چپتر 99: مهمان
چپتر 99: مهمان
بیدرنگ، لومیان منقبض شد.
چرخید و به سمتِ تخت برگشت. با دستِ چپِ باندپیچیشدهاش «عطارد سقوط کرده» را چنگ زد.
در حالی که زنگِ در همچنان به صدا درمیآمد، تفنگِ ساچمهایاش را برداشت و با گامهای بلند به سمتِ پنجرهٔ اتاقخواب رفت. ورودی را بهدقت وارسی کرد.
هیچکس آنجا نبود!
در آن لحظه، لومیان حس کرد قلبش دارد از تپش میایستد.
قصد داشت «دیدِ روحی»اش را فعال کند تا بهتر ببیند.
از آنجا که پس از چند ثانیه ورود به حالتِ «تفکر» در ویرانههای رؤیا، آن صدای دیوانهکننده و هولناک را میشنید و نشانههای از دست دادنِ مهار در او بروز میکرد، نمیتوانست بهراحتی از این توانایی بهره ببرد. مدتی طول کشید تا بتواند آن را فعال کند.
با این حال، حتی با فعال شدنِ دیدِ روحیاش، باز هم متوجهِ حضورِ کسی در پشتِ در نشد.
اما زنگِ در بیوقفه به صدا درمیآمد.
افکارش بهسرعت میدویدند. لومیان جدی به این فکر افتاد که به تخت برگردد، بهزور بخوابد و از رؤیا بگریزد.
اما حس میکرد با توجه به خطرِ ناشناختهای که هر لحظه ممکن بود به ساختمانِ دوطبقهٔ نیمهزیرزمینیاش هجوم بیاورد، حتی اگر به واقعیت برمیگشت، چهبسا نمیتوانست از حملهٔ بعدی جانِ سالم به در ببرد.
دو حالت داشت:
اگه اونی که داره زنگ میزنه بتونه بیاد تو، رفتن به تخت فرقی با تسلیم شدن نداره.
اگه نتونه بیاد تو، تا وقتی خودم در رو باز نکنم جام امنه.
در هر صورت، باید برم پایین و یه نگاهی بندازم...
لومیان بهسرعت تصمیمش را گرفت.
«عطارد سقوط کرده» را در غلافِ کمربندش گذاشت، تبرش را آویزان کرد و تفنگِ ساچمهای را بالا آورد. از اتاق بیرون رفت و محتاطانه از پلهها پایین رفت.
با رسیدن به طبقهٔ اول، پیکری در میدانِ دیدش پدیدار شد.
پشتِ میزِ غذاخوریِ ششنفره، همان بانوی مرموزی نشسته بود که لومیان دربهدر دنبالش میگشت.
بلوزی سفید با پاپیونی بزرگ در یقه و شلواری گشاد به رنگِ خاکستریِ مرواریدی به تن داشت. لباسِ راحتیاش بهطرزِ فریبندهای شیک و برازنده بود.
کلاهِ سیاه و کوتاهی کنارش بود و داشت نوشیدنیِ طلاییرنگِ کمرنگی را مزمزه میکرد.
لومیان نفسِ راحتی کشید و به بانوی مرموز با موهای قهوهای و چشمانِ آبی نزدیک شد.
تفنگِ ساچمهای و تبر را کناری گذاشت، صندلیِ آن سوی میزِ غذاخوری را عقب کشید و نشست. پرسید: «شما میتونید بیاید اینجا؟»
بانو لیوانش را پایین گذاشت و لبخند زد.
«فکر کردی اون مواد چطور به اتاقت رسیدن؟»
با حرف زدنِ او، صدای جرینگجرینگِ زنگ متوقف شد.
لومیان با گیجی نگاهی به در انداخت.
«حالا که از قبل اومدید تو، دیگه چرا زنگ میزدید؟»
لبخند زد و جواب داد: «این از نزاکتِ اولیهست.»
نزاکتی که میتونه آدم رو تا سرحدِ مرگ بترسونه؟ لومیان فقط جرئت کرد این را در دلش زمزمه کند.
یکراست رفت سرِ اصلِ مطلب.
«من مادهٔ فرابشریِ آتشافروز رو به دست آوردم. عه، باید همون آتشافروز باشه.»
بانو بهآرامی سر تکان داد.
«میدونم. برای همین اومدم دیدنت.»
لومیان شادیِ ناگهانیاش را فروخورد و پرسید: «حاضرید کمکم کنید ویژگیهای فرابشریِ تحریککننده رو جدا کنم و فرمولِ معجونِ مربوط بهش رو بهم بدید؟ برنامهم این بود که تو میخانهٔ کهنه پیداتون کنم.»
دیگر به بهایی که باید میپرداخت اهمیتی نمیداد.
بانو لبخند زد و گفت: «با وضعیتِ فعلیِ کوردو، بیرون رفتن برات خیلی خطرناکه، برای همین مستقیم اومدم اینجا. واقعاً میتونم کمکی رو که میخوای بهت بکنم، اما این بار مجانی نیست.»
لومیان دوباره متوجهِ آن احساسِ ناخوانا در چشمانِ بانو شد، اما این فکر که دیگر قرار نبود کمکش مجانی باشد، خیالش را راحت کرد.
ناشناختهها بسیار ترسناکتر بودند.
بیدرنگ پرسید: «چه بهایی باید بپردازم؟»
با آرامش جواب داد: «ویژگیهای فرابشریِ جداشدهٔ آتشافروز و شکارچی به من تعلق میگیره.»
به همین سادگی؟ لومیان غافلگیر شد.
اصلاً این را بها نمیدانست. گذشته از این، تا مدتها نمیتوانست از ویژگیِ فرابشریِ آتشافروز استفاده کند.
بانو ادامه داد: «علاوه بر کمکی که در ابتدا بهت کردم، اگه در آینده بازم کمکی خواستی—البته اگه آیندهای برات وجود داشته باشه—باید کاری برام انجام بدی.»
لومیان حس کرد آن احساسِ مرموز در چشمانِ بانو شدت گرفت.
محتاطانه پرسید: «اگه انجام ندم چی؟»
بانو خندید.
«مگه شکست خوردنِ سرمایهگذاریها چیزِ عجیبیه؟ خواهرت مگه سرِ خریدنِ سهام با غیببینی یه مقدار پول از دست نداد؟»
لومیان بیدرنگ پرسید: «میخواید چیکار کنم؟»
بانو بهآرامی آه کشید.
«اگه تونستی زنده بمونی، در موردش حرف میزنیم.
«بسیار خب، ویژگیِ فرابشریای رو که به دست آوردی بهم بده.»
لومیان برخاست و بهسوی پلههایی رفت که به طبقهٔ دوم ختم میشد.
بهسختی جلوِ خودش را گرفت تا پلهها را دوتا یکی نکند. وقتی بانو دیگر نمیتوانست او را ببیند، بهسرعت دوید.
طولی نکشید که لومیان با کیسهٔ پارچهایِ حاویِ ویژگیِ فرابشریِ آتشافروز به طبقهٔ اول برگشت و به میزِ غذاخوری نزدیک شد.
بانو دوباره لیوانش را بالا آورد و مایعِ طلاییِ کمرنگ را مزمزه کرد.
لومیان با لحنی عادی پرسید: «این چیه؟»
بانو بهسادگی توضیح داد: «یه نوشیدنیِ پیشغذای تریری به اسمِ بلک پوکاست. از خیسوندنِ طولانیمدتِ زنجبیل، دارچین، جوزِ هندی و میخک تو شرابِ شیرین درست میشه. طعمش خیلی خوبه.»
از آنجا که لومیان این موضوع را فقط برای ایجادِ صمیمیت پیش کشیده بود، بیشتر کنجکاوی نکرد. کیسهٔ پارچهای را باز کرد و قلبِ سوزان را از میانِ خاک بیرون کشید.
گرمای سوزانی کفِ دستش را سوزاند. با تحملِ دردِ خفیف، به جلو خم شد و ویژگیِ فرابشری را به بانوی آن سوی میزِ غذاخوری داد.
کفِ دستِ چپش را جلو آورد و گذاشت «قلب» در هوا معلق بماند.
نگاهی به لومیان انداخت و خندید.
«بعدها وقتی ویژگیهای فرابشری رو نگه میداری، یادت باشه که هر چند وقت یه بار محیطشون رو عوض کنی. اگه همچین چیزی خیلی طولانی با چیزی در تماس باشه، خیلی احتمال داره باهاش ترکیب بشه و به یه شیءِ رازآلود تبدیل بشه که باید مهروموم بشه.»
اینطوره... لومیان پرسید: «هر چند وقت یه بار باید عوضش کنم؟»
زن بیتفاوت گفت: «معمولاً دو تا سه روز طول میکشه، اما خب اتفاقه دیگه، پیش میاد. پیشنهاد میکنم هر ۲۴ ساعت محیطش رو عوض کنی. با مهروموم و نگهداریِ درست، میتونه ماهها یا حتی سالها دوام بیاره. راستی، اگه موادِ فرابشری رو توی یه معجون قاطی کردی، هرچه زودتر بنوشش. وگرنه ممکنه مایع با بطری ترکیب بشه.»
همانطور که حرف میزد، درخششی ناگهانی بدنش را در بر گرفت و «قلبِ» شعلهور به بیشمار کرمشبتابِ سرخ تبدیل شد.
کرمشبتابها رقصان چرخیدند و به سه شیءِ متمایز بدل شدند.
یکی شیئی سرخِ تیره، ارتجاعی و بافتدار بود. دیگری نسخهٔ کوچکشدهٔ همان قلبِ شعلهور بود که حالا سوراخهای بسیارش را از دست داده بود. آخری هم سنگی سیاه با سطحی مایعمانند و بویی تند بود.
زن کفِ دستِ راستش را روی سه شیء کشید و دو تا از آنها در هوا ناپدید شدند.
تنها چیزی که روی میزِ غذاخوری ماند، «سنگِ» تیرهای بود که تقریباً نصفِ یک مشت اندازه داشت.
لومیان مشتاقانه پرسید: «این ویژگیِ فرابشریِ تحریککنندهست؟»
زن کاغذی یادداشت و خودنویسی نقرهای بیرون آورد، فرمولِ معجون را روی آن نوشت و بعد یادآوری کرد: «تو هنوز از علومِ غریبه چیزی نمیدونی. بعدِ کشتنِ هیولا، فقط ویژگیِ فرابشریش رو برداشتی.
«اینجور موجوداتِ فرابشری سرشار از نیروی روحیان. از خیلی از اجزای بدنشون میشه برای ساختِ طلسمهای کوچک، لوسیونها و موادِ لازم برای بعضی وردها و آیینها استفاده کرد. مثلاً خونش یه مادهٔ مکمل برای معجونِ آتشافروزه.
«با اینکه معجونِ آتشافروز به خونِ سمندرِ آتشین نیاز داره، اما خونِ اون هیولا هم کار رو راه میندازه. در اصل همون ماهیت رو داره و چهبسا اثرش حتی بهتر هم باشه.»
لومیان هرچه بیشتر گوش میداد، بیشتر حسرت میخورد.
با اینکه رمانهای ماجراجوییِ اورور پر از صحنههای شکارِ هیولاها و برداشتنِ اجزای بدنشان بود، اما او این موضوع را به واقعیت ربط نداده بود. فکر میکرد تنها ارزشِ هیولای شعلهور همان ویژگیِ فرابشریاش است.
و حالا دیگر برداشتنش غیرممکن بود—خون تا الان خشک شده بود!
زن بیاعتنا به واکنشِ او، برگهٔ روییِ یادداشت را کَند و گذاشت در هوا به سمتِ لومیان شناور شود.
لومیان کاغذ را گرفت و کلماتش را با اشتیاق خواند.
فرمولِ معجونِ تحریککننده:
مادهٔ اصلی: یک ویژگیِ فرابشریِ تحریککننده؛
موادِ مکمل: ۵۰ میلیلیتر مشروبِ تقطیری، ۱۰ قطره عصارهٔ پیچامینالدوله، ۵ گرم پودرِ تاکِ انگور، ۱۰ گرم پودرِ سرخس؛
روشِ مصرف: مستقیم نوشیده شود.
لومیان پس از خواندنِ آن با گیجی پرسید: «هیچ مادهای که سرشار از نیروی روحی باشه توش نیست...»
مثلِ خونِ سمندرِ آتشین.
زن لبخندی زد و جواب داد: «معجونهای مختلف نیازهای متفاوتی دارن. معجونِ تو بیشتر روی نمادگرایی توی علومِ غریبه تکیه داره.
«مثلاً سرخس نمادِ "بهراحتی تحتِ تأثیرِ دیگران قرار گرفتن"ـه. این با ذاتِ یه تحریککننده همخوانی داره.»
پس یه تحریککننده باید با حرفاش بقیه رو تحتِ تأثیر قرار بده؟ لومیان یادداشت را در جیب گذاشت و در این فکر فرو رفت که موادِ مکمل را از کجا پیدا کند.
مشروبِ تقطیری در خانه پیدا میشد؛ اورور در بعضی غذاها از آن استفاده میکرد. تاکِ انگور و سرخس هم در داریژ فراوان بود، هرچند بیرون رفتن میتوانست خطرناک باشد. تنها چیزی که میماند پیچامینالدوله بود—باید از اورور میپرسید که بینِ لوازمِ وردخوانیاش از آن دارد یا نه...
وقتی لومیان دوباره سر بلند کرد، زنِ روبهرویش همراه با آن کلاهِ لبهکوتاهِ سیاه و آپریتیفِ بلک پوکا ناپدید شده بود.
اصلاً نفهمیده بود زن کی رفته است.
آن هم در حالی که دیدِ روحیاش در تمامِ این مدت غیرفعال نشده بود.
هوف. لومیان نفسش را بیرون داد و در حالی که ویژگیِ فرابشریِ تحریککننده و فرمولِ معجون را در دست میفشرد، با دلی پر از اشتیاق به اتاقخواب برگشت.
سریع روی تخت دراز کشید تا به واقعیت برگردد و با اورور مشورت کند، به این امید که تا پیش از شب موادِ مکمل را جمعآوری کند.
برایش مهم نبود که دیدِ روحیاش هنوز فعال است؛ بهمحضِ اینکه به خواب میرفت، خودبهخود غیرفعال میشد.
...
در دلِ شب، لومیان چشمانش را باز کرد و نگاهی به اورور انداخت.
بیصبرانه منتظر بود تا خبرِ بهدستآوردنِ فرمولِ معجونِ تحریککننده را به خواهرش بدهد.
اما تقریباً در همان لحظه، دید که دهانِ اورور کمی باز شد و شبحی مهآلود و نیمهشفاف از آن بیرون آمد.
موجودی عجیب و مارمولکمانند بود!
نگاهِ لومیان روی آن قفل شد. همانطور که مارمولکِ اثیری محیطِ اطرافش را برانداز میکرد، او بیاختیار چشمانش را بست.
«مارمولک» نگاهی به اطراف انداخت و سپس بهسرعت از دهانِ اورور فاصله گرفت و از اتاق بیرون رفت.
لومیان دوباره چشمانش را باز کرد و با بهت به خواهرش خیره ماند.
چهرهٔ اورور در تاریکی فرو رفته بود.
دهانش کمی باز مانده بود و آرام در خوابی عمیق به سر میبرد.
لومیان بیحرکت نگاهش میکرد، گویی به مجسمه تبدیل شده بود.
در سیاهیِ شب، دلش بیش از پیش در ناامیدی فرو رفت.