چپتر 11: شروع تک‌نفره
چپتر 11: شروع تک‌نفره
روی اعصابترین موقعیت هنگام بیدار شدن در صبح چیست؟
صدای زنگ هشدار گوشی هوشمندی است که دیشب تنظیم کردهاید؟ چسبندگی چربی موهایتان است که تمام شب روی سرتان مانده؟ یا فقط این واقعیت است که امروز هم باید دوباره سر کار بروید؟
-بیدار شو! زود باش بیدار شو!
«آه، تو رو خدا، فقط یه کم دیگ...»
-اگه همین الان پا نشی، شروع میکنم به خوندن یکی از آهنگای موردعلاقه زادگاهم. میدونستی من تمام عمرم موسیقی یاد گرفتم؟ یه بار که زدم زیر آواز، بیشتر از سی نفر زار زار گریه کردن!
به هیچوجه. بدترین موقعیت زمانی بود که یک روح در خانهتان پرسه میزد.
-ساعت رو باش، تو هنوز تو رختخوابی!
«ساعت چنده؟»
لای چشمانم را باز کردم و به گوشی هوشمندی که داشتم نگاه انداختم.
روی صفحه قفل، ساعت ۴:۰۱ صبح با فونت زیبایی نوشته شده بود.
«تازه ساعت ۴ صبحه، عوضیِ روانی!»
-آره جون خودت. چهار صبح همون وقتیه که کرمها بیدار میشن و میلولن. تو که از یه کرم هم ضعیفتری، پس باید زودتر از اونا بیدار بشی.
«فکر کنم فقط چون خوابت نمیبره حوصلهت سر رفته.»
-نمیفهمم چی میگی.
به هو-ریونگ طوری که انگار مچش گرفته شده باشد، نگاهش را دزدید.
«واو. همیشه برام سوال بود که چرا قدیس شمشیر ساعت ۴ صبح برای تمرین بیدار میشد. نگو به خاطر سختکوشیش نبوده، به خاطر این بوده که تو خیلی رو مخ و پر سروصدا بودی!»
-خیلی خب. تنهام بودم، حوصلهم سر رفت بیدارت کردم. خوب شد؟ حالا به لطف من، اگه الان پاشی و تمرین کنی، به نفع خودته. یالا، تعظیم کن و ازم تشکر کن.
«میـ... میخوام بکشمت...»
-هوهو. من که قبلاً مردم، پس نمیتونی منو بکشی. اگه میخوای شانست رو امتحان کنی، اول خودت باید بمیری! آه، ولی تو که حتی نمیتونی بمیری. ای زامبی عوضی. اسمت باید کیم زام-بی باشه نه کیم گونگجا.
«لعنتی.»
با لباس ورزشی از آپارتمان بیرون زدم. توی آن اتاق ۲ پیونگی، روح بدون وقفه ور میزد و واقعاً دیگر نمیتوانستم تحمل کنم. به خاطر سلامت روانم، خانه را ترک کردم و زیر آسمان تاریک صبح شروع به دویدن کردم.
«هاه، هاه...»
-زامبی کیم. بازم میگم، تو واقعاً هیچ استعدادی به جز ارادهت نداری.
به هو-ریونگ در هوا شناور شد و به من رسید.
-من معمولاً ترجیح میدم از صفر شروع کنم به آموزش دادن. ولی تو حتی همون صفر رو هم نداری. باید بگم تو زیرِ خط صفری؟
سه روز از زمانی که مهارت [صورت فلکی شمشیر] را از قدیس شمشیر کپی کرده بودم میگذشت. در این مدت، یو سو-ها را یک بار دیگر کشتم و از روبهرو شدن با قدیس شمشیر دوری کردم. حالا، داشتم طبق برنامهای که به هو-ریونگ خودش چیده بود تمرین میکردم.
-از نظر استعداد، تو چیزی رو داری که باید بهش بگیم استعدادِ اعماق دره. کِهه. خیلی خفنه! حسودیم شد!
«هاه... وقتی یکی داره میدوئه، نباید وسط کارش بپری... هوو. بریم...!»
-چی؟ حرف آخر اینه که تو به یه آموزش ویژه نیاز داری. و برای گرفتن این آموزش ویژه، باید یه شهریه گرون بپردازی.
به هو-ریونگ خندید.
-قراره بری یه بلیط بختآزمایی بگیری، زامبی.
...
گیلدی به نام سانگریون وجود داشت.
نام رایج آن اتحادیه تاجران بود. رهبر آن، شکارچی رتبه سوم بود که معمولاً با نام «کنت» شناخته میشد.
همانطور که قبلاً گفته شد، کنت تنها بازیکنی بود که میتوانست چیزهایی را از دنیای بیرون دریافت و یا به آن ارسال کند. او مثل یک شرکت یکنفره بود. به لطف این توانایی، گیلد سانگریون اساساً اقتصادِ برج را کنترل میکرد.
و این یعنی...
«ببخشید.»
«بله، مشتری عزیز. چطور میتونم کمکتون کنم؟»
«اومدم جایزه بلیط بختآزماییم رو بگیرم.»
در طبقه اول، گیلد سانگریون در شهر بابل تنها جایی بود که بلیطهای بختآزمایی صادر میکرد.
«آه. بلیط بختآزمایی شما برنده شده؟!»
«بله، درسته.»
«تبریک میگم!»
متصدی که گوشهای گربهای روی سرش گذاشته بود به او تعظیم کرد و لبخند درخشانی که روی صورتش نقش بسته بود هم چاشنی کارش شد.
-هی، هر وقت این متصدی رو میبینم کنجکاو میشم که چرا گوش گربهای گذاشته.
«رئیس سانگریون از گربهها خوشش میاد.»
-گربه هر چقدرم خوب باشه، آخه مگه مجبوری یه آدم عادی رو وادار کنی گوش گربهای بذاره؟ یارو فقط یه عوضیِ منحرفه. من بهت تضمین میدم.
«الان اصلاً این موضوع مهمه؟»
البته که متصدی به خواست خودش آن گوشهای گربهای را نگذاشته بود. او به سادگی هیچ انتخاب دیگری نداشت. چه گوش گربهای بود و چه شاخکهای سوسک، اگر ارباب گیلد به آنها میگفت که بپوشند، مجبور بودند اطاعت کنند.
آه، محض اطلاع، این متصدی یک مرد بود. فقط یونیفرمشان بدون جنسیت بود...
«ببخشید مشتری عزیز، تاریخش رو چک کردید؟ متأسفم اما اگه بلیط رو خیلی وقت پیش خریده باشید، نمیتونید جایزه رو ببرید.»
«مشکلی نیست. این بلیط مال هفته پیشه.»
«عالیه!»
این بلیط بختآزماییای بود که دقیقاً بعد از بحثم با به هو-ریونگ خریده بودم. به این دلیل بود که به هر حال قصد داشتم یک بار در بختآزمایی برنده شوم و به هو-ریونگ هم با حرارت فریاد زده بود: «تو به سرمایه نیاز داری!».
«پس ما روند احراز هویت و تأیید رو شروع میکنیم. آه، اگه جسارت نیست بپرسم، رتبه چندم شدید؟»
«رتبه اول.»
«بله؟»
متصدی بیاختیار پرسید.
«رتبه اول شدم.»
«...»
«بفرمایید، لطفاً شماره رو چک کنید.»
بالای سر متصدی یک تابلوی اعلانات آویزان بود. روی تابلو عبارت [جایزه اول بختآزمایی شادی سانگریون.] نوشته شده بود و به دنبال آن، مقدار پولی که مانند دستگاههای اسلات در کازینو روی نمایشگرها نشان داده میشد، قرار داشت.
۵۳,۰۰۰ طلا. اگر میخواستم آن را به واحد پول زادگاهم حساب کنم، میشد ۵.۵ میلیارد وون.
-هی، پول درآوردن چقدر راحته، نه؟
صدای زمزمهی به هو-ریونگ فضای سالن را که ناگهان ساکت شده بود، پر کرد.
متصدی با چهرهای دستپاچه ناگهان گفت:
«...شماره رو چک کردم. الـ... الان لطفاً یه لحظه صبر کنید مشتری عزیز تا مدیرم رو صدا کنم که کارتون رو پیگیری کنه.»
«آره، راحت باش.»
متصدی با عجله به سمت بخش اصلی ساختمان رفت. میتوانستم حس کنم که مردم دزدکی نگاهم میکنند و پچپچ راه انداختهاند. درباره برنده شدن جایزه اول من صحبت میکردند و حسادتشان را نشان میدادند.
-اوضاعت روبهراه میشه زامبی؟ تو یه کوچه تاریک چاقو نخوری؟
«یه فکری براش دارم.»
شانههایم را بالا انداختم.
«پنهان کردنش به این معنی نیست که واقعاً مخفی میمونه.»
تمام شکارچیهایی که در بختآزمایی برنده میشدند، ثبت میشدند. این موضوع حتی برای امپراتور شعله هم صدق میکرد. بنابراین همه میتوانستند ببینند که او دو بار پشت سر هم رتبه اول را برده است.
«اگه قراره به هر حال همه بفهمن، بهتره علنی انجامش بدم.»
اگر به محض برنده شدن در بختآزمایی ترور میشدم و چنین شایعهای پخش میشد، کسانی که بیشتر از همه ضرر میکردند، همان برگزارکنندگان بختآزمایی بودند.
مدتی بعد.
«خیلی منتظر موندید آقای کیم گونگجا. اسم من آرتور تیلوره.»
مردی که لباسهای رسمیتر و حرفهایتری نسبت به متصدی قبلی پوشیده بود ظاهر شد و کمی به من تعظیم کرد. احوالپرسیاش بسیار مؤدبانه بود. با این حال، چیزی که تغییر نکرده بود این واقعیت بود که او هم گوشهای گربهای روی سرش داشت.
«من رو ‹خزانهدار› صدا کنید و ممنون میشم اگه باهام راحت صحبت کنید.»
«من کیم گونگجا هستم، اسم خیلی جالبی دارین.»
«هاها! زیاد این حرف رو میشنوم. پس بیایید بریم طبقه بالا.»
نگهبان خزانه لبخند درخشانی زد.
از هر زاویهای که بهش نگاه میکردی، این مرد شکارچیای بود که حداقل تو ۳۰۰ نفر اول قرار داشت. اما با وجود اینکه من فقط یه شکارچی رتبه F بودم که تنها میتونستم با حسرت بهش نگاه کنم، نگهبان خزانه همچنان باهام به شدت مودب بود.
-البته که با مشتریهای ۵۰,۰۰۰ سکه طلایی همینطوری رفتار میشه.
روح دوباره خودش رو نشون داد.
-هی زامبی، میدونی داشتم به چی فکر میکردم؟ به نظرم چون تا حالا کسی باهات خوب رفتار نکرده، خیلی زود خر میشی. چند روز پیش که از استعداد مردنت تعریف کردم، یه جوری تحتتاثیر قرار گرفتی که نگو. دلم برات میسوزه.
آه. لطفاً فقط یکم خفه شو.
-مردا نباید اینقدر راحت وا بدن، پسر. مثل من باش. باید باور داشته باشی که همه چیز تو این دنیا فقط به نفع توئه.
هرچقدر بهش فکر میکردم، یو سو-ها و به هو-ریونگ خیلی شبیه هم بودن. حتی لقبهاشون هم شبیه بود. یکی امپراتور شعله بود و اون یکی امپراتور شمشیر. شاید همه آدمهایی که بهشون «امپراتور» میگفتن سایکوپث بودن.
«آه، آقای کیم گونگجا. معذرت میخوام، مشکلی پیش اومده...؟»
نگهبان خزانه در حالی که من رو از پلهها بالا میبرد پرسید. به نظر میرسید میترسید که کار اشتباهی کرده باشه.
با عجله جواب دادم تا دیوونه به نظر نرسم.
«آه، نه. داشتم به یه چیزی فکر میکردم.»
«آه، خیالم راحت شد.»
نگهبان خزانه نفس راحتی کشید.
«قیافهتون زیاد خوب نبود، برای همین فکر کردم نکنه ناخواسته بیادبی کرده باشم. هاها. وقتی گفتید نه، خیلی خیالم راحت شد...»
چی. این آدم... فرشتهست؟
-تچ. خیلی راحتی، خیلی راحت وا میدی.
روح روانی و غرغروی پشتم رو نادیده گرفتم. وارد یه اتاق پذیرایی VIP شدیم.
سکههای طلا از قبل روی میز اتاق پذیرایی روی هم چیده شده بودن و به نظر میرسید یکی از کارمندها اومده و از پیش آمادهاش کرده.
نگهبان خزانه دوباره لبخند زد.
«اینها تمام سکههایی هستن که مشتری کیم گونگجا برنده شده.»
«...شگفتانگیزه.»
بیش از ۵۰,۰۰۰ سکه!
اتاق روشن بود و تمام سکهها رو به یکباره درخشان میکرد. فقط نگاه کردن بهشون باعث میشد قلبم به تپش بیفته. احساسی در درونم لبریز شده بود، هرچند واقعاً نمیتونستم توصیفش کنم که چیه.
«شما میتونید تمام این سکههای طلا رو با خودتون ببرید، یا برای نگهداری امن، یه گاوصندوق شخصی از ما خریداری کنید. دوست دارید چیکار کنید؟»
«خب.»
سعی کردم افکارم رو متمرکز کنم.
همونطور که انتظار میرفت، قدرت جادویی پول فوقالعاده بود.
راستش رو بخواید، دهنم آب افتاده بود. اما هدف من ایستادن در اوج بود. اینکه یه شکارچی خوشتیپ باشم که همه بهش حسودی کنن. پول فقط وسیلهای برای رسیدن به اون هدف بود.
کیم گونگجا، مردی باش که پول رو کنترل میکنه، نه مردی که توسط پول کنترل میشه.
با حفظ خونسردیم، آروم سرم رو تکون دادم.
«تو یه صندوق امانات نگهش میدارم.»
«آه. این یه انتخاب بسیار عاقلانه است مشتری عزیز!»
نگهبان خزانه خوشحال شد.
«من همیشه شخصاً این رو به برندهها پیشنهاد میدم. درک میکنم که بخواید تمام ثروتتون رو تو دستهاتون نگه دارید، اما همیشه اکیداً توصیه میکنم یه صندوق امانات بگیرید. بالاخره آدمهای زیادی هستن که نیتهای بدی دارن...»
«و.»
دوباره دهنم رو باز کردم.
«میخوام مقام عضویت افتخاری گیلد سانگریون رو بخرم.»
«بله؟»
«هزینه خرید عضویت افتخاری ۱۰,۰۰۰ سکه طلاست، مگه نه؟»
به میز نزدیک شدم و دستم رو روی دستههای سکه طلا گذاشتم.
طلا. رنگی که چشم انسان رو خیره میکرد. اما من از قبل طلایی رو میشناختم که حتی از این هم مسحورکنندهتر بود؛ آیندهام. برای اون آینده، باید این سکههای طلا رو بدون هیچ محدودیتی سرمایهگذاری میکردم.
«با یه پرداخت یکجا میخرمش.»
«...»
نگهبان خزانه برای لحظهای چهرهام رو بررسی کرد.
«مشتری کیم گونگجا... شما به هیچ گیلد دیگهای ملحق نشدید، درسته؟»
«بله.»
گیلد.
گیلد شکارچیان فقط برای معاشرت نبود. در عوض، بزرگترین اهمیتش «محافظت»ای بود که از طرف گیلد ارائه میشد.
حتی اگه اداره شکارچیان یا یه گروه خودجوش بود...
ممکنه قبل از اینکه حتی بتونم حرفی بزنم بهم حمله بشه.
از روی روشی که امپراتور شعله و قدیس شمشیر من رو کشته بودن، میتونستم این رو بفهمم.
بیقانونی. در مقایسه با دنیای بیرون، اینجا خیلی بیرحمانهتر بود.
نباید احمقانه جا پای امپراتور شعله بذارم.
امپراتور شعله ترجیح داده بود تنها حرکت کنه. بعد از دو بار برنده شدن تو لاتاری، هیچ محافظتی نداشت. حتماً زندگی سخت و هیجانانگیزی بوده، چون خیلیها دنبال اون پول بودن.
برای همین بود که بعداً مسموم و ترور شد.
خیلی رقتانگیز بود. چه نیازی بود که با گیلدهای بزرگ رقابت کنه؟
«...بسیار خب.»
نگهبان خزانه دفترچهای بیرون آورد و شروع به یادداشت کردن چیزی کرد.
«هر کسی میتونه با یه قیمت مشخص عضو افتخاری گیلد ما بشه. میگم یکی از کارمندها فوراً بیاد و یه کارت عضویت افتخاری درجه دو براتون صادر کنه.»
«آه. اوه آره، و اینکه.»
یکم دیگه هم اضافه کردم.
«من الان تو یه آپارتمان کوچیک و ارزون زندگی میکنم. واقعاً ممنون میشم اگه سانگریون بتونه یه جا برای موندن بهم پیشنهاد بده. البته، حاضرم هزینه لازم رو پرداخت کنم.»
«...»
«علاوه بر این، شما احتمالاً برنده نفر اول رو تو روزنامه اعلام میکنید. اون موقع، حتی اگه اسمم رو فاش کردید، لطفاً مطمئن بشید که وضعیت من رو به عنوان عضو افتخاری گیلد سانگریون هم گزارش بدن.»
نگهبان خزانه تمام چیزهایی رو که درخواست کرده بودم با چهرهای بیتفاوت تو دفترچهاش نوشت.
«شما کاملاً دقیق هستید، مشتری عزیز.»
«اوه. با این وضعیتی که دنیا این روزها داره؟ باید برای هر چیزی آماده باشم.»
«...کاملاً حق با شماست.»
پشت سر نگهبان خزانه، به هو-ریونگ شکمش رو گرفته بود و با صدای بلند میخندید.
-هی. این قیافهاش وقتی داره از یه آدم هالو اینطوری بازی میخوره، خیلی شیرینه. برای همینه که عاشق مسخره کردن آدمای نخبهام.
نه. تو خودت گفتی من خیلی زود وا میدم. مگه چیه؟
-من گفتم؟ مطمئن نیستم. درست یادم نمیاد، پس شاید اصلاً اتفاق نیفتاده.
خدای من. حتی اگه قرار بود روی اعصاب باشه، دیگه لازم نبود تا این حد روی اعصاب باشه.
-به هر حال، داری کار خودت رو خوب پیش میبری.
به هو-ریونگ به خندیدن ادامه داد.
-نگران بودم که مجبور بشم مثل یه بچه پوشکت رو عوض کنم و ماتحتت رو پاک کنم. اما با دیدن این، فکر کنم حالت خوب باشه.
اگه حرف نزنی، هیچکس ازت متنفر نمیشه.
-پسر، به نظر میاد حسابی سر کیفی.
درست بود. دهنم داشت غر میزد اما قلبم شاد بود.
قطعاً. از الان به بعد شروع میشه.
۴۰۰۰ بار مردن برای ۴۰۰۰ روز بازگشت. این قابلیتی از مهارت بازگشت بود که امپراتور شعله ازش بهره نبرده بود.
حالا، نوبت من بود که ازش لذت ببرم.