چپتر 89: هیچ‌چیز رخ نداد
چپتر 89: هیچ‌چیز رخ نداد
بادِ بیرون خشخش میکرد، تقریباً بیصدا. لومیان در این حالتِ آرام اجازه داد افکارش پرسه بزنند و پرسشهایی غریزی در ذهنش چرخید.
راهرو هنوز روشنه. لیا حتماً هنوز بیداره و داره کتابای اورور رو میخونه...
تاریکیِ مطلق اتاقخوابم رو پوشونده. والانتن باید تو رختخواب خوابیده باشه. نمیدونم رایان داره چیکار میکنه...
هههه، تو اولین دیدارشون هیچ مشروبی نیاوردن. اصلاً از رسمورسومِ داریژ خبر ندارن...
!!
اگه چرخه بشکنه، خواهرِ بزرگتر میتونه خبرچینِ ادارهٔ ۸ بشه. اونوقت اگه بره تریر، دیگه غصهٔ هیچ بازجوییای رو نمیخوره... منم که بهعنوانِ یه خبرچین نیازی نیست آزمونِ خاصی بدم، درسته؟
حالا یه نظریهٔ کامل از کلِ ماجرا داریم. تنها چیزی که نمیتونیم ازش مطمئن باشیم، نقشِ اون جغد و جادوگرِ مرده تو مقبرهست...
اگه اونا کشیش و دارودستهش رو طلسم کردن و باعثِ این ناهنجاری شدن تا با آیینِ شبِ دوازدهم به هدفی برسن، پس چرا هیچ کاری نکردن جز اینکه پیشرفتِ من رو تو کاوشِ ویرانههای رؤیا زیر نظر بگیرن؟
ممکنه اونا هم مثلِ مادام پوآلیس منتظرِ یه زمانِ خاص یا آیینِ شبِ دوازدهمن تا بخشِ مختلشده رو کامل کنن؟ برای همینه که نمیخوان هیچ تغییری تو چرخه ایجاد بشه که زودتر از موعد از نو شروعش کنه؟
کارهاشون نشون میده که کلیدِ چرخه دستِ منه. برای همینه که مدام سعی میکنن بفهمن تا کجای ویرانههای رؤیا رو کاوش کردم...
اگه قبل از رسیدنِ شبِ دوازدهم رازِ رؤیا رو باز کنم و بازیافتِ تباهی رو یاد بگیرم، آیا احتمالِ شروعِ زودهنگامِ چرخه رو نادیده میگیرن و بهم حمله میکنن تا منو نگه دارن؟
آره، خیلی ممکنه هنوز خاطراتشون رو داشته باشن...
همانطور که انواعواقسامِ افکار از ذهنش میگذشت، لومیان ناگهان همهمهای ضعیف شنید.
«بععع...»
صدای بعبعِ گوسفندی بود، انگار از دوردست.
لومیان بیدرنگ به آن سه نفری که گوسفند شده بودند و چوپان پییر بری فکر کرد.
نگو که واقعاً میخواد تو دلِ شب بهمون حمله کنه؟ لومیان برخاست و با دقت گوش سپرد.
بیرون از پنجره چیزی جز صدای باد در میانِ برگها و شاخهها نبود. هیچ صدای بعبعی نمیآمد.
ظاهراً لومیان که آنچنان غرق در افکارش بود، دچارِ توهم شده بود.
اما خودش اینطور فکر نمیکرد، چون گرمای خفیفی در سمتِ چپِ سینهاش حس کرد.
انگار نشانِ خارِ سیاه دوباره ظاهر شده بود!
این یعنی نیرویی نامرئی که پیوندی نزدیک با آن وجودِ پنهان داشت، بیصدا به اتاق رخنه کرده بود.
لومیان وقتی برای فکر کردن نداشت. بهسوی تخت شتافت و اورور را تکان داد.
با صدایی خفه فریاد زد: «بیدار شو! بیدار شو!»
غریزتاً نگران بود لیا، رایان و والانتن حس کنند مشکلی در او وجود دارد.
اورور چشمانش را باز کرد؛ چشمانِ آبیِ روشنش بهوضوح گیج و مبهوت بود.
با صدایی ضعیف پرسید: «ساعت چنده؟» مشخص بود هنوز کاملاً بیدار نشده است.
لومیان قاطعانه گفت: «یه وضعیتی پیش اومده.» و ادامه داد: «نهونیم.»
آنها یکی از معدود خانوادههای دهکده بودند که ساعتِ دیواری داشتند.
چشمانِ اورور کاملاً باز شد. سیخ نشست، دستِ راستش را بالا آورد و شقیقههایش را مالید.
فرصتی نداشت تا به این فکر کند که ممکن است چیزی ببیند که نباید.
اگر نمیتوانست ناهنجاری را مشخص کند و مشکل را هرچه زودتر تأیید کند، شاید دیگر نیازی نبود نگرانِ دیدنِ چیزی باشد. مردگان نیازی به چشم نداشتند!
اورور اتاق را از نظر گذراند. نگاهش تاریک شد، گویی نورها و سایههایی عجیب و وصفناپذیر را بازتاب میداد.
لومیان از فرصت استفاده کرد تا به خواهرش دربارهٔ صدای بعبعِ گوسفندی که از دور شنیده بود و گرمای برانگیختهشده در نشانِ خارِ سیاه روی سینهاش بگوید.
اورور اخم کرد. «اما من چیزی حس نکردم...»
لومیان غرید: «سوزشِ سینهم هنوز هست.»
بهطرزِ توضیحناپذیری میترسید. تاریکیِ اطرافش ساده نبود. خطری وصفناپذیر در کمین نشسته بود.
اورور هر گوشهٔ اتاق را بهدقت وارسی کرد تا ناشناخته را بیابد.
لومیان بیصدا عرقِ سرد ریخت—تضادی آشکار با گرمای سوزانِ سمتِ چپِ سینهاش.
لحظهای تأمل کرد و گفت: «چرا به رایان و بقیه نگیم؟ شاید اونا بتونن چیزی پیدا کنن.»
اورور اندیشید و بعد سر تکان داد.
«حسِ ناگهانیت از خطرِ قریبالوقوع رو بهونه کن.»
«باشه.» لومیان دهان باز کرد و خواست به بیرون فریاد بزند—اما خشکش زد.
اورور با نگرانی پرسید: «چی شده؟»
لومیان اخم کرد. «گرمای سینهم داره بهسرعت کم میشه...»
یعنی نشانِ خارِ سیاه داشت بهسرعت «محو میشد».
اورور با خود اندیشید: «خطری که به اتاقمون رخنه کرده بود، رفت؟ چون آماده بودیم، کاری نکرد؟»
«شاید.» لومیان رو به راهرو کرد و فریاد زد: «یه مشکلی پیش اومده!»
رایان در یک چشمبههمزدن در چارچوبِ در ظاهر شد و به دنبالش لیا و سپس والانتن آمدند که به نظر میرسید از خواب پریده است.
لومیان بیآنکه منتظرِ پرسشی بماند، آنچه را رخ داده بود بازگو کرد و حسِ خطرش را جایگزینِ سوزشِ سینهاش کرد.
رایان با دقت گوش سپرد و گمان نکرد این توهمِ لومیان باشد. آهی کشید،
«نوبتی کشیک دادن واقعاً مفیده.
«بیشترش خستهکنندهست، اما اگه جونِ همه رو نجات بده، عملاً مسئلهٔ مرگ و زندگیه.»
با این حرف، پرتوِ طلوعِ خالصی را گرداگردِ خود پدید آورد و در تمامِ اتاقهای طبقهٔ دوم چرخی زد.
هرچند نتوانست نیروی شوم را پیدا کند، دستکم میتوانست محیط را تطهیر کند.
...
لیا زیرِ لب زمزمه میکرد و قدم میزد. صدای زنگولهٔ روبند و چکمههایش بهشومی به صدا درآمد و بعد همانقدر ناگهانی ساکت شد.
سرانجام به اورور و لومیان گفت: «همین الانش هم خیلی خطرناک بود. تازه، هر چی که بود میتونست جلوی شیءِ مهرشدهٔ من رو بگیره تا هیچ هشداری نده. میترسم این زنگولههای احمق فقط وقتی به صدا دربیان که اون چیز واقعاً کسی رو هدف بگیره. اما حالا دیگه رفته.»
اورور آهِ آسودگی کشید و گفت: «خب، این خیالمون رو راحت میکنه.»
لومیان آرام گرفت و پوزخند زد: «شاید فقط یه موجود نبوده. میتونست بیشتر از یکی باشه.»
رایان و بقیه ساکت ماندند.
اورور به لومیان توپید: «اینطوری که بدتره!» و به بازرسها گفت: «حالا که خطر رفع شده، بیاید برگردیم سرِ برنامهمون.»
حرفی از این نزد که چه کسی ممکن است برای حمله به آنها دزدکی وارد شده باشد. احتمالات بسیار زیاد بود: پییر بریِ چوپان، جنازهٔ ناشناسِ توی مقبره، یا معاونِ کشیشِ مشکوک.
بدونِ سرنخهای محکم، گمانهزنی فقط وقت تلف کردن بود. بهتر بود تا روز صبر کنند.
فعلاً فقط باید به یاد میداشتند که شبها خطرِ واقعی در کمین است. کسی قصدِ جانشان را داشت، پس باید کاملاً هوشیار میماندند.
وقتی لیا و بقیه به اتاقهایشان رفتند، لومیان نگاهی به ساعتِ دیواری انداخت و از اورور پرسید: «میخوای یکم بیشتر بخوابی؟»
اورور دستهایش را بالای سرش کشید و گفت: «اصلاً. بیدار شدن و دوباره خوابیدن تو این وقتِ شب خیلی رو اعصابه. اه، فقط برای اینکه بتونم با شرایطِ اضطراری کنار بیام، این لباس رو پوشیدم که پر از جیب برای موادِ طلسم و چیزای بهدردبخوره. حتی جرئت نکردم غلت بزنم، میترسیدم یه چیزی بره تو تنم. مثلِ چوبِ خشک خوابیدم.»
...
همانطور که حرف میزد، از روی تخت پرید و بهسمتِ پنجره رفت. پردهها را کنار کشید و به بیرون نگاه کرد.
کوردو غرق در سکوت بود. چراغِ بسیاری از خانهها هنوز روشن بود.
اورور در حالی که اطراف را برانداز میکرد، به لومیان گفت: «فکر میکردم اون جغد حتماً میاد سراغمون، اما هیچ اثری ازش بیرون نیست.»
لومیان سر تکان داد.
«منم همین حدس رو میزدم.»
سپس به جلو خم شد و هرچه را فهمیده بود، در گوشِ خواهرش زمزمه کرد.
اورور با لبخند گفت: «بد نیست. داری تو تحلیلِ اوضاع بهتر میشی. منم حرفی برای اضافه کردن ندارم.» مکثی کرد و افزود: «اما نمیتونیم خودمون دستبهکار بشیم. اون مقبره خیلی خطرناکه...»
در این لحظه با هیجان گفت: «سپیدهدم میریم پیشِ مادام پوآلیس و نظریهت رو بهش میگیم. بهش میفهمونیم که انگیزههای جادوگر و جغد ممکنه روی فرارش از این چرخهٔ زمانی تو اون لحظهٔ دقیق تأثیر بذاره.»
لومیان گفت: «خودم میرم.» نمیخواست اورور به مادام پوآلیس که نقشههایی برایش در سر داشت، نزدیک شود.
اورور بحث نکرد. فقط به او یادآوری کرد: «مراقبِ خودت باش. عصبانیش نکن، وگرنه...»
نگاهِ معناداری به شکمش انداخت.
اورور آهی کشید و گفت: «حقیقت اینه که اون بانوی مرموز تو میخانهٔ کهنه بهوضوح قویتره، اما نمیخواد هیچ ربطی به این چرخهٔ زمانی داشته باشه. عمراً کمکمون کنه اون مقبره رو بررسی کنیم.»
لومیان تأیید کرد: «آره.»
سپس گفت: «با این حال، فردا یه سر به میخانهٔ کهنه میزنم ببینم میتونم پیداش کنم یا نه. اگه نظرش عوض شد چی؟»
«منطقیه.» اورور مخالفتی نکرد.
تا نیمهشب با صدایی آرام با هم گپ زدند.
لومیان پس از اینکه پستش را با لیا در اتاقِ کار عوض کرد، به اتاقِ اورور برگشت. کنارِ خواهرش دراز کشید، عطرِ آشنایش را به درون کشید و در تشکِ نرم فرو رفت. خواب به چشمانش نمیآمد.
اورور که متوجهِ تنشِ او شده بود، پرسید: «چی شده؟»
لومیان با احتیاط گفت: «فقط به این وضع عادت ندارم.»
اورور پوزخند زد.
«پس اون لومیانِ نترسی که من میشناختم چی شد؟»
لومیان جوابی نداد. اورور نفسش را آرام بیرون داد و لبخند زد.
«یادته اون اوایل که تازه شروع کرده بودی دنبالم راه بیفتی؟ میترسیدی جیم بشم و شبا حاضر نبودی بخوابی. خیلی گوشبهزنگ بودی.»
لومیان در افکارِ گذشته غرق شد: «آره، یادمه. اون موقعها برام لالایی میخوندی و میذاشتی با صدای تو خوابم ببره.»
بهمحضِ اینکه این کلمات از لبانش خارج شد، ملودیِ آشنایی به گوشش رسید. سبک و آرامبخش بود و جسم و روانش را تسکین داد.
اورور که به تخت تکیه داده بود، به تاریکیِ عمیق و سرخِ پیشِ رویش خیره شد. لالاییِ زادگاهش را با صدایی نرم و حسرتبار زمزمه کرد.
همان آوازی بود که وقتی اورور بچه بود، مادرشان برایش میخواند تا او را بخواباند.
«بخواب، بخواب...»
لومیان که در آن نوای ملایم گم شده بود، رفتهرفته آرام گرفت و به خواب رفت.
......
لومیان در میانِ مِهِ خاکستریِ محوی از خواب بیدار شد.
نگاهی به اطراف انداخت و متوجه شد که در اتاقِ خواهرش نیست. هنوز در اتاقِ خودش بود.