چپتر 93: قربانیِ زودهنگام
چپتر 93: قربانیِ زودهنگام
رایان به آغلِ خالیِ گوسفندان که پوشیده از یونجه و سرگین بود چشم دوخت، اخمهایش را در هم کشید و گفت: «واقعاً محرابِ زیرزمینی رو به این زودی تعمیر کردن؟»
گمان میکرد سه گوسفندِ گمشده را برای قربانی بردهاند.
والانتن با تحقیر جواب داد: «شاید این بدعتگذارها قدرتهای خاصی دارن.»
لومیان با شنیدنِ گفتگوی آنها، ناگهان صدای ضعیفِ بعبعِ گوسفندی را که شبِ گذشته شنیده بود به یاد آورد.
یعنی یکی از همان گوسفندهای قربانی بود؟ گیج و سردرگم، گمانش را با رایان و والانتن در میان گذاشت.
رایان سر تکان داد و حرفش را رد کرد: «بعیده. کلیسای جامع صدها متر با خونهت فاصله داره و محراب هم زیرِ زمینه.»
منظورش این بود که حتی با شنواییِ تقویتشدهٔ یک شکارچی، محال بود صدایی از زیرزمینِ کلیسای جامع به گوش برسد.
لومیان هم همین تردید را داشت، اما نمیدانست چرا صدای بعبع را شنیده است. همزمان، با فعال شدنِ نسبیِ نشانِ خارِ سیاه، سوزشِ آشکاری در سینهاش حس کرد.
امکان نداشت این حس خیالی باشد!
سوزش... دلِ لومیان تپید و حرفِ بانوی مرموز را به یاد آورد.
به خودت نیایش کن... اصلِ مجاورت...
با یادآوریِ آیینی که قدرتِ رقصنده و نشانِ خارِ سیاه را احضار کرده بود، فرضیهٔ تازهای در ذهنش شکل گرفت.
به دلیلِ علومِ غریبه بود که صدای بعبعِ گوسفند را هنگامِ قربانی شنیده بود!
به بیانِ سادهتر، وقتی کشیش و گروهش آیینِ خود را اجرا کردند و به درگاهِ آن وجودِ پنهان نیایش خواندند، اصلِ مجاورت آلودگیِ درونِ بدنِ لومیان را نیز هدف گرفت و نشانِ خارِ سیاه را تا حدی فعال کرد. در نتیجه، لومیان توانست نالهٔ گوسفند را از آن فاصله، هرچند ضعیف، بشنود.
از آنجا که او نه میتوانست پاسخی بدهد و نه راهش را میدانست—و آلودگیاش هم اکنون به دستِ صاحبِ نقشِ آبیرنگِ مایل به سیاه مهروموم شده بود—آیینِ کشیش در نهایت با همان وجودِ پنهان «ارتباط» برقرار کرد.
پس از پایانِ آیین، سوزشِ سینهٔ لومیان هم از بین رفت.
(پس دیشب هیچ قدرتِ نامرئی و عجیبی به اتاقِ اورور نفوذ نکرده بود. این ناهنجاریِ بدنم بود که با آیینِ کشیش نیمهفعال شد...) لومیان کموبیش فهمید ماجرا از چه قرار بوده است.
در آن لحظه، رایان به همراهانش هشدار داد: «به نظر میرسه جستجوی ما توی زیرزمینِ کلیسای جامع، کشیش و آدمهاش رو هوشیار کرده. اونا راهی پیدا کردن تا محراب رو تعمیر کنن و زودتر از موعد برای گرفتنِ قدرت نیایش کنن. از حالا به بعد باید خیلی بیشتر حواسمون رو جمع کنیم. فکر نکنید فقط با نزدیک شدن به جشنِ بهار اوضاع خطرناک میشه.»
والانتن با نفرت غرید: «اگه نگرانِ از سر گرفتنِ چرخه نبودم، تا الان نابودشون کرده بودم!»
سپس با لحنی تیره ادامه داد: «میشه دیگه به اون خادمِ خدای پلید نگید کشیش؟ اون لیاقتِ این اسم رو نداره!»
(اگه لیاقت نداشت، پس چرا کشیش بود؟) لومیان جرئت نکرد فکرش را به زبان بیاورد.
ترسی از گفتنِ حرفش نداشت؛ اما چون میخواست وجههاش را پیشِ والانتن حفظ کند، سکوت کرد. چهبسا بعداً لازم میشد این آدمِ متعصب را به کاری راضی کند؛ مثلاً اینکه با خودکشیاش ماهیتِ چرخه را بسنجد.
رایان سر تکان داد.
«بیاین هرچه زودتر بریم پیشِ مادام پوآلیس تا آذوقهمون رو تکمیل کنیم. از این به بعد باید تا جایی که میتونیم توی خونه بمونیم.»
لومیان چیزی نگفت. از درِ پشتیِ خانهٔ چوپان پییر بری بیرون رفتند و راهیِ قصرِ روی تپه شدند.
آن سه با عبور از باغِ سرسبز، به درِ نیمهباز نزدیک شدند و به پیشخدمتی که کتِ سرخ و شلوارِ سپید به تن داشت گفتند: «باید مادام پوآلیس رو ببینیم.»
پیشخدمت گفت: «یه لحظه صبر کنید.» و پیش از آنکه بهسرعت بچرخد و پشتِ در ناپدید شود، نگاهی به رایان و والانتن انداخت.
کمی بعد، «قابلهٔ» رنگپریده با پیراهنی به رنگِ سفیدِ مایل به خاکستری بیرون آمد.
چهرهاش از دفعهٔ قبل هم رنگپریدهتر بود و چشمانش چنان تهی مینمود که تنِ آدم را یخ میکرد.
اگر لومیان پیشتر به رایان و والانتن خبر نداده بود که «قابله» هنوز «نمرده» است، بیشک جا میخوردند.
مردههای بسیاری دیده بودند که به زامبی تبدیل میشدند. کاهنِ اعظمِ خورشید در همین امور تخصص داشت. والانتن دهها نمونهٔ مشابه را تطهیر کرده بود، اما اینکه چطور کسی که تکهتکه شده بود میتوانست به ظاهرِ اصلیاش برگردد و بیشتر زنده به نظر برسد تا مرده، در گنجایشِ فهمشان نبود.
قابله با لحنی یکنواخت گفت:
«مادام نمیخوان شما رو ببینن. لطفاً تشریف ببرید.»
لومیان پافشاری کرد: «کارِ واجبی داریم. مادام پوآلیس نگران نیستن که اون شخصِ زیرزمین نقشههاشون رو به هم بریزه؟»
قابله با همان لحن جواب داد:
«مادام میگن تأثیری روشون نداره.»
با شنیدنِ این حرف، تنِ لومیان یخ کرد.
این یعنی برای دوباره کمک گرفتن از مادام پوآلیس کارِ سختی پیشِ رو داشتند.
لومیان بیآنکه یأس یا سرخوردگیاش را نشان دهد، لبخندی زد. به قابله نگاه کرد و گفت: «اما ما ممکنه بریم مقبره رو بگردیم.»
منظورش این بود که هنگامِ جستجو، هر دو طرف ممکن بود به دردسر بیفتند و باعث شوند چرخه زودتر از موعد از سر گرفته شود.
قابله بیهیچ واکنشی، همانطور خشک و تهی ماند.
«میتونید امتحان کنید، اما فقط ناامید میشید.»
منظورش چیه؟ لومیان نتوانست پیامِ مادام پوآلیس را درک کند.
یعنی میتونستن هرچقدر میخوان بگردن و اون هم تو لحظاتِ حساس کمکشون کنه، اما هیچ سرنخِ باارزشی پیدا نمیکنن؟ لومیان هرچه بیشتر فکر میکرد، بیشتر شک میکرد که منظورش این باشد. وگرنه درخواستِ ملاقاتشان را از طریقِ «قابله» رد نمیکرد.
پیش از آنکه لومیان بتواند احتمالاتِ دیگر را بسنجد، رایان متفکرانه پرسید: «مادام پوآلیس داره بهمون میگه کسی که توی مقبره است میتونه بهراحتی ما رو کنترل کنه و بدونِ اینکه چرخه رو به کار بندازه، جلوی تحقیقاتمون رو بگیره؟»
«قابله» آرام سر تکان داد و گفت: «بله.» بعد چرخید و به اعماقِ قصر برگشت.
لومیان، والانتن و رایان نگاهی ردوبدل کردند و با احساسِ درماندگی آنجا را ترک کردند.
مقصدِ بعدیشان میخانهٔ کهنه بود، جایی که میتوانستند آذوقهٔ فراوان و بشکههای شرابِ ارزان بخرند.
در مقایسه با آبِ آشامیدنی که بهراحتی فاسد میشد، شراب ماندگاریِ بیشتری داشت. تا زمانی که درصدِ الکلش خیلی بالا نبود، میتوانست جایگزینِ آب شود.
با ورود به میخانهٔ کهنه، لومیان نگاهی به اتاق انداخت اما بانوی مرموز را ندید.
با ناامیدی، حواسش را به پیشخوان داد و به صاحبِ میخانه، موریس بنه، گفت که چه میخواهند.
پس از آنکه رایان و والانتن بشکههای شراب را بیرون بردند، لومیان صدایش را پایین آورد و پرسید: «اون یکی خانم کجاست؟»
موریس بنه سر تکان داد.
«نمیدونم. شاید تو اتاقشه، یه جای دیگه تو دهکده است، یا حتی رفته لیژ. اون اتاق رو تا نهم اجاره کرده. آزاده هر کاری دلش میخواد بکنه.»
نهم؟ شبِ دوازدهم؟ لومیان متفکرانه سر تکان داد.
۹ آوریل همان شبِ دوازدهمی بود که او و اورور استنتاج کرده بودند.
این موضوع همچنین تأیید میکرد که ۲۹ مارس واقعاً روزِ اولِ چرخه است.
اگر رایان و آن دو غریبهٔ دیگر تصادفاً در روزِ اولِ یک چرخهٔ خاص واردِ کوردو نمیشدند، هر زمان که غریبهها به منطقه نفوذ میکردند، چرخه فوراً از نو شروع میشد و به ۲۹ مارس برمیگشت.
لومیان به پیشانیاش کوبید و گفت: «لعنتی.» بعد به صاحبِ میخانه، موریس بنه، گفت: «معدهام به هم ریخته. باید برم دستشویی. بهشون بگو منتظرم بمونن.»
حالتِ چهرهٔ موریس بنه طوری بود که انگار میگفت: باز چه نقشهای تو سرته؟
«سربهسرم نذار!»
عیبِ بدنامی یه بارِ دیگه خودشو نشون داد... لومیان خندید.
«نگران نباش، واقعاً فقط میخوام برم دستشویی!»
همانطور که حرف میزد، دست تکان داد و بهسمتِ پلهها دوید.
واقعاً میخواست به دستشویی برود، اما داشت بهسمتِ دستشوییِ طبقهٔ بالا میرفت.
موریس بنه نگاهی به قامتِ دورشوندهاش انداخت و زیرِ لب غرید: «بهار اومده و هورمونهای این عوضی زده بالا...»
صدایش بهسختی به گوشِ لومیان رسید.
با رسیدن به طبقهٔ دوم، لومیان به دستشویی نزدیک شد و خودش را جلوی اتاقِ بانوی مرموز قرار داد.
تق، تق، تق. به در کوبید.
جوابی نیامد.
لومیان با دیدنِ اینکه علامتِ «مزاحم نشوید» روی دستگیره نیست، دو بارِ دیگر در زد، هر بار بلندتر از قبل.
بدبختانه، بانوی مرموز هرگز ظاهر نشد.
لومیان لحظهای فکر کرد، سپس سیمِ باریکی بیرون آورد و آن را در سوراخِ قفل تکان داد.
در با صدای قیژژ باز شد و اتاقی خالی را نمایان کرد.
پتوی تخت مرتب تا شده بود، گویی اخیراً کسی در آن فضا حضور نداشته است.
لومیان بیصدا نفسش را بیرون داد و بدونِ اینکه داخل برود، در را بست.
...
بعدازظهر، خواهر و برادر به بهانهٔ آموزشِ زبانِ هرمس به لومیان برای افزایشِ سریعِ قدرتش، در اتاقِ خوابِ اورور جمع شدند.
لومیان صدایش را پایین نگه داشت و ماجرای گشتوگذارش در ویرانههای رؤیا در شبِ گذشته را تعریف کرد. در آخر پرسید: «چیزِ دیگهای هست که بخوای اضافه کنی؟ دربارهٔ شکارِ هیولای شعلهور؟»
با وجودِ اینکه به عطاردِ سقوطکرده و نامرئیشدن مجهز بود، اما هنوز اعتمادبهنفسش برای شکارِ هیولای شعلهور پایین بود.
آن هیولا ردهای از مسیرِ شکارچی بود که دگرگونیِ کیفی را تجربه کرده بود!
اورور خندید.
«تو به همهچیز فکر کردی. تنها چیزی که میتونم اضافه کنم اینه که...»
دستانش را بالا آورد، مشت کرد و بهآرامی تکان داد.
«موفق باشی!»
«...» لومیان از شوخیِ خواهرش احساسِ شکست کرد.
با این حال، تنشِ درونِ سینهاش فروکش کرد.
سپس اورور گفت: «چیزی که باقی میمونه چند تا کلمهٔ کلیشهایه: مراقب باش، مراقب باش، خیلی مراقب باش.»
آهی کشید.
«حیف که بانوی مرموز اینجا نیست. وگرنه میتونستم در کنارِ سنجاقسینهٔ یکپارچگی، چند تا طلسمِ کوچیکِ ساده و مکمل بسازم تا با خودت ببریشون تو رؤیا.»
«درسته.» با اینکه لومیان احساسِ ناامیدی میکرد، اما دلسرد نشده بود. قصد نداشت تسلیم شود.
...
ساعت ۹:۵۰ شب، لومیان از اتاقِ خوابِ اورور بیرون خزید و در راهرو بهسمتِ دستشویی رفت.
قصد داشت پیش از شروعِ کشیکِ شبانهاش، خودش را سبک کند.
دستشویی که در درخششِ زرشکیرنگِ ماه غرق شده بود، در تاریکی فرو رفته بود. تنها توالت بهطرزِ محوی دیده میشد.
لومیان خم شد و کمربندش را باز کرد.
پشتِ سرش، سایهٔ روی دیوار ناگهان به خود پیچید و به شکلِ شبحی درآمد که تبری را بالای سرش تاب میداد!