چپتر 83: آتشافروز
چپتر 83: آتشافروز
هوف... لومیان نفسش را آرام بیرون داد و افکارِ شتابانش را مهار کرد. تفنگِ ساچمهای را روی شانه انداخت و تبر را به کمر بست. ساختمانِ دوطبقهٔ نیمهزیرزمینی در حاشیهٔ طبیعتِ وحشی را پشتِ سر گذاشت و به درونِ ویرانههای رؤیا قدم گذاشت.
مسیرِ آشنایی را از میانِ جنگلِ انبوه پی گرفت و در میانِ هزارتوی خانههای فروریخته، بهسوی «قلهٔ» غولآسای سنگهای سرخ و مخروبه پیش رفت.
مِهِ غلیظ به آسمانِ دلگیر چسبیده بود و علفهای هرز به پاهایش کشیده میشد. سراسرِ جهان تاریک و بیروح بود.
خیلی زود لومیان زمینهای آشنا را پشتِ سر گذاشت و به قلبِ ویرانهها زد.
پیوسته ویرانهها را از نظر میگذراند، هر رد و نشانی را به خاطر میسپرد و در ذهن میسنجید که هرکدام چطور در مبارزه به کار میآید.
احتیاط سرعتش را میگرفت، اما شکار پیش از هر چیز به او احتیاط و دقت آموخته بود.
سرانجام، یک سرنخ. ردپاهایی تازه که ظاهراً به انسانی تعلق داشت. پشتِ تلی از آوار در حاشیهٔ جاده، زیرکانه پنهان شده بود.
این یکی میدونه چطور بیسروصدا حرکت کنه... تا حدی هم بلده ردش رو پاک کنه... لومیان مدتی نگاه کرد و به این نتیجهٔ اولیه رسید.
گمان میکرد موجودی شبیه به هیولای تفنگدار باشد و شاید سرنخهایی از ردهٔ ۸ مسیرِ شکارچی در خود داشته باشد.
تجربه و گمانهزنیهای اورور نشان میداد که احتمالاً سه نوع هیولا در این ویرانهها پرسه میزنند.
نوعِ اول نه عطیهای داشتند و نه ویژگیِ فرابشری، مثلِ مردِ ماکارونی یا هیولای دهانباز، که احتمالاً تحتِ نفوذِ همان موجودِ پنهان به نامِ ناگزیری بودند.
نوعِ دوم ویژگیِ فرابشری داشتند اما بیعطیه بودند؛ هیولای تفنگدار نمونهٔ بارزِ آنها بود. نشانِ خارِ سیاه روی سینهٔ لومیان سرکوبشان میکرد. یعنی به نوعی فسادِ پنهان آلوده شده و در نتیجه به هیولا تغییرِ شکل داده بودند.
نوعِ سوم هم نه عطیهای داشتند و نه ویژگیِ فرابشری؛ انسانها یا جانورانِ عادی بودند که به موجوداتی هولناک بدل شده بودند، مثلِ همان هیولای بیپوستی که بارِ اول دید.
او و اورور گمان میکردند هیولاهایی با هر دو ویژگیِ فرابشری و عطیه هم وجود داشته باشند، اما هنوز مدرکی برای اثباتش نداشتند.
از این رو، احتمالِ زیادی وجود داشت که هیولایی با صفاتِ شکارچی، ویژگیِ فرابشری داشته باشد!
لومیان ردپاها را دنبال کرد و در طولِ مسیر دو تلهٔ مرگبار یافت که فرضیهاش را تأیید میکرد.
اگر با احتیاط قدم برنمیداشت یا تواناییهای شکارچیاش را نداشت، چهبسا بهجای شکارچی، خودش طعمه میشد.
طولی نکشید که ردپاها تازهتر شد.
این یعنی اگر به مسیرش ادامه میداد، به احتمالِ زیاد با هدفش روبهرو میشد.
لومیان بهجای آنکه برای «خوشامدگویی» به هدفش عجله کند، دور زد و نقطهٔ کمینِ بینقصی پیدا کرد.
سپس شروع به رقصیدن کرد.
در میانِ نوایی ناملموس، با قدمهایی محکم پا کوبید و در نیمدایرهای نرم و موزون چرخید تا رقصِ قربانیِ عجیب و رازآلودِ مردِ ماکارونی را بازنمایی کند.
مهارتهایش خام و زنگزده بود، اما با قدرتِ ردهٔ رقصنده، لومیان حس کرد سینهاش گرم میشود.
پیراهنش را باز کرد و از پدیدار شدنِ نشانِ خارِ سیاه مطمئن شد؛ سپس از میانِ خانهٔ فروریخته بالا رفت و در مخفیگاهی که انتخاب کرده بود جا گرفت.
نگاهی گذرا به دوردست انداخت و شبحی را دید که در حالِ کندنِ تله بود.
بیشک یک «آدم» بود، اما تمامِ بدنش زغالی و سیاه شده بود و شعلههای سرخِ تیره بیوقفه روی تنش زبانه میکشید.
امکان نداره یه آتشافروز باشه، مگه نه؟ عجب صیدِ بزرگی به پستم خورده... لومیان هم به هیجان آمده بود و هم کلافه بود.
هیجانش از این بود که مادهٔ اصلیِ مطابق با ردهٔ ۸ تحریککننده ظاهر شده بود. اما چیزی که کلافهاش میکرد این بود که این موجود بسیار قویتر از شکاری بود که پیشبینی میکرد.
آتشافروز ردهٔ ۷ از مسیرِ شکارچی بود. به گفتهٔ اورور، این ردهای بود که جهشی کیفی در قدرت پیدا میکرد. نامِ باستانیاش جادوگرِ آتش بود.
لومیان باور داشت از آنجا که خودش یک شکارچی و یک رقصنده است و نشانِ خارِ سیاه را هم دارد، تا وقتی بیگدار به آب نزند، شکارِ یک هیولای تحریککننده نباید دردسری داشته باشد. با این حال، در برابرِ یک آتشافروزِ ردهٔ ۷ هیچ اطمینانی به خودش نداشت.
اگر هیولا از راهِ دور به او حمله میکرد، چهبسا نشانِ خارِ سیاه نمیتوانست ضعیفش کند!
لومیان پس از کمی فکر تصمیم به عقبنشینی گرفت.
قصد داشت پس از کار گذاشتنِ تلهای هدفمند، نقشهای کارآمد برای مقابله با هیولای شعلهور بکشد.
ایدهٔ اولیهاش این بود که به خانه برگردد و رقصی را اجرا کند که میتوانست موجوداتِ عجیبِ اطراف را احضار کند؛ میخواست ببیند اگر اجازه دهد روحِ باقیماندهٔ هیولای دهانباز تسخیرش کند، چه عوارضِ جانبیِ نامطلوبی برایش به همراه خواهد داشت.
اگر این عوارض شدید نبود و میشد تحملشان کرد، در آینده میتوانست تواناییِ طرفِ مقابل، مثلِ نامرئی شدن را قرض بگیرد.
لومیان چندان نگرانِ عوارضِ تسخیر شدن نبود، یا اینکه آیا روحِ کینهجو پس از تسخیرِ موفقیتآمیزش حاضر به ترکِ بدنِ او میشود یا نه.
به هر حال در ویرانههای رؤیا بود. تا وقتی در جا کشته نمیشد، پس از بازگشت به دنیای واقعی و کمی استراحت میتوانست کاملاً بهبود یابد.
درست همان لحظه که لومیان تکانی خورد، هیولای شعلهور ناگهان چهرهٔ زغالی و چشمانِ برآمدهاش را بالا آورد و مستقیم به او خیره شد.
بد شد!
لومیان این را از ذهن گذراند و بهجای بالا رفتن، از مخفیگاهش پایین پرید.
تقریباً در همان لحظه، گلولهآتشِ عظیمی به جایی که تا پیش از آن بود برخورد کرد، آجرها و سنگها را به هوا فرستاد و شعلهور شد.
لومیان با وضعِ اسفباری تلوتلو خورد. وقتی به زمین افتاد، بهسختی میتوانست بدنش را مهار کند. کاری جز غلت زدن برای کاستن از شدتِ ضربه از دستش برنمیآمد.
اگر انعطافپذیریِ فوقالعادهٔ ردهٔ رقصنده نبود، عضلات و رباطهایش بر اثرِ این حرکتِ پیچخورده پاره میشد.
تا لومیان دوباره روی پا بایستد، هیولای شعلهور روی ساختمانِ فروریخته ظاهر شده بود. کلاغهای آتشینِ وهمآلودی از شعلههای اطرافش شکل گرفتند.
با دیدنِ این صحنه، لومیان حس کرد سربازانی او را محاصره کردهاند و تفنگهایشان را به سویش نشانه رفتهاند.
بیدرنگ، بهسوی ساختمانِ فروریختهای که هیولای شعلهور رویش ایستاده بود، خیز برداشت.
در مواجهه با چنین صحنهای، حس کرد برای تبدیلِ شکست به پیروزی راهی ندارد جز استفاده از نشانِ خارِ سیاه روی سینهاش.
و انگار برای این کار باید فاصلهاش را کم میکرد!
تاپ تاپ تاپ!
همانطور که لومیان میدوید، نیمی از کلاغهای آتشین از آسمان فرود آمدند و پشتِ سرش منفجر شدند؛ موجی از گرما به پا خاست و صدای انفجارها طنینانداز شد.
کلاغهای آتشینِ وهمآلودِ باقیمانده دور زدند و روی هدفِ در حالِ دویدنشان قفل کردند.
در آن لحظه، لومیان به پای ساختمانِ فروریخته رسید، در فاصلهای کمتر از پنج متر از هیولای شعلهور.
ثانیهای بعد، هیولای زغالشده که در شعلههای سرخ احاطه شده بود، خشکش زد. کلاغهای آتشینِ باقیمانده در اطرافش در دم خاموش شدند.
داره کار میکنه!
درست وقتی شادی در دلِ لومیان سرازیر شد، هیولای شعلهور چرخید و از روی ساختمانِ فروریخته در جهتِ مخالف پا به فرار گذاشت.
لومیان بیاختیار فریاد زد: «هی، فرار نکن!»
ویرانههای پیشِ رویش را دور زد و هیولای شعلهور را تعقیب کرد.
لومیان دو خیابان تعقیبش کرد. از آنجا که هیولا بسیار تندرو بود، کاملاً او را گم کرد.
در این لحظه، حسِ سوزش در سینهٔ لومیان ناپدید شد.
چارهای نداشت جز اینکه بایستد و نفسش را تنظیم کند. باید خودش را آماده میکرد تا ردپاها را ردیابی کند و مراقبِ تلهها باشد.
همانطور که نفسنفس میزد، نگاهِ لومیان به اطراف چرخید و ناگهان روی چیزی ثابت ماند.
در فاصلهای نهچندان دور، پیکری در چارچوبِ درِ ساختمانی نیمهویران نمایان شد.
پیکر ردای سیاه کلاهداری به تن داشت. گذشته از آن، کاملاً عادی به نظر میرسید، جز اینکه روی سرش سه چهره داشت.
چهرهٔ جلویی متعلق به پیرمردی بود. چشمانی شیریرنگ، ابروانی تنک و نامنظم، و پر از چینوچروک.
چهرهٔ سمتِ چپ در اوجِ جوانی بود، با خطوطی برجسته و تهریش، و چشمانِ آبیِ یخیاش برق میزد.
چهرهٔ سمتِ راست متعلق به کودکی بود—کودکی کمتر از پنج سال—صاف و گرد، با چشمانِ آبیِ گشادی که پر از معصومیت و ناآگاهی بود.
هیولای سهچهره! همون هیولای سهچهره!
لومیان واقعاً ترسیده بود.
هنگامِ تعقیبِ هیولای شعلهور، در اعماقِ ویرانهها سرگردان شده و به هیولای سهچهره برخورده بود!
با وجودِ تسلط بر رقصِ قربانیِ رازآلود و فعال کردنِ نشانِ خارِ سیاه، لومیان هیچ قصدی برای استفاده از هیولای سهچهره بهعنوانِ هدفِ تمرینی نداشت.
غرایزش فریاد میزدند که این دشمن مرگبار است. طبقِ گفتههای بانوی مرموز، این هیولا حتی در صورتِ تضعیف شدن با نشانِ خارِ سیاه، میتوانست بهراحتی یک شکارچیِ ضعیف را از پا درآورد.
نقشهٔ لومیان این بود که از قلمروی هیولای سهچهره دور بماند و روی هیولاهای دیگر تمرین کند.
میخواست پیش از تصمیمگیری برای شکارِ هیولای سهچهره، قدرتِ نشانِ خارِ سیاه را در برابرِ دشمنانی با قدرتهای متفاوت بیازماید.
اما برخلافِ انتظار، هیولا قلمرویش را ترک کرده و با لومیان روبهرو شده بود!
اِه... شاید یه رقصِ عذرخواهیِ کوچیک راضیت کنه؟
لومیان این را از ذهن گذراند و بیاختیار قدمی به عقب برداشت.
در ورودیِ ساختمانِ فروریخته، هیولای سهچهره با ردای سیاه و کلاهدارش قدمی به عقب برداشت.
لومیان چرخید.
هیولای سهچهره هم کارِ او را تکرار کرد.
لومیان پا به فرار گذاشت.
هیولای سهچهره هم فرار کرد.
لومیان که قصد داشت فرار کند و رقص را بیازماید، چند قدمی دوید و بعد حس کرد چیزی سرِ جایش نیست.
ایستاد و به پشتِ سرش نگاهی انداخت. از قضا دید که هیولای سهچهره در حالِ عقبنشینی است.
لومیان حیرتزده خیره ماند: «...»
پس از لحظهای، لومیان تا حدودی وضعیت را درک کرد. دست به صورتش کشید و زیرِ لب گفت: «من اینقدر ترسناکم؟»
رفتارِ هیولای سهچهره او را به یادِ اولین برخوردشان انداخت.
آن زمان، لومیان دزدکی نگاهی به هیولای سهچهره انداخته بود و از ترس به خود لرزیده بود، و به درگاهِ خورشیدِ فروزانِ ابدی نیایش کرده بود تا او را پنهان کند. با اینکه هیولای سهچهره آشکارا به مخفیگاهِ او نگاه کرده بود، ظاهراً متوجهِ چیزی نشده بود. در عوض، پیشقدم شده و دورتر رفته بود.
پس خورشیدِ فروزانِ ابدی نبود که ازم محافظت کرد، منم خیلی خوششانس نبودم. یعنی هیولای سهچهره «خاص بودنِ» من رو حس کرد و فرار کرد؟
لومیان متفکرانه سر تکان داد و حدسی زد.
توی ویرانههای رؤیا، هیولاهای یه سطحِ خاص میتونن مستقیماً «خاص بودنِ» من رو حس کنن، بدون اینکه لازم باشه نشانِ خارِ سیاه رو نیمهفعال کنم؟