چپتر 98: پریِ بهار
چپتر 98: پریِ بهار
گروهی از مردانِ جوان آوا را در میان گرفتند و آوازخوان و رقصان به بیرونِ خانهٔ لومیان رسیدند.
گیومِ کوچک از خانوادهٔ بری با گامهای بلند به سمتِ در رفت و محکم به آن کوبید.
او دوستِ لومیان، ریموند و آوا بود. موهای قهوهایِ فرفری و ککومکهای نمایانی داشت و چشمانِ آبیاش کوچکتر از حدِ معمول به نظر میرسید، گویی همیشه نیمهباز بودند.
با صدای قیژژ!، اورور پیشِ رویشان ظاهر شد.
موهای بلوندش را بسته بود و پیراهنی رسمی با یقهای روشن و حاشیههای چیندار به تن داشت. اورور سرشار از انرژی بود و چهرهاش میدرخشید؛ محال بود کسی بفهمد شبِ گذشته خوب نخوابیده است.
آوا که تاجِ غاری بافته از شاخههای درخت و گلها بر سر داشت، قدمی به جلو برداشت و خواند:
«من پریِ بهارم،
با چهرهای شیرین و آوازی شادمانه،
...
بیایید و بخوانید، بیایید و برقصید،
چون این تنها راهی است،
برای رسیدن به برداشتی که ماندگار باشد...»
اورور در سکوت گوش داد، برگ را گرفت و کوزهٔ سفالیِ کوچکی حاویِ چربیِ حیوانی به آوا داد.
مردانِ جوان هورا کشیدند: «برداشتِ پربار! برداشتِ پربار!»
وقتی همراهانِ پریِ بهار به سوی مکانِ بعدی راه افتادند، گیومِ کوچک عمداً عقب ماند و از اورور پرسید: «لومیان کجاست؟ دو روزه ندیدمش. تو جشنِ بهار شرکت نمیکنه؟»
اورور خندید و جواب داد: «مریضه.»
گیومِ کوچک کمی جا خورد: «مریض؟ اونم مریض میشه؟»
در ذهنِ او، لومیان همیشه سرشار از انرژی بود. در بدترین حالت، از شوخیِ بیمزهای که خراب از آب درآمده بود، جراحاتِ جزئی برمیداشت.
اورور به شوخی جواب داد: «اگه هیچوقت مریض نشه نگران میشم. همهٔ آدما مریض میشن.»
همانطور که همراهانِ پریِ بهار دورتر میشدند، گیومِ کوچک با شتاب برای اورور دست تکان داد.
«به لومیان بگو بعدِ جشنِ بهار میام دیدنش!»
اورور سر تکان داد و به گیومِ کوچک چشم دوخت که با سرعت به سمتِ همراهانی که جلوی ساختمانِ بعدی توقف کرده بودند میدوید.
لومیان سرش را از کنارِ خواهرش بیرون آورد: «چطور بود؟»
اورور لحظهای فکر کرد و گفت: «هنوز عادیان، ولی برام سؤاله که آخرِ جشن قراره چی بشه.»
لومیان صحنهٔ خونینِ گردنزدنِ آوا در پایانِ جشن و حالوهوای عجیبی را که جوانان را بیقرار کرده بود، به یاد آورد. آنها یا هنگامِ بدرقهٔ پریِ بهار دیوانه شده بودند، یا در اثرِ فروپاشیِ ذهنی و جسمی روی زمین افتاده بودند. هیچکس در امان نمانده بود.
در سکوت، به آوا که جلوی خانهٔ همسایه آواز میخواند و گیومِ کوچک و همراهانش که او را در میان گرفته بودند، نگاهی انداخت. آرام نگاهش را گرفت.
رایان، لیا و والانتن نیز به طبقهٔ اول رسیدند و از پنجره به بیرون نگاه کردند.
پس از آنکه همراهانِ پریِ بهار از آنجا رفتند، رایان با صدایی بم گفت: «از الان به بعد باید خیلی مراقب باشیم.»
اورور سر تکان داد و گفت: «آره.»
پیش از پایانِ جشن، بهسرعت ناهار آماده کردند و شکمشان را سیر کردند.
تلنگ! تلنگ! تلنگ! ساعتدیواریِ کلاسیکِ طبقهٔ اول زنگ خورد و ظهر را اعلام کرد.
لومیان و بقیه که اتاقِ غذاخوری را مرتب کرده بودند، نگاههای پرتنشی به هم انداختند.
اگر جشنِ بهار بیدردسر پیش میرفت، تا الان تمام شده بود.
و اگر آیینِ بدرقهٔ پریِ بهار کامل میشد، چه کسی میدانست کوردو به چه روزی میافتد؟
در ساختمانِ نیمهزیرزمینیشان، لومیان برای دیدنِ وضعیتِ بیرونِ پنجره باید سرش را کمی بالا میگرفت.
آسمان لاجوردیِ درخشانی بود پر از ابرهای سفید. خورشید بهروشنی میتابید و از ابرهای تیره، مه یا نورِ کمسویی که تصور کرده بود، خبری نبود.
لیا دورِ اجاق قدم میزد و زنگولههای نقرهایِ کوچک روی روبند و چکمههایش بیوقفه جرینگجرینگ میکردند. صدایش نه آزاردهنده بود و نه آرامبخش.
با دیدنِ اورور که به او نگاه میکرد، توضیح داد: «ما همین الان هم تو خطریم، اونم یه خطرِ طولانیمدت، ولی فعلاً میشه مهارش کرد.»
اورور تأیید کرد و دیگر چیزی نپرسید.
از سوی دیگر، رایان آهی کشید و گفت: «عالی میشه اگه تا شبِ دوازدهم همیشه تو همین سطح بمونه.»
اورور پلک زد؛ خجالت میکشید به این شوالیهٔ سپیدهدم از ذهنِ جمعیِ ماشین بگوید که نفوسِ بد نزند.
با اینکه دلِ لومیان سنگین بود، اما لبخندی زد و به رایان جواب داد:
«تو منطقهٔ داریژِ ما یه ضربالمثل هست که میگه: "خوب و بد همه محتومه." هر چقدر هم نگران باشیم، نمیتونیم اتفاقاتِ بعدی رو عوض کنیم.»
چیزی که نگفت این بود: تنها کاری که از دستشان برمیآمد، جمع کردنِ شجاعت برای روبهرو شدن با آن بود.
در گفتگوی مقطعیِ پس از آن، هر پنج نفرشان در برابرِ هرگونه ناهنجاری گوشبهزنگ بودند. با این حال، چه آبوهوا و چه پرندگان، همهچیز چنان عادی بود که تنها ترسِ بیشتری در دلشان میانداخت.
پس از حدود سی دقیقه، به خود که آمدند، همزمان به در خیره شده بودند.
صدای قدمهایی نزدیک شد.
کمی بعد، زنگِ درِ خانهٔ اورور به صدا درآمد و صدایش در طبقهٔ اول پیچید.
لومیان نگاهی با خواهرش ردوبدل کرد، با احتیاط به در نزدیک شد و از چشمی به بیرون نگاه کرد.
مردی که زنگ را زده بود، همسایهشان، لویی بدو بود.
لومیان در را کمی باز کرد و با لبخند پرسید: «چه خبره؟»
لویی بدو موهای مشکی و چشمانِ آبی داشت. در دههٔ چهلِ زندگیاش بود و در جوانی هنگامِ برداشتِ گندم در مزارع آسیب دیده بود. در دستِ چپش تنها سه انگشت داشت.
او که کتی آبیخاکستری و شلواری تیره به تن داشت، با کمرویی گفت: «باید اجاقتون رو قرض بگیرم. جشنِ بهاره. باید برای بچهها نونِ تازه بپزیم.»
در همان حال که حرف میزد، کیسهٔ آرد را بلند کرد و به کیسهٔ زغالِ نامرغوبِ کنارش تنه زد.
لومیان پیش از اینکه به اورور نگاه کند، لحظهای درنگ کرد.
اورور سر تکان داد و اشاره کرد که لویی بیدو را به داخل راه دهد.
او از قبل با صدایی آهسته با رایان و دیگران در این باره بحث کرده بود و قصد داشت تغییراتِ روستاییانی را که در جشنِ بهار شرکت کرده بودند، از نزدیک ببیند.
لومیان کنار رفت و با نیشخندی سر به سرِ لویی بیدو گذاشت: «فقط نون میپزید؟ فکر میکردم برای بچههاتون یه کم بیکن درست میکنید.»
لویی بیدو با احتیاط جواب داد: «اگه امسال برداشتِ خوبی داشته باشیم، بیکنِ فراوونی هم گیرمون میاد.»
چشمانش لبریز از انتظار بود، گویی از برداشتی پربار اطمینان داشت.
لویی بیدو پس از ورود به اورور سلام کرد، به طرفِ اجاق رفت و مشغولِ کار شد.
هر چه لومیان و همراهانش بیشتر او را زیر نظر میگرفتند، بیشتر به نظرشان عجیب میآمد.
لویی بیدو حتی نگاهی به رایان، لیا و والانتن نینداخت، انگار نامرئی بودند!
مثلِ کسی بود که از قبل به هیولا تبدیل شده و تمامِ تلاشش را میکرد تا عادی جلوه کند. با این حال، تا زمانی که با چیزی فراتر از خاطراتِ اولیهشان روبهرو میشدند، ناهنجاریهای آشکاری از خود نشان میدادند یا آن را نادیده میگرفتند.
لومیان فوراً به یادِ معاونِ کشیش، میشل گاریگ افتاد.
در ابتدا حالش خوب به نظر میرسید، اما اخیراً تنها چیزی که از او باقی مانده بود، فعالیتهای روزمرهاش یعنی خوردن، خوابیدن و ترغیبِ دیگران به نیایش بود. او هر چیزِ دیگری را نادیده میگرفت!
زیرِ نگاهِ دقیقِ سه غریبه، لویی بیدو بهشکلی مکانیکی نانش را پخت و گهگاه با لومیان و اورور همکلام میشد.
بسیار عادی بود، اما در عین حال بسیار غیرعادی.
پس از آنکه لویی بیدو با نانِ پختهشده رفت، اورور با لبخندی تلخ به رایان و دیگران نگاه کرد.
«همهٔ اونایی که تو جشنِ بهار شرکت کردن باید همینطور شده باشن.»
لیا با لحنی صادقانه گفت: «انگار دارن ذرهذره با یه هیولا جایگزین میشن.»
دیگر لبخندی زورکی بر لب نداشت.
لومیان که از قبل خونسردیاش را به دست آورده بود، پرسید:
«اگه بخوایم، چطور میتونیم همچین آدمی رو نجات بدیم؟»
والانتن با آهی جواب داد: «تنها چیزی که به ذهنم میرسه تطهیره. اما اگه ناهنجاری از قبل بهشدت با انسانها ادغام شده باشه، نتیجهٔ نهایی ممکنه این باشه که هر دو با هم تطهیر بشن.»
در همان لحظه، دو روستاییِ دیگر از کنارِ پنجره گذشتند.
یکی از آنها مشتریِ همیشگیِ میخانهٔ کهنه و پییر گیوم بود، همان کسی که در چرخهٔ قبلی آبسنتِ رایان را تلکه کرده بود.
او با خوشحالی با همراهش گپ میزد و ظاهراً دربارهٔ هیجانِ جشنِ بهار بحث میکردند.
وقتی از جلوی درِ خانهٔ لومیان گذشتند، همزمان سرشان را چرخاندند تا به داخلِ خانه نگاه کنند و حالتِ چهرهشان بهشکلی مورمورکننده عبوس بود.
پس از یک لحظه، نگاهشان را گرفتند و با لبخندهایی که بر لب داشتند، به گفتوگویشان ادامه دادند.
اگر لومیان و همراهانش هر بار که کسی از آنجا میگذشت بیرون را نمیپاییدند، متوجهِ تغییرِ گذرا در چهرهٔ آنها نمیشدند.
هرچه صدای خنده در بیرون بلندتر میشد، آنها بیشتر احساسِ خفگی میکردند.
سکوت بر گفتوگویشان حاکم شد.
سرانجام دو روستایی رفتند و اورور آهی کشید و گفت: «این فقط جایگزین شدنِ ذرهذره با هیولاها نیست. فکر میکنم کلِ دهکده، به جز ما، پر از هیولاهایی شده که پوستِ انسان به تن دارن.»
این همون جشنِ بهارِ کامله؟ لومیان بیاختیار با خودش زمزمه کرد.
رایان با لحنی جدی هشدار داد: «هر روز سختتر میشه. همگی، طاقت بیارید.»
از ظهر تا شب، آنها برای مقابله با حملهٔ روستاییانِ جهشیافته به خانه کشیک دادند، اما به جز رهگذرانی که گهگاه با چهرهای عبوس یا سرد به داخل خیره میشدند، هیچ اتفاقی نیفتاد.
این وضعیت بارِ سنگینی بر دوشِ اورور و دیگران گذاشته بود.
رایان نگاهی به اتاق انداخت و با ملایمت گفت: «هنوز چند روز تا شبِ دوازدهم باقی مونده. اینقدر مضطرب نباشید.
«بعد از شام، به دو گروه تقسیم میشیم و بهنوبت استراحت میکنیم. باید وضعیتِ روانیِ خوبی رو حفظ کنیم.»
با حضورِ چنین فرابشرِ باتجربه و خونسردی، هم اورور و هم لومیان احساسِ آرامشِ بیشتری میکردند.
نیمهشب، اورور و لومیان، لیا و دیگران را بیدار کردند و سپس به اتاقِ خوابِ خود برگشتند.
لومیان نگاهی به در انداخت و صدایش را پایین آورد:
«اون بانوی مرموز پیداش نشده. فردا فرصتی پیدا کنم برم بیرون و نگاهی به میخانهٔ کهنه بندازم؟»
اورور مخالفت کرد: «الان ممکنه همهٔ اهالیِ دهکده هیولا شده باشن. اگه بری بیرون خیلی خطرناکه.»
لحظهای تأمل کرد و گفت: «بیا یکم دیگه صبر کنیم. اگه فردا صبح بانوی مرموز پیداش نشد، بعدازظهر باهات میام میخانهٔ کهنه.»
لومیان پیش از آنکه سر تکان دهد، لحظهای درنگ کرد.
او قصد داشت فردا صبح با خواهرش در این باره بحث کند که آیا باید از رایان و دیگران کمک بخواهند یا نه. آن پنج نفر میتوانستند با هم اقدام کنند.
...
در اتاقِ خوابی که پر از مِهِ خاکستریِ کمرنگی بود، لومیان چشمانش را باز کرد.
او نشست و بدنش را وارسی کرد و متوجه شد که جراحاتِ شدیدش کاملاً بهبود یافته است.
درست در همان لحظه که میخواست از این موضوع شگفتزده شود، ناگهان صدای زنگِ در را شنید.
کسی داره زنگِ در رو میزنه؟ این فکر بهطورِ غریزی از ذهنِ لومیان گذشت. او طبقِ عادت آماده شد تا به طبقهٔ اول برود و ببیند چه کسی آمده است.
تازه یک قدم برداشته بود که تمامِ بدنش خشک شد.
اینجا ویرانههای رؤیا بود!
چطور ممکن بود کسی به دیدنش بیاید؟