چپتر 84: هیولای سهچهره
چپتر 84: هیولای سهچهره
لومیان، بر اساسِ واکنشِ هیولای شعلهور و هیولای سهچهره هنگامِ رویارویی با او، هیولاهای ویرانههای رؤیا را به سه سطح تقسیم کرد.
هیولاهای پایینترین سطح فقط از روی غریزه عمل میکردند. بهمحضِ اینکه او را میدیدند، یورش میبردند. وقتی نشانِ خارِ سیاه روی سینهاش را کامل یا ناقص فعال میکرد، بیدرنگ دست از حمله میکشیدند و کاملاً تسلیمِ او میشدند.
هیولاهای سطحِ بالاتر، پیش از آنکه او نشانِ خارِ سیاه را نیمهفعال کند، به شکارش میآمدند. پس از پایانِ رقصِ قربانی، زیرکانه راهِ فرار را پیش میگرفتند. اما نمیتوانستند وجودِ نشانِ خارِ سیاه را از فاصلهای بیش از ۵ متر حس کنند. هیولای شعلهور احتمالاً فقط از روی ترس عقب میکشید و هالهٔ تباهکنندهٔ مهروموم را به لومیان ربط میداد.
در سطحی مشخص، لومیان حتی نیازی نداشت نشانِ خارِ سیاه روی سینهاش را فعال یا نیمهفعال کند؛ آنها نیز برای اینکه «خاصبودنِ» او را بهروشنی حس کنند و ترسی آشکار نشان دهند، نیازی نداشتند در شعاعِ ۵ متریاش باشند.
آیا سطوحِ دیگری بالاتر از این سه وجود داشت؟ لومیان حس میکرد باید دستکم یک و حداکثر سه سطحِ دیگر هم باشد. برای نمونه، هیولاهایی که آنقدر از نشانِ خارِ سیاه نمیترسیدند که بیدرنگ پا به فرار بگذارند. آنها با وجودِ ضعفِ شدید، همچنان به حمله ادامه میدادند. یا مثلاً هیولاهایی که سطحشان چنان بالا بود که اصلاً به نشانِ خارِ سیاه واکنشی نشان نمیدادند...
از این رو، هرچند لومیان از فراری دادنِ هیولای سهچهره شادمان بود و ظاهراً میتوانست در ویرانههای رؤیا هر کاری دلش میخواهد بکند، باز هم جرئت نمیکرد بیگدار به آب بزند.
گذشته از موجوداتِ سهمگینی که چهبسا سطحشان از هیولای سهچهره بالاتر بود، همان هیولای شعلهور بهتنهایی میتوانست بیآنکه تحتِ تأثیرِ نشانِ نیمهفعالِ خارِ سیاه قرار بگیرد، با حملهٔ دوربُرد و قدرتمندش او را خاکستر کند.
با این فکر، لومیان لحظهای درنگ کرد و سپس در امتدادِ مسیرِ فرارِ هیولای سهچهره، مخفیانه به عمقِ ویرانههای رؤیا رخنه کرد. قصد داشت امروز «قلهٔ» خونین و منطقهٔ اطرافش را شناسایی کند تا برای گشودنِ رازِ رؤیا در آینده، اطلاعات گرد بیاورد.
در طولِ راه، از مسیرهای نسبتاً پنهان و دور از دید پیش رفت و تماممدت مراقبِ هیولاهایی بود که ممکن بود ناگهان بیرون بجهند.
شاید چون هیولای سهچهره تازه از آنجا گذشته و دیگر هیولاها را فراری داده بود، لومیان حتی یک «نفر» را هم ندید. او بهسلامت از میانِ ساختمانهای فروریخته و شنهای خاکستریِ پراکنده گذشت و به پای «قلهٔ» خونین رسید.
آنجا نیز حلقهای از ویرانهها به چشم میخورد، اما برخلافِ لایههای بیرونی، ساختمانهای این بخش فرونریخته بودند؛ بلکه گویی جان داشتند و به شکلی کجومعوج دوباره سرِ هم شده بودند. این ساختمانها چنان به هم پیوسته بودند که انگار دیواری عجیب و خاردار برای شهر ساختهاند.
«دیوار» به رنگِ سیاه و خاکستریِ رنگپریدهای درآمده بود. در و پنجرههای ساختمانهای اصلی، بینظم و آشفته روی سطحِ آن جا گرفته بودند. برخی باز بودند و میشد میز و صندلیهای خُردشدهٔ درونشان را دید. برخی دیگر چنان محکم بسته بودند که گویی هرگز باز نمیشدند.
لومیان نگاهی به اطراف انداخت و به کوهستانِ خونینِ پشتِ دیوارِ شهر چشم دوخت.
از این فاصله، حتی با وجودِ مِهِ غلیظی که آسمان را پوشانده بود و نورِ کمجانی که به این قلمرو میتابید، لومیان میتوانست تمامِ جزئیاتِ قلهٔ کوه را بهروشنی ببیند.
قله از سنگ و خاک بود و بیش از ۳۰ متر ارتفاع نداشت، اما ابهتی سهمگین و تهدیدآمیز داشت. رنگِ سطحش غیرطبیعی بود؛ نه به سرخیِ مایل به قهوهایِ صخرهها میخورد و نه به قهوهایِ مایل به سرخیِ خاک. گویی بعدها رنگ شده بود و همین، ظاهری شوم به آن میبخشید.
لومیان با خود فکر کرد: طبقِ رمانهای اورور و مجلههای ماوراءالطبیعه، شاید اینجا با خونِ آدمیزاد سرخ شده باشه... نگاهش را بالاتر کشید و به قلهای که در مِهِ غلیظ پنهان بود، چشم دوخت.
ناگهان بادی نامرئی بخشی از مه را کنار زد.
قله نمایان شد.
غولی چهارپنج متری با سه سر، چهارزانو آنجا نشسته بود.
«وی» برهنه بود و سه سر از گردنش روییده بود. سری که رو به چپ داشت، لبریز از خشم، طمع و کینه بود؛ بینهایت پلید. سری که رو به جلو بود، حالتی کجومعوج از درد و پشیمانی داشت. سرِ دیگر رو به راست بود؛ مقدس، با نگاهی پر از ترحم.
غول شش بازو داشت که در زاویههایی عجیب کشیده شده بودند. سراسرِ بدنش، از جمله هر سه سر، از تکههای گوشت و اندامهای بههمدوختهشده تشکیل شده بود و از همهجای آن چرک بیرون میزد. بهویژه از سری که رو به لومیان بود، اشکهایی شفاف و خونمانند میچکید.
با دیدنِ غول، ذهنِ لومیان سوت کشید و صدای سهمگینی شنید که گویی هم بینهایت دور بود و هم درست در کنارِ گوشش.
حس کرد سرش را با تبر شکافتهاند. دردی جانکاه ذهنش را در بر گرفت و قدرتِ هرگونه تفکر را از او ربود.
رگهای خونیِ ریز و درشت از سطحِ بدنش بیرون زدند؛ چنان سرخ که گویی هر لحظه شعلهور میشدند.
وقتی لومیان از آن حالتِ نزدیک به مرگ «بیدار شد»، به خودش آمد و دید روی زمین مچاله شده و به خود میپیچد؛ گویی این کار هم برای تسکینِ دردِ بدنش کافی نبود.
دیدش تار و خونآلود بود و همهچیز را مهآلود میدید.
در این وضعیت، لومیان حس کرد حتی هیولای بیپوست هم میتواند بهراحتی او را بکشد. با این حال، شاید چون نشانِ خارِ سیاه کاملاً فعال شده بود، هیچ «کسی» جرئت نمیکرد وارد این منطقه شود.
اما در موردِ غولِ قلهٔ کوهِ خونین، معلوم نبود که نمیتواند آنجا را ترک کند یا تحتتأثیرِ نشانِ خارِ سیاه قرار گرفته که به لومیانی که چیزی نمانده بود مهارش را از دست بدهد، حمله نکرده است.
لومیان پس از بازیافتنِ آرامشش برخاست و دید پیراهنِ کتانیِ زیرِ کتِ تیرهرنگش غرق در خون و عرق شده است.
اون دیگه چه کوفتی بود؟ هرچه بیشتر دربارهاش فکر میکرد، وحشتِ بیشتری به جانش میافتاد.
تنها با یک نگاه، نشانِ خارِ سیاه شعلهور شده و چیزی نمانده بود از پا درش بیاورد. این کار حتی از به کار گرفتنِ قدرتِ رقصنده هم خطرناکتر بود.
جرئت نمیکرد چهرهٔ غول را به یاد بیاورد و تنها از روی برداشتهای تکهپارهاش به استنتاج میپرداخت.
یه نوعِ پیشرفته از هیولای سهچهره؟
نفوذِ تباهکنندهٔ خالص؟
اورور راست میگفت، چیزایی هست که نباید دید...
اون قلهٔ زرشکی رو اشغال کرده، قلبِ این عالمِ رؤیای ویرانشده رو... یعنی بخشِ جداییناپذیری از رازهای رؤیاست؟
«...»
در همان حال که افکارش در تلاطم بود، لومیان میلِ نگاه کردن به قلهٔ کوه را در خود سرکوب کرد.
اگر یک بارِ دیگر نگاه میکرد، مرگش حتمی بود!
تصمیم گرفت فعلاً عقبنشینی کند و برای بهبودی به دنیای واقعی برگردد. اکتشافش را در شب از سر میگرفت.
لومیان روی پاشنهاش چرخید و آماده بود تا مسیرِ آمده را برگردد و از آنجا خارج شود که ناگهان صدای تلنگی به گوشش خورد.
اون چیه؟ کنجکاوی بر او غلبه کرد و نقشهای کشید تا دزدکی نزدیک شود و نگاهی بیندازد.
البته محتاطانه پیش میرفت، نه با عجله و بیگدار. خود را در ساختمانِ نیمهویرانی رو به دیوارِ شهر پنهان کرد تا نیروی روحیاش را بازیابد.
پس از مدتی، لومیان دوباره رقصِ رازآلودِ قربانی را اجرا کرد.
گویی به کاهنِ اعظمِ آن موجودِ پنهان تبدیل شده بود و با حرکاتی که میتوانست نیروهای محیطیِ طبیعت را به خط کند، آن موجود را خشنود میساخت.
وقتی احساسِ سوختگی در سینهاش شعلهور شد، لومیان متوقف شد و روی صدای تلنگهای متناوب تمرکز کرد.
با فاصله گرفتن از قلهٔ خونینرنگِ کوه و دیوارِ مخروبهٔ شهر و رقصی دوباره، سوسوی نارنجیرنگی را از لای درِ چوبیِ نیمهباز و قهوهای مایل به قرمزی در «دیوار» دید.
شعلهٔ نارنجیرنگِ لرزانی پشتِ درِ چوبیِ نیمهباز میدرخشید.
تلنگ! تلنگ! تلنگ!
تصویرِ شبحِ درونِ اتاق در شیشهٔ کثیف و موربِ پنجرهٔ بالایی بازتاب یافته بود. شبیهِ انسان به نظر میرسید، اما در آن نورِ کم بیش از حد لاغر و دراز بود.
در آن لحظه، آن پیکر شیءِ چکشمانندی را بالا برد و با قدرتی سهمگین پایین کوبید.
تلنگ!
صدای برخوردِ فلزیِ دیگری طنینانداز شد، واضح و شوم.
یه آهنگر؟ تو این ویرانهها آهنگر پیدا میشه؟ لومیان با تکیه بر دانش خود حدس زد.
با اطمینان از اینکه نشانِ خار روی سینهاش هنوز محو نشده است، چمباتمه زد و بهسرعت به سمتِ شیشه رفت. چرخید و به داخل نگاه کرد.
اگرچه چشمانِ لومیان بهبود نیافته بود و دیدش تار بود، اما بهسختی میتوانست صحنهٔ آنسوی دیوارِ شهر را تشخیص دهد.
مبلمانِ خُردشده و آوار در فضا پراکنده بود. در مرکز، کورهای قرار داشت که نیمهٔ بالاییاش از بین رفته بود و آتشی در آن میسوخت. روی آن، صفحهٔ آهنیِ وصلهپینهشده و ناموزونی قرار داشت.
خنجری سربیسیاه روی صفحه افتاده بود که طولش دو برابرِ خنجرهای معمولی بود و نقشونگارهای عجیبی سطحش را پوشانده بود. لومیان تنها با نگاه کردن به آن سرگیجه گرفت.
تلنگ!
آن پیکر مانندِ آهنگری ماهر خنجر را میکوبید و ضرباتِ چکش با ریتمی ثابت طنینانداز میشد.
«او» ردایی سیاه بر تن داشت و پوسیدگی نیمی از صورتش را که در دیدِ لومیان بود، از بین برده و حتی در بخشهایی استخوانش را نمایان کرده بود.
یه هیولای دیگه؟ داره همون کاری رو ادامه میده که وقتی آدم بود میکرد؟ اون خنجر معمولی نیست. یه خرده شومه. یعنی یه شیءِ مهرشدهست یا یه سلاحِ فرابشری؟ لومیان با خود فکر کرد.
او کمتر از سه متر با «آهنگرِ» در حالِ پوسیدن فاصله داشت، اما به نظر نمیرسید طرفِ مقابل نشانِ خارِ سیاه را روی سینهاش حس کرده باشد. «او» در سکوت به کوبیدنِ خنجر ادامه میداد.
با توجه به اینکه نشانِ خارِ سیاه در حالِ محو شدن بود، لومیان خودش را عقب کشید و پاورچینپاورچین از پنجره دور شد.
تنها چند قدم برداشته بود که احساسِ سوزشِ سینهاش ناپدید شد.
لحظهای بعد، صدای غژغژی از پشتِ سرش به گوش رسید.
لومیان بهسرعت چرخید و دید که درِ چوبماهون باز شد.
«آهنگرِ» سیاهپوش بیرون آمد. چهار یا پنج شکافِ عفونی روی صورتش بود که استخوانهایش را نمایان میکرد. نیمی از کرهٔ چشمِ چپش از حدقه آویزان بود. شبیهِ جنازهای بود که مدتی از مرگش میگذشت.
«او» چکش را در دستِ راست و خنجرِ سربیسیاه را در دستِ چپش فشرده بود. تصویرِ لومیان در چشمانِ بیجانش برق میزد.
«لعنتی!»
لومیان بیاختیار ناسزا گفت.
او فوراً متوجهِ اوضاع شد.
هیولای «آهنگر» بهوضوح تحتتأثیرِ نشانِ خارِ سیاه قرار گرفته بود، بنابراین «بیسروصدا» خنجرِ شوم را میکوبید و خود را بیتفاوت نشان میداد.
وقتی نشانِ خارِ سیاه ناپدید شد، «او» بلافاصله سلاحش را برداشت و برای شکارِ او بیرون آمد.
چقدر مکار!