حس کرد چیزی زیرِ پایش سفت شد، انگار به مانعی گیر کرده باشد. بهسمتِ جلو تلوتلو خورد.
لومیان در هوا با شتاب عضلاتِ شکمش را منقبض کرد، دستش را دراز کرد و به صندلیِ کنارش تکیه داد. ملق زد و بهزحمت روی پاهایش فرود آمد.
اورور پایش را عقب کشید و ریز خندید.
«یکی از اصولِ اساسیِ مبارزه اینه که همیشه هوشیار باشی. آدم نباید از خودراضی و بیخیال باشه.
«یادت میمونه، برادرِ تازهکارم؟»
دستِ راستش از قبل پشتِ لومیان را گرفته بود، اما وقتی دید او کنترلِ بدنش را به دست آورده، رهایش کرد.
لومیان غرغر کرد: «دلیلش اینه که خیلی بهت اعتماد دارم...»
به این موضوع فکر کرد و فهمید این اعتماد بیمعنی است. حسابِ اینکه چند بار اسیرِ دستِ اورور شده بود، از دستش در رفته بود.
اورور سرفهای کرد و حالتِ چهرهاش را کنترل کرد.
«با اون زن چطور پیش رفت؟»
لومیان خلاصهای از گفتوگویشان را تعریف کرد و گفت: «میخوام قبل از اینکه واردِ رؤیا بشم، صبر کنم تا دوستات جواب بدن.»
اورور تأیید کرد: «تصمیمِ هوشمندانهایه.»
لومیان موضوع را عوض کرد.
«ناهار چی داریم؟»
اورور بعد از لحظهای فکر کردن جواب داد: «هنوز یه کم از نونتُستهای صبح مونده. چهار تا دندهٔ گوسفندِ دیگه هم برات کباب میکنم.»
لومیان پرسید: «خودت چی؟»
اورور با بیخیالی گفت: «من فقط مرغِ ریشریش با بامبو و ترافل میخورم که روش یه کم پنیر باشه، با سوپِ پیاز. دفعهٔ پیش امتحانش کردم و دیدم خیلی...»
پیش از آنکه حرفش تمام شود، ناگهان خشکش زد.
لحظهای بعد، دستانش را بالا آورد تا گوشهایش را بپوشاند. عضلاتِ صورتش رفتهرفته در هم رفت و چهرهاش را کمی ترسناک کرد.
لومیان در سکوت تماشا میکرد و چشمانش پر از اضطراب و دلهره بود.
بعد از مدتی، اورور نفسِ عمیقی بیرون داد و به حالتِ عادی برگشت.
پیشانیاش یک بارِ دیگر غرقِ عرق شده بود.
لومیان پرسید: «چی شد؟»
اورور لبخند زد و جواب داد: «دوباره گوشم زنگ میزنه. میدونی که این مشکل رو از قدیم دارم.»
لومیان دیگر پیگیری نکرد. در عوض گفت: «باشه، پس من ناهار رو آماده میکنم. خوب استراحت کن.»
هر بار که این اتفاق میافتاد، اشتیاقش برای به دست آوردنِ تواناییهای فرابشری قویتر میشد، چرا که به مسئلهای حیاتی بدل شده بود.