چپتر 110: ۱ روز. (۱)
چپتر 110: ۱ روز. (۱)
«اما، بانوی من.»
«چه شده؟»
پیشنهاد دادم: «چرا فقط برای ده روز به تعطیلات نریم؟ هیچکس به اندازه شما سخت کار نمیکنه. چه تو مسائل رسمی و چه شخصی، شما تمام تلاشتون رو کردین. پس بیایین برای ده روز آینده تمام کارهای جدی رو کنار بذاریم و بعدش مهارتهای بازگشتمون رو پشت سر هم استفاده کنیم...»
«میخواهی مانند عوام تفریح کنی؟»
«دقیقاً.»
«همم.»
بانوی زنبق نقرهای با خونسردی گفت:
«مهم نیست چه بلوایی به پا کنیم، اگر یک روز به عقب بازگردیم، هیچکس دیگری آن را به یاد نخواهد آورد، بنابراین چیزی برای از دست دادن نداریم.»
«همونطور که از شما انتظار میرفت، حتی اگه چیزی رو به زبون نیارم هم منظورم رو میفهمین.»
«آیا در میدانی ناعادلانه بازی نخواهیم کرد؟»
«بله، همینطوره.»
«مم. مرد بسیار بدی معشوق من شده است...»
«ده روز. قبوله؟»
بانوی زنبق نقرهای بادبزنش را بیرون آورد و در دست گرفت.
«احساس میکنم اگر ده روز باشد حیف است. آن را به پانزده روز تغییر بده.»
«عالیه.»
ما طوری از اوقاتمان لذت بردیم که انگار داشتیم تمام فشارها و خستگیهای زندگیهای گذشتهمان را تخلیه میکردیم.
آکادمی سورموین در نزدیکی پایتخت قرار داشت. تنها با یک کالسکه سواری کوتاه، کارهای سرگرمکننده زیادی برای انجام دادن وجود داشت. و عشق من، بزرگترین وارثِ بزرگترین خانواده اشرافی امپراتوری بود.
«دوست داری کجا بنشینی؟»
به بیان ساده، او قدرت و ثروتی بیحدوحصر داشت.
او برترین بانوی این جهان بود.
بانوی زنبق نقرهای با لحنی رک و صریح به کارکنان مؤدب تئاتر گفت: «من قصد دارم یک گروه تئاتر را برای یک روز اجاره کنم.»
«ببخشید؟»
«گفتم گروه را برای امروز میخرم. متوجه نمیشوی؟ آیا باید حرفم را برای بار سوم تکرار کنم تا در گوشهایت فرو برود؟ آیا این گروه مهارتهایش را با سه بار تکرار کردنِ هر چیزی تمرین میکند؟»
«نـ-نه! متأسفم! همین الان فوراً به رهبر گروهمان اطلاع میدهم!»
برای نمایشنامهها و اپراها، اجاره کردن یک گروه تئاتر برای یک روز، استاندارد و روال کار بود.
«گونگجا. چیزی هست که همیشه میخواستم امتحانش کنم.»
«چیه؟»
«استخدام شش گروه تئاتر بهطور همزمان.»
بانوی زنبق نقرهای با آرامش صحبت میکرد، اما من میدانستم. او داشت از این کار لذت میبرد، درست مانند یک جن بازیگوش که در حال شیطنت است.
«سپس، همه آنها را وادار میکنم تا نمایشهایشان را بهطور همزمان روی یک صحنه بزرگ اجرا کنند. سه نمایش تراژدی، دو کمدی و آخری باید یک اپرا باشد.»
«امم. به نظر میرسه قراره یه هرجومرج کامل بشه.»
«دقیقاً. من میخواهم همان هرجومرج را ببینم.»
«پس، بیا ببینیمش.»
ما شش گروه تئاتر که گرانترین گروههای پایتخت بودند را احضار کردیم. هیچ رهبر گروه تئاتری جرئت نداشت به درخواست دختر دوک ایوانسیا نه بگوید.
چه؟ این اقدام عجولانه باعث کاهش اعتبار و شرافت دوکنشین ایوانسیا میشد؟ مشکلی نبود. ما یک زوج بازگشتکننده بودیم. اگر یک روز تفریح میکردیم و یک روز به عقب بازمیگشتیم، همهچیز حل بود. آنها چه کاری میتوانستند با ما بکنند؟
«آه. چه آشوب عظیمی. دلم میخواست این را ببینم...»
معشوقم بادبزنش را طوری در دست گرفته بود که انگار عمیقاً راضی و خشنود است، در حالی که من—
«پفففت، هاهاهاها!»
—از شدت خنده شکمم را گرفته بودم و روی زمین غلت میزدم.
دلقکها در کنار بازیگری که با جدیت در حال خواندن دیالوگهای تراژیک بود، یک کمدی را اجرا میکردند. وقتی شش نمایشنامه روی هم تلنبار میشدند، حتی جدیترین دیالوگهای دنیا هم به یک شوخی تبدیل میشد. بازیگران در تمام طول نمایش غرق در عرق بودند.
«بیا قمارخانههای پایتخت رو خالی کنیم!»
«ایدهای عالی است. موافقم.»
هر دوی ما به یک کازینوی اختصاصی برای نجیبزادگان رفتیم. آنجا مکانی بود که مردم با زدن ماسک، درست مانند یک مجلس رقص بالماسکه، هویت خود را پنهان میکردند. اما معشوق من؟ هیچ نجیبزادهای نبود که موهای نقرهای او را که همچون نور مهتاب جریان داشت، نشناسد.
«کال کن.»
«کـ، کال.»
وقتی بانوی زنبق نقرهای میگفت کال کن، حریفش از ترس به خود میلرزید و کال میکرد.
«بمیر.»
«مـ، من فولد میدم.»
وقتی بانوی زنبق نقرهای میگفت بمیر، حریفش با تسلیم و وحشت کارتهایش را پایین میگذاشت.
«شرط را بالا ببر.»
«بـ، بالا میبرم...»
«بالاتر.»
«دـ، دوباره بالا میبرم...»
وقتی او میخواست شرط بالاتر برود، ارقام بالاتر میرفتند.
«آل این کنین. همهتون.»
«آل... این...»
معجزهای قابل قیاس با شکافته شدن دریای سرخ بر آن کازینوی مجلل نازل شد. ذهن من مصمم شده بود تا به افتخار معشوقم دین زنبق نقرهای را تأسیس کنم و اولین آیه آن، این صحنه را به تصویر میکشید.
اوه، اینکه بانوی شرور چگونه دیگران را برای سرگرمی خود نابود میکرد، واقعاً زیبا بود.
«ایـ-این بربریت است!»
هنگامی که تقریباً شانزده نجیبزاده با چشمانی اشکبار با حلقهها و گردنبندهای الماس به ما پول پرداخت کردند، صاحب قمارخانه دواندوان به سوی ما آمد. او مردی میانسال با سبیل قیصری بود.
«حتی بهعنوان دختر دوک، شما نمیتوانید در این مکان چنین کاری کنید...»
«اوهو. آیا میدانی من چه کسی هستم؟ چقدر عجیب. فکر میکردم این مؤسسه برای پنهان کردن کامل هویت مشتریان، حتی اگر شناسایی شوند، برای سکوت ارزش قائل است و آن را اجرا میکند. حتماً اشتباه شنیده بودم.»
«مـ، من شما را نمیشناسم! البته که نمیشناسم، اما...»
«جرئت میکنی ندانی من چه کسی هستم؟ میخواهی سرت از تنت جدا شود؟»
«......»
صاحب قمارخانه دهانش را باز و بسته کرد. این مرد نیز یک نجیبزاده بود، اما اصل و نسبش بسیار تفاوت داشت. او در کمتر از یک دقیقه پس از اینکه دواندوان به سمت ما آمده بود، خنثی شده و در هم شکسته بود.
«اوهوم. این آقا رو باش. بانو ازت یه سؤال پرسید، پس چرا جواب نمیدی؟!»
محض اطلاع، من مانند یک نوچه به بانوی زنبق نقرهای چسبیده بودم و داشتم المشنگه به پا میکردم. بودن در کنار معشوقم بسیار گرم و دلپذیر بود.
«فکر میکنی نادیده گرفتن سؤال بانوی من خندهداره؟ قصد داری با بستن اون دهنت، به خانوادهاش توهین کنی؟!»
«ا-اصلاً. من هرگز چنین کاری نمیکنم. فـ-فقط اینجا یک کسبوکار کوچک است، پس لطفاً کمی بیشتر مراعات کنید...»
«خدای من. بانوی من، این قابل تحمل نیست. گستاخی این مرد سر به فلک کشیده. من باید به خاطر این بیاحترامیاش، گردنش را بزنم!»
«هییییک؟!»
بانوی زنبق نقرهای با بیخیالی خودش را باد زد.
«اشکالی ندارد. با اینکه بارون رویب مخفیانه یک آزمایشگاه مواد مخدر در زیرزمین ساخته تا کالاهای غیرقانونی را در پایتخت بفروشد، اما این بدان معنا نیست که باید سرش را از تنش جدا کنیم.»
جا خوردن.
شانههای آقای سبیل قیصری لرزید. حالت چهرهاش نشان میداد که شک دارد آیا درست شنیده است یا نه. خیلی زود، رنگ صورتش کبود شد و مرد با پنهان کردن شوک قبلیاش، طوری رفتار کرد که انگار واقعاً وحشتزده شده است.
«مـ-من نمیدانم شما چه میگویید...»
«بنشین.»
«......»
«اگر بنشینی و ده دست با من بازی کنی، برای امشب رهایت خواهم کرد.»
در نهایت، ما کیف پول صاحب کازینو را خالی کردیم. سپس، کوهی از طلا و جواهرات را در خیابانها پخش کردیم.
این روزها مانند یک رؤیا بودند.
روزهای پرامیدی که در آن رؤیاهای زیبا به حقیقت میپیوستند.
ما هر کاری که دلمان میخواست انجام دادیم و هر طور که مایل بودیم به تفریح و خوشگذرانی پرداختیم. ما زمانمان را در مجللترین اتاقِ گرانترین مسافرخانه پایتخت سپری کردیم. در حالی که بانوی زنبق نقرهای را در آغوش گرفته بودم، روی تخت غولپیکر پریدم.
«مم.»
در روز اول.
گوشههای چشمان بانوی زنبق نقرهای بالا رفت.
«اوهوم.»
روز دوم.
گوشههای لبان بانوی زنبق نقرهای به سمت بالا متمایل شد.
«...هاها.»
در روز سوم، بانوی زنبق نقرهای لبخند زد. نه پوزخند بود و نه تمسخر، بلکه لبخندی بود که از سر شادی شکفت. لبخند معشوقم به پاکی کودکی بود که برای اولین بار خندیدن را یاد میگیرد.
«گونگجا.»
بانوی زنبق نقرهای صورتش را در سینهام پنهان کرد.
«خوشحالی؟»
«چون تو توی این دنیا هستی، میتونم کمی بیشتر زندگی کنم.»
من خوشحال شدم.
حداقل تعداد لازم برای خوشبختی انسانها، دو نفر بود.
«از امروز میخوام دفتر خاطرات بنویسم.»
«برای اینه که به من نشونش بدی؟»
«یکی از همکارام توی ساز زدن ماهره. میخوام ازش موسیقی یاد بگیرم.»
«این کار رو میکنی تا برام آواز عاشقانه بخونی.»
«مهم نیست چه اتفاقی بیفته، من به زندگی کردن ادامه میدم.»
یک روز، با رشوه و زورگویی به چند نگهبان، شلوغترین خیابان پایتخت را برای یک ساعت خالی کردیم. آنجا را اجاره کردیم.
یک روز، وارد قصر شدیم و تمام حرفهایی را که نباید جلوی امپراتور زد، به زبان آوردیم. بانوی زنبق نقرهای گفت: «مراقب پسرتان باشید، اعلیحضرت. هیچ آدم بیفرهنگ دیگری مثل او پیدا نمیشود.» وقتی این را گفت، امپراتور از روی تختش لیز خورد. «اعلیحضرت؟!» مقامات اطرافش به وحشت افتادند.
یک روز گذشت. و روزی دیگر.
در طول تعطیلاتمان به اینطرف و آنطرف سفر کردیم.
'درست مثل ماه عسله.'
این کلمات را به زبان نیاوردم. صرفاً فکر کردن به آن باعث میشد صورتم سرخ شود. با این حال، باور داشتم که بانوی زنبق نقرهای هم به همین موضوع فکر میکرد.
در روز آخر.
«...»
«...»
در آخرین روزمان، هیچجا نرفتیم.
فقط از صبح تا شب، در کنار آبنمای میدان شهر، شانه به شانه نشستیم.
دست در دست هم، سایه افراد بیشماری را تماشا میکردیم که به میدان میآمدند و از آن خارج میشدند. در کوچه بین میوهفروشی و میخانه، یک پسر روزنامهفروش با عجله اینطرف و آنطرف میدوید.
«ما کارهای واقعاً بدی کردیم.»
پس از گذشت نیمی از روز، بانو لب به سخن گشود.
«آره، ما عوضیهای شروری هستیم.»
دستش را محکم گرفتم.
این سفر به این خاطر نبود که دوستش داشتم، بلکه برای این بود که بیشتر دوستش داشته باشم. حالا، پس از پانزده بار تکرار این روز، عمیقتر عاشقش شده بودم. و میخواستم بیشتر به او عشق بورزم.
«البته فقط خودمون دو تا میدونیم.»
«ما شریک جرم همیم.»
خندهای آرام.
پنجره اطلاعات
[نرخ غوطهوری در کاراکتر عمیقتر میشود.]
پنجره اطلاعات
[در حال حاضر، نرخ غوطهوری شما ۸۱٪ است.]
گواه شادی.
«راویل. یادت میاد توی کالسکه بهت چی گفتم؟»
«من تمام حرفهایی که به من زدهای را به خاطر دارم.»
«ازت خواستم وقتی ازت درخواست اعتماد کردم، بهم اعتماد کنی.»
«البته.»
«لطفاً اون قول رو به خاطر داشته باش.»
بانوی زنبق نقرهای به من نگاه کرد.
«به نظر میرسد در حال انجام کار مشکوکی هستی. گونگجا، اگر صادقانه حرف بزنی، برای قلبت بهتر خواهد بود.»
«از الان به بعد، میخوام نرخ غوطهوریم رو به ۹۹٪ برسونم.»
«...»
در حین کاوش در این روز، من و بانوی زنبق نقرهای خیلی با هم صحبت کردیم. واقعاً خیلی زیاد. بانوی زنبق نقرهای همهچیز را از من شنید: اینکه از چه دنیایی آمدهام، [آخرالزمان] چیست، و [نرخ غوطهوری] چه معنایی دارد.
«باید تقریباً به طور کامل تبدیل به پیشخدمت بشم. کسی که توی این دنیا به دنیا اومده و زندگی کرده.»
«چرا؟»
«نمیتونم دلیلش رو بهت بگم.»
بانوی زنبق نقرهای دستش را زیر چانهاش گذاشت.
«...پس استراتژی تو تنها در صورتی موفق میشود که هیچکس دیگری از آن مطلع نباشد.»
«آره.»
«دلیلی که الان این را میگویی این است که میخواهی درخواستی بکنی.»
«درسته.»
بانوی زنبق نقرهای آهی کشید. احساس کردم ضربهای خوردهام.
«...از همان ابتدا، مرا وادار کردی قول بدهم که برای چنین لحظهای به تو [اعتماد] کنم. واقعاً، برخلاف ظاهرت، مرد زیرکی هستی. باید وقتی حرف میزنی بیشتر حواسم را جمع کنم. بسیار خب. نیاز داری چه کاری برایت انجام دهم؟»
زمان اجرای نقشه فرا رسیده بود.
۲.
ابتدا، به [روز اول] برگشتیم، نقطه شروع این مرحله. به لحظهای که مجلس رقص آغاز شد.
هر دوی ما با عجله از سالن رقص خارج شدیم و به سمت اقامتگاه بانوی زنبق نقرهای رفتیم.
«اول، لطفاً دست و پاهام رو محکم به صندلی ببند.»
بانوی زنبق نقرهای حالت عجیبی به چهره گرفت.
«گونگجا، فکر میکنم برای ورود ما به آن دنیا خیلی زود باشد...»
«نمیدونم بانوی من به چی فکر میکنه، و فکر هم نمیکنم که باید بدونم. اما من از زندگیم راضیم، پس نگران نباش.»
«قول دادهام که به تو باور داشته باشم، پس باید...»
بانوی زنبق نقرهای بدنم را به صندلی بست.
با تلاش برای تکان دادن دست و پایم آن را امتحان کردم، اما حتی ذرهای هم نتوانستم تکان بخورم.
با این کار، همهچیز امن بود.
-هی، کیم ■مبی. الان داری چیکار میکنی؟ این داداش بزرگت داره یکم نگران میشه.
پنجره اطلاعات
[شاینی نگران رفتار جنگ■و است.]
نرخ غوطهوری من از قبل به بالای ۸۰٪ رسیده بود.
فکر میکردم که صاحب اصلی بدن، یعنی «پیشخدمت»، باید نه تنها به بانوی ابریشم طلایی، بلکه به بانوی زنبق نقرهای هم اهمیت میداده. در هر صورت، او هرگز نمیتوانست به عشقش برسد. پیشخدمت حتماً در سکوت، درِ قلبش را بسته بود.
ولیعهد در حال خیانت و بازی دادن بانوی زنبق نقرهای و بانوی ابریشم طلایی بود. بانوی ابریشم طلایی هم ولیعهد و هم پیشخدمت را در چنگ خود داشت. پیشخدمت هم به بانوی زنبق نقرهای و هم به بانوی ابریشم طلایی احساساتی داشت. و حالا، بانوی زنبق نقرهای داشت با من به ولیعهد خیانت میکرد.
'این یه عاشقانه کاملاً گندخورده و داغونه.'
اما.
'ازت ممنونم.'
حالا، فقط تا ابد سپاسگزار پیشخدمتی بودم که شعلهی عشقی را برای بانوی زنبق نقرهای در دلش روشن نگه داشته بود.
به لطف این موضوع، توانستم چنین نقشهای بچینم.
من مصمم بودم.
«لطفاً برام یه آینه بیار.»
«بسیار خب.»
بانوی زنبق نقرهای به خدمتکارانش دستور داد تا یک آینه بزرگ را روبهروی من قرار دهند. تصویر خودم را در آن دیدم، در حالی که اصلاً قادر به حرکت روی صندلی نبودم.
«پنجره وضعیت کاراکتر.»
حروف روی سطح آینه لغزیدند.
پنجره اطلاعات
+
نام: کیم گونگجا
میزان علاقه: ۹۰
ژانرهای موردعلاقه: [هنرهای رزمی]، [عاشقانه]، [کارآگاهی]، [ماجراجویی]
ژانرهای ناپسند: ندارد
شخصیتهای موردعلاقه: [استاد/معلم]، [معشوق]، [قهرمان بافضیلت]، [قربانی]، [فرد سختکوش]، [کودک]، [آدم خوب]، [کسی که به خودش میاندیشد]، [کسی که نسبت به دیگران بخشنده است]، [کسی که مرا به رسمیت میشناسد]
+
تحلیل در پایین ادامه داشت.
تقریباً همهچیز درباره من آنجا بود.
با پنجره وضعیت کاراکتر که مقابلم بود، سرم را بالا آوردم و به بانوی زنبق نقرهای نگاه کردم.
«راویل.»
«میشنوم.»
«لطفاً من رو وحشیانه ببوس. تا باعث بشی بیشتر عاشقت بشم.»
«دوست داشتی در حالی که بسته شدهای بوسیده شوی؟ باید ترجیحاتت را زودتر به من میگفتی. میتوانستم دربارهاش مطالعه کنم.»
«در یک نقطه، من دیگه [من] نخواهم بود.»
«...»
زمانی که نرخ غوطهوری از ۹۰٪ عبور کند و به ۱۰۰٪ نزدیک شود.
زمانی که دیدم مفتش بدعتکار کاملاً در کاراکتر بانوی ابریشم طلایی غوطهور شد. وقتی شاهد رشد [موهایش] با وجود تکنیک تغییر شکل او بودم. آن موقع بود که متوجه این موضوع شدم.
راهش همین بود.
این همان ترفندی بود که برای شکست دادن این مرحله، دقیقاً به همان روشی که میخواستم، نیاز داشتم.
«در اون زمان، لطفاً من رو بکش، بانوی من.»
بانوی زنبق نقرهای خشکش زد.