چپتر 10: هویت تک‌گو (۲)
چپتر 10: هویت تک‌گو (۲)
-نمیتونی من رو الان برگردونی پیش اون پیرمرد؟
به هو-ریونگ داشت از عصبانیت منفجر میشد. حضور بیشتر از یک نفر تو این اتاق تنگ و تاریک، واقعاً غیرانسانی بود، هرچند اون یه روح بود و در زمینه حقوق بشر یه نقطه کور به حساب میاومد. خدایی اگه یه پشه سه متری دورتون وزوز میکرد، میتونستین تحمل کنین؟
«آه، واقعاً! حتی اگه میخواستم هم نمیتونم!»
-تو با مهارتت من رو کپی کردی. پس باید بتونی لغوش کنی. مگه نمیدونی چطوری جنس رو مرجوع میکنن؟ مرجوعش کن! این روزا دیگه چه جور دنیایی شده که مرجوعی نداره!
«نمیتونم لغوش کنم!»
بهش توضیح داده بودم که این مهارت چطوری کپی شده. اما حتی بعد از شنیدن توضیحاتم، این روح همچنان بیخودی روی اعصابم راه میرفت. دلش میخواست بفرستمش پیش قدیس شمشیر.
-آخ. مارکوس پیر! شاگرد من! استاد لی دزدیده شده! تنها معلمت توسط یه بچه دزدیده شده!
حتی همون موقع هم، این روح توی هوا چرخید و شروع کرد به داد و بیداد.
-ای بابا، شاگرد زشت من. همهش به خاطر اینه که استاد عزیزت رو نادیده گرفتی! میترسیدم یه همچین اتفاقی بیفته، برای همین بهت گفتم استادت رو ببر بذار رو سرت.
«ببخشید...»
داشت واقعاً کلافهام میکرد. ترسی که از دیدن یه روح واقعی برای اولین بار داشتم، کاملاً پریده بود. ترس؟ اون که چیزی نبود. هر چقدر هم که ترسناک باشه، اگه قرار باشه اینطوری رفتار کنه، فقط باعث سردرد آدم میشه.
«بیا فقط بیسروصدا زندگی کنیم، لطفاً. باشه؟»
-منظورت از زندگی چیه؟ من همین الانش هم مردهام.
«آه، پس لطفاً بیسروصدا بمیر.»
-نه. مگه من شبیه یه سگ لعنتیام؟ داری یه روح رو سرزنش میکنی که همین الانش هم مرده و میترسه یه بار دیگه بمیره. آی اهالی محل، بیاین این عوضی رو تماشا کنین! من از همون اولش هم هر چی دلم میخواست میگفتم!
«واو.»
از شدت شوک دهنم باز مونده بود. این دیگه چه کوفتیه؟
این اولین باری بود که تو زندگی واقعی یه روح میدیدم، اما زیادی حرف میزد... نه، این اولین باری بود که میدیدم یه نفر اینقدر فک میزنه.
و تازه اون موقع بود که فهمیدم. میتونستم درک کنم چرا قدیس شمشیر تو اون میخانه داشت با خودش حرف میزد. اون... حالا که بهش فکر میکنم، قدیس شمشیر مدام زیر لب زمزمه میکرد، اما محتوای حرفاش خیلی تکراری بود.
'خفه شو.'
'اینقدر سروصدا نکن.'
'خیلی رو مخی. خودم درستش میکنم، پس ولش کن.'
نود و نه درصد حرفاش درباره سروصدا بود.
جوری اون گوشه با خودش چرتوپرت میگفت که انگار بیماری روانی داشت.
«اون زمزمههای همیشگی. اگه به خاطر یه همچین روحی بوده...»
-ها؟ چی گفتی. الان با من بودی؟ با این سن و سالت. جرئت میکنی به من زبوندرازی کنی؟
«لعنت بهش.»
شونههام ناخودآگاه افتاد. آیندهام خیلی تاریک به نظر میرسید.
«مجبورم تا آخر عمرم از قدیس شمشیر دوری کنم. مهم نبود چه مهارتی میگیرم، اصلاً انتظار نداشتم یه روح از توش دربیاد.»
-ها؟ من باید دور از اون پیرمرد زندگی کنم. این دیگه چه شر و وریه؟
به هو-ریونگ سرش رو تکون داد.
-کجا میتونی شکارچیای به خوبی مارکوس پیر پیدا کنی؟ درسته که شاگرد منه، اما هنوزم پیرمرد خوبیه. اوه، ولی هیچوقت درباره نوههاش حرف نزن. معمولاً آدم خیلی خوبیه، اما وقتی پای نوههاش وسط میاد، یهو دیوونه میشه.
«خودم این رو میدونم.»
آهی کشیدم.
«یه مهارتی هست که قدیس شمشیر داره. اسمش چی بود؟ همونی که تعداد آدمایی که یه نفر کشته رو نشون میده.»
-آه. بینش کارآگاه؟ یه مهارت کاملاً آشغاله.
به هو-ریونگ واقعاً خیلی سریع جواب داد. پس اسم اون مهارت شمارش قتل این بود؟ [بینش کارآگاه]؟ به نظر میرسید این روح تمام مهارتهای قدیس شمشیر رو میشناسه.
-حالا که چی؟ فقط برای این به درد میخوره که بفهمی طرف قاتله یا نه. تازه، هیچ تضمینی هم نیست که یکی فقط به خاطر اینکه آدمای زیادی رو کشته، حتماً قاتل باشه.
«تعدادش ۴۰۹۱ نفره.»
-ها؟
«آمار قتلی که بالای سرم شناوره. عددش ۴۰۹۱ نفره.»
به هو-ریونگ هاجوواج مونده بود. اخم کرد. یه جورایی، حالت چهره این روح از خیلی از آدمای زنده هم بهتر و واضحتر بود.
-چی. این یارو. دیوونه شدی؟
«فکر کنم اگه مجبور باشم یه روز دیگه رو با تو سر کنم، واقعاً دیوونه میشم. خیلی سروصدا میکنی.»
-نه... تو یه تازهکارِ تمامعیاری.
حالت چهره به هو-ریونگ جدی شد.
-یه تازهکار بین تازهکارا. وقتی بهت نگاه میکنم، اصلاً نمیفهمم. چطور آدمی مثل تو ۴۰۹۱ نفر رو کشته؟ من حتی تو تمام عمرم و تا رسیدن به طبقه ۹۹ هم نتونستم همچین کاری بکنم.
«دلیلش اینه که من ۴۰۹۱ نفر رو نکشتم.»
-ها؟
شونهای بالا انداختم و شروع کردم به توضیح دادن.
«قضیه از این قراره. تنها کسی که واقعاً به قتل رسوندم، یه آدم خیلی بد بود که بعداً قرار بود با اسم امپراتور شعله شناخته بشه...»
اینکه چطور توسط امپراتور شعله به قتل رسیدم. اینکه از روی شانس تونستم مهارت بازگشتش رو کپی کنم. اینکه اگه همونجا میموندم، هیچ امیدی برای انتقام نبود. و اینکه تصمیم گرفتم بیشتر از ۴۰۰۰ روز به عقب برگردم.
-...چی؟
به هو-ریونگ که داشت گوش میداد، دهنش از تعجب باز مونده بود.
-تو بیشتر از ۴۰۰۰ بار خودکشی کردی؟ فقط برای اینکه از امپراتور شعله انتقام بگیری؟
«آره.»
-......
به هو-ریونگ ساکت شد. اولش هاجوواج به نظر میرسید، اما حالا حالت چهرهاش عوض شده بود. با چشمایی که انگار با چیزی درگیر بودن، مستقیم به صورتم خیره شد. اونقدر جدی بود که با خودم فکر کردم آیا این همون روحی بود که تا همین چند لحظه پیش تو اتاق دو پیونگی من داشت کولیبازی درمیآورد.
-هی.
بعد از یه سکوت طولانی، به هو-ریونگ دهن باز کرد.
«چیه؟»
-اسمت چیه؟
«من کیم گونگجا هستم.»
به هو-ریونگ نالهای سر داد.
-چرا اون پیرمرد رو انتخاب کردی؟
«بله؟»
-بعد از اینکه از اون یارو، امپراتور شعله، انتقام گرفتی، چرا تصمیم گرفتی یه مهارت از اون پیرمرد کپی کنی؟
«مگه واضح نیست؟»
احساس معذب بودن میکردم. نمیتونستم بفهمم چرا همچین سوالی پرسیده.
«اون شکارچی رتبه ۱ تو این دورهست. اون قویترینه، پس حتماً مهارتهای قدرتمندی داره.»
-اینطوری، سریعتر قوی میشی؟
«آره.»
-...میتونی صادقانه به سوالام جواب بدی، چون بههرحال هیچ ترسی از لو رفتن اطلاعات وجود نداره. روی کارت مهارت نوشته که هیچکس جز تو نمیتونه من رو ببینه. کاملاً امنه، مگه نه؟
«چی؟ قطعاً همینطوره.»
یک بار دیگه سکوت تو اتاق حکمفرما شد.
-هممم.
به هو-ریونگ در حالی که شناور بود، تو هوای اطرافم پرسه میزد. اومد سمت چپم و به صورتم خیره شد، بعد رفت سمت راستم و قدم رو اندازه گرفت. همه این کارا رو هم با یه حالت چهره جدی انجام داد.
اخم کردم، حس میکردم میخواد یه کار عجیبوغریب بکنه.
-بذار ببینم. امم. فیزیک بدنیش اگه یکم روش کار بشه بد نیست. ارادهاش فوقالعادهست. حس پیشرفتش معمولیه. میدونه چطور عقلش رو سر جاش نگه داره ولی هنوزم غیرقابل پیشبینیه... اوهوم، درسته. امم. اگه در همین حد باشه...
به هو-ریونگ مدام با خودش زمزمه میکرد.
«حالا داره در مورد چی حرف میزنه؟»
از چیزهایی که شنیده بودم، به نظر میرسید این روح، استاد قدیس شمشیر باشه. و حالا این استاد در حالی که از این طرف به اون طرف میرفت، داشت با خودش حرف میزد.
-هی، کیم گونگجا.
ناگهان به هو-ریونگ به سمت صورتم پرواز کرد و اسمم رو صدا زد.
«بله؟»
-نشونم بده چطوری هیولاها رو شکار میکنی.
بنابراین چند تا از اون جونورها رو شکار کردم.
«راضی شدی؟»
به هر حال تو اتاقم کاری برای انجام دادن نداشتم. به محض اینکه سپیدهدم سر زد، به سمت شکارگاه راه افتادم. راستش، از اونجایی که به دست قدیس شمشیر کشته شده بودم و به روز قبل برگشته بودم، معنیش این بود که باید یک بار دیگه یو سو-ها رو میکشتم. پس در هر صورت لازم بود که بیرون برم.
-همونطور که انتظار میرفت...
به هو-ریونگ سر تکون داد.
-انتظاراتم کاملاً درست بود.
«چه انتظاری داشتی؟»
-خب. من تو زندگی قبلیم، امپراتور شمشیر نامیده میشدم.
با طلوع سپیدهدم، به نظر میرسید صدای به هو-ریونگ در سراسر شکارگاه طنینانداز میشه.
-زادگاه من اینجا نیست. میتونی به عنوان یه دنیای دیگه بهش نگاه کنی. به هر حال، درست مثل اینجا، برج تو زادگاه من هم ظاهر شد و من سریعتر از هر شکارچی دیگهای اونجا رو فتح کردم.
«برام سوال بود که داری چیکار میکنی، نگو داشتی پز خودت رو میدادی.»
-خب.
به هو-ریونگ پوزخند زد.
-که چی. در نهایت، دنیای ما نتونست طبقه ۱۰۰ رو پاکسازی کنه. این روی کارت مهارتت نوشته شده بود، مگه نه؟
پنجره اطلاعات
[صورت فلکی شمشیر]
- رتبه: A+
- تأثیر:
روحی از دنیایی دیگر. طبقه ۹۹ را پاکسازی کرد اما در طبقه ۱۰۰ شکست خورد و جان باخت. کینهاش باقی ماند و باعث شد به یک روح تبدیل شود. او نمیتواند در دنیای فیزیکی دخالت کند، اما امکان دستکاری در ذهن صاحبش وجود دارد. از تجربه غنی و مهارتهای شگفتانگیز او مشاوره بگیرید!
با این حال هیچکس جز صاحبش نمیتواند این روح را ببیند.
این مهارت از شکارچی مارکوس کالنبوری کپی شده است.
حالا که بهش فکر میکردم، واقعاً شگفتانگیز بود.
قبل از اینکه برگردم، امپراتور شعله فقط تا طبقه ۴۰ رو رد کرده بود و یه افسانه به حساب میاومد. طبقه ۹۹ دیگه چه صیغهای بود؟ روحی که جلوم بود واقعاً باورنکردنی بود.
-من میتونم بفهمم که کارت خوبه یا نه. اینکه یه شکارچی چقدر استعداد داره رو درجا میفهمم. برای همین ازت خواستم، کیم گونگجا، که نشونم بدی چطوری هیولاها رو شکار میکنی.
«آها.»
خندهی تلخی کردم.
«داری سعی میکنی ببینی من برای شمشیرزنی استعدادی دارم یا نه؟»
چرا که نه. داستانهای زیادی مثل این وجود داره. داستانی که شخصیت اصلی بدون اینکه استعدادش رو بشناسه زندگی میکنه، بعد یهو از یه صخره میفته پایین یا با یه استاد بزرگ ملاقات میکنه و قدرت واقعیش بیدار میشه. یه ملاقات سرنوشتساز.
«تچ. زحمتت هدر رفت.»
متأسفانه، همچین شانسی به من رو نکرده بود.
«من هیچ استعدادی تو مبارزه ندارم. همهچیز به شانس و اقبال بستگی داره. ولی حالا وقتی بمیرم، حداقل میتونم مهارتهای شکارچیهای دیگه رو کپی کنم. اگه استعداد داشتم خیلی وقت پیش از رتبه F دراومده بودم. چرا باید میخواستم اونطوری زندگی کنم؟»
به هو-ریونگ اخم کرد.
-داری در مورد چی حرف میزنی؟ تو بااستعدادی.
«آره؟»
-به شدت.
هاه. این جوابی نبود که انتظارش رو داشتم.
«هی، شوخی هم حدی داره. داری مسخرهام میکنی؟»
-شوخی نمیکنم.
به هو-ریونگ آروم سرش رو تکون داد.
-البته که هیچ استعدادی تو هنرهای رزمی نداری. هماهنگی بدنت ضعیفه. فیزیکت تعریفی نداره و خیلی طول میکشه تا یاد بگیری چطور از هاله استفاده کنی. اما صرفنظر از اینها، تو یه استعداد خیلی نادر داری.
چشمهای به هو-ریونگ جدی شد.
-تو از مرگ نمیترسی.
«...»
-تو اصلاً این ترس رو نداری. به طرز عجیبی، هیچی.
به هو-ریونگ دست به چانهاش کشید.
-احتمالاً بعد از بیش از ۴۰۰۰ بار مردن، ترس از مرگ بدون اینکه خودت بدونی ناپدید شده. این همون چیزیه که انتظارش رو داشتم. خودت متوجه نیستی، ولی وقتی با هیولاها روبهرو میشی کاملاً بیباک و بیاحتیاطی. آدما معمولاً به خاطر ترس از مرگ یا آسیب دیدن یکم تردید میکنن، ولی تو این حالت رو نداری.
«آه. این استعداده؟»
-البته.
فوراً جوابم رو داد.
-استعدادهای ذاتی تنها نوع استعداد نیستن. آدما میتونن تو زندگیشون استعدادها رو یکییکی بیدار کنن. سختترینشون، استعداد غلبه بر ترس از مرگه. اما تو از قبل سختترین چیز رو یاد گرفتی.
«...»
-فوقالعادهست.
یکم خجالت کشیدم.
تا حالا هیچکس اینطوری باهام حرف نزده بود. خودم هم هیچوقت اینطوری به خودم فکر نکرده بودم. همهاش به خاطر این بود که امپراتور شعله مثل یه کرم باهام رفتار کرده بود، برای همین... اونقدر عصبانی بودم که از مرز ۴۰۰۰ بار مردن گذشتم.
مردن.
این استعداد من بود.
-فقط یه سوال دارم.
«چیه؟»
-وقتی اون پیرمرد، مارکوس، تو رو کشت. اون موقع داشتی به چی فکر میکردی؟
اتفاقی که تو آخرین مرگم افتاده بود رو به یاد آوردم. فقط چند ساعت گذشته بود، برای همین میتونستم خاطرات و احساساتم رو به وضوح به یاد بیارم.
آسمان شب، ماه و بادی که آنقدر آرام میوزید که هیچ صدایی به گوش نمیرسید.
«...فکر کردم که چقدر زیباست.»
در همان لحظه بود.
-هاهاهاهاها!
به هو-ریونگ سرش رو بالا گرفت و از ته دل خندید. صدای خندهاش باشکوه بود و در دشتهای خالی طنینانداز شد.
-این خیلی خندهدار بود.
چشمهای به هو-ریونگ در حالی که به من نگاه میکرد، برقی زد.
-تو مهارتها رو نمیدزدی، فقط کپیشون میکنی. به عبارت دیگه، مهارت [منِ دیگر] هنوز به اون پیرمرد، مارکوس، وصله. اون پیرمرد و تو. برام جالبه که کدومتون شکارچی بزرگتری میشین؟ یکم کنجکاو شدم.
«...»
-من کمکت میکنم.
صورت فلکی شمشیر. روحی که زمانی ۹۹ طبقه از برج رو فتح کرده بود و با نام امپراتور شمشیر شناخته میشد، مستقیم به من نگاه کرد.
-تا جایی که بتونی از شر اون پیرمرد، مارکوس، خلاص بشی. نه، تا جایی که خیلی قویتر از اون پیرمرد بشی!
سپس دستش رو دراز کرد.
-بیا برج رو فتح کنیم.
این لحظهای بود که شریک من متولد شد.