چپتر 92: کاوشِ دوباره

لومیان از معنای رودِ وهمآلودی که میدید یا حس میکرد، چیزی نمیفهمید. تنها حدسش این بود که آن رود نمادِ سرنوشت است. با هدایتِ غریزهٔ «عطارد سقوط کرده»، نوکِ تیغه را بالا آورد و به سمتِ نشانِ جیوهایِ درونِ رود نشانه گرفت.

بهمحضِ تماس با رودِ جیوه، صحنههایی پیاپی از ذهنِ لومیان گذشت: مردِ ماکارونی در حالِ اجرای رقصِ قربانیِ رازآلود؛ مردِ ماکارونی که از ترسِ نشانِ خارِ سیاه مچاله میشد و به خاک میافتاد؛ مردِ ماکارونی که برای رفعِ گرسنگیاش، گوشت و خونِ پراکنده در سراسرِ ویرانههای رؤیا را جمع میکرد؛ مردِ ماکارونی که میخواست به حلقهٔ «دیوارِ شهر» نزدیک شود اما هر بار گویی از چیزی میترسید و عقب مینشست؛ سرِ مردِ ماکارونی که با تبر قطع میشد...

یعنی از وقتی چرخه شروع شده، کلِ زندگیش همین بوده؟ لومیان در حالی به این نتیجه رسید که میکوشید نوکِ «عطارد سقوط کرده» را در نشانِ جیوهایِ مرگِ مردِ ماکارونی فرو کند؛ همان انتهای رودِ وهمآلود.

اما نشان آنقدر عظیم و سنگین بود که کاری از پیش نبرد.

در همان لحظه، نشانِ جیوهای شروع به محو شدن کرد و رودِ وهمآلود رفتهرفته رنگ باخت. تصاویرِ درونِ ذهنِ لومیان نیز تار شد.

وقتش محدوده؟ لومیان جرئت نکرد وقت تلف کند. بر اساسِ اصلِ مجاورت، خنجرِ مفرغیِ تیره را به سمتِ سرنوشتِ تسلیم شدنِ مردِ ماکارونی در برابرِ نشانِ خارِ سیاه نشانه گرفت.

نشانِ جیوهای که ظاهراً از درهمتنیدگیِ رود شکل گرفته بود، شکافته شد و به قطرهای متراکم درآمد که به درونِ تیغهٔ «عطارد سقوط کرده» نفوذ کرد.

لحظهای بعد، رودِ وهمآلود یکسره ناپدید شد و دیگر نگذاشت لومیان سرنوشتِ مردِ ماکارونی را ببیند.

نگاهی به «عطارد سقوط کرده» انداخت و دید نشانهای کفرآمیز روی تیغهٔ مفرغیِ تیرهرنگ، آرام همچون آب موج میزنند؛ گویی جان گرفته بودند.

از همان اول هم مسحورکننده بودند، اما حالا شومتر به نظر میرسیدند.

لومیان با آهِ آسودگی زمزمه کرد: «موفق شدم...»

«عطارد سقوط کرده» حالا کامل شده بود.

از این پس، اگر میتوانست در نبرد هیولای شعلهور را با این خنجرِ کفرآمیز زخمی کند، میتوانست سرنوشتِ هیولا در مچاله شدن از ترسِ نشانِ خارِ سیاه را با سرنوشتِ قبلی مبادله کند.

لومیان تیغهٔ «عطارد سقوط کرده» را در پارچهای سیاه پیچید و در کمربندش غلاف کرد. خیلی سریع به حسابِ جنازهٔ مردِ ماکارونی رسید و آن را به ساختمانی نیمهویران کشاند. آخرین ستونِ ساختمان را هم ویران کرد تا آوار و چوب فروریزد و همهچیز را زیرِ خود دفن کند.

پس از آن، لومیان دور زد و به همان جایی برگشت که هیولای شعلهور ظاهر شده بود.

این بار برای زیر نظر گرفتنش جلو نرفت. در عوض، دنبالِ ردپاها و آثارِ دیگر گشت و وقت گذاشت تا بفهمد هدف هنگامِ پرسه زدنِ عمدیاش کدامیک را به جا گذاشته است.

پس از نزدیک به دو ساعت، لومیان رفتهرفته عادتها و الگوهای هیولای شعلهور را کشف کرد و نقشهٔ شکاری در ذهنش شکل گرفت.

مدتی را هم به بررسیِ میدانهای نبردِ ازپیشتعیینشده گذراند تا تلههای طبیعی را برای بهرهبرداری پیدا کند.

سرانجام پیشانیاش را مالید و تصمیم گرفت تا وقتی هنوز توان دارد، بیشتر در دلِ ویرانهها پیش برود و برای اکتشافاتِ بعدی اطلاعات جمع کند.

هوشیاریاش را حفظ کرد و دوباره رقصِ قربانی را اجرا کرد تا نشانِ خارِ سیاه تا حدی فعال شود.

لومیان با آن «طلسمِ محافظ» در دست، بهسرعت همان مسیرِ قبلی را در پیش گرفت.

در طولِ راه با هیولاهایی روبهرو شد، اما آنها یا پیش از حمله پا به فرار میگذاشتند یا از دور ناپدید میشدند. هرچه جلوتر میرفت، این اتفاق بیشتر تکرار میشد.

سرانجام، وقتی سوزشِ سینهاش از دومین رقصِ قربانی فروکش کرد، لومیان بارِ دیگر «دیوارِ شهر» را که از خانههای درهمپیچیده ساخته شده بود، به چشم دید.

مدتی استراحت کرد و منتظر ماند تا پیش از اجرای دوبارهٔ رقصِ قربانی، نیروی روحیاش بازیابی شود.

پس از رقصی که گاه پرقدرت و گاه ظریف بود، با نشانِ خارِ سیاه فعالشده، به سمتی رفت که «عطارد سقوط کرده» را پیدا کرده بود.

پس از عبور از اتاقی که شعلههایش خاموش شده بود، قدمهایش را آهسته کرد تا غافلگیر نشود.

پس از کمی پیادهروی، لومیان دید که نورِ پیشِ رو به طرزِ چشمگیری کمسو شده است. گویی موجودی غولآسا در اوجِ آسمان راهِ نور را بسته، یا چیزی جلوی خورشید را گرفته بود.

لومیان بیاختیار سر بلند کرد، اما چیزی جز مِهِ غلیظ ندید.

چون از علتِ ماجرا خبر نداشت، چارهای ندید جز اینکه «عطارد سقوط کرده» را بیرون بکشد و با احتیاط جلو برود.

لحظهای بعد، حس کرد از روز پا به شب گذاشته است.

البته این اغراق بود. به نظرِ لومیان تشبیه این هوای مهآلود به مکانی پوشیده از ابرهای تیره، توصیفِ دقیقتری بود.

تقریباً در همان لحظه، بیاختیار خمیازهای کشید و خستگیاش بیشتر شد.

نه، نباید بخوابم... لومیان در حالی که از کوهپایهٔ سایهپوش عقب مینشست، به زور چشمانش را باز نگه داشت.

حالِ روانیاش خیلی بهتر شد. با وجودِ خستگی، میتوانست تحملش کند.

بهمحضِ ورود خوابت میگیره. هرچی جلوتر بری، خوابآلودتر میشی؟ لومیان در سکوت با خود اندیشید. سپس برگشت و مسیرِ دیگری را در پیش گرفت.

پس از یک رقصِ قربانیِ دیگر، به منطقهای ناآشنا رسید.

در سمتِ راستش «دیوارهایی» از در و پنجره روی هم چیده شده بود. در سمتِ چپش زمینِ بایری قرار داشت که به حلقهٔ ویرانههای ساختمانها متصل میشد، و روبهرویش درختانی قهوهای ایستاده بودند.

در آن ویرانههای متروک، درختان بهطرزِ شگفتانگیزی جانسخت به نظر میرسیدند. در هم پیچیده و یکدیگر را در آغوش گرفته بودند و دیواری چوبی به بلندیِ پنج تا شش متر ساخته بودند.

این دیوارِ چوبی برگها و شاخههای سبزِ پرشماری داشت که با سکوتِ مرگبار و ویرانیِ اطرافش تضادی آشکار میساخت.

اگر مسیرِ پشتِ دیوارِ شهر را نبسته بود، لومیان چهبسا سرزندگیِ سرسختانهاش را تحسین میکرد. اما اکنون، تنها توانست نارضایتیاش را با بالا آوردنِ بیادبانهٔ دو انگشتِ میانی نشان دهد.

میتوانست راهش را کج کند و از سمتِ دیگرِ ویرانههای رؤیا وارد شود، اما با آن منطقه آشنا نبود. نیروی روحیاش تقریباً تهکشیده بود، پس نیازی نبود خطر کند.

لومیان بیپروا خمیازهای کشید و در حالی که هنوز سینهاش میسوخت، از همان راهی که آمده بود بازگشت.

......

وقتی لومیان بیدار شد، نخستین پرتوهای سپیدهدم از میانِ پردههای ضخیم خزیده بود و سایهروشنِ میز، صندلی، کمد و دیگر اثاثیهٔ اتاق را نمایان میکرد.

هنوز زوده. نگاهی به اورور که کنارش بود انداخت.

موهای بلوندِ اورور روی بالشِ سفید پراکنده بود و چشمانش در خوابی آرام بسته ماند.

دستِ راستش لبهٔ پتو را چسبیده بود و گهگاه سعی میکرد غلت بزند، اما ناخودآگاه متوقف میشد. ابروهایش در هم میرفت و سپس رفتهرفته باز میشد.

لومیان خوب میدانست چرا خواهرش چنین واکنشی نشان میدهد.

او برای احتیاط بطریهای پرشماری را در لباسخوابش پنهان کرده بود. خوابیدن به پهلو یا روی شکم بیشک به او آسیب میرساند.

چقدر خستهکنندهست. لومیان در دل آهی کشید؛ حالتِ چهرهاش مهربان بود و دلش آرام گرفت.

لحظهای بعد، با احتیاط از تخت پایین خزید و اتاقخواب را ترک کرد.

بهسوی بالکنِ کناری رفت که به پشتبام راه داشت. رو به آسمانِ سرخرنگِ دوردست، بدنش را کشوقوس داد.

یک دقیقه نگذشته بود که والانتن از اتاقش بیرون آمد و در راهرو ایستاد.

با گرمی و تأییدی که جایگزینِ رفتارِ سردِ همیشگیاش شده بود، پرسید: «شما هم دارید به خورشید سلام میکنید؟»

مگه میتونم بگم نه؟ لومیان لبخند زد و گفت: «درسته.»

والانتن با رضایت پا به بالکن گذاشت و رو به خورشیدِ در حالِ طلوع، راست ایستاد.

آغوشش را کاملاً باز کرد، چهرهاش را رو به آسمان گرفت و زمزمه کرد: «ستایش بر خورشید!»

لومیان که چارهٔ دیگری نداشت، حرکتِ او را تقلید کرد و گفت: «ستایش بر خورشید!»

والانتن دستانش را پایین آورد و روی سینهاش صلیب کرد. پس از لحظهای نیایشِ خاموش، چشمانش را باز کرد و به لومیان گفت: «اگه چرخه با موفقیت حل بشه، شما رو به اسقفِ داریژ معرفی میکنم. یا بیگُر رو ترجیح میدید؟»

لومیان با لبخند جواب داد: «من تریر رو ترجیح میدم. اما اینکه کجا برم دستِ من نیست. دستِ خواهرمه.»

والانتن سر تکان داد و بحث را عوض کرد. بهسوی راهرو برگشت و به گشتزنی پرداخت.

تا ساعتِ هشت هیچ اتفاقی نیفتاد. سپس آن دو به طبقهٔ پایین رفتند و با هم صبحانه را تدارک دیدند.

کمی بعد، رایان هم برای کمک به آنها پیوست. لیا درست پیش از ساعتِ نه بیدار شد، در حالی که اورور هنوز بیدار نشده بود.

رایان گازی به نانِ تستش زد و از لومیان پرسید: «برای امروز برنامهای دارید؟»

لومیان پیش از پاسخ دادن مکثی کرد و گفت: «باید یه نفر رو تو خونه نگه داریم. نمیشه اورور رو تنها گذاشت تا بهتنهایی با حملهٔ احتمالی روبهرو بشه. دو نفرِ دیگه با من میان تا آذوقه جمع کنیم و کمی آب بیاریم. باید تا شبِ دوازدهم دوام بیاریم.»

کوردو سیستمِ آبرسانیِ مناسبی نداشت. اورور هنگامِ نوسازیِ خانه، مخزنِ آبی روی پشتبام نصب کرده بود. تا زمانی که مرتب پر و ضدعفونی میشد، دستکمی از آبِ لولهکشی نداشت.

رایان موافقت کرد: «بله، باید همهٔ این کارها رو پیش از جشنِ بهار انجام بدیم.»

لومیان لبخندِ درخشانی زد و گفت: «راستی، باید به دیدنِ مادام پوآلیس بریم و بپرسیم میتونه تو تحقیق دربارهٔ جادوگرِ مرده و جغدِ توی مقبره بهمون کمک کنه یا نه.»

همانطور که انتظار میرفت، والانتن اخم کرد و لبخندِ رایان خشک شد.

لیا جرعهای آب نوشید و با لبخندی گفت: «من پیشِ اورور میمونم.»

لومیان از طرفِ رایان و والانتن موافقت کرد: «مشکلی نیست.»

آن دو مرد که چارهٔ دیگری نداشتند، تن دادند که همان روز صبح به اقامتگاهِ فرماندار بروند.

پس از صبحانه، آن سه نفر از ساختمانِ نیمهزیرزمینیِ دوطبقه بیرون آمدند و بهسوی میخانهٔ کهنه به راه افتادند.

در راه از کنارِ خانهٔ پییر بریِ چوپان گذشتند.

قلبِ لومیان تندتر زد و به رایان و والانتن پیشنهاد داد: «بیاین به اون سه تا گوسفند سر بزنیم.»

صدای بعبعی را که شبِ پیش شنیده بود، به یاد آورد.

رایان و والانتن که منظورش را فهمیده بودند، مخالفتی نشان ندادند.

آنها خانهٔ خانوادهٔ بری را دور زدند و به حیاطِ پشتی رفتند، اما آغلِ گوسفندان خالی بود.

هر سه گوسفند غیبشان زده بود.