چپتر 80: گروهِ تحقیقاتِ مشترک
چپتر 80: گروهِ تحقیقاتِ مشترک
لیا متوجهِ حالتِ غیرعادیِ میشل شد و رو به رایان کرد. با نگاهش پرسید که آیا باید او را بیهوش کند یا نه.
در همین لحظه، لومیان به حرف آمد: «کشیش اینجا نیست؟»
چشمانِ میشل برقی زد و نتوانست هیجانش را پنهان کند: «کشیش در حالِ استراحته. میتونید پیشِ من نیایش کنید.»
چهرهاش پر از التماس بود.
لومیان مردد ماند. آشکارا معذب بود، اما سرانجام با بیمیلی گفت: «باشه.»
لومیان با دیدنِ چهرهٔ ذوقزدهٔ میشل، رو به لیا و بقیه کرد و خودش را به دلخوری زد.
«شماها چتون شده؟ اومدن به کلیسای جامع برای نیایش کاریه که هر مؤمنِ واقعیای میکنه. دیگه ترسیدن داره؟»
منظورِ واقعیاش این بود که آنها همین حالا هم بدونِ اینکه گیر بیفتند از زیرزمین فرار کرده بودند. دیگر جای نگرانی نبود. بهعنوانِ مؤمنانِ خورشیدِ فروزانِ ابدی، کاملاً طبیعی بود که برای نیایش به کلیسای جامع بیایند. استفاده از درِ کناری مسئلهای پیشپاافتاده بود. اینکه کشیش و نوچههایش ناهارشان را طول داده بودند هم چه ربطی به آنها داشت؟
لومیان میدانست این بهانهها فقط احمقها را فریب میدهد، اما دستکم فعلاً کشیش را آرام میکرد. تا زمانی که گروهِ رایان سعی نمیکردند تخلفات را به مقاماتِ بالاتر گزارش دهند و به فسادهای کوردو پایان بخشند، کشیش دستشان را رو نمیکرد.
تا وقتی لیا و بقیه در دهکده پرسه میزدند و طوری با مردم گپ میزدند که انگار هیچ مدرکِ جرمی در زیرزمینِ کلیسای جامع پیدا نکردهاند، کشیش هم به حفظِ وضعِ موجود راضی میشد.
گذشته از آن، رایان محرابِ زیرزمینیشان را ویران کرده بود. بازسازیاش زمان میبرد. لومیان تخمین میزد که کشیش دستکم تا چند روز، یا شاید تا بعد از آغازِ جشنِ بهار، هیچ عطیهای به دست نیاورد.
تا آن موقع، دیگر مهم نبود کشیش به آنها شک کرده است یا نه. «عادی» جلوه کردن فوریترین دغدغهشان بود.
معاونِ کشیش میشل گاریگ با شنیدنِ حرفهای لومیان بهشدت سر تکان داد.
«دقیقاً! گناهانِ گذشتهتون هر چی که باشه، اگه خالصانه نیایش کنید و توبه کنید، خدا میبخشدتون.»
اینطوره؟ اگه کشیش به درگاهِ خورشیدِ فروزانِ ابدی توبه کنه و اعتراف کنه که خیلی وقته گمراه شده و به یه خدای پلید ایمان آورده چی؟ اگه بگه حالا میخوام به راهِ راست برگردم؟ لومیان در حالی که با ظاهری پارسا بهسوی محراب میرفت، این حرفها را باور نکرد.
میشل پیشاپیش شتافت. از فرطِ اشتیاق گویی میخواست پر درآورد.
لیا بیاختیار نیمنگاهی به والانتن انداخت. چهرهٔ پیچیدهاش را در برابرِ این روحانیِ متعصب دید. این رفتار باید تحسینِ والانتن را برمیانگیخت، اما او میدانست که معاونِ کشیش آشکارا مجنون است.
لیا نگاهش را از والانتن گرفت، بهسرعت خودش را به لومیان رساند و در گوشش زمزمه کرد: «به این فکر کردی که نصفِ حاضرین به خورشیدِ فروزانِ ابدی ایمان ندارن؟»
لومیان که انگار واقعاً جا خورده بود، پرسید: «شما نیستی؟»
نه به این خاطر که تیزبین بود و کنایهاش را فهمید، بلکه از پنج نفرِ حاضر در آنجا، گذشته از معاونِ کشیشِ مجنون، والانتن قطعاً یکی از آن چهار نفرِ باقیمانده بود. خودِ لومیان هم بهزور نصفی به حساب میآمد.
لیا بهآرامی سر تکان داد و زنگولههایش به صدا درآمدند.
لبخندی زد و زمزمه کرد: «رایان از ذهنِ جمعیِ ماشین میاد. منم از ادارهٔ ۸ هستم، ما به کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی تعلق نداریم.»
لومیان شنیده بود که خواهرش میگفت ذهنِ جمعیِ ماشین همردهٔ تفتیشِ عقایدِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی است. شاخهای از کلیسای خدای بخار و ماشین بود که به امورِ مربوط به فرابشران میپرداخت. نامِ کاملِ ادارهٔ ۸، ادارهٔ ۸ِ زیرمجموعهٔ کمیتهٔ اطلاعات و امنیتِ داخلی بود. این اداره رسمیترین سازمانِ جمهوری در حوزهٔ فرابشران به شمار میرفت.
لومیان با کنجکاوی پرسید: «مگه کلیسا شما رو نفرستاده؟» بعد صندلیای پیدا کرد و نشست.
لیا کنارش نشست و لبخندِ کمرنگی زد.
«تو سالهای اخیر درگیریهای خطرناکِ زیادی با فرابشران تو مرزهای کشور اتفاق افتاده، مخصوصاً تو مناطقِ موردِ مناقشه. وقتی کوردو درخواستِ کمک کرد، مقاماتِ بالاتر تصمیم گرفتن یه گروهِ ضربتِ مشترک تشکیل بدن تا واردِ کوردو بشن، بفهمن واقعاً چه خبره و بهترین راهکار رو برای رسیدگی بهش پیشنهاد بدن.
«کی میدونست که اینجا...»
سرش را تکان داد. زنگولههایش جرینگجرینگ صدا میکردند و گویی کلمهای برای توصیفش نمییافت.
عجیب بودن و وحشتِ این مکان فراتر از تصورش بود.
گاهی حس میکرد حق با والانتن است که پیشنهاد میداد همهچیز را گزارش کنند و خواستارِ نابودیِ کوردو شوند.
اما هنوز برای مردن آماده نبود. مجبور بود غرایزِ حرفهای و اخلاقیاتش را پس بزند.
در آن لحظه، معاونِ کشیش میشل گاریگ کتابِ روی محراب را برداشت و نگاهی به آن چهار نفر که در حالِ نیایش بودند انداخت.
لیا بلافاصله دستانش را روی سینهاش صلیب کرد و سرش را پایین انداخت.
«...» لومیان کمی مات و مبهوت ماند.
و ادعا میکنی که به خورشیدِ فروزانِ ابدی ایمان نداری!
لیا نگاهش را حس کرد. برگشت و پوزخندی به او زد.
«خدا از اینکه تو یه جنگِ صلیبی خودم رو جای گوسفندِ یه گلهٔ دیگه جا بزنم، ایراد نمیگیره. اگه شک داری، نگاه کن...» با چانهاش به آنطرف اشاره کرد.
رایان که از ذهنِ جمعیِ ماشین آمده بود، با حالتی پارسایانه دستانش را روی سینهاش صلیب کرده بود.
پس قطبنمای اخلاقیتون موقعِ مأموریت انعطافپذیر میشه... لومیان خیلی دلش میخواست به لیا و رایان طعنه بزند، اما نیایش آغاز شده بود. نمیتوانست عقب بماند.
معاونِ کشیش، میشل گاریگ، پس از آنکه حالتی محترمانه به خود گرفت و چشمانش را بست، کتابِ مقدس را ورق زد و با لحنی موقر خواند: «خدا فرمود: "روشنایی بشود"، و روشنایی شد...»
لومیان با شنیدنِ این موعظهٔ آشنا در کلیسای جامع، ناگهان موجی از حسرتِ گذشته را در وجودش حس کرد.
با اینکه در گذشته فقط با جماعت همراه میشد و مراسم را سرسری میگذراند، پچپچ میکرد و به اطراف چشم میدوخت، اما اکنون دلتنگِ سادگیِ گذشته بود—حتی اگر مجبور میشد با بیشترین سرسپردگی نیایش کند.
حتی اتفاقاتِ ناخوشایندی که زمانی آزارش میدادند، اکنون مایهٔ آرامش بودند.
زمانی که لومیان و بقیه کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی را ترک کردند، کشیش و خادمان هنوز بیهوش بودند.
رایان نگاهی به قصر انداخت و با احساس آهی کشید.
«اون زن خیلی قویتر از چیزیه که فکر میکردم.»
لومیان با کنجکاوی پرسید: «چقدر قوی؟»
رایان لحظهای تأمل کرد و گفت: «انگار به آستانهٔ الوهیت رسیده، اما نه کاملاً.»
انگار یه چیزی گفتی اما نه کاملاً... اگه لومیان این روزها به رایان و بقیه نیاز نداشت، حتماً حرفِ دلش رو میزد.
اما به لطفِ دانشِ گستردهاش در علومِ غریبه، میتوانست تقریباً حدس بزند منظورِ رایان از «آستانهٔ الوهیت» چیست.
ردهٔ ۴! سرآغازِ یک نیمهخدا!
لحظهای درنگ کرد.
«به نظرم وقتی پوآلیس تو هیئتِ مادامِ شب ظاهر شد، یه چیزیش غیرعادی بود.»
او پیشتر دربارهٔ مادامِ شب در پارامیتا به آنها گفته بود.
...
لیا با لبخند گفت: «منم همین برداشت رو داشتم. مثلِ یه هیولای وصلهپینهایِ ناقص بود.»
رایان سر تکان داد.
«ما تا حدودی از مادامِ شب شناخت داریم. تو سالهای اخیر، تو منطقهٔ مرزیِ بینِ اینتیس و فیناپوتر، اتفاقاتِ مشابهی زیاد رخ داده. بعضیا بهش میگن مادامِ شب، بعضیا میگن مادام هارت، بعضیا بهش میگن فرمانروای نیک، و بعضیا میگن فرمانروای شریر. اما تا حالا هیچکدومشون رو دستگیر نکردیم. هنوز درکِ دقیقی ازشون نداریم.»
«آره، این اولین باریه که اسمِ پارامیتا رو میشنوم.»
لیا با قدمهایی که صدای زنگولههایش را درمیآورد، به لبهٔ میدانِ دهکده رفت و گفت: «با اون توصیفاتی که کردی، یه چیزی دربارهٔ پارامیتا به ذهنم رسید.»
لومیان که هرگز از پرسیدن خجالت نمیکشید، گفت: «چی؟»
لیا نگاهی به جنوب انداخت. «تو کلیسای مادرِ زمینِ فیناپوتر، یه گفته هست که میگه: "روح به زمین بازمیگرده."»
روح به زمین بازمیگرده... تصاویری از بیابان و مردگانِ متحرکِ سرگردان در ذهنِ لومیان نقش بست.
باید اعتراف میکرد که تداعیِ لیا منطقی است.
با رسیدن به درختِ نارون در ورودیِ دهکده، رایان نگاهی به اطراف انداخت و گفت:
«بهتره دیگه اون مادام رو تحریک نکنیم. در موردِ فرار از چرخه، حتی اگه کمکی نکنه، دشمنمون هم نمیشه. فقط باید حرکاتش رو زیر نظر بگیریم و ببینیم میتونیم از اون گرهٔ زمانیِ خاصی که گفت استفاده کنیم یا نه.»
...
مگه به این خاطر نیست که اگه تحریکش هم نکنی، باز هم مشخصاً نمیتونی شکستش بدی؟ لومیان که آمادهٔ جواب دادن بود، جلوی زبانش را گرفت.
سپس از والانتن پرسید: «چند دقیقه مونده؟»
نگران بود که اگر زمانبندیاش اشتباه باشد، خواهرش چرخه را فعال کند و همهچیز از نو شروع شود.
والانتن ساعتِ جیبیِ طلاییاش را بیرون آورد و درش را باز کرد.
«ده دقیقه مونده.»
لومیان آهِ آسودگی کشید و برای رایان و بقیه دست تکان داد: «خوبه... من میرم دنبالِ اورور بگردم. اگه کارِ دیگهای ندارید، کمک کنید شوهرِ سیبِل، ژان موری، رو پیدا کنم. تحقیق کنید ببینید کی داره این شایعه رو پخش میکنه که طالعها قراره عوض بشن و خوشبختی به همه رو میاره. اگه چیزی فهمیدید، بیاید خونهمون دنبالم. خداحافظ، کلمهای من!»
این همان کاری بود که لیا و بقیه قصد داشتند انجام دهند، بنابراین کسی مخالفتی نکرد.
...
لومیان پس از خداحافظی با گروهِ تحقیقاتِ مشترک و حرکت به سمتِ نقطهٔ قرار در حاشیهٔ دهکده، در فکری عمیق فرو رفت.
پس از پایانِ کاوش در زیرزمینِ کلیسای جامع، حالا حدسِ بسیار خوبی دربارهٔ ناهنجاریِ کوردو داشت.
مسئولانِ این چرخه قطعاً گروهِ کشیش بودند. آنها دستکم شش ماه بود که مخفیانه خدایی پلید را میپرستیدند و در ازای دریافتِ عطیههای فراوان، چندین غریبه را زیرِ کلیسای جامع قربانی کرده بودند.
پیش از جشنِ بهار، کشیش، پونس بنه و دارودستهشان با استفاده از سه فرابشری که چوپان پییر بری با خود آورده بود—یا دستکم یکی از آنها—عطیهای دریافت کرده بودند. کشیش فوراً به فرابشری نسبتاً قدرتمند تبدیل شده بود. از این رو، آنها در آغازِ جشنِ بهار آیینی بزرگ به راه انداختند.
در شبِ دوازدهم و در مرحلهٔ نهاییِ آیین، آن وجودِ پنهان با نامِ ناگزیری، این قربانیِ گسترده را میپذیرفت و چیزی را که کشیش و همراهانش برایش نیایش کرده بودند، به انجام میرساند. اما در آن لحظه، اتفاقی غیرمنتظره رخ داد. آیین کامل نشد و نیرویی که گذشته، اکنون و آینده را در بر میگرفت، پراکنده شد و چرخهٔ زمانی را به وجود آورد.
در موردِ اینکه چه اتفاقِ غیرمنتظرهای رخ داده بود، لومیان حرفی را که بانوی مرموز زمانی به او گفته بود به یاد آورد: «تو جزوِ اون دسته از افرادی هستی که در آستانهٔ تباه شدن قرار دارن. خوشبختانه، نشانی که اون هستیِ بزرگ به جا گذاشته بود فعال شد و نیروی متناظرش بر تو فرود اومد، سرچشمهٔ تباهی رو مهروموم کرد و تعادل رو برقرار ساخت...»