چپتر 115: روشی که او عشق می‌ورزد. (۲)
چپتر 115: روشی که او عشق می‌ورزد. (۲)
۲.
سپس، راویل ایوانسیا چنگش را محکمتر کرد. برای کشتن یک مرد. برای احساس دردی جاودانه.
-اوغ، خخخ، اوه...!
بدن مرد در هم پیچید. شمشیر راویل ایوانسیا بیشتر نفوذ کرد، عمیقتر در قلبش. او فریاد دردناکی سر داد. فریادی که فضایی را که تنها آن دو در آن حضور داشتند، درید.
«نمیخواهم تو را بکشم.»
راویل ایوانسیا لبهایش را گاز گرفت.
«نمیخواهم تو را از دست بدهم.»
اما برخلاف خواستهاش، راویل ایوانسیا با قدرتی فزاینده به مرد خنجر زد. او همهچیز را به وضوح در دستانش حس میکرد. با یک لمس، قفسه سینهاش فرو ریخت. گوشتش شکافته شد. قلبش سوراخ شد و او مدام خون سرفه میکرد.
تمام اینها تبدیل به زخمهای راویل ایوانسیا شد.
«بیشتر.»
باید آن را قویتر حس میکرد. باید از این پس، این لحظه را به عنوان تروما در وجودش حک میکرد. تا روزی، که کسی نمیدانست چه زمانی است، مردی که دوستش داشت بتواند این منظره را ببیند.
بنابراین وقتی مرد میخواست خون بیشتری سرفه کند، راویل ایوانسیا لبهایش را روی لبهای او گذاشت.
-... !
نفسی خونین از قلب او به دهان راویل جاری شد. سرخ و چسبناک بود. این گرمای مردِ او بود. این خون مردِ او بود. این قلب مردِ او بود.
راویل ایوانسیا دهانش را بست تا حتی یک قطره هم به بیرون نشت نکند.
-...
مرد در حال مرگ بود.
راویل ایوانسیا پلک نزد. او نمیخواست لحظه مرگ معشوقش را از دست بدهد، لحظهای که رنگ چهرهاش پریده میشد، حرکاتش متوقف میشد و نفسش محو میگشت؛ تکتک این لحظات برای او عذابی دردناک بود.
او نمیخواست او را از دست بدهد.
میخواست به خودش اجازه دهد تا بر سر دنیا فریاد بکشد.
او نمیخواست این مرد را از دست بدهد.
چه میشد اگر این لحظه به ترومای او تبدیل نمیشد؟ چه میشد اگر به همین دلیل، تمام نقشههایش شکست میخورد؟ آنگاه او را فراموش میکرد و مرد نیز او را از دست میداد. دیگر هیچچیز باقی نمیماند.
راویل ایوانسیا میترسید.
«بیشتر.»
برای او، ترس به خودی خود یک ننگ بود. یک توهین بود. اما راویل ایوانسیا مدام این صحنه وحشتناک را تکرار میکرد و به تخیلات شوم خود پر و بال میداد. او عمداً زخم را عمیقتر کرد.
او تصور کرد که مرد در متقاعد کردن برج شکست خورده است.
خودش را دید که او را فراموش کرده و همانطور که قبلاً عادت داشت زندگی میکند.
او آن دو را مجسم کرد که بیتفاوت و ناآگاه، در راهرو از کنار هم میگذرند.
زخمها روی زخمهای دیگر تلنبار میشدند.
-...
سپس، راویل ایوانسیا دید. مرگ او را.
-...
راویل ایوانسیا آن را درک کرد. این مدت مانند زمانِ باقیمانده بود. لحظهای بسیار کوتاه پیش از بازگشت مردِ او. او احتمالاً پس از چند ثانیه بازگشت میکرد. راویل که در خط زمانی او گرفتار شده بود، به زودی به همان شکل بازگشت میکرد.
فقط چند ثانیه. تنها چند ثانیه.
اما آن چند ثانیه برای راویل ایوانسیا مانند یک ابدیت به نظر میرسید.
او به آرامی لبهایش را از هم جدا کرد.
-گونگجا؟
هیچ پاسخی نیامد.
-گونگجا.
آه.
دقیقاً در همان لحظه، راویل ایوانسیا فهمید. درست بود. این صحنه آخر، فقدان یک پاسخ.
نگاه بیتمرکزش. لبهایش که طوری از حرکت ایستاده بودند که گویی صحبت کردن را فراموش کرده بود. این لحظه اکنون ترومایی بود که راویل ایوانسیا هرگز نمیتوانست آن را پاک کند.
همهچیز واضح بود.
او هرگز زخمی بدتر از این احساس نکرده بود.
-...
راویل ایوانسیا او را در آغوش گرفت. او بدنش را در بر گرفت و از چند ثانیهای که برای در آغوش کشیدنش باقی مانده بود، استفاده کرد.
با باور به او.
پنجره اطلاعات
بازآفرینی تروما کامل شد.
همانطور که من به تو باور داشتم، تو نیز به من باور خواهی داشت، گونگجا.
پنجره اطلاعات
تایید حفظ ثبات روانی سوژه.
پس، میتوانیم منتظر یکدیگر بمانیم.
پنجره اطلاعات
مجازات در حال پایان است.
مجبور بودیم.
پنجره اطلاعات
در حال حاضر، نرخ غوطهوری شما ۹۸٪ است.
باز کردن چشمهایم به طرز عجیبی سخت بود.
«پیشخدمت؟»
بانوی ابریشم طلایی، که روبهرویم نشسته بود، جا خورد. عجیب بود. چهرهی همیشه درخشانش امروز برایم تار به نظر میرسید.
«اتفاقی افتاده؟ چرا یهو اینطوری شدی؟»
«ببخشید؟»
«داری گریه میکنی. همین الان.»
تازه آن موقع بود که فهمیدم دارم گریه میکنم. شوکه شده بودم. همین چند لحظه پیش، من و بانوی ابریشم طلایی داشتیم با هم گپ میزدیم.
فقط پلک زدم.
در همان لحظه، اشکهایم سرازیر شده بودند.
«آه...؟»
بدتر از آن، اشکهایم بند نمیآمدند.
«پـ-پیشخدمت؟ من یکم ترسیدم. من از چیزای زیادی نمیترسم، اما الان یکم ترسیدم. چرا وسط حرف زدنمون یهو زدی زیر گریه؟ مـ-ن باز کار عجیبی کردم؟»
«نه... راستش... خودمم نمیدونم چرا.»
«بیدلیل داری گریه میکنی؟ دیوونه شدی؟ وای، واقعاً داری همهجا رو خیس میکنی... چـ-چیکار باید بکنم؟ از وقتی پنج سالت بود و کتکت زدم، این اولین باریه که اینجوری گریه میکنی...»
«شما هیچوقت بیخیال این قضیه نمیشید، مگه نه بانوی من؟ لطفاً فراموشش کنید.»
«اما پیشخدمت. حتی اگه کتک خوردنت تو پنج سالگی رو فراموش کنم، بازم تو شش، هفت، چهارده سالگی و حتی الانم گهگاهی کتکت زدم. اگه ازم بخوای همه اینا رو فراموش کنم، فراموشی میگیرم. اغراق نیست اگه بگم زندگیت مجموعهای از کتک خوردن از منه.»
فراموشی.
«...»
«آخ، فکر کردم دیگه تمومش میکنی، ولی چرا دوباره داری گریه میکنی؟! ببخشید! ببخشید که همش کتکت میزنم! دیگه کتکت نمیزنم. حتی اگه کتکت بزنم هم به غرورت توهین نمیکنم. همین کافیه، مگه نه؟!»
«فکر کنم کابوس دیدم، بانوی من...»
«چی؟ کابوس؟ نکنه یه هیولا منو گرفت و مردم؟»
«نه. زنی در حالی که نگاهم میکرد، داشت خیلی گریه میکرد... میخواستم اشکهاش رو پاک کنم، اما ناراحت بودم که نمیتونستم.»
«که اینطور.»
بانوی ابریشم طلایی نگاهی حاکی از درک عمیق به خود گرفت.
«اون زن من بودم.»
«قطعاً شما نبودید، بانوی من... شما هرگز نمیتونید چنین چهرهی غمگین و باشکوهی به خودتون بگیرید. حال و هوای شما ذاتاً متفاوته...»
«آه. میخوای بزنمت؟»
بانوی ابریشم طلایی با چشمانی نیمهباز نگاهم کرد. در حالت عادی، باید تعظیم میکردم و عذرخواهی میکردم، و بانو هم با چهرهای که انگار چارهای جز این نداشت، جواب میداد: «من بخشندهام، پس درکت میکنم.»
اما در عوض، از روی صندلی بلند شدم.
«پیشخدمت؟»
«باید برای لحظهای به جایی برم.»
«ها؟ ولی الان شبه. میخواستم بهت بگم که فردا قراره برای شام ولیعهد رو ببینم. هیجانزده بودم و میخواستم پز بدم. تو موظفی به پز دادنهای من گوش بدی، پیشخدمت.»
تعظیم کردم.
«عذر میخوام، بانوی من. اما جایی هست که باید برم.»
«...»
بانوی ابریشم طلایی با چشمانی ریز شده نگاهم کرد. دستش را روی صندلی گذاشت و با گیجی خیره شد.
«خیلی خب. تو مغز داری، و اگه مغز داری، میتونی برای خودت فکر کنی. اما با دست خالی برنگرد! سر راهت برو آشپزخونه و برام یه مافین کش برو.»
«فردا، اعلیحضرت به شما یک انگشتر مرجان آبی هدیه خواهند داد.»
بانوی ابریشم طلایی پلک زد.
«چی؟»
«من دیگه میرم.»
قدمزنان بیرون رفتم.
پشت سرم، بانو فریاد زد: «پیشخدمت! واقعاً راست میگی؟!» با این حال، فریادهایش را نادیده گرفتم.
«یک لحظه صبر کن. حتی اگه میخوای بری بیرون، اول جواب منو بده! پیشخدمت، ای عوضی!»
بانو بعد از آمدن به آکادمی سورموین رامتر شده بود، اما روحیهاش هنوز مثل رئیس بچههای کوچهپسکوچهها بود. او کسی بود که بقیه بچهها را در زادگاهمان کتک میزد.
«ارباب من.»
عجله کردم.
باید اولین باری میبود که در این مسیر قدم میگذاشتم، اما به نظر میرسید پاهایم راه را میشناختند.
«انگار قبلاً هم تو این مسیر قدم برداشتم.»
دروازه اقامتگاه بانوی زنبق نقرهای باز بود. هیچ نگهبانی آنجا نبود. باید عجیب به نظر میرسید، اما فقط با خودم فکر کردم: «فکر میکردم همینطور باشه.» پاهایم برای عبور از باغ هیچ تردیدی نکردند.
راهرو.
«رسیدی.»
ذرهای از نور ماه.
«...منتظرم بودید؟»
«بله. امروز [دومین] روز است.»
پرسشها و پاسخهایی که هیچ زمینهای نداشتند. گفتگویی که نمیتوانستم درکش کنم، هوای شب را به هم زد. بانوی زنبق نقرهای، در حالی که آینه تمامقد پشت سرش بود، لبخند میزد.
«به آینه نگاه کن.»
«...»
«چه میبینی؟»
پنجره اطلاعات
■■■
■■■: ■■
■■: [رزمی ■]، [عشـ■ـق]، [■■]، [■■]
■■ ■■
■■ ■■■: [استاد/معلم]، [عاشق]، [■■■ ■■]، [■■■]، [■■■]، [■■د]، [■■]، [■■■■■■■■■■]، [■■■■ ■■■■■]، [■■ ■■■■■]
«...میتونم کلمات ‹استاد/معلم› و ‹عاشق› رو ببینم. همینطور حرف ‹د›. میتونم تکههایی از کلمات کوچیک رو ببینم، اما نمیفهمم معنیشون چیه.»
«صدایم کن.»
«وارث...»
میخواستم او را وارث ایوانسیا صدا بزنم، اما دهانم را بستم.
با وجود اینکه این لقبی بود که باید برای نشان دادن بیشترین احترام به راویل ایوانسیا به کار میبردم.
『دیگر هرگز با دهانت مرا [وارث] صدا نزن.』
『قلبت را بیرون میکشم و تو را میکشم.』
گفتگویی را به یاد آوردم که هرگز نداشتم. شبیه نگاهی دزدانه به رویایی از یک زندگی گذشته بود.
گیج شده بودم. احساس میکردم تحت هیچ شرایطی نباید او را وارث صدا بزنم.
«...بانوی من.»
«خیلی بهتر شدهای.»
بانوی زنبق نقرهای به من نزدیکتر شد. چشمان قرمزش به من خیره شدند. اما او فقط نگاه میکرد. لبان بانو محکم بسته شده بودند.
『چه خوابی دیدی؟』
با این حال، احساس میکردم بانوی زنبق نقرهای دارد با من صحبت میکند. به نظر میرسید لبان بستهاش در حال حرکتند. این حس برای اینکه یک توهم باشد، بیش از حد شدید و واضح بود.
«بانوی من... شما داشتید گریه میکردید.»
『و؟』
«مدام کسی رو صدا میزدید. مردی روبروی شما بسته شده بود... حتماً همون کسی بود که صداش میزدید. اما اسم اون مرد رو به یاد نمیارم.»
『بعدش؟』
«شما در حالی که با شمشیر به اون مرد ضربه میزدید، عذاب میکشیدید.»
عجیب بود.
چرا مدام با کسی حرف میزدم که جوابی نمیداد؟ چرا بانوی زنبق نقرهای در سکوت به حرفهایم گوش میداد؟
واقعاً عجیب بود.
عجیبترین بخش ماجرا این بود که قلبم این وضعیت را معذبکننده نمییافت.
«قابل تحسین است.»
بانوی زنبق نقرهای سرم را نوازش کرد. ‹قابل تحسین است.› این کلمات در اعماق قلبم طنینانداز شدند. ‹قابل تحسین است.› خیلی، خیلی وقت پیش... فکر کنم این کلمات را حتی قبل از اینکه در این دنیا متولد شوم شنیده بودم.
احساس کردم رایحهای آبی به مشامم میرسد.
«نگاه کن.»
بانوی زنبق نقرهای چیزی از سینهاش بیرون آورد.
یک کارت بود.
«...اون چیه؟»
«مدرکی است که نشان میدهد برای من سخت تلاش کردهای. میتوانی به خودت افتخار کنی.»
کلماتی فشرده و در هم تنیده روی کارت طلایی حک شده بودند.
پنجره اطلاعات
[عشق بازگشتکننده]
رتبه: EX
تأثیر: برای یک بازگشتکننده، عشق مانند زهر است. مهم نیست چقدر تقلا کنید، نمیتوانید زمان خود را با کسی که دوستش دارید شریک شوید. از این رو، یک بازگشتکننده خاص التماس کرد: «لطفاً خاطرات معشوقم را حفظ کن.» این آرزو به برج رسید و برآورده شد.
شما یک خط زمانی را با معشوق خود به اشتراک میگذارید. وقتی معشوقتان یک روز به عقب برمیگردد، شما نیز یک روز به عقب میروید. وقتی شما یک روز به عقب برمیگردید، معشوقتان نیز یک روز به عقب میرود. این پیمان حلقه است. این پیوندِ زمان است.
باشد که شانس با هر دوی شما یار باشد.
※ با این حال، این مهارت تنها زمانی عمل میکند که شما و معشوقتان عاشق یکدیگر باشید.
«...»
نمیدانم چرا، اما زبانم بند آمده بود.
«لطفاً زمان معشوقم را حفظ کن.»
بانوی زنبق نقرهای لبخند کوچکی زد.
«دردسر دارد که اینگونه از آدم خواستگاری شود. من عاشق صدای تو هستم. میفهمی؟ اگر خودت آن را به زبان نیاوری، گوش نخواهم داد. پس، باید سریع به سوی من برگردی.»
قلبم به شدت میتپید.
«من تو را خواهم کشت. بارها و بارها تو را میکشم تا زمانی که برگردی. اگر با دیدن زخمهایم میتوانی برگردی، آنها را هر چند بار که لازم باشد به تو نشان خواهم داد.»
«بانوی من...»
«پس به زخمهایم نگاه کن و عذاب بکش. به جای زخمی که روی من جا گذاشتی نگاه کن. بارها و بارها به آن نگاه کن. ردپایی از تو در آنجا وجود دارد.»
بانوی زنبق نقرهای دستانش را دراز کرد و گردنم را گرفت.
«تو تنها کسی در این دنیا هستی که میتوانی مرا بکشی.»
به آرامی.
«باید بدانی که من هم تنها کسی هستم که میتوانم تو را بکشم.»
و من دیدم.
پنجره اطلاعات
[شما مردهاید.]
پنجره اطلاعات
[ترومای دشمنی که شما را کشته است، بازسازی میشود.]
دیدم... و سپس دوباره دیدم.
پنجره اطلاعات
[در حال حاضر، نرخ غوطهوری شما ۹۷٪ است.]
بانوی زنبق نقرهای را دیدم که اشک میریخت.
او را دیدم که مردی را میکشت، بارها و بارها.
هر روزی که به عقب برمیگشتم، در رویاهای او زندگی میکردم.
پنجره اطلاعات
[شما مردهاید.]
پنجره اطلاعات
[در حال حاضر، نرخ غوطهوری شما ۹۶٪ است.]
ما در یک زندگی گذشته عاشق یکدیگر بودیم.
پنجره اطلاعات
[شما مردهاید.]
پنجره اطلاعات
[در حال حاضر، نرخ غوطهوری شما ۹۵٪ است.]
در این زندگی نیز عاشق یکدیگر خواهیم بود.
شاید حتی در زندگی بعدی.
پنجره اطلاعات
[در حال حاضر، نرخ غوطهوری شما ۹۴٪ است.]
پنجره اطلاعات
[در حال حاضر، نرخ غوطهوری شما ۹۳٪ است.]
پنجره اطلاعات
[در حال حاضر، نرخ غوطهوری شما ۹۲٪ است.]
اینکه به تو صدمه زدم. اینکه در مکانی که من ندیدهام گریه کردی، در زمانی که نمیتوانستم با تو باشم. اشکهای بیصدایت.
اگر آنها را فراموش نکنم.
اگر آنها را فراموش نکنم، اگر به یادشان بیاورم—
پنجره اطلاعات
[در حال حاضر، نرخ غوطهوری شما ۹۱٪ است.]
میتوانیم تا ابد عاشق یکدیگر باشیم.
پنجره اطلاعات
[در حال حاضر، نرخ غوطهوری شما ۹۰٪ است.]
آنگاه.
آنگاه.
آنگاه.
آنگاه به سوی تو بازخواهم گشت.
باز کردن یک در. عبور از باغ. دویدن در راهرو.
تو به عنوان دختر دوک ایوانسیا متولد شدی. مادری غمگین داشتی و زندگی غمانگیزی را سپری کردی. شوهرت قبل از تولدت تعیین شده بود، و پس از تولدت، زندگیت را وقف آن شخص کردی.
تو یک گل سپید هستی.
تو را ماهِ ایوانسیا مینامند، تو را وارث میخواندند، و من تو را بانوی من صدا میزدم.
«رسیدی.»
«...»
تو در راهرو ایستادهای. در این راهرو، در شب تاریک، تو مانند جزیرهای تنها در میان دریا هستی. دریایی بیکران تو را احاطه کرده بود. صدای برخورد امواج را شنیدم.
تو وارث ایوانسیا نیستی، بانوی دوکنشین نیستی، و بانوی من هم نیستی.
«راویل.»
گل سپید لبخند میزند.
«منتظرت بودم، گونگجا.»
من.
دوستت دارم.