چپتر 94: بدون عنوان
چپتر 94: بدون عنوان
چشمانِ لومیان باریک شد و همانطور که حس میکرد منافذِ پوستش باز میشوند، بدنش منقبض شد. پیشحسی کوبنده از خطر سراسرِ وجودش را فرا گرفت.
در ویرانههای رؤیا، از این دست تجربهها کم نداشت. بیدرنگ متوقف شد و مانندِ کیسهای گوشتِ بیاستخوان، به پهلو غلتید.
صدای زوزهٔ باد در گوشهایش پیچید و تبری تیز و برنده، با شکافتنِ هوا، مماس با بدنش گذشت.
لومیان با صدای تاپ به زمین خورد و کوشید غلت بزند و روی پاهایش بایستد. اما بازوانی وهمآور، رنگپریده و بیجان و سیاه چون قیر، از سایههای اطراف بیرون آمدند، لباسهایش را چنگ زدند و دورِ بدنش پیچیدند.
حسِ سرما و خشکی به گوشتِ لومیان رسوخ کرد. دیوانهوار به خود پیچید تا با چابکیِ بالایش از این بندها بگریزد و فریاد زد: «کمک...»
دو کفِ دستِ کینهتوز و پر از برآمدگی، دهانش را پوشاندند و صدایش را ناگهان خفه کردند، چنانکه تنها نالهای ضعیف از او به جا ماند.
همزمان، لومیان سایهٔ انساننمای کشیدهای را روی دیوار دید که تبر را به سویش بالا میبرد.
تلنگ!
شمشیرِ پهنِ دودستی از نورِ خالص، راه را بر ضربهٔ تبر بست.
رایان نخستین کسی بود که شتابان رسید؛ بیآنکه زحمتِ احضارِ زرهِ سپیدهدم را به خود بدهد، تنها شمشیرِ سپیدهدم را احضار کرد.
تبرِ سایهوار، همان لحظه که از دیوار جدا شد، ظاهری سنگین، تیز و تاریک به خود گرفت.
دومین نفری که به درِ دستشویی رسید لیا بود که در اتاقِ کارِ روبهرو حضور داشت. زنگولههای نقرهای روی روبند و چکمههایش بهنرمی صدا میکردند.
لیا کفِ دستِ راستش را بالا آورد و هفتتیرِ نقرهایاش را به سوی بازوانِ عجیبی که لومیان را چنگ زده بودند، نشانه گرفت.
بازوها محکمتر شدند، گویی میخواستند لومیان را به درونِ سایهها بکشند.
رگهای خونیِ آبیرنگ روی گردن، پیشانی و دستانِ لومیان بیرون زد و او با تمامِ توانش تقلا کرد.
با این حال، نتوانست بازوانِ رنگپریده و بیجان و قیرگون را پس بزند. بدنش تکهتکه در سایهها حل میشد.
بنگ!
لیا شلیک کرد و گلولهای طلایی که در شعلههای سوزان پیچیده شده بود، به بازوی قیرگونی برخورد کرد که گویی از آن جوهر میچکید.
بازو شعلهور شد، بهسرعت گردنِ لومیان را رها کرد و به گوشهٔ سایهدار پس کشید.
اورور وقتی به دستشویی رسید، با چنین صحنهای روبهرو شد.
اورور با دیدنِ اینکه یکسومِ بدنِ برادرش باریک و تاریک شده و به سایه بدل گشته و چهرهاش هر لحظه خشکتر میشود، وقت را تلف نکرد. موادی آهنیرنگ و سیاه را از جیبِ مخفیاش بیرون کشید و پودر را به سوی لومیان پاشید؛ چشمانِ آبیِ روشنش تاریک شد.
لومیان حس کرد دستی نامرئی او را چنگ زد و به سوی اورور کشید.
به یاد آورد که خواهرش پیشتر نیز از وردی مشابه استفاده کرده بود، اما آن بار او را به عقب رانده بود—این بار، او را به سوی خود کشید.
قدرتِ دستِ غولآسا با بازوانِ شوم برابر بود و از لغزیدنِ لومیان به درونِ سایهها جلوگیری کرد.
تلنگ! تلنگ! تلنگ!
رایان پیکرِ تبربهدست را به درونِ دیوار عقب راند.
ثانیهای بعد، والانتن پشتِ سرِ لیا و اورور ظاهر شد.
با دیدنِ وضعیتِ لومیان، دستانش را کاملاً از هم باز کرد.
شعلههای طلایی و وهمآلودی دورِ لومیان پدیدار شد و بازوانِ پلیدِ بیشماری را خاکستر کرد.
بازوانِ قیرگون و رنگپریده و بیجان یا چون شمع ذوب شدند، یا به شکلِ رگههایی از دودِ سیاه تبخیر گشتند.
در عرضِ چند ثانیه، چهارپنجمِ بازوانِ عجیبی که لومیان را گرفته بودند، ناپدید شدند.
بازوانِ باقیمانده کوشیدند در برابرِ دستِ نامرئی و تلاشهای لومیان مقاومت کنند، اما یکی پس از دیگری او را رها کردند.
لومیان با احساسِ اینکه چنگالها شل شدهاند، توسطِ دستِ نامرئی کشیده شد و نیمهپروازکنان و نیمهخیزبرداشته به سوی اورور رفت.
همانطور که بازوانِ قیرگون و رنگپریده و بیجان پس میکشیدند، پیکرِ تبربهدست روی دیوار خشکش زد و با سایههای اطراف در هم آمیخت، بیآنکه ردی از خود بر جای بگذارد.
لومیان ایستاد و با پوزخند، نگاهی به اطراف انداخت.
«همین؟ با فرستادنِ فقط یه نفر ما رو دستکم نگرفتید؟»
اورور به او چشمغره رفت.
«حرف نزن!»
چطور میتونست تو همچین موقعیتی این حرفای شوم رو به زبون بیاره؟
وقتی صدای اورور در راهرو پیچید، تاکی سیاه و خاردار که بهشکلی غیرعادی ضخیم بود، گویی از مغاک آمده باشد، از سقفِ اتاقِ کار پایین آمد.
در بالای آن، گلی عظیم و خونیرنگ با بویی گندیده شکفت.
گل باز شد، گویی دهانش را تا آخرین حد گشاد میکرد.
ناگهان سرِ لیا را بلعید و دیوانهوار به خود پیچید.
هنگامِ جویدن، شیءِ درونِ دهانش به تکهکاغذی نازک بدل شد و ریزریز گشت.
بلافاصله پس از آن، شمشیرِ پهن و درخشانِ نور از دستشویی به پرواز درآمد و گلِ عظیم و پلید را به دیوار میخکوب کرد.
جویبارهایی از خونِ سرخِ روشن از شمشیر بیرون زد و به شکلِ مه تبخیر شد.
همزمان، شاخکهایی از تاکهای سیاه از سقفِ خانهٔ لومیان سرازیر شد، دیوارها را در بر گرفت و پنجرهها را با شکوفههای عظیمِ سرخرنگ مهروموم کرد.
اورور بهسرعت پودری مرواریدمانند بیرون آورد و آن را به هوا پاشید تا با نیروهای طبیعیِ احضارشده در هم آمیزد.
نسیمی گرم و نامرئی وزید. تاکهای سیاه پژمرده شدند و طراوتشان را از دست دادند؛ طوری که دیگر نمیتوانستند گلهای سرخِ درخشانِ معلق در هوا را نگه دارند.
تاکهای پژمرده بیجان از طبقهٔ دوم آویزان ماندند.
اورور پیش خود فکر کرد: بد نشد...
او این ورد را از یکی از اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری گرفته بود. این ورد در اصل برای باغبانی و وجین کردن بود و اورور آن را به قیمتی ارزان خریده بود، با این فکر که شاید روزی به کار بیاید. معمولاً از آن برای پاک کردنِ علفهای هرز از دیوارهای ساختمان استفاده میشد، اما امروز ارزشِ بیاندازهاش را ثابت کرد.
با این حال، تاکهای سیاه مغاک به طرز غیرطبیعی مقاوم بودند. آنها فقط پژمرده شدند و بلافاصله از بین نرفتند.
این کار برای والانتن زمان خرید تا آتشِ نورِ طلایی و وهمآلودی را احضار کند تا موجوداتِ پستِ داخلِ راهرو و اتاقها را بسوزاند.
سپس رایان منطقه را با پرتوِ خالصِ طلوع غرق کرد و تمامِ پلیدیها را راند و همهٔ توهمات را از بین برد.
در برابرِ این وضعیت که کاری از دستش برنمیآمد، لومیانِ شکارچی میلش به اجرای رقصِ رازآلود را سرکوب کرد. او همکاریِ خواهرش و سه غریبه را برای ریشهکن کردنِ ناهنجاریِ هجومآورده به طبقهٔ دوم تماشا کرد.
خیلی زود، تاکهای سیاه و گلهای سرخ متلاشی و به دود تبدیل شدند.
اما روبندِ لیا و زنگولههای نقرهایِ چکمههایش همچنان جرینگجرینگ میکردند و نشان میدادند خطر هنوز در کمین است.
لومیان بهسرعت صحنه را وارسی کرد و بو کشید.
«هوا یه بوی عجیبی میده...»
بوی شیرین و ضعیفی در هوا مانده بود.
لیا از ناراحتیاش گفت: «کمی سرم گیج میره و دلم میخواد بخوابم.»
دودِ حاصل از سوختنِ تاکها و گلها داروی بیهوشی داره؟ چقدر شوم! اورور که دانشِ گستردهای در علومِ غریبه داشت، بیدرنگ دست به کار شد.
مشتی پودرِ شفاف بیرون آورد و به جلو پاشید.
بادی شدید از ناکجا پدیدار شد و در تمامِ گوشهوکنارِ طبقهٔ دوم وزید.
رایان، لومیان، والانتن و لیا به اتاقهای جداگانه دویدند و پنجرههایی را که با تاکهای سیاه مهروموم شده بودند، باز کردند.
وقتی بادِ بیخطر فرو نشست، اورور رو به لومیان کرد و پرسید: «حالا چطور؟»
لومیان با احتیاط بو کشید و گفت: «دیگه بویی نمیاد.»
لیا هم اضافه کرد: «منم حالم بهتره.»
در آن لحظه، زنگولههای نقرهایِ روی روبند و چکمههایش از حرکت ایستادند.
بحران رفع شده بود.
اورور گمانهزنی کرد: «یه حملهٔ آزمایشی از طرفِ کشیش و دارودستهاش؟»
لومیان نگاهی به والانتن انداخت که آشفته به نظر میرسید.
«میتونه کارِ گیوم بنه باشه که تازه یه عطیه گرفته، یا پییر بریِ چوپان که از قبل هم قدرتمند بود.»
با این انتخابِ کلماتِ لومیان، حالتِ چهرهٔ والانتن نرمتر شد.
رایان منطقه را وارسی کرد و با صدایی بم گفت: «هر کدوم که باشه، باید هوشیاریمون رو بیشتر کنیم. از الان به بعد، برای شیفت دادن به دو گروه تقسیم میشیم. چه روز چه شب، به نوبت استراحت میکنیم و نگهبانی میدیم.»
نگهبانِ تنها در خطرِ کمین خوردن بود، بیآنکه کمکی بهموقع به او برسد.
«مشکلی نیست.» اورور و لومیان پیش از آنکه اورور اضافه کند، نگاهی ردوبدل کردند: «من با برادرم تو یه گروه میمونم.»
رایان و بقیه مخالفتی نکردند.
در چند روزِ بعد، دو گروه با شیفتهای ششساعته مراقبِ اوضاع بودند. با اینکه اتفاقی نیفتاد، اما با نزدیک شدن به جشنِ بهار، همگی خطرِ قریبالوقوع را حس میکردند و منتظرِ موجهای بیامانِ خطر بودند.
در این مدت، لومیان در زمانِ استراحتش به کاوش در رؤیا ادامه داد.
او فوراً به شکارِ هیولای شعلهور نرفت. در عوض، بیصبریاش را سرکوب کرد و کوشید تا الگوهای این موجود را درک کند.
لومیان با استفاده از نامرئی شدن، ردیابی از راه دور، رصدِ روزانه و صبرِ فراوان، سرانجام اطلاعاتی را که میخواست به دست آورد.
هیولای شعلهور هر روز صبح در محوطهٔ بازِ رؤیا تلههایی میگذاشت و تکنیکهایی را که در آنها مهارت یافته بود، بین ۴۵ تا ۹۰ دقیقه تمرین میکرد. سپس مسیرِ ثابتی را به سمتِ منطقهای پر از تکههای گوشت در پیش میگرفت تا انرژیاش را بازیابی کند.
فعالیتهای بعدازظهرش غیرقابلپیشبینی بود و عمدتاً از مسیرهای مختلف در قلمرواش گشتزنی میکرد. لومیان هنوز نتوانسته بود معیارهای او را برای انتخابِ مسیرها تشخیص دهد.
عصرها، مسیرِ ثابت را برمیگشت و دوباره واردِ منطقهٔ شکار میشد.
لومیان از فعالیتهای شبانهٔ آن بیخبر بود. او در ویرانههای رؤیا حداکثر شش ساعت وقت گذرانده بود و هرگز شبهنگام به آنجا قدم نگذاشته بود.
...
شبِ قبل از جشنِ بهار.
لومیان در مِهِ خاکستری و مهآلودِ اتاقخوابِ عالمِ رؤیا از خواب پرید. نگاهی به عطارد سقوط کرده در کنارش انداخت و ذهنش به تمرکزِ کامل رسید.
امشب همان شب بود. او هیولای شعلهور را شکار میکرد.