چپتر 87: تخلیهٔ هیجانی
چپتر 87: تخلیهٔ هیجانی
اورور بشقابِ دندههای بره را روی میز گذاشت و گفت: «مطمئن نیستم تو اون شرایط بهشون دستور دادن جواب بده یا نه. هر چی باشه من یه رقصنده نیستم و هیچ دانشِ مربوط به علومِ غریبه هم ندارم. اما با امتحان کردنش چیزی رو از دست نمیدی.»
لومیان که پای اجاق رفته بود، با پوزخندی گفت: «درسته. فقط یه زخمِ دیگه میشه و یکم خونریزی میکنم. بعد از یه چرت زدن خوب میشم. به نظرت اون غولِ سهسرِ بالای کوه چیه؟ چه ربطی به اون وجودِ پنهان و تباهیِ توی بدنِ من داره؟»
اورور بشقابها را پایین گذاشت و برگشت.
«فکر نمیکنی داری منو دستبالا میگیری؟ من هرگز با همچین چیزای عجیبی روبهرو نشدم یا حتی در موردشون نشنیدم.»
بدون اینکه منتظرِ جوابِ لومیان بماند، متفکرانه ادامه داد: «با این حال، تو اسطورهها و افسانههای زادگاهِ من مفاهیمِ مشابهِ زیادی وجود داره. اونا سه سر و شش دست دارن، خدایان یا اهریمنان...»
و ادامه داد: «و طبقِ حدسهای ما، ویرانههای رؤیا ارتباطِ نزدیکی با تباهیِ توی بدنت دارن. احتمالِ زیادی هست که تصویرِ اون غول، بازتابدهندهٔ جنبههایی از اون وجودِ پنهان باشه.»
«گفتی که نامِ مقدس یا توصیفِ اون شخص با بقیه فرق داره. هر بخش شاملِ سه جنبه و سه شکله که نمادِ یک اقتدارِ خاص هستن. بنابراین، خیلی طبیعیه که با سه سر مطابقت داشته باشه، درست همونطور که هیولای سهچهره، چهرههایی داره که نمایانگرِ سه مرحله از انسانیت هستن.»
«اما در مورد اینکه چرا شش دست داره و چرا بالای اون کوهِ خونین نشسته، اطلاعاتِ خیلی کمی داریم. نمیتونم حدس بزنم.»
«همم... فعلاً روی اون حلقه از 'دیوارها' تمرکز کن. حس میکنم میتونیم سرنخهای مفیدِ زیادی پیدا کنیم.»
لومیان گفت: «باشه.» او طبقِ دستورِ خواهرش، سیبزمینیهای خلالشده را داخلِ قابلمه ریخت و با روغن تفت داد.
اورور بحث در موردِ ویرانههای رؤیا را تمام کرد و به لومیان گفت: «وقتی بعدازظهر رفتی بخوابی، جدی بهش فکر کردم و تصمیم گرفتم از اون سه تا غریبه دعوت کنم که پیشِ ما بمونن.»
لومیان گیج شده بود: «چرا؟»
اورور به برادرش که در حالِ تکاپو بود نگاه کرد و آهی کشید.
«ما فرض رو بر این گذاشتیم که کشیش مثلِ یه آدمِ عادی واکنش نشون میده، اما نباید فراموش کنیم که بعضی از پیروانش از قبل عطیهای رو پذیرفتن. به یه معنا، اونا تباه شدن.»
«طبقِ گفتهٔ بانوی مرموز، اثراتِ عطیه روی جسم و ذهن متمرکز میشه. بنابراین، علاوه بر به دست آوردنِ تواناییها، شخصیتِ فرد هم تغییر میکنه. هرچی یه نفر عطیههای بیشتری بگیره، این تغییر شدیدتر میشه، مخصوصاً اگه نتونه تحملش کنه.»
لومیان گفت: «درسته.» او حرفهای بانوی مرموز را به یاد آورد.
او هشدار داده بود که اگر بدن نتواند چنین «عطیهٔ» عظیمی را تحمل کند، گیرنده یا تبدیل به هیولا میشود، یا به عروسکِ خیمهشببازیِ یک موجودِ ناشناخته بدل میگردد، و یا به شخصِ دیگری تبدیل میشود که با چیزهایی که در گذشته برایش عزیز بودهاند، با بیتفاوتی رفتار میکند.
اورور نتیجه گرفت: «بنابراین، چوپان پییر بری و پیروانش که مدتها پیش عطیهها رو دریافت کردن، ممکنه نقشهٔ کشیش رو نادیده بگیرن و دنبالِ انتقامِ بزرگتری باشن.»
«اگه ما پنج نفر کنارِ هم بمونیم و از هم حمایت کنیم، میتونیم شانسِ زندهموندنمون رو تا شبِ دوازدهم بهطور مؤثری افزایش بدیم.»
لومیان به پیشنهادش فکر کرد و موافق بود.
اما یک مشکلِ تدارکاتی را مطرح کرد.
«خب، کجا میمونن؟ تو اتاقِ نشیمنِ طبقهٔ پایین؟»
اورور به برادرش که با بشقابی از سیبزمینیهای خلالشدهٔ تفتدادهشده نزدیک میشد، نگاهی انداخت و گفت: «اگه تو طبقههای جداگانه باشیم، اونقدرها هم خوب جواب نمیده. تو میتونی بیای تو اتاقِ من، و ما اجازه میدیم اون سه تا غریبه از اتاقخوابِ تو و اتاقِ کارِ طبقهٔ بالا استفاده کنن. میتونن اتاقا رو بینِ خودشون تقسیم کنن.»
لومیان انتظارِ چنین ترتیبی را نداشت: «ها؟ من باید با تو تو یه تخت بخوابم؟»
اورور نتوانست جلوی خندهاش را بگیرد.
«چیزِ مهمی نیست. زنانِ قوی و مستقل درگیرِ چیزای کوچیک نمیشن!»
لومیان متوجهِ حرفِ آخرِ خواهرش نشد: «ها؟»
اورور خندید و توضیح داد: «دارم میگم با توجه به شرایطمون، بیا درگیرِ مسائلِ پیشپاافتاده نشیم.»
«دلت میخواد با رایان و والانتن تو یه تخت بخوابی، یا من باید پیشِ لیا بخوابم؟»
لومیان سر تکان داد: «درسته، نمیتونم کاملاً بهشون اعتماد کنم.»
آن سه بازرسِ رسمی فقط به این دلیل با این خواهر و برادر همکاری میکردند که در یک چرخه گرفتار شده بودند. چه کسی میدانست که آیا وقتی با هم میخوابیدند مخفیانه اوضاع را دستکاری میکردند یا نه، و نقشه میکشیدند تا به محضِ پایانِ چرخه، آن دو فرابشرِ آزاد را دستگیر کنند؟
اورور خندید و پیشنهاد داد: «اگه اونا نگرانِ ما باشن و تصمیم بگیرن تو یه اتاق بمونن، تو میتونی تو اون یکی بخوابی.»
لومیان احساس میکرد دیوارها محافظتِ چندانی ندارند: «بهتره تو همون اتاق بمونم.»
اورور دیگر چیزی نگفت، فقط اضافه کرد: «فردا یادم بنداز آذوقهمون رو دوباره پر کنم. بعد از جشنِ بهار، روستاییها عجیبتر میشن. ممکنه مجبور بشیم از اینجا دفاع کنیم یا تو نزدیکترین مرتعِ کوهستانی قایم بشیم.»
سپس، از برادرش خواست تا شام بخورد.
پیش از غروبِ آفتاب، لومیان ساختمانِ نیمهزیرزمینیِ دوطبقه را ترک کرد و آماده بود تا از رایان و بقیه دعوت کند که به خانهاش نقلمکان کنند.
با دیدنِ میخانهٔ کهنه در دوردست، لومیان چند چهرهٔ آشنا را دید.
پونس بنه با سه نوچهاش در جادهٔ اصلیِ دهکده قدم میزد.
تقریباً همان لحظه، خلافکارِ سیاهمو، چشمآبی و عضلانی متوجهِ لومیان شد.
بیاختیار پاهایش را به هم چسباند، گویی دردِ جانکاهی را به یاد آورده باشد.
پونس بنه با نگاه به لومیان بر سرِ دوراهی ماند.
تشنهٔ انتقام بود، اما میترسید تاریخ تکرار شود و او و آدمهایش دوباره لتوپار شوند.
در حالی که پونس بنه دودل بود، لومیان پوزخندِ درخشانی زد.
«هی، این پسرِ ناخلفِ من نیست؟»
به سمتِ خلافکار و سه نوچهاش که ریموند را غرق کرده بودند گام برداشت، آماده تا آنها را زیرِ مشتولگد بگیرد.
پونس بنه این را دید و درنگ نکرد. با چشمانش به سه گردنکلفتِ کنارش اشاره کرد و دستورِ حمله داد.
سه نوچه بیدرنگ به سمتِ لومیان هجوم بردند و چوبدستیهای کوتاه، میلههای آهنی و سلاحهای دیگرشان را بیرون کشیدند.
لومیان هم سرعتش را بیشتر کرد.
درست وقتی داشت با سه نوچه برخورد میکرد، ناگهان به سمتِ یکی از دشمنان پرید.
این حرکتِ غیرمنتظره باعث شد حملاتِ سه نوچه به خطا برود.
لومیان شانهٔ هدف را گرفت و ملق زد.
پشتش گویی مثلِ فنر جمع شد و به او کمک کرد دشمن را بگیرد و نیروی کافی برای غلتیدن جمع کند.
لومیان با ملقِ رو به جلوی چابک و اغراقآمیزی، دشمن را پرتاب کرد و به زمین کوبید.
بنگ! چشمانِ نوچه سیاهی رفت. تمامِ بدنش درد گرفت و تا لحظاتی نتوانست از جایش بلند شود.
در همان لحظه، لومیان پشتِ سرِ آن دو نفر فرود آمد، تنها هفتهشت قدم دورتر از پونس بنه.
کمی نیمخیز شد و به سمتِ خلافکار یورش برد. پونس بنه همانطور که سراسیمه جاخالی میداد، فریاد زد: «زود باشید، زود باشید! جلوشو بگیرید!»
دو نوچهٔ باقیمانده شتابان برگشتند و به دنبالِ لومیان دویدند. پونس بنه خودش را جمعوجور کرد و گستاخانه به سمتِ آن حرامزاده یورش برد تا پیش از محاصره شدنش، او را معطل کند.
درست وقتی دو نوچه داشتند به لومیان میرسیدند، او که عمداً با تمامِ سرعت ندویده بود، ناگهان ایستاد و چمباتمه زد.
در میانِ صدای کشیده شدنِ پاها روی زمین، دو نوچه نهتنها نتوانستند به پشتِ هدفشان ضربه بزنند، بلکه چون نتوانستند بهموقع ترمز کنند، تعادلشان را از دست دادند و با پونس بنه برخورد کردند.
لومیان مثلِ ببر خیز برداشت و گردنِ دو نوچه را گرفت. بدنهایشان را بلند کرد و سرهایشان را به هم کوبید.
بنگ!
پیشانیِ دو نوچه درجا ورم کرد و همانجا از هوش رفتند.
بلافاصله پس از آن، لومیان بارِ اضافی را دور انداخت و با پاهایش نیرو وارد کرد. بدنش را چرخاند و پشتِ سرِ پونس که تازه بلند شده بود، سُر خورد.
بازوهای طرفِ مقابل را گرفت و به عقب خم کرد.
با صدای تَرَق، پونس بنه جیغِ بسیار دردانگیزی کشید.
لومیان در حالی که او را بالا کشیده بود و از دهکده بیرون میبُرد، با لبخند از پونس بنه پرسید: «چطوره؟ حال میده؟»
دیری نپایید که به کنارِ رود رسید، پشتِ سرِ پونس بنه را گرفت و او را بهزور زیرِ آب فرو برد.
وقتی حبابها به سطح آمدند، لومیان سرِ پونس بنه را بالا آورد، صورتش را چرخاند و با لبخند پرسید: «زورگویی به بقیه حال میده؟»
صورتِ پونس بنه خیسِ آب بود و به نظر میرسید در عذابِ شدیدی است. آببینی و آبدهانش سرازیر شده بود و نمیگذاشت جوابی بدهد.
لومیان ناگهان صدایش را بالا برد: «خیلی حال میده، نه؟» سرِ خلافکار را گرفت و پیشانیاش را توی آب کوبید و به سنگفرشهای کفِ رودخانه زد.
مایعِ سرخِ روشنی از آب بیرون زد. پونس بنه بیفایده با پاهایش دستوپا میزد و نمیتوانست سرش را بلند کند.
قلپ. قلپ. با گذشتِ زمان، تقلاهایش ضعیفتر شد.
تازه آن موقع بود که لومیان او را بالا کشید. دستِ چپش را جلو برد و سیلیِ محکمی به صورتِ پونس زد.
«دارم ازت میپرسم، زورگویی به بقیه حال میده؟»
وحشتِ خالص چشمانِ پونس را پر کرد. نمیدانست چه جوابی بدهد.
درست در همان لحظه، هیکلی به سمتِ ساحلِ رودخانه قدم زد. چوپان پییر بریِ کلاهدار بود.
نگاهی به پونسِ رقتانگیز انداخت و بهآرامی به لومیان گفت: «ما همه مالِ یه دهکدهایم. کافیه. میخوای بکشیش؟»
لومیان بیدرنگ سرِ پونس را رها کرد و ایستاد. به پییر بری پوزخند زد و جواب داد:
«به حرفت گوش میدم. حواست باشه این عوضی دیگه به کسی زور نگه.»
لومیان بیآنکه منتظرِ جوابِ پییر بماند، از کنارِ چوپان گذشت و به سمتِ دهکده رفت.
……
در طبقهٔ دومِ میخانهٔ کهنه، در اتاقِ رایان، لومیان افکارِ خواهرش را به سه بازرسِ رسمی منتقل کرد.
رایان نگاهی با لیا و والانتن ردوبدل کرد و سر تکان داد.
«فکرِ هوشمندانهایه. تو همچین وضعیتی، پراکنده شدن فقط ما رو به هدفِ آسونی تبدیل میکنه. میتونیم همین الان بیایم خونهٔ شما.»
همانطور که با چمدانهای لیا به سمتِ خانهٔ لومیان و اورور میرفتند، لیا در میانِ صدای جرینگجرینگِ زنگولههایش از لومیان پرسید: «خب، برنامه برای مقبره چیه؟»
لومیان پوزخند زد: «برنامه؟ فکر کردید میتونیم همینطوری سرمونو بندازیم پایین و بریم تو؟»
لیا با آسودگی لبخند زد: «خوبه، هنوز محتاطی.»
رایان میانِ حرفشان پرید: «منظورمون اینه که اگه چیزی که تو اون مقبرهست واقعاً به کلیدِ چرخه ختم بشه، تو آیینِ شبِ دوازدهم خودش رو نشون میده. و اگه هیچ ربطی به سرچشمهٔ چرخه نداشته باشه، چرا برای رفتن به داخلش ریسک کنیم؟»
لومیان که متوجهِ منظورشان شده بود، گفت: «خلاصه بگم، فقط باید صبورانه منتظرِ شبِ دوازدهم بمونیم؟»