چپتر 102: قلب تو. (۲)
چپتر 102: قلب تو. (۲)
اما بانوی زنبق نقرهای گفت:
«از امروز به مدت یک هفته. تا پایان این دنیا، تو باید خدمتکار اختصاصی من باشی، نه پیشخدمت بانوی ابریشم طلایی.»
«خدمتکار اختصاصی شما...»
«بله. من فقط عشق خودم را میشناسم؛ هرگز به کس دیگری عشق ورزیدن را یاد ندادهام. هیچ روش دیگری برای آموزش تو وجود ندارد جز اینکه مستقیماً روش عشق ورزیدنم را به تو نشان دهم. پس آیا نباید در کنارم بمانی تا مشاهده کنی؟ تماشا کن و یاد بگیر.»
«...»
«حالا که این را میگویم، احساس میکنم دارم ضرر میکنم. نه، قطعاً دارم چیزی را از دست میدهم. مگر نه اینکه دارم زندگی خصوصی شرمآورم را فاش میکنم؟ بدان که این بزرگترین شانس زندگیات است؛ از جمله زندگیهای گذشته و آیندهات. ای رعیت.»
او واقعاً یک اشرافزادهی مغرور بود.
۲.
روز بعد، زندگی دو-قراردادی من آغاز شد.
ارباب من دیگر فقط بانوی ابریشم طلایی نبود، بلکه بانوی زنبق نقرهای نیز بود.
«همم. رسیدی.»
«بله.»
بانوی زنبق نقرهای در اتاق رختکن خود از من استقبال کرد.
ساعت ۵ صبح.
بانو از قبل بیدار بود. چهار خدمتکار او را احاطه کرده بودند تا لباسهایش را بپوشانند و او را برای روز آماده کنند. معمولاً، قدم گذاشتن به اتاق رختکن یک بانو در حالی که مشغول آرایش و آماده شدن بود، به شدت بیادبانه محسوب میشد، اما بانوی زنبق نقرهای هرگونه نگرانی را با گفتن این جمله رد کرد: «اعصابخردکن است. بس کنید.»
به محض اینکه وارد شدم، بانو گفت: «آن را به او نشان بده.»
«چشم، بانوی من.»
خدمتکار موخاکستری لوحی را بیرون آورد که با نقشونگار گل زنبق تزئین شده بود. جملات روی لوح با خط پیوستهی چشمگیری نوشته شده بودند.
+
درس ۱. (مبانی)
عشق مثل یک عوضی شروع میشود.
+
«...»
«دیشب داشتم فکر میکردم. چه روشی را باید برای آموزش عشق به تو انتخاب کنم؟ من نمیتوانم با فراغ بال تمام توجهم را روی تو متمرکز کنم، و نه میتوانم کسی را پیدا کنم که عشق اولت باشد. موافق نیستی؟»
در حالی که من مات و مبهوت بودم و نمیتوانستم جوابی بدهم، بانوی زنبق نقرهای با بیتفاوتی به صحبتش ادامه داد. در کنار او، خدمتکاری که در حال کوتاه کردن ناخنهای دست راست بانو بود، درست به اندازه اربابش بیتفاوت به نظر میرسید.
«بنابراین، تصمیم گرفتم حقایقی را که باید از قبل بدانی به تو آموزش دهم. این را بخوان. بعد از من تکرار کن. عشق مثل یک عوضی شروع میشود.»
«عـ-عشق مثل یک عوضی شروع میشه...؟»
«دقیقاً. یک عوضی است. خب، گاهی اوقات فقط همینطور از آب در میآید.»
بانوی زنبق نقرهای بادبزن خود را با دست چپش باز کرد. ووش! بادبزن با صدایی تمیز و واضح باز شد. بانو دهانش را با بادبزن پوشاند.
«بعضی از عاشقان که فوراً نیمه گمشدهی بینقص خود را پیدا میکنند، در این دنیا وجود دارند. احتمالاً. شاید کسانی باشند که از لحظه دیدار تا روزی که در تابوت دفن میشوند، عاشق یکدیگرند و به هم اهمیت میدهند. اما تو یکی از آنها نیستی.»
«...»
«با احتمال ۹۹ درصد، معشوقی که ملاقات میکنی یک عوضی خواهد بود. حتی اگر الان عوضی نباشد، روزی عوضی خواهد شد. چرا؟ ساده است. تقریباً غیرممکن است که یک انسان برای همیشه بینقص بماند. به همین ترتیب...»
شواش.
بانوی زنبق نقرهای بادبزنش را بست و به خدمتکار موخاکستری اشاره کرد. سپس، خدمتکار لوح را چرخاند، انگار که تمام مدت منتظر این لحظه بود. جملهی دیگری در پشت لوح نوشته شده بود.
+
درس ۱. (پیشرفته)
تو هم یک عوضی هستی.
+
«احتمال بسیار زیادی وجود دارد که تو هم یک عوضی باشی.»
«...»
«اما دلسرد نشو. انسانها حیواناتی هستند که از تجربه یاد میگیرند. اگر کسی توسط یک عوضی بازیچه شود، میتواند مطمئن شود که دیگر هرگز توسط شخص دیگری بازیچه نخواهد شد. اگر تو در حق کسی مثل یک عوضی رفتار کنی، میتوانی یاد بگیری که دفعه بعد عوضی نباشی. همه چیز درباره یادگیریِ [چگونه تشخیص دادن یک عوضی]، [چه زمانی مثل یک عوضی رفتار کردن]، و [چگونه عوضی نبودن] است.»
ذهنم کاملاً خالی شده بود.
«نـ-نمیشه از همون اول همه چیز خوب پیش بره؟»
«پیشخدمت.»
بانوی زنبق نقرهای اصلاً تحت تأثیر قرار نگرفته بود.
«از آدمها انتظار زیادی نداشته باش.»
«...»
«انسانها چیزهایی که گفتهاند را فراموش میکنند. آنها تصمیمی میگیرند، اما در نهایت بعداً از آن دست میکشند. آنها فراموش میکنند و جا میزنند. این دو کلمه قوانین اساسی عشق هستند. اگر واقعاً میخواهی در عشق خوب باشی، باید یاد بگیری که برعکس عمل کنی: [به خاطر بسپار] و [پافشاری کن].»
«آ-آیا دارید به من حفظ کردن و پافشاری رو هم یاد میدید؟»
«چقدر بچهگانه...»
بانوی زنبق نقرهای آهی کشید. قضیه چه بود؟ من چه کار اشتباهی کرده بودم؟ واقعاً هیچ ایدهای نداشتم.
«باید آن را ببینی تا یاد بگیری. من به صورت عملی نشان خواهم داد.»
عملی نشان دهد؟
چطوری؟
«با چشمان خودت دیدهای، اما هنوز هم نمیدانی.»
بانوی زنبق نقرهای از جایش بلند شد. خدمتکارانی که مثل بچهگربه به او چسبیده بودند، بلافاصله عقب کشیدند. بانوی زنبق نقرهای در حالی که اسکورت خدمتکاران را میپذیرفت، با افتخار اعلام کرد:
«شخصی که من عاشقش هستم، بزرگترین عوضیِ کل دنیاست.»
اوهم.
چرا طوری رفتار میکرد که انگار این چیز خوبی است؟
«دنبال من بیایید.»
بانوی زنبق نقرهای شروع به راه رفتن کرد و من هم به دنبالش رفتم، همانطور که خدمتکارانش نیز او را دنبال کردند. خدمتکاران، به دلیلی نامعلوم، ظرفهایی از آب در دست داشتند.
ما به مجللترین خوابگاه آکادمی رسیدیم. آنجا مکانی بود که ولیعهد در آن اقامت داشت.
«بـ-بانوی زنبق نقرهای.»
ملازمان شاهزاده با آشفتگی به ما سلام کردند. یا شاید باید بگویم افسرده بودند؟ با وجود اینکه خانوادهی دوکنشین از خانوادهی امپراتوری پایینتر بود، اما فضا به طرز عجیبی طوری بود که انگار هیچکس نمیتوانست در برابر بانوی زنبق نقرهای بایستد.
«شـ-شما آمدید.»
«بله، آمدم.»
«هنوز هوا روشن هم نشده...»
«آیا اعلیحضرت بیدار است؟ صبح یک پادشاه باید زودتر از مردمش آغاز شود.»
«راستش...»
«پس بیدار نیست. مرا پیش او ببرید.»
ملازم شاهزاده به خود لرزید.
«ا-اعلیحضرت به ما دستورات اکیدی دادند...»
«دستور چه بود؟ مهم نیست. میدانم چیست. احتمالاً گفته که وقتی به ملاقاتش آمدم، مرا به داخل راه ندهید. درست است؟»
«متأسفم...»
«امپراتور زمانی که بنیان کشور را به این مدرسه فرستاد، شخصاً مرا احضار کرد. اعلیحضرت به من گفتند که من، به عنوان نامزد شاهزاده، باید سخت کار کنم زیرا والاگهر میتواند تنبل و خودخواه باشد. من در مراقبت از ولیعهد، از دستورات امپراتور پیروی میکنم. تو خدمتکار خانوادهی امپراتوری هستی. به من بگو: آیا تو خدمتکار شاهزادهای؟ یا خدمتکار اعلیحضرت امپراتور هستی؟»
«بـ-بانوی من.»
«آیا جرأت میکنی به خاطر موقعیتت به عنوان خدمتکار شاهزاده، فرمان امپراتوریِ اعلیحضرت را رد کنی؟ امپراتور از شنیدن این موضوع خوشحال خواهد شد.»
او تنها در یک دقیقه اوضاع را حلوفصل کرده بود.
حتی یک نفر از خدمتکاران خانوادهی امپراتوری هم جلوی بانوی زنبق نقرهای را نگرفت. بانو از باغ گذشت، از لابی عبور کرد و در نهایت به اتاق خواب ولیعهد رسید.
«والاگهر.»
او سه بار در زد.
«بیدار هستید؟»
«داخل نیا!»
«پس بیدارید. در این صورت، وارد میشوم.»
بانوی زنبق نقرهای کلیدی بیرون آورد و در را طوری باز کرد که انگار اتاق خواب خودش است. تق. اتاق خواب شاهزاده باز شد و به ما خوشآمد گفت، هرچند صاحبش در تخت خود میلرزید.
«هیییک؟!»
«والاگهر، سپیده دمیده است، و با این حال شما همچنان در رختخواب دراز کشیدهاید. این خوب نیست. امپراتور هر روز صبح ساعت ۴ بیدار میشود تا به امور دولت رسیدگی کند. آیا بنیان کشور، کسی که جانشین آن کار بزرگ خواهد شد، میتواند به خود اجازه دهد که اینقدر کاهل باشد؟»
«بیا اینجا! کسی اینجا نیست؟! یکی کمک کنه...»
«در را ببندید.»
درِ اتاق خواب با صدای بلندی بسته شد. هیچ خدمتکار امپراتوری در اتاق خواب باقی نمانده بود. تنها خدمتکاران بانوی زنبق نقرهای بدون هیچ احساسی در چهرههایشان صف کشیده بودند، و شانههای شاهزاده حتی بیشتر به لرزه افتاد.
بانوی زنبق نقرهای لبهایش را از هم گشود.
«پیشخدمت.»
«بـ-بله.»
«اکنون درس دوم را به تو آموزش میدهم.»
بانو به خدمتکار موخاکستری سر تکان داد.
با اشارهی او، خدمتکار دفترچهای کاغذی را که از قبل آماده شده بود، برداشت.
+
درس ۲. (مبانی)
اگر نمیتوانی از دست یک عوضی فرار کنی، تا جایی که میتوانی از آن لذت ببر.
+
«لـ-لذت ببرم...؟»
«تو هم روزی عاشق خواهی شد. و عشق اولت یک عفریته خواهد بود. نصیحت من به تو این است که چون قرار است چنین باشد، باید بیشترین استفاده را از آن ببری.»
بانوی زنبق نقرهای بشکنی زد.
«و تنها یک راه برای بیشترین استفاده از رویارویی با یک عفریته وجود دارد.»
خدمتکار موخاکستری با مهارت کاغذ را برگرداند.
+
درس ۲. (پیشرفته)
از طرف مقابل عفریتهتر باش.
+
شلپ!
خدمتکارای بانوی زنبق نقرهای سطلهای آب رو بالا بردن و روی تخت پاشیدن. اونا سطلها رو تمام این مسیر فقط برای همین لحظه آورده بودن. «هوک؟!» شاهزاده که آب بهش خورده بود، دست و پا میزد. موهای نودلمانندش پف کرده بود.
«عاشق یک عفریته بودن، مثل بودن در میدان جنگ است.»
بانوی زنبق نقرهای با آرامش به شاهزاده نگاه کرد.
«بهتر است تا حد امکان از جنگ اجتناب کرد. صلح بیش از هر چیزی ارزش دارد. اگر کسی که دوستش داری مودب است؟ تو هم در عوض مودب باش. اگر آن شخص مهربان است چه؟ پس بدیهی است که تو هم باید مهربان باشی. اما اگر آن شخص ناگزیر یک عفریته است، این را به خاطر بسپار.»
بانوی زنبق نقرهای یک بادبزن بیرون آورد. این بادبزن با قبلی فرق داشت و در کمال تعجب، کلماتی روش نوشته شده بود.
+
شعار امروز:
با یک عفریته مهربان نباش.
+
اون دیوونه بود.
«بعد از من تکرار کن. مهربان نباش.»
«مـ-مهربان نباش.»
«انسانها حیواناتی هستند که میخواهند در برابر دیگران خوب جلوه کنند. برخی از انسانها میخواهند در برابر دیگران تاثیرگذار به نظر برسند و برخی دیگر میخواهند دانا جلوه کنند. در این میان، انسانهایی هم هستند که میخواهند مهربان به نظر برسند. از آنچه من میبینم، تو به دسته آخر تعلق داری. خودت را کنترل کن.»
با این حال، بانو اصلاً خودش رو کنترل نکرد. به هیچ وجه.
«در را باز کنید.»
خدمتکارا در رو باز کردن. توی راهرو، خدمتکارای امپراتوری بیقرار ایستاده بودن.
بانوی زنبق نقرهای با بیتفاوتی گفت: «شماها چه کار میکنید؟ اعلیحضرت خیس شدهاند. با اینکه فصل بهار خنکای دلپذیری دارد، اما میترسم پایه و اساس ملت بیمار شود. عجله کنید و لباسهایشان را عوض کنید.»
«ا-اعلیحضرت!»
خدمتکارای امپراتوری با عجله به داخل دویدن. همهشون حوله به دست داشتن، انگار میدونستن قراره این اتفاق بیفته. چیزی که این موضوع به من فهموند این بود که این اولین باری نبود که بانوی زنبق نقرهای «عملیات بیدارباش با آب» رو اجرا میکرد.
«با دقت گوش کن. این معادله عشق است.»
بانوی زنبق نقرهای آروم به سمت راهرو رفت.
«افراد خوشقیافه از افراد باهوش شکست میخورند. افراد باهوش از عفریتهها شکست میخورند. بنابراین، افرادی که در قله عشق قرار دارند، افراد باهوش و زیبایی هستند که شخصیتی مثل یک سگ دارند. پیشخدمت، تو باید این حقیقت را درونی کنی و با کار سخت خودت را پرورش دهی.»
«اوه...»
وقتی به عقب نگاه کردم، هنوز هیاهوی زیادی تو اتاق خواب ولیعهد برپا بود.
«این یکم با اون عشقی که تصور میکردم فرق داره. فکر میکردم، شاید...»
«انتظار چیز عاشقانهتری را داشتی؟»
«بله، و...»
«فکر میکردی عشق در قلب احساس میشود، نه در سر.»
«بله...»
«این هم درست است.»
بانوی زنبق نقرهای بادبزنش رو پرت کرد. ووش. خدمتکار موخاکستری با مهارت بادبزن رو گرفت و توی جیبش گذاشت. ما همونطور که به سمت سالن پذیرایی میرفتیم، به صحبت ادامه دادیم.
«با این حال، همه اینها به شانس تو بستگی دارد. داشتن رابطهای که در همان نگاه اول قلبت را به تپش بیندازد، کار آسانی نیست. زندگیای که تا به حال داشتهای تعیین میکند که قلبت برای چه کسی به هیجان بیاید. عشق در نگاه اول در واقع به این دلیل است که یک نگاه میتواند نشان دهد طرف مقابل چه نوع زندگیای داشته است.»
«سخت به نظر میرسه...»
«البته که سخت است.»
چشمهای قرمز بانو باریک شدن.
«میخواهی امتحان کنیم که چقدر سخت است؟»
یه امتحان.
«چه جور امتحانیه؟»
«ببین آیا میتوانی قلبم را به تپش بیندازی.»
«...چطور باید این کار رو بکنم؟»
«فقط کافی است کار تحسینبرانگیزی انجام دهی.»
یه کار تحسینبرانگیز.
«چه چیزی تحسینبرانگیز به حساب میاد؟»
«آیا این را هم باید من به تو بگویم؟ چرا به درون خودت نگاه نمیکنی؟ خودت فکر کن، روی آن تأمل کن و جواب بده. پیشخدمت. تو باهوش هستی، پس شاید موفق شوی.»
«...»
«حداقل به تو اطلاع میدهم که آیا جوابت درست است یا نه.»
ما به سالن پذیرایی رسیدیم. اینجا قطعاً اقامتگاه ولیعهد بود، اما بانوی دوکنشین طوری راحت قدم میزد انگار خونه خودش بود. اون همه خدمتکارا رو به جز من مرخص کرد و روی یه صندلی نشست.
اتاق یه فرش قرمز داشت.
مردمکهای سرخرنگی به همون رنگ، بیصدا به من خیره شده بودن.
همم.
«هوو...»
نفس عمیقی کشیدم. نفس از گلوم گذشت و مثل یه دونهی سفت و سخت توی ریههام حلقه زد. با اینکه فقط داشتم نفس میکشیدم، اما این گواهی بر عزم و ارادهام بود.
کارتها رو از توی لباسم بیرون آوردم.
+
پنجره اطلاعات
[کارت مانع تشخیص چهره]
[کارت «چه تصادفی! شنیدن رازهای حیاتی!»]
[کارت «اوه! نباید این رو میگفتم! حرف اشتباهی زدم!»]
+
قبل از اینکه وارد آخرالزمان بشم، کتابدار گوشه این کارتها رو به من داد و گفت که این کارتها «ارتش و پشتیبان» من خواهند بود. در اصل برنامهام این بود که از این کارتها تو این مرحله استفاده کنم. بانوی زنبق نقرهای سرش رو کج کرد.
«...؟ آنها چه هستند؟»
«اینا کارتهایی هستن که کتابدار گوشه به من داده.»
و بعد.
«اگه بخوام از کلمات خود بانو استفاده کنم، اینا مثل یه [راهنمای استراتژی] هستن.»
جر!
بدون تردید کارتها رو پاره کردم.
کارتهای پاره شده مثل ماسههای ریز پخش شدن تا اینکه هیچ اثری ازشون باقی نموند.
پنجره اطلاعات
[کتابدار گوشه از تصمیم شما شگفتزده شده است.]
شاید این کارتها واقعاً به من و مفتش بدعتکار کمک میکردن تا از این مرحله عبور کنیم. اما نشون دادن صداقت به شخصی که روبهروم بود، حتی از اون هم مهمتر بود.
حداقل، این چیزی بود که من بهش باور داشتم.
پنجره اطلاعات
[کتابدار گوشه متوجه نیت شما میشود و تشویقتان میکند.]
پاداشها فقط پاداش بودن.
یه میانبر فقط زمانی معنی داره که بشه ازش استفاده کرد.
هیچ دلیلی نداشت که وسواس پاداش گرفتن داشته باشم یا مسیرم رو روی یه میانبر بیمعنی تنظیم کنم.
«...اوه.»
بانوی زنبق نقرهای چونش رو روی دستش گذاشت و به من نگاه کرد.
«که اینطور.»
چشمهای قرمزش طوری میدرخشیدن که انگار پر از خون شده بودن.
«این تحسینبرانگیز است.»
بانوی زنبق نقرهای به آرومی بهم اشاره کرد که برم جلو.
«بیا اینجا.»
بهش نزدیک شدم.
«چانهات خیلی بالاست. سرت را پایین بیاور.»
سرم رو پایین آوردم.
بانوی زنبق نقرهای در گوشم زمزمه کرد.
«آفرین.»
اون یه بطری شیشهای بیرون آورد. اولش نمیدونستم چیه، اما لحظهای که درش باز شد فهمیدم. یه رایحهی آبیرنگ. اون یه بطری عطر بود.[۱]
بانوی زنبق نقرهای دستکشهاش رو درآورد.
اون با انگشت کوچیکش روی دهانهی بطری کشید.
«همین الان این را به تو میگویم.»
به نرمی دستش رو به سمت پشت گردنم برد. یه قطره پشت گوشم گذاشت.
«من مسئولیتی در قبال تو نخواهم داشت.»
اون رایحه.
یه عطر تند و گلی بود که سر آدم رو به دوران میانداخت.
«——.»
بوی زنبقهای سفید.
سرم فوراً مهآلود شد.
«بویش را حس میکنی؟»
بانوی زنبق نقرهای دست راستم رو گرفت. یه لحظه طول کشید تا متوجه بشم انگشتهامون دارن تو هم گره میخورن. به خاطر رایحهای که تو سرم جولان میداد، زمان به لکنت افتاده بود.
«بله...»
«دوستش داری؟»
«...بله.»
چشمهای قرمز بانوی زنبق نقرهای هلالی شدن.
«من هم دوستش دارم. این رایحهی مورد علاقه من است. عطر شیرینی دارد.»
زمزمه. صداش داشت از امتداد گردنم بالا میرفت.
«وقتی رازت را به من اعتراف کردی و خودت آن را از بین بردی، برایم ناخوشایند نبود. به خدمتگزاری به من ادامه بده. من هم امشب رازی را با تو در میان خواهم گذاشت.»
قلبم به شدت میتپید.
پنجره اطلاعات
[غوطهوری به سمت شخصیت عمیقتر میشود.]
این میتونست یه مشکل بزرگ باشه.
پنجره اطلاعات
[در حال حاضر، نرخ غوطهوری شما ۱۵٪ است.]
ممکنه در نهایت عاشق این آدم بشم.
~~~
[۱] یادداشت مترجم انگلیسی: کلمه کرهای برای «بطری عطر» با کلمه «دلتنگی برای وطن» یکسان است. اگرچه مطمئن نیستم که این موضوع مرتبط باشد، اما با شناختی که از نویسنده داریم، ممکن است بیربط هم نباشد.