چپتر 96: طعمه و شکارچی
چپتر 96: طعمه و شکارچی
هیولای شعلهور بیامان تعقیبش میکرد و با پرتابِ گلولههای آتشینِ سرخرنگ، گودالهایی در زمین میشکافت. لومیان بارها تعادلش را از دست داد.
شعلههای آتش کندههای زغالشدهٔ پراکنده در آن منظرهٔ ویران را میلیسیدند و نوری سرخ و لرزان به هر سو میافکندند.
لومیان اصلاً به آتشی که هنوز به جانِ لباسهایش افتاده بود، اعتنایی نداشت. در برابرِ دردِ سوزان دندان به هم میفشرد و موجِ انفجارهای پیاپی او را به این سو و آن سو پرت میکرد. تلوتلوخوران روی پا ایستاد و دیوانهوار بهسوی مقصدش دوید؛ به چپ میپیچید، بعد به راست، قوس میزد و دوباره مستقیم به جلو میتاخت.
خوشبختانه طبقِ نقشهاش راهِ درازی در پیش نداشت. درست همانجا که طعمِ خون را در دهانش چشید و بدنش در آستانهٔ فروپاشی بود، ساختمانِ مخروبهای در برابرش پدیدار شد.
بوووم!
لومیان در حینِ دویدن بدنش را پیچوتاب داد و مویی از چنگِ یک گلولهٔ آتشین گریخت. پرتابهٔ سرخرنگ درست جلوتر منفجر شد و گردابی جهنمی از آتش به پا کرد.
لومیان فرصت را غنیمت شمرد، خود را به زمین انداخت و از زیرِ سهمگینترین بخشِ حریق غلت زد. با همان شتاب، به درونِ ساختمانِ نیمهویران افتاد.
هیولای شعلهور ایستاد و تردید کرد؛ از تعقیبِ طعمهاش به درونِ تلهٔ مرگی احتمالی بیمناک بود.
غلتیدنِ لومیان به عمقِ ساختمان را تماشا کرد و دستهای از کلاغهای آتشینِ سرخ را گردِ خود فراخواند.
با پروازشان، جیغِ آنها در هوا پیچید. نیمی از آنها بهسوی تیرکهای نگهدارندهٔ ساختمان شیرجه رفتند و بقیه از هر سو بر سرِ لومیان آوار شدند.
این پرندگانِ آتشین بیخطا بودند و پیوسته مسیرشان را با حرکاتِ لومیان تنظیم میکردند.
در آن لحظه، هیولای شعلهور تقریباً میتوانست بقایای زغالشدهٔ دشمنش را به چشم ببیند.
جاخالی دادن از کلاغهای آتشین بهمراتب دشوارتر از گلولههای آتشینِ ساده بود!
اما ناگهان، لومیان از دیدِ هیولا ناپدید شد.
به درونِ زیرزمینی نسبتاً سالم غلتیده بود.
بنگ!
لومیان درِ چوبی را محکم بست و با استفاده از نیروی ضربهاش، به کناری پرید.
ویژژژ! ویژژژ! ویژژژ! کلاغهای آتشینِ سرخرنگ خود را به در کوبیدند.
بوووم!
درِ سنگین متلاشی شد و به تراشههایی شعلهور بدل گشت.
غرمب!
کلاغهای آتشینِ باقیمانده به اهدافِ تعیینشدهشان خوردند و ساختمانِ پوسیده را با سیلی از آوار فروریختند.
سنگ، چوب و گردوخاک فضا را فرا گرفت و زیرزمین را در خود مدفون کرد.
لومیان از پیش در گوشهای پناه گرفته بود و با خاکِ انباشته، شعلههای چسبیده به تنش را خفه میکرد.
با این حال هنوز بهشدت سوخته بود و اندامهای داخلیاش از نیروی انفجارها آسیب دیده بود. اگر فوراً به وضعیتش رسیدگی نمیشد، تا فردا دوام نمیآورد.
حملهٔ هیولای شعلهور ویرانگر بود؛ حتی قدرتمندتر از رایان، آن هم بدونِ طوفانِ نورش!
لومیان قصد داشت با نامرئی شدن از چنگِ هیولای شعلهور بگریزد، به زیرزمین بخزد تا رقصِ رازآلودِ قربانیاش را اجرا کند و با فعال کردنِ نشانِ خارِ سیاه روی سینهاش، دشمن را به وحشت بیندازد. برنامه ریخته بود تا زمان بخرد و عطاردِ سقوطکرده مبادلهٔ سرنوشت را کامل کند. اما آتشِ سمج نامرئی شدنش را باطل کرده و چیزی نمانده بود به قیمتِ جانش تمام شود.
تنها مایهٔ تسلیاش این بود که برای چنین موقعیتی نقشهٔ جایگزین داشت؛ برای وقتی که نه میتوانست از چنگِ هیولا بگریزد و نه رقصِ قربانیاش را در آرامش اجرا کند.
حتی به فکرش رسیده بود که ساختمان را روی زیرزمین آوار کند تا زمان بخرد، اما هیولای شعلهور زحمتِ این کار را برایش کشیده بود.
پوف... لومیان نفسش را عمیق بیرون داد و چهارزانو نشست.
شیشهٔ عطرِ عنبرِ خاکستریِ اورور را بیرون آورد، درش را باز کرد و پیشِ رویش گذاشت.
بیرون از ساختمانِ مخروبه، نگاهِ هیولای شعلهور گردوخاکِ معلق را میشکافت و در پیِ ردّی از شکارش میگشت.
اطمینان داشت که آن مزاحمِ مکار به این سادگیها زندهبهگور نمیشود.
با توجه به پیچیدگیِ تلههایی که کار گذاشته بود و شناختِ دقیقش از ویرانهها، محال بود راهِ فراری برای خودش باز نگذاشته باشد!
هیولای شعلهور چندان باهوش نبود، اما غرایزِ شکارچیاش او را واداشت تا ساختمانِ فروریخته را دور بزند.
در کمتر از ده ثانیه، دهانهٔ پنهانِ غاری را یافت که شیبش رو به پایین بود.
دهانه زیرِ آوارِ ساختمانِ فروریخته پنهان مانده و از ریزشِ آوار در امان بود. پیدا کردنش دشوار بود و در گوشهای دنج پنهان شده بود.
هیولا دستِ راستش را بالا آورد و گلولهٔ آتشینِ سفیدی بهاندازهٔ یک مشت در کفِ دستش پدیدار کرد.
با یورشی ناگهانی، گلولهٔ آتشین را به درونِ گذرگاه پرتاب کرد.
شعلهها هوا را شکافتند، به درونِ زیرزمین نفوذ کردند و به دیوارِ روبهرو کوبیده شدند.
بوووم!
موجِ انفجار اثری روی لومیان که عمداً در گوشهای دیگر پنهان شده بود، نگذاشت. فقط شیشهٔ عطرِ عنبرِ خاکستریِ پیشِ رویش را واژگون کرد و کلِ زیرزمین را لرزاند.
مایع با صدای قلقل از شیشهٔ باز بیرون ریخت و عطرِ لطیف و شیرینش در دم شدت گرفت.
لومیان با چشمانِ بسته به دیوار تکیه داد و غرق در تفکر شد.
در ذهنش خورشیدی سرخرنگ را مجسم کرد و چند ثانیه ثابت نگهش داشت.
ناگهان صدای وحشتناکی به گوشِ لومیان رسید؛ گویی از فاصلهای بینهایت دور میآمد، اما بهطرزِ دلهرهآوری نزدیک بود.
رگهای آبی روی صورت، دستها و گردنش بیرون زدند و بهسرعت سرخ شدند.
همزمان، لکههای نقرهایمشکی از پوستش تراوش کرد.
دهان باز کرد تا جیغ بکشد، اما پیش از آنکه صدایی از گلویش خارج شود، فروریخت و در خود جمع شد.
عطارد سقوط کرده از کفِ دستِ چپِ لومیان سُر خورد، اما جرئت نکرد تکان بخورد. حتی سعی نکرد به صورتِ بیحفاظ یا دستِ راستش نزدیک شود تا از طریقِ تماس او را به عروسکِ خیمهشببازی تبدیل کند.
فقط همانجا بهشدت میلرزید.
بیرون از زیرزمین، هیولایی که آماده بود گلولهٔ آتشی احضار کند، کنارِ ورودیای که لومیان کنده بود خشکش زد.
بیاختیار به لرزه افتاد.
چند ثانیه بعد، شکار را رها کرد و پا به فرار گذاشت.
لومیان در تاریکیای پر از شعلههای سوسوزن فرو رفت. ذهنش لبریز از دردِ جانکاه و افکارِ پلید شده بود.
در آن لحظه، مرگ به نظرش ترجیح داشت. حس کرد چیزی در اعماقِ وجودش بهسرعت رشد میکند و شکل میگیرد.
انگار آسیبی روانی بود—متشکل از تمامِ شخصیتهای منفی و ارادهای خاص. بهمحضِ اینکه شمایلِ انسانی به خود میگرفت، کاملاً جایگزینِ او میشد.
در میانِ تاریکیِ بیپایانِ نومیدی و درد، بویی به مشامِ لومیان رسید.
لطیف و شیرین.
بوی عطرِ اورور بود، رایحهای آشنا.
اورور... خواهرِ بزرگ... لومیان رفتهرفته به خود مسلط شد، گویی بارِ دیگر آن نوای تسلیبخش را میشنید.
«میخوام زنده بمونم!»
«چرخه هنوز تموم نشده!»
...
هجومی از افکار به ذهنش سرازیر شد. لومیان سرانجام ارادهٔ قیرگون و تاریکیِ آمیخته با عذابِ درونِ قلبش را شکست داد و چشمانش را باز کرد.
اولین چیزی که به چشمش خورد، شیشهٔ واژگونِ عطرِ عنبر خاکستری روی زمین بود.
«واژگون شده؟» دلِ لومیان سوخت و دستِ راستش را دراز کرد.
در ابتدا، فقط میخواست مثلِ اورور که برای مهارِ علائمش از عود استفاده میکرد، عمل کند و روی این عطرِ طبیعی بهعنوانِ عاملِ بیداری حساب کند. اما برخلافِ انتظارش، بیش از نیمی از عطر ریخته بود.
لحظهای بعد، بدنش لرزید. پشتِ دستِ سوخته و خونآلودش و لکههای گِردِ نقرهایمشکی را دید که هنوز محو نشده بودند.
بدونِ نیاز به یادآوری، لومیان میتوانست آن بوی ناآشنا و مورمورکننده را روی خودش «بو بکشد».
اگر الان با والانتن روبهرو میشد، بدونِ اینکه حرفی بزند، با احضارِ نورِ مقدسِ او «تطهیر» میشد.
لومیان نیمهٔ باقیماندهٔ عطرِ عنبر خاکستری را برداشت، درش را محکم کرد و در جیبش گذاشت.
سپس عطارد سقوط کرده را که هنوز بهشدت میلرزید برداشت و به زبانِ هرمس پرسید: «مبادلهٔ سرنوشت تموم شده؟»
عطارد سقوط کرده بهسرعت به چپ و راست تکان خورد و نشان داد که تمام نشده است.
لومیان نفسِ راحتی کشید.
میترسید تا زمانی که بیدار میشود، مبادلهٔ سرنوشت کامل شده باشد—شوکِ آن بیش از یک دقیقه طول نمیکشید.
اگر نمیتوانست هیولای شعلهور را بهموقع پیدا کند، عذابِ اخیرش بیفایده میبود.
«دم، بازدم...» لومیان وضعیتِ وحشتناکش را تنظیم کرد و پیش از آنکه از سوراخی که قبلاً کنده بود از زیرزمین بیرون بخزد، تمامِ توانِ باقیماندهاش را جمع کرد.
هر حرکت زخمهای مختلفش را میکشید و باعث میشد از درد چهره در هم بکشد.
بهمحضِ خروج از زیرزمین، لومیان دنبالِ ردپای هیولای شعلهور گشت و در دل آه کشید.
«استفاده از تفکر تو این وضعیت و فعال کردنِ کاملِ نشانِ خار روی سینهام رسماً خودکشیه...»
«از وقتی شکارچی شدم این کار رو نکرده بودم و بهزور با بوی عنبر خاکستری علائم رو سرکوب میکردم. اگه قبلاً چند بار این کار رو کرده بودم، شاید بدنم یه کم جهش پیدا میکرد و تبدیل به هیولا میشدم...»
«تا مدتی نمیتونم این ریسک رو بکنم، مگه اینکه آرزوی مرگ داشته باشم...»
او بهجای فعالسازیِ جزئی با رقصِ قربانی، تفکر را برای فعال کردنِ کاملِ نشانِ خارِ سیاه روی سینهاش انتخاب کرد، چرا که زمان تنگ بود و نمیتوانست آن رقص را اجرا کند.
با تفکر، میتوانست هیولای شعلهور را در پنج یا شش ثانیه فراری دهد. اما رقصِ رازآلودِ قربانی، حتی با وجودِ آشناییاش، ۳۰ تا ۴۰ ثانیه طول میکشید.
در راهبردِ شکارِ لومیان، این آخرین چارهاش بود. اگر نمیتوانست با روشهای دیگر از تعقیبِ هیولای شعلهور بگریزد، تفکر را امتحان میکرد!
لومیان پیشبینی نکرده بود که تفکر از همان ابتدا او را بهشدت مجروح میکند و در آستانهٔ مهار از دست دادن و تبدیل شدن به هیولا قرار میدهد.
طولی نکشید که لومیان ردپای هیولای شعلهور را پیدا کرد و به تعقیبشان پرداخت.
چند دقیقه بعد، ردپاها تازهتر به نظر رسیدند، پس سرعتش را کم کرد.
اندکی بعد، عطارد سقوط کرده خودبهخود لرزید و به لومیان خبر داد که مبادلهٔ سرنوشت کامل شده است.
لومیان بیدرنگ تبرِ آهنیمشکی را تاب داد و در امتدادِ ردپای هیولای شعلهور به جلو یورش برد.
در کمتر از بیست ثانیه، شکارِ سوخته و دودکرده را دید.
در گوشهای محصور با صخرهها کز کرده بود و میلرزید.
لومیان به سمتش دوید، عطارد سقوط کرده را کنار انداخت، تبر را با هر دو دست گرفت و با تمامِ توان ضربه را فرود آورد.
با صدای تاپِ خفهای، سر و بدنِ هیولای شعلهور از هم جدا شدند.
خونِ قرمزِ روشن بهشدت فواره زد و روی زمین به خوشههای شعلهٔ سرخرنگ مشتعل شد.
لومیان که دیگر نمیتوانست روی پا بند بماند، همراه با تبرش روی زمین فروریخت.