چپتر 109: روشی که او عشق می‌ورزد. (۳)
چپتر 109: روشی که او عشق می‌ورزد. (۳)
۵.
از بودن با تو خوشحالم.
اغراق است اگر بگویم این زندگی را فقط برای دیدن تو زیستهام، اما دروغ نیست اگر بگویم از این پس برای تو زندگی خواهم کرد. چه تسکینی. میتوانستم این را بدون حتی یک کلمه دروغ بگویم.
«باز هم داری گریه میکنی؟»
میتوانستم چنین آدمی باشم.
«بیا یه قولی به هم بدیم.»
میتوانستم آدمی باشم که به کسی اهمیت میدهد.
«بگو. میخواهم بشنوم.»
«وقتی طرف مقابلت داره به وضوح گریه میکنه، ازش نپرس که آیا داره گریه میکنه یا نه. راستش رو بخواین بانوی من، شما این رو فقط برای سربه سر گذاشتن من میپرسین، مگه نه؟»
«همم. چیزی در تو هست که مدام مرا غافلگیر میکند. بهطور غیرمنتظرهای باهوشی، اما کاملاً مشخص است که در حضور من نمیتوانی حواست را جمع کنی. آدمهای زیادی نیستند که سربهسر گذاشتنشان تا این حد لذتبخش باشد...»
«لطفاً این قول رو بدین.»
«نمیخواهم.»
آه. دوست داشتم وقتی بانوی من به من «نه» میگفت.
من واقعاً دوستش دارم...
عاشقشم...
-آآآآخ! آرررغ! آخ! چشمهام! آخ! کواااغ! چشمااااام!
به هو-ریونگ با بیقراری روی زمین غلت میخورد.
-کمک! این روح رو نجات بدین! چرا بعد از اینکه غزل خداحافظی رو خوندم، به جای اینکه برم بهشت باید اینجوری زجر بکشم؟! چرا باید سرخ شدن اون قیافه نحست رو زنده تماشا کنم؟! ای عوضی، چشمهام! جونم رو به لبم رسوندی، ای زامبی خجالتآور لعنتی!!
'آه، امپراتور شمشیر. دلم برات میسوزه که شکوه عشق رو درک نمیکنی.'
-خفه شووووو!
'راویل ایوانسیا، ارباب قلب من...'
-تـ... تمومش کن. فقط تمومش کن...!
همم.
عجیب بود، اما صدای به هو-ریونگ دورتر از همیشه به نظر میرسید. صدای گوشخراش و بوقمانندش کمی ضعیفتر شده بود.
'نکنه واکنشش با تأخیر همراهه؟'
تنها به هو-ریونگ نبود که شروع به واکنش نشان دادن کرد.
وقتی من و بانوی زنبق نقرهای یکدیگر را بوسیدیم، سالن رقص یخ زده بود. آن هوای منجمد بالاخره شروع به ذوب شدن کرد.
«بـ... بانوی زنبق نقرهای. همین الان، شـ... شما دارید چه کار...؟»
اوه. چقدر جالب.
چه کسی میدانست که رشتههای نودل هم میتوانند حرف بزنند؟
یا با نگاهی دقیقتر، شبیه زباله بود.
«بابت ایجاد این هیاهو عذرخواهی میکنم.»
بانوی زنبق نقرهای بهآرامی سرش را روی شانهام تکیه داد.
«من نباید در انظار عمومی دست به چنین کاری میزدم، اعلیحضرت.»
«آه...»
«در مقیاسی کوچک، من ضیافت سورموین را خراب کردم و در مقیاسی بزرگتر، شرافت بنیادین این کشور را خدشهدار نمودم. جرایم من بسیار سنگین است.»
بانوی زنبق نقرهای با لحنی زمزمهوار سخن گفت. نیازی نبود بلندتر حرف بزند؛ صدای خونسردش چنان قدرتی داشت که توجه همه را به خود جلب میکرد. تمام حاضران در سالن رقص با چهرههایی بهتزده به بانوی زنبق نقرهای خیره شده بودند.
«لطفاً مرا مجازات کنید، چرا که جرایمم سنگین است. من آماده پذیرش کیفر خویش هستم.»
«مـ... مجازات؟»
«آیا تعیین مجازات برایم دشوار است؟ البته که همینطور است. پس من به جای اعلیحضرت مجازات را تعیین خواهم کرد. از امروز به بعد، دیگر به خود جرئت نمیدهم در آکادمی حضور یابم و توجهات منفی بیشتری را جلب کنم. من در سکوت به اشتباهاتم میاندیشم. و—»
بانوی زنبق نقرهای پاکت کوچکی را از سینهاش بیرون آورد. ولیعهد که هنوز در شوک بود، با درماندگی پاکت را گرفت.
«این...؟»
بانوی زنبق نقرهای بهآرامی لب به سخن گشود.
«این درخواست انصراف من از آکادمی است.»
«......»
درست زمانی که هوای سالن رقص در حال ذوب شدن بود، بوران دیگری آنجا را درنوردید. بانوان و نجیبزادگان، بهویژه آن زباله موطلایی، کاملاً شوکه به نظر میرسیدند.
«من تا زمان نهایی شدن انصرافم در حالت تعلیق باقی خواهم ماند. هیچ ملاقات شخصیای را نخواهم پذیرفت. اعلیحضرت، لطفاً با این مجازات موافقت کنید.»
«را... راویل...؟»
«بابت اجازهتان بسیار سپاسگزارم، اعلیحضرت.»
بانوی زنبق نقرهای درحالیکه هنوز به شانهام تکیه داده بود، سرش را برای شاهزاده خم کرد. با نگاهی دقیقتر، این حرکت بیشتر شبیه به یک تکان دادن سر بود تا یک تعظیم.
'اما او احتمالاً به خاطر آن شمشیر در آینه، هنوز هم احساسی نسبت به شاهزاده دارد...'
آیا این کار درست بود؟ برای لحظهای به آن فکر کردم.
اما در واقع، مگر بانوی زنبق نقرهای با این حرکت جاسوسان شاهزاده را از گردن نگرفته بود؟ پس مشکلی نبود. این مقدار در برابر آن هیچ بود. و مهمتر از همه، از آنجا که راویل خوشحال به نظر میرسید، دیگر هیچچیز اهمیتی نداشت.
بانوی زنبق نقرهای دستم را گرفت و کشید.
«بیا برویم.»
«آه. بله.»
پس از اینکه سالن رقص را در شوک و وحشت فرو بردیم... آنجا را ترک کردیم.
فقط رفتیم.
مهم نبود چطور یا چرا، هیچکس نمیتوانست جلوی ما را بگیرد.
شاید میتوانستند من یا بانوی زنبق نقرهای را بهتنهایی متوقف کنند، اما وقتی با هم بودیم این کار غیرممکن بود. اگر میخواستیم برویم، میرفتیم. اگر هنوز هم میخواستند سر راهمان بایستند؟ به درک. چطور میتوانستند زوج بازگشتکننده را متوقف کنند؟
«پادشاه مرگ! پادشاه مرگ!»
تنها مفتش بدعتکار سعی کرد به ما برسد. او به دنبال ما از سالن رقص خارج شد.
«پاکسازی این مرحله چه میشود؟ و آن ماچِ همین الان چه معنایی داشت؟ من اصلاً متوجه نمیشوم!»
مفتش بدعتکار از آن دسته افرادی بود که به بوسه میگفتند «ماچ». این واقعاً غافلگیرکننده بود. میدانستم در دنیا آدمهایی هستند که از این کلمه استفاده میکنند، اما انتظار نداشتم مفتش بدعتکار یکی از آنها باشد...
«مفتش بدعتکار.»
«بله، پادشاه مرگ! آه. فقط جهت اطلاع، وقتی شما را با آن بانو میبینم، قلبم مدام به تپش میافتد، پادشاه مرگ. همم، این چه معنایی میتواند داشته باشد...؟»
«این یه حمله قلبیه. باید مراقب باشی.»
«که اینطور. پس یک حمله قلبی است.»
«آره. در ضمن، من روی این مرحله جداگانه کار میکنم. میتونی بری تعطیلات، مفتش بدعتکار. اگه بهت نیاز داشتم صدات میزنم.»
«آه. بسیار خب.»
مفتش بدعتکار با معصومیت خندید.
«متوجه شدم! من آزادانه هر طور که بخواهم عمل خواهم کرد!»
آن نشاط و درخشش بیپایانش واقعاً نگرانکننده بود.
«...مفتش بدعتکار.»
«بله!»
«حق نداری آدم بکشی.»
«آه. دریافت شد!»
«حق شکنجه کردنشون رو هم نداری.»
«بسیار خب.»
«برای بیرون کشیدن اطلاعات هم نمیتونی کسی رو بدزدی یا زندانی کنی.»
«پادشاه مرگ.»
مفتش بدعتکار طوری به من نگاه کرد که انگار به دردسر افتاده است.
«پس دیگر کاری نیست که بتوانم انجام دهم؟»
«من خودم حلش میکنم، پس فقط برو گوشه اتاقت بشین و یه داستان پریان بخون.»
«همم. باشه. متوجه شدم...»
مفتش بدعتکار لبهایش را آویزان کرد. او درست شبیه یک سگ کورگی ولزیِ غمگین با گوشهای افتاده شده بود. آهی کشیدم و روی شانهاش زدم.
«بعداً یه کاری برای انجام دادن بهت میدم. تا اون موقع فقط بیسروصدا بمون.»
مفتش بدعتکار به صورتم نگاه کرد. سه بار سرش را کج کرد و سپس دهانش را باز کرد.
«پادشاه مرگ. همین الان شنیدم که نرخ غوطهوریام بالا رفته است. آن دیگر چیست؟»
«اون هم یه حمله قلبیه.»
فقط بیسروصدا بمون. لطفاً.
۶.
«از فردا تمام امپراتوری غرق در آشوب خواهد شد.» بانوی زنبق نقرهای در حالی که با شتاب از آکادمی خارج میشدیم، با آرامش این را گفت.
«واقعاً؟»
«چون من انسان شناختهشدهای هستم.»
ما سوار کالسکهای بودیم که به بانوی زنبق نقرهای تعلق داشت. بانو گفته بود: «حالا که تصمیم گرفتهام برای تنوع هم که شده بیپروا زندگی کنم، میخواهم آکادمی را ترک کنم.» و من البته هیچ دلیلی برای مخالفت نداشتم.
«برای شروع، حدود ۲۰۰ نامه از محافل اجتماعی پایتخت سرازیر خواهد شد. بیست نامه از محافل اجتماعی زادگاهم میرسد که ده تای آنها از طرف پدرم خواهد بود. در نهایت، اعلیحضرت امپراتور نیز ممکن است فرستادهای اعزام کند. گونگجا، چند راهحل پیشنهاد بده.»
«امم...»
میخواستم چیزی بگویم که مکث کردم. یک لحظه صبر کن. آیا بانو به جای پیشخدمت، مرا گونگجا صدا زد؟ این اولین باری بود که مرا به اسم صدا میزد.
«مشکلی پیش آمده؟»
بانوی زنبق نقرهای نگاهش را بالا آورد.
«صورتت سرخ شده. گونگجا، سرما خوردهای؟»
«...»
«شبهای بهار سرد هستند. گونگجا. حتی اگر دمای بدنت بالاست، باید احتیاط کنی. پس، نمیخواهی سریعتر به سوالم جواب بدهی، گونگجا؟»
اوه.
باید ضدحمله میزدم، حتی شده یک ذره.
«کـ-کی درخواست انصرافت رو نوشتی؟ با اینکه قراره این روز رو تکرار کنیم، وقتی من نبودم پنهانی اونو نوشتی. واو. این یکم بامزهست.»
«بامزه، گونگجا؟ فکر کردی اگر مرا بامزه خطاب کنی دستپاچه میشوم؟ گونگجا، سعی داشتی ضدحمله بزنی؟ حالا، این بامزه است. دلت میخواست تو را بامزه صدا بزنم، گونگجا؟»
«...»
«این را به پای تسلیم شدنت میگذارم.»
امروز هم بانوی من پیروز شد.
این حالا آیندهی من بود. از طرفی، اگر آیندهام شامل شکست خوردن از بانو میشد، آیا من برنده نبودم؟ همین فکر کارم را ساخت.
بانوی زنبق نقرهای ناگهان گفت: «کوچک است.» او از پنجره به آکادمی سورموین خیره شده بود که داشت کوچک و کوچکتر میشد.
«آکادمی سورموین برای تقویت قدرت امپراتوری تأسیس شد. فرزندان اشراف و خانوادههای بانفوذ از سراسر امپراتوری تا حدودی مجبور میشوند در یک مکان جمع شوند. با اشتراک در آموزش، زبان و برنامهای یکسان، ما به شهروندان یک امپراتوری تبدیل میشویم.»
«چقدر پیچیده.»
بانوی زنبق نقرهای زمزمه کرد: «من مدت زیادی آنجا بودهام. پشت آن دروازهی کوچک، حسادت، غرور، تکبر، انحصارطلبی، عشق، شهوت در کمین است—همهچیز، که به سختی زیر نام سنت و نظم پنهان شده. در نهایت، امپراتوریای که ما باید بر آن حکومت کنیم، آن داخل نیست. بیرون است. آیا اعلیحضرت اصلاً این حقیقت را میداند...»
«راویل.»
بانوی زنبق نقرهای مکث کرد.
«میتونی بعداً نگران امپراتوری باشی. داری بیش از حد به خودت فشار میاری.»
«...»
«فعلاً، لطفاً فقط و فقط به من فکر کن. هوش از سرت میبرم.»
کالسکه تکان خورد.
«گونگجا.»
«بله.»
«اگر قلبم را بشکنی، تو را میکشم.»
پشت گردنم سرد شد.
«میفهمی؟»
«بله، میفهمم.»
«بگو چه چیزی را میفهمی.»
«هرگز. مهم نیست چه اتفاقی بیفته. من روی روحت زخم نمیندازم. اگر روزی از روی نادانیِ محض بهت آسیبی رسوندم، عذرخواهی میکنم.»
«باید کمی بهتر آن را درک کنی.»
بانوی زنبق نقرهای ایستاد و کنارم نشست.
فشار.
کف دستش را روی پشت دستم گذاشت. قلبم از جا پرید، اما پشت گردنم هنوز سرد بود. کسی که عاشقش شده بودم، در چشمانش آتش و در صدایش یخ داشت.
«اگر روزی به من خیانت کنی، گونگجا.»
«بله.»
«مجبورت میکنم با دستهای خودت مرا خفه کنی. از هاله یا چیزی شبیه به آن استفاده نکن. فقط با دستهای خودت بکش. مرا بارها و بارها بکش تا زمانی که این دنیایی که من و تو در آن یکدیگر را ملاقات کردهایم، پاک شود. مهم نیست صدها یا هزاران روز طول بکشد. من تو را به مرگِ خودم محکوم خواهم کرد.»
بانوی زنبق نقرهای دستم را به آرامی گرفت. او دستم را روی گردنش گذاشت. پوستی سفید. سرمایی گزنده. در مرکز گردنش، میتوانستم تارهای صوتی یخیاش را حس کنم.
«و تا ابد با این خاطره زندگی کن که من هرگز تو را نخواهم بخشید.»
«اگر تو باشی، میتوانی تا ابد زندگی کنی. اگر این چیزی است که میخواهی.»
آب دهانم را قورت دادم.
«بله.»
«بدان لحظهای که به من خیانت کنی، به جهنمی ابدی تبعید خواهی شد.»
بانوی زنبق نقرهای زمزمه کرد: «میفهمی؟»
دهانم را باز کردم.
«میفهمم، راویل.»
«اگر رازی داری که باید به من بگویی، همین حالا اعتراف کن.»
«من مهارتی به نام تناسخ صد شبح دارم.»
بدون هیچ تردیدی اعتراف کردم.
«کسی که به دست من کشته بشه، میتونه بعد از مرگش توسط من احضار بشه. شخص احضارشده ممکنه قدرتهای زمان حیاتش رو نداشته باشه، اما اگر من بخوام، ظاهر و خاطرات گذشتهاش رو به ارث میبره.»
«میفهمم. پس قادر خواهی بود مرا نیز احضار کنی.»
«تو نُه بار با من مردی، پس میتونم نُه راویل متفاوت رو احضار کنم.»
«آن را ممنوع میکنم.»
«باشه.»
از همان ابتدا هم هرگز قصد نداشتم بانوی زنبق نقرهای را احضار کنم. مهم نبود شرایط چگونه باشد. اما صدا و کلمات او این احتمال را برای همیشه از بین برد.
عشق یک عهد مقدس و یک قرارداد بود.
ما در حال نوشتن قوانین خودمان بودیم، قوانینی فقط برای ما دو نفر.
«در صورتی که به من خیانت کنی، یک چیز دیگر به مجازاتت اضافه خواهم کرد. آن مهارت را دور بینداز.»
«این کار رو میکنم.»
سپس، کلمات بعدیام را انتخاب کردم. او کسی بود که دوستش داشتم. او کسی بود که مرا دوست میداشت. او کسی بود که باید بیش از هرکس در دنیا قدرش را میدانستم و با او با احتیاط رفتار میکردم.
«متأسفم که زودتر بهت نگفتم.»
«اگر چیز دیگری به من قول بدهی، تو را میبخشم.»
«هر چیزی باشه قول میدم.»
«بدون اجازه من، خودت را نکش.»
«...»
«حتی زمانی که مرگ راه فرار آسانی است، نمیر. تو معشوق من هستی. نمیتوانی کسی باشی که زندگیاش را بیپروا دور میاندازد. حتی اگر فکر میکنی نمیتوانی از مرگ بگریزی، تا آخرین لحظه تقلا کن.»
سکوت کردم.
داشتم قولی که به او داده بودم را در قلبم حک میکردم.
«این کار رو نمیکنم.»
«بگو تو از من چه میخواهی.»
«وقتی ازت میخوام بهم اعتماد کنی، لطفاً حرفم رو باور کن.»
«من همیشه به تو اعتماد خواهم کرد.»
کالسکه تکان خورد. با بهانه کردن آن لرزش خفیف، من و بانوی زنبق نقرهای به هم نزدیکتر شدیم. لبهایمان روی هم قرار گرفت.
از آن روز به بعد.
ما به عشقِ یکدیگر تبدیل شدیم.
~~~
یادداشت مترجم: در زبان کرهای راههای مختلفی برای گفتن بوسه وجود دارد. گونگجا از کلمهای استفاده میکند که دقیقاً تلفظ انگلیسی بوسه است، در حالی که مفتش بدعتکار از کلمهای نامآوا و بامزه استفاده میکند.