چپتر 81: کلید
چپتر 81: کلید
بیرون از دهکدهٔ کوردو، کنارِ رودِ مارپیچ و زیرِ نورِ تندِ آفتاب، اورور با پیراهنِ آبیِ سادهاش روی زمین نشسته بود. چشمانش را بسته بود و به حدسها و تحلیلهای لومیان گوش میداد.
مدتی سکوت کرد، گویی غرق در فکر بود.
پس از حدود یک دقیقه تأمل، اورور گفت: «اگه شبِ دوازدهم موقعِ آیین واقعاً اتفاقی افتاده باشه که باعث شده نیروی اون موجودِ پنهان پخش بشه و یه چرخهٔ زمان رو تو کوردو و اطرافش راه بندازه، فکر میکنم آدمها و حتی ارواحِ این منطقه تو اون زمان قسر در نرفتهن.»
لومیان که او هم روی زمین نشسته بود، بهسختی میتوانست استدلالِ خواهرش را درک کند. پرسید: «منظورت چیه؟»
اورور توضیح داد: «منظورم اینه که این هم نیروئه و هم فساد. وقتی پخش بشه، همهٔ آدمای این منطقه کموبیش به یه اندازه دچارِ فساد میشن. فقط اونایی که نمادِ خارِ سیاه رو دارن یا تحتِ محافظتِ موجوداتِ ردهبالای دیگهن، میتونن بهزور جونِ سالم به در ببرن.
«اینطوری بهش نگاه کن: مگه مثلِ شکستنِ یه سد نیست که کلِ جارو تا سقف زیرِ آب میبره؟ مگه اینکه از قبل قایقی آماده کرده باشیم، وگرنه بیشک خیسِ آب میشیم.»
لومیان چنین صحنهای را در ذهن مجسم کرد و با تردید پرسید: «پس یعنی همهٔ آدمای دهکده به اون نیروی پخششده آلوده شدهن و عملاً به جزئی از چرخه تبدیل شدهن؟»
منظورش از «جزء»، شرکت کردن یا تحتِ تأثیرِ چرخه قرار گرفتن نبود. دقیقتر بگوید، مردم به بخشی از ساختارِ چرخه تبدیل شده بودند.
اورور در حالی که هنوز چشمانش بسته و موهای بلوندش جمع شده بود، آرام سر تکان داد.
«حدس میزنم فقط کشتنِ کشیش باعثِ شروعِ دوباره نمیشه، کشتنِ بقیهٔ اهالیِ کوردو هم همین نتیجه رو میده. مثلِ این میمونه که بخوای اجزای چرخه رو از هم باز کنی. قطعاً همچین دستکاریای یه واکنشی در پی داره.»
لومیان پیش از آنکه جملهاش را تمام کند، حرفش را خورد: «اما ما همین دیروز بعدازظهر قابله رو کشتیم...»
ناگهان افکارِ بیشماری از ذهنش گذشت و با تردید پرسید: «بهخاطرِ اینه که آدمای توی قصر تحتِ محافظتِ موجوداتِ ردهبالای دیگهن؟
«واسه همینه که مادام پوآلیس ادعا کرد میتونه تو یه لحظهٔ خاص از چرخه خارج بشه؟
«اون به اون نیرو آلوده نشده. بخشی از چرخه نیست. تحتِ تأثیر قرار گرفته، اما میتونه از رخنهها استفاده کنه یا فرصتها رو برای فرار بقاپه؟»
اورور آهِ ملایمی کشید. «واسه همینه که گفت نمیتونه نجاتمون بده یا ما رو با خودش ببره. ما از قبل آلوده شدیم و با چرخه گره خوردیم.»
با این حرف، لبخندِ تلخی زد: «یا بهتر بگم، ما از قبل مردیم. فقط در قالبِ اجزای چرخه وجود داریم.
«جای تعجب نیست که اون بانوی مرموز گفت اگه چرخه رو بهزور متوقف کنه، همهٔ آدمای اینجا میمیرن. دلیلش اینه که ما خودِ همون چرخهای هستیم که بهزور پخش شده.»
لومیان سکوت کرد. تهِ دلش میخواست با خواهرش مخالفت کند و بگوید نباید اینقدر بدبین باشند، اما حرفهای او با گفتههای زنِ مرموز همخوانی داشت.
تمامِ این مدت یک چیز را نمیفهمید. زن میتوانست آزادانه به چرخه وارد و از آن خارج شود. حتی جسارتِ نام بردن از موجودِ پنهان را داشت. با این حساب، حتی اگر نمیتوانست چرخه را بیهیچ آسیبی بشکند، محافظت از دو سه نفر و فراری دادنشان باید برایش کارِ آسانی میبود.
حالا برای این معما توضیحِ معقولتر و البته دلسردکنندهتری پیدا شده بود.
چند ثانیه بعد، لومیان دلیلی برای مخالفت پیدا کرد.
«آوا، ریموند و ناروکا همگی مردهن، اما مرگشون باعث نشد چرخه از نو شروع بشه.»
اورور با چشمانی که هنوز بسته بود، لبخندِ پیچیدهای زد: «شاید اونا قبل از شروعِ چرخه مردهن، پس چون تو آیینِ شبِ دوازدهم شرکت نکردن، آلوده هم نشدن.»
منظورش روشن بود. در خطِ زمانیِ پیش از شکلگیریِ چرخه، ناروکا قبل از جشنِ بهار مرده بود و آوا و ریموند در طولِ جشن قربانی شده بودند. آنها تا شبِ دوازدهم زنده نمانده و بخشی از چرخه نبودند.
لحظهای مکث کرد و ادامه داد: «ژان موری که امروز ناپدید شد، ممکنه تو وضعیتِ مشابهی باشه. طبقِ روالِ عادی، اون باید بعد از جشنِ بهار و قبل از شبِ دوازدهم متوجهِ چیزِ غیرعادیای شده باشه. میخواسته فرار کنه، اما ساکتش کردن. تحقیقاتِ ما فقط این اتفاق رو جلو انداخت.
«تنها چیزی که نمیفهمم اینه که جسدِ ریموند قربانی شد، مگه نه؟ اون نباید از همون اول تو چرخه میبود...»
با شنیدنِ حرفهای خواهرش، لومیان فوراً اتفاقاتِ زیرِ کلیسای جامع را به یاد آورد.
آن پیکرِ نامرئی با ردای سیاه از ارواحِ ریموند و بقیه تشکیل شده بود!
لومیان دانشش از علومِ غریبه را کنارِ هم گذاشت و سعی کرد گمانهزنی کند.
«شاید قربانیِ جشنِ بهار مستقیماً به موجودِ پنهان تقدیم نشده، بلکه به محراب پیشکش شده. این بخشی از آیینِ شبِ دوازدهمه، واسه همین روحِ ریموند زیرِ کلیسای جامع ظاهر شد.
«جسدش به دردی نمیخوره، اما قبل از شروعِ چرخه، پونس بنه و همدستاش میتونستن از کوردو خارج بشن. برای اینکه جلوی پیدا شدنِ جسد توسطِ آدمای پاییندستِ رودخونه و خبردار شدنِ مقاماتِ بالاتر رو بگیرن، ممکنه بعد از تموم شدنِ آیینِ فرستادنش به پایینِ رودخونه، دوباره برش گردونده باشن.
«وقتی چرخه شروع شد، اون نیرو محدودیتهایی داشت. نمیتونه منطقهای رو که پونس بنه و بقیه جسد رو ازش برگردوندن پوشش بده. اونا تحتِ تأثیرِ فسادِ توی بدنهاشونن و اصلاً به فکرِ رفتن از این منطقه نمیافتن.»
اورور لحظهای اندیشید و در تأیید سر تکان داد.
«توی این چند روزِ چرخه، غیر از تو، اون سه تا غریبه، و مادام پوآلیس و زیردستاش، هیچکدوم از روستاییها به فکرشون نرسیده که برای شکار یا جمع کردنِ میوهٔ جنگلی از کوردو برن بیرون.
«اگه تو یادم ننداخته بودی، منم همینطور بودم.»
لبخندی بیروح و پر از سرزنشِ خود بر لبانِ اورور نشست.
«ما همین الانش هم یه مشت هیولاییم. فقط به لطفِ این چرخه تونستیم به زور شبیهِ آدمها زنده بمونیم.»
لومیان میانِ دلسوزیِ خواهرش برای خود پرید و گفت: «نه، حتماً راهی برای رستگاری هست. اون بانو گفت که وجود داره!»
اورور آهسته نفسش را بیرون داد و گفت: «نمیتونی بذاری خواهرت چند دقیقه ضعیف باشه؟»
سپس ادامه داد: «با این حساب، فقط میتونیم به خودمون تکیه کنیم. شکستنِ چرخه با نیروهای بیرونی هیچ فرقی با کشتنِ ما نداره.»
لومیان آهی کشید و گفت: «متأسفانه الان هیچ راهی برای اثباتِ این حدس نداریم. فقط تو شبِ دوازدهم میتونیم مطمئن بشیم.»
اورور جواب داد: «میتونیم ثابتش کنیم، ولی وقتِ زیادی ازمون میگیره. تازه، منم نمیتونم این کار رو بکنم.»
راست میگه... لومیان تا حدودی منظور و نقشهٔ خواهرش را فهمید: کشتنِ یکی از روستاییها که در حالِ حاضر جزوِ دارودستهٔ کشیش نبود، تا ببینند آیا باعثِ راهاندازیِ دوبارهٔ چرخه میشود یا نه. اگر میشد، میتوانستند راهی پیدا کنند تا یکی از آن سه غریبه را به تلهٔ مرگ بکشانند و ببینند آیا چرخه دوباره به کار میافتد یا نه. اگر نه، حدسِ اورور و لومیان تأیید میشد. بیشترِ مردمِ دهکدهٔ کوردو دچارِ تباهی شده و بخشی از چرخه بودند. کسانی که بعداً آمده بودند، فقط تحتِ تأثیرِ چرخه قرار داشتند و شانسِ این را داشتند که با کمکِ رخنهها یا نیروهای بیرونی از آن بگریزند.
با این حال، این کار روزهای زیادی را هدر میداد و اورور از آن دسته آدمها نبود که بیگناهان را بکشد، بهویژه کسانی که با آنها همکاریِ خوبی داشتند.
لومیان در این زمینه هیچ دغدغهٔ اخلاقی نداشت. از دیدِ او، مردن در چرخه مرگِ واقعی نبود. احتمالِ زیادی وجود داشت که فقط مشکلاتِ جزئی به جا بگذارد. این بسیار بهتر از گیر افتادن در چرخه بود.
البته اگر واقعاً میخواست چنین کاری کند، سراغِ قتلِ لیا و بقیه نمیرفت. در عوض، با آن سه غریبه منطقی حرف میزد.
با تعصب و دینداریِ والانتن، مطمئن بود میتواند او را به خودکشی متقاعد کند.
خواهر و برادر نگاهی به هم انداختند و در سکوت فرو رفتند، بیآنکه بدانند چه باید بگویند.
پس از مدتی، لومیان موضوع را عوض کرد.
«خواهر بزرگه، به نظرت کلیدِ پایان دادن به چرخه از درون چیه؟»
اورور به این پرسش فکر کرده بود. همانطور که میاندیشید، گفت: «ما نمیتونیم فقط چرخه رو از درون تموم کنیم. باید از این موقعیت استفاده کنیم تا تباهیِ توی بدنِ همه رو از بین ببریم. وگرنه این کار چه فرقی با خودکشی داره؟
«آره، طبقِ حدسِ قبلیام، یه اتفاقی برای آیین افتاده که باعث شده کلِ دهکده واردِ یه چرخه بشن. و دلیلِ این اتفاق هم این بوده که تو نشانِ اون موجودِ عظیم رو داری. اون نشان فعال شده و تباهیِ سنگینِ توی قلبت رو مهروموم کرده...»
اورور در حینِ صحبت، برادرش را برانداز کرد.
لومیان بیدرنگ منظورش را فهمید.
«یعنی من کلیدِ پایان دادن به چرخهام؟»
...
اورور سر تکان داد و گفت: «منشأ اون اتفاق تویی، پس طبیعتاً کلیدِ پایان دادن به چرخه هم دستِ توئه.
«البته این فقط یه حدسه. شاید کلیدِ چرخه اون ظرفی باشه که قراره تو آیینِ شبِ دوازدهم قدرتِ فرودِ اون موجودِ پنهان رو در خودش جا بده. مثلاً کشیش یا یکی دیگه...»
اورور ناگهان ساکت شد و چند ثانیه به برادرش چشم دوخت.
«ممکنه این دو تا حدس یکی باشن؟ نکنه تو همون ظرفی؟ وگرنه بهعنوانِ یه قربانیِ کمکی و عاملِ آلودگی، حتی اگه اتفاقِ غیرمنتظرهای هم میافتاد، آیین اینطور فاجعهبار شکست نمیخورد و قدرتش بیمهار از دست نمیرفت.»
عجب... لومیان هرچه بیشتر فکر میکرد، بیشتر حس میکرد حدسِ خواهرش منطقی است.
با خودش زمزمه کرد: «اون نشانِ خارِ سیاه روی سینهام از مالِ کشیش تیرهتر بود...
«پس وقتی کشیش میخواست بهم حمله کنه، نشونههایی از مهار از دست دادن بروز داد و فرصت پیدا کردم بکشمش...
«پس برای همین بود که اون بانوی مرموز هیچوقت نگفت چطور این چرخه رو تموم کنم. فقط بهم گفت ویرانههای رؤیا رو بگردم و از رازهاشون سر دربیارم...»
اورور کمی به هیجان آمد و گفت: «آره، احتمالاً این یه سرنخه!
«شاید ویرانههای رؤیا از تباهیِ توی بدنت سرچشمه میگیرن یا ارتباطِ نزدیکی باهاش دارن. برای همین میتونی به نشانِ خارِ سیاه تکیه کنی تا هر هیولایی رو که اونجا میبینی از پا دربیاری.
«وقتی رازها رو کشف کنی، میتونی تا حدی قدرتِ توی بدنت رو مهار کنی یا با خیالِ راحت ازش بهره ببری و تباهی رو از بدنِ همهٔ مردمِ کوردو بیرون بکشی. اونوقت چرخه خودبهخود میشکنه.»
...
«آره، شاید این کار فقط تو زمانهای خاصی ممکن باشه. مثلِ آیینِ شبِ دوازدهم.»
لومیان از جا پرید و گفت: «همین الان برمیگردم تو رؤیا!»
اورور آرام نشست و گفت: «عجله نکن. مگه زخمی نیستی؟ نمیخوای استراحت کنی؟»
لومیان ضربهٔ آرامی به سینهاش زد.
«اون مایعی که مادام پوآلیس پاشید همهٔ زخمام رو خوب کرد و نیروی روحیام رو برگردوند.»
اورور زمزمه کرد: «اوه، نکنه اون ساگوی پوملو بوده... گوانیِنِ بچهبده...»
لومیان گفت: «ها؟» او هیچچیز نفهمید. خواهرش داشت به زبانی کاملاً بیگانه حرف میزد.
اورور با چشمانی بسته لبخند زد.
«منظورم اینه که برو خونه، شکمت رو سیر کن، یه چرتی بزن و بعد برو تو رؤیاهات گشتوگذار کن!»