چپتر 90: نامرئی شدن
چپتر 90: نامرئی شدن
واقعاً فرقی نمیکنه کجا بخوابم، در هر حال اینجا بیدار میشم. لومیان از تخت پایین پرید و نگاهی به خنجرِ تصاحبکنندهٔ سرنوشت در کنارش انداخت. نه، عطاردِ سقوطکرده. در میانِ مِهِ خاکستریِ کمرنگ، قدمزنان به سمتِ پنجره رفت.
دستانش را روی میز گذاشت و نگاهش را به «قله»ی خونرنگ دوخت.
در نوکِ کوه، مه غلیظ و لایهلایه بود و غولِ سهسر و ششبازو را کاملاً میپوشاند.
دفعهٔ قبل فقط با یه نگاه نزدیک بود مهارم رو از دست بدم. واقعاً نمیدونم اگه در آینده مجبور بشم باهاش روبهرو بشم باید چهکار کنم... لومیان با کلافگی آه کشید.
زیاد در این احساسات غرق نشد و خیلی زود خود را بیرون کشید، زیرا هنوز کارهای زیادی برای انجام دادن داشت.
لومیان در اتاقِ خوابش خود را در رقصی جنونآمیز پیچوتاب داد و تپشی روحی و درهمریخته از خود ساطع کرد. با ترکیبِ این تپش و نیروهای برانگیختهٔ طبیعت، خود را در جهتی نامشخص «مخابره» کرد.
طولی نکشید که نزدیک شدنِ موجوداتی را حس کرد و پیکرهای نیمهشفافِ هیولای دهانباز، هیولای تفنگدار و هیولای بیپوست را دید که در شیشهٔ پنجرهاش بازتاب یافته بودند.
لومیان عجلهای نداشت. در ادامهٔ رقصش، خنجرِ نقرهایِ آیینی را بیرون کشید و به پشتِ دستِ چپش ضربه زد.
قطرهای خون بهسرعت بیرون زد و با هدایتِ نیروی روحیاش و نیروهای طبیعت، چون مهرهای روی پوستش دلمه بست.
آن سه موجود جابهجا شدند، اما جرئت نکردند واردِ خانهٔ لومیان شوند یا خود را به او بچسبانند.
لومیان چرخید، دستِ چپش را بالا برد و فریاد زد: «من!»
این فریاد به زبانِ هرمسِ باستانی، باعث شد اتاق لرزشی خفیف بکند.
لومیان با استفاده از خنجرِ آیینیاش، قطرهٔ خون را برداشت و آن را به سمتِ هیولای دهانباز گرفت و گفت: «به تو فرمان میدم! بیا درونِ من!»
باز هم به زبانِ هرمسِ باستانی. تندبادی نامحسوس وزید.
پیکرِ نیمهشفافِ هیولای دهانباز بهوضوح لرزید، گویی موجودی نامرئی او را گرفته و بهشدت تکان میداد.
درست وقتی لومیان رقصش را تمام کرد و با خود پنداشت اثری نخواهد داشت، هیولای دهانباز به داخلِ خانه هجوم آورد و روی خنجرِ نقرهایِ آیینی فرود آمد و قطرهٔ خون را بلعید.
سپس در حالی که از طریقِ خنجرِ نقرهای به درونِ بدنِ لومیان نقب میزد، بهشدت تشنج کرد.
لومیان بیاختیار نفسش برید و ذهنش غرق در این افکار شد: خیلی گرسنهمه، خیلی گرسنهمه، مُردم از گرسنگی، مُردم از گرسنگی.
شتابان برگشت و به آینهٔ قدیِ روی کمدش خیره شد. دید که چهرهاش رنگپریده و متمایل به آبیِ لاجوردی شده است. دهانش بهشکلی وحشیانه باز مانده بود و بیشتر به جنازه میمانست تا انسانی زنده.
موفق شدم... لومیان در حالی که گویی به غریبهای نگاه میکرد، با دیدنِ تصویرش در آینه غرق در شادی شد.
حسِ غریبی داشت.
در برابرِ گرسنگیِ شدیدش مقاومت کرد و کوشید هیولای دهانباز را که تسخیرش کرده بود، حس کند.
انگار مغزی اضافی به دست آورده بود. بخشِ اعظمِ آن لبریز از گرسنگی، تشنگی به خون، جنون و چیزهایی از این دست بود. بهطور غریزی تمایل داشت از ویژگیهای آن بهره ببرد.
لومیان میتوانست با استفاده از اراده و نیروی روحیاش، یکی از آن غرایز را تشدید کند. این کار معادلِ بهکارگیریِ ویژگیها یا تواناییهای هیولای دهانباز بود.
لومیان بیدرنگ نامرئی شدن را برگزید.
در یک چشمبههمزدن، تصویرش از آینهٔ قدی محو شد.
همهچیز، از بدنش گرفته تا لباسها و خنجرِ نقرهایِ آیینی ناپدید شده بود.
لومیان چند قدم به جلو و عقب برداشت، اما نتوانست هیچ ردی از خود در آینه یا شیشه ببیند.
البته ردِ پا و بویش همچنان باقی بود.
لومیان خنجرِ نقرهای را که اورور به او داده بود در جیب گذاشت، بازوانش را بالا برد و چند بار به هوا مشت زد.
با هر مشتی که هوا را میشکافت، آینهٔ قدی خالی میماند، تا اینکه لومیان مشتی به سطحِ آن کوبید.
بهمحضِ اینکه بندِ انگشتانش با آینه برخورد کرد، طرحِ بدنش پدیدار شد. چهرهاش رنگپریده و متمایل به آبی بود و چشمانش برقی خطرناک داشت.
باورنکردنیه... هر کاری کنم، نامرئی بودنم سر جاشه، اما نمیتونم غیرفعالش کنم. با این حال، تا وقتی به آینه حمله کنم، نامرئی بودنم از بین میره... فکر میکردم همونطور که اورور میگفت این یه نامرئی شدنِ نوریه، اما ظاهراً نتیجهٔ علومِ غریبه است... حمله به یه چیزی باهاش پیوند برقرار میکنه و باعث میشه از «نگاهش» نامرئی بمونم؟ لومیان مشتِ راستش را روی آینه نگه داشت.
پس از بررسیِ اثرات و محدودیتهای نامرئی شدن، گرسنگیِ سیریناپذیری بر او چیره شد. با قدمهای سنگین از پلهها پایین رفت، به زیرزمین رسید و دو تکه استیک پیدا کرد.
اگر عقلش به جا نبود، دندانهایش را در گوشتِ تیره فرومیکرد.
لومیان موادِ اولیه را رها کرد و پنیری را که ذخیره کرده بود برداشت، چرا که فهمید بدونِ روشن کردنِ آتش باید استیک را نیمپز سرخ کند.
برایش مهم نبود تمیز است یا لذیذ. همچون روحی که از گرسنگی مرده باشد، غذا را در دهانش میچپاند.
پس از خوردنِ چند تکه پنیر، لومیان سرانجام گرسنگیِ شدیدش را فرو نشاند.
ظاهراً این نقطه ضعفِ هیولای دهانبازه... با جدیت ارزیابی کرد. خوشبختانه هنوز میتونم بدنم رو کنترل کنم و عقلم رو از دست ندادم... اون موجود تشنهٔ انتقامه اما ترسِ خیلی بزرگتری بهش غلبه کرده... اگه الان به زبانِ هرمسِ باستانی بگم «برو»، سریعتر از هر چیزی فرار میکنه...
تا الان، لومیان مطمئن شده بود که تسخیرِ هیولای دهانباز عوارضِ جانبیِ پذیرفتنی دارد. نامرئی شدن به سلاحی قدرتمند برای کاوش و نبرد در ویرانههای رؤیا تبدیل میشد.
حس میکرد با وجودِ عطاردِ سقوطکرده، توانِ رزمیاش بیش از دو برابر شده است.
لومیان به سمتِ میزِ غذاخوری برگشت، صندلیای بیرون کشید و نشست تا باحوصله منتظرِ پایانِ تسخیر بماند.
طولی نکشید که نیروی روحیاش تقریباً تهکشید.
به خودش فشار نیاورد. برخاست و چند حرکتِ ظاهراً دیوانهوار انجام داد.
همان رقص برای جذبِ هیولاها بود. هدفش این بود که موجودِ تسخیرکننده را وادار به خروج کند.
بیآنکه لومیان به زبانِ هرمسِ باستانی فرمانی بدهد، پیکرِ تار و نیمهشفافِ هیولای دهانباز بیرون پرید و بیآنکه به پشتِ سرش نگاهی بیندازد، از پنجرهٔ شیشهایِ طبقهٔ اول ناپدید شد.
لومیان بیاختیار با لحنی خودتحقیرانه گفت: «اینقدر تند ندو. جوری رفتار میکنی انگار بوی چاهِ مستراح میدم.»
میدانست با توجه به نیروی روحیاش میتواند تسخیر را حدودِ سه دقیقه حفظ کند. بهمحضِ نامرئی شدن، سرعتِ مصرفش دو برابر میشد.
البته این در شرایطِ عادی بود. در مواقعِ خطر میتوانست به خودش فشار بیاورد تا بیشتر دوام بیاورد، اما این کار خطرِ از دست دادنِ مهارش را به همراه داشت که بهتر بود تا جای ممکن از آن دوری کند.
با اینکه هیولای دهانباز رفته بود، لومیان هنوز بهشدت احساسِ گرسنگی میکرد. اجاق را روشن کرد و استیک را تا حدِ مغزپخت سرخ کرد.
سپس کارد و چنگالش را برداشت، بهسرعت آن را برید، به چنگال کشید و در دهانش گذاشت. حس کرد آبِ حبسشده در گوشت بسیار لذیذ است.
لومیان در کمتر از ده دقیقه دو استیک را بلعید و گرسنگیاش را برطرف کرد.
با نگاه به بشقابِ خالی آهی کشید و گفت: «سه دقیقه تسخیر حداقل دو ساعت زمان برای بازیابی میخواد...»
این فقط به معنای رفعِ گرسنگی نبود، بلکه بازیابیِ نیروی روحی را هم شامل میشد.
لومیان میدانست وضعیتِ فعلیاش برای کاوش مناسب نیست. آرد، شکر و چیزهای دیگر را پیدا کرد و با استفاده از فرِ خانه مشغولِ پختنِ بیسکویت شد.
این بیسکویتها همراه با پنیر، منبعِ اصلیِ سوختِ او در ویرانهها میشدند.
اگر وقتِ بیشتری داشت، گوشتِ خشکشده هم تهیه میکرد—غذایی که چوپانها اغلب با خود میبردند. بهعنوانِ یکی از اهالیِ کوردو، طرزِ تهیهشان را بلد بود.
لومیان در حینِ این کار، به برنامههایش برای ویرانههای رؤیا فکر میکرد.
اول دورِ دیوارِ شهر میگردم. بعد اون جانورِ شعلهور رو شکار میکنم...
فقط با بالا بردنِ قدرتم میتونم بهتر کاوش کنم و رازهای این رؤیا رو بشکافم...
قدرتِ هیولای شعلهور دستکم در حدِ ردهٔ ۷ بود و احتمالِ زیادی وجود داشت که از مسیرِ شکارچی باشد. تواناییهای متنوعش لومیان را کاملاً در هم میکوبید. او قصد نداشت به این زودیها با آن یارو دربیفتد و امیدوار بود اول شکاری ضعیفتر و در حدِ یک تحریککننده پیدا کند. اما حالا، به دست آوردنِ عطاردِ سقوطکرده و قابلیتِ نامرئی شدن، تا حدودی به او امید میداد.
وقتی نیروی روحیاش تا حدِ زیادی بازیابی شد، لومیان بیسکویتهای پختهشده و پنیرهای ورقهشده را در کیسهای پارچهای گذاشت و آن را به کمرش بست.
سپس بااحتیاط دستِ چپش را با لایههایی از باندِ سفید بست و خنجرِ پلیدِ معروف به عطاردِ سقوطکرده را برداشت.
لومیان تفنگِ ساچمهای و تبرش را برداشت و با دیگر وسایلِ موردنیازش بهسوی درِ طبقهٔ اول گام برداشت.
ناگهان احساس کرد شکارچیِ تا دندان مسلحی است که برای شکاری خطرناک آماده میشود.
افکارِ زیادی در ذهنش جان گرفت.
اولین حرکتم اینه که ردِ هیولای شعلهور رو بگیرم. بعد با استفاده از نامرئی شدن یواشکی بهش نزدیک میشم و با عطاردِ سقوطکرده بهش ضربه میزنم.
قبلش یه هیولای ضعیف رو شکار میکنم و سرنوشتِ شومش رو میدزدم. بعد اون سرنوشت رو با سرنوشتِ هیولای شعلهور مبادله میکنم.
نمیتونم وقتی تسخیر شدم رقصِ قربانی رو انجام بدم و نشانِ خارِ سیاه رو نیمهفعال کنم. وگرنه هیولای دهانباز فوراً از بدنم فرار میکنه. پس چطور بعد از زخمی کردنِ هیولای شعلهور از دستش فرار کنم و منتظر بمونم تا مبادلهٔ سرنوشت تموم بشه؟ از روی ردپاهام بهراحتی پیدام میکنه. نامرئی شدن بهتنهایی کافی نیست...
لومیان هنوز برای بخشِ آخر فکری نکرده بود. این موضوع به اطلاعاتِ اولیه بستگی داشت.
وقتی در را باز کرد و به دلِ طبیعتِ وحشی پا گذاشت، احساسِ عجیبی به او دست داد.
اگه بتونم هیولای شعلهور رو با موفقیت شکار کنم، معجونِ شکارچیام کاملاً هضم میشه.
...
در منطقهای که پیشتر با هیولای شعلهور روبهرو شده بود، لومیان خنجرِ سیاهِ قلعیاش را در دستِ چپ گرفت. با دقت به دنبالِ هرگونه ردی گشت و برای حملاتِ ناگهانی کاملاً هوشیار بود.
پس از حدود ده دقیقه پرسه زدنِ محتاطانه، سرانجام نشانههایی از هیولای شعلهور یافت.
در گوشهٔ خانهای فروریخته، روی سنگی که با سنگهای اطرافش فرق داشت، ردِ سوختگیهای سیاهی به چشم میخورد.
هر جا یکی باشد، دومی هم هست. لومیان بهسرعت موقعیتِ هیولای شعلهور را ردیابی کرد و آهسته و بااحتیاط ردش را گرفت.
وقتی نشانهها تازهتر شدند، ایستاد و شروع به رقصیدن کرد.