چپتر 117: جنگ مقدس. (۱)
چپتر 117: جنگ مقدس. (۱)
۱.
کلیشه فانتزی عاشقانه ۹۹۹
«برای عشق نیازی به چیزهایی مثل کلیشه نداری.»
۲.
در زندگی، گاهی اوقات بهطور تصادفی هدایایی دریافت میکنی.
«بانوی ابریشم طلایی. باید چیز مهمی رو بهتون بگم.»
«عجب، خیلی وقت بود که به جای [بانوی من]، بهم نگفته بودی [بانوی ابریشم طلایی]، پیشخدمت. هر بار هم که این کار رو میکنی، به خاطر یه اتفاق ناگواره. بذار حدس بزنم این بار چه اتفاقی افتاده.»
بانوی ابریشم طلایی به آرامی فنجان چایش را بالا برد.
حرکتی واقعاً ظریف و برازنده بود.
«نکنه یه خواهر ناتنی مخفی دارم؟»
«ندارید.»
«واقعاً؟ پس، نکنه مادرم مخفیانه فرزند نامشروع امپراتور قبلی بوده و این یعنی خون من با خانواده امپراتوری گره خورده؟ و به خاطر همین، عشق بین من و ولیعهد هیچوقت نمیتونه به ثمر بشینه؟»
«اینطور نیست.»
«یا شایدم هم یه خواهر ناتنی مخفی دارم و هم یه اصل و نسب پنهان، که یعنی پتانسیل زیادی برای قهرمان شدن تو یه داستان رو دارم؟»
«نه.»
«پس چیه، عوضی؟»
«قراره به زودی ازدواج کنم.»
«اوهو. ازدواج. پس قضیه ازدواج بود. ازدواج...»
پفففت!
بانوی ابریشم طلایی چایی که در حال نوشیدنش بود را به بیرون تف کرد. بیشترش هم روی صورت من پاشید.
دیگر هیچ اثری از ظرافت در او یافت نمیشد.
«ازدواج؟!»
«بله.»
«ازدوااااج؟!»
«درسته.»
«اگه این یه شوخیه، اصلاً شوخی جالبی نیست، پیشخدمت! دلت میخواد دوباره کتکت بزنم؟!»
«شوخی نیست.»
صورتم را با یک دستمال پاک کردم.
«امکان نداره در این مورد با بانوی خودم شوخی کنم، مگه نه؟ من واقعاً دارم ازدواج میکنم. شما هم نمیتونید جلوم رو بگیرید. از همین الان تاریخش رو برای ماه آینده تعیین کردم.»
«ط-طرف کی هست؟»
«بانوی زنبق نقرهایِ محترم.»
«اوه، بیخیال. قطعاً داری چاخان میکنی.»
بانوی ابریشم طلایی آهی کشید. هوف.
چهرهاش آسودهخاطر به نظر میرسید. حالت صورتش نشان میداد که فکر میکند حتی اگر دنیا هم به پایان برسد، راویل با من ازدواج نخواهد کرد. خب، این یک واکنش طبیعی بود.
«فکر میکنید دارم دروغ میگم؟»
«آره. اونم یه دروغ خیلی ناشیانه. لطفاً اگه میخوای گولم بزنی، یه داستان باورپذیرتر سر هم کن. تو خلاقیت بهت نمره مردودی میدم.»
«اگه واقعی باشه، اجازه میدید باهاش ازدواج کنم؟»
«آهاها. حتماً، حتماً. میذارم ازدواج کنی یا هر کوفت دیگهای، پیشخدمت. تازه، اگه واقعی باشه، برای من خیلی هم سود داره که خدمتکارم با نجیبترین خاندان امپراتوری وصلت کنه. اینطوری ارزش خاندان من هم یهو سر به فلک نمیکشه؟»
«لطفاً این رو مهر کنید.»
«همم؟»
چند برگه که از قبل آماده کرده بودم را به سمتش گرفتم.
«این چیه، پیشخدمت؟»
«این سند بیان میکنه که شما، ارباب اصلی من، به ازدواج بین من و بانو راویل ایوانسیا رضایت میدید. من از زیر سایه شما بیرون میام و به عنوان همسر، وارد خاندان ایوانسیا میشم.»
«پفففت!»
بانوی ابریشم طلایی شکمش را گرفت و زیر خنده زد.
«هـ-همسر خاندان ایوانسیا... پفففت! این دیگه چه صیغهایه، جوکه؟ دوربین مخفیه؟ یعنی میخوای بگی پیشخدمت من قراره [دوک همسر ایوانسیا] نامیده بشه؟ حتی تصورش هم خندهداره. اینکه من امپراتریس بشم احتمالش از این بیشتره.»
پوزخند بانوی ابریشم طلایی به حالت متفاوتی تغییر کرد.
«خب، این بار دقیقاً همین اتفاق میافته.»
همم.
خلاصهای را که قبل از ورود به این آخرالزمان خوانده بودم، به یاد آوردم.
'این دومین تلاش اوست.'
از آنجا که مفتش بدعتکار هنوز او را تسخیر نکرده بود، میتوانستم ماهیت واقعی بانوی ابریشم طلایی را حدس بزنم و به چیزهای زیادی در مورد او فکر کنم.
فعلاً تمام این افکار را دفن کردم و گفتم: «میشه لطفاً مهرش کنید؟»
بانوی ابریشم طلایی دوباره شکمش را گرفت و خندید.
«اوه، با کمال میل. این تبدیل به یه تیکه از تاریخچه تاریکت میشه، پیشخدمت. من به عنوان ارباب سخاوتمندت، نمیتونم از این نمایش مضحک و فوقالعاده چشمپوشی کنم.»
«ممنونم. پس فردا نامزدم رو دعوت میکنم بیاد اینجا.»
«آره، آره. وارث ایوانسیا. دومین ماه درخشان امپراتوری. تو خواب ببینی.»
روز بعد، همراه با راویل در برابر بانوی ابریشم طلایی ایستادم.
«ایشون رو آوردم، بانوی من.»
«...»
فک بانوی ابریشم طلایی افتاد.
راویل در حالی که بادبزنی در دست داشت، گفت: «ما از قبل همدیگر را میشناسیم، اما دوباره به شما سلام میکنم.»
«من راویل ایوانسیا هستم، دختر و جانشین دوک ایوانسیا. من لقب زنبق نقرهای را از اعلیحضرت امپراتور دریافت کردهام.»
«ها؟ آه. بله، البته که همدیگه رو میشناسیم. بانوی من...؟»
«ازدواج با پیشخدمت شما برای من اتفاقی مسرتبخش است. این پیشخدمت به شما مقید است. ازدواج بدون اجازه شما دشوار میبود، اما شما به راحتی آن را صادر کردید. حقیقتاً از شما سپاسگزارم.»
«بسیار خب...؟»
«این یک کارت دعوت عروسی است.»
راویل با لحنی خشک و قاطع نامهای را به او داد. حاشیه آن با نخی نقرهای تزئین شده بود و در مرکز پاکت، مهر موم قرمز دوشیننشین قرار داشت. بانوی ابریشم طلایی با چهرهای مات و مبهوت نامه را گرفت.
«خوشحال باشید. شما اولین نفری هستید که این دعوتنامه را دریافت میکنید. امیدوارم بدانید که این چه افتخار بزرگی است. خب، این تنها هدیه کوچکی به شماست، چرا که تا به امروز از او مراقبت کردهاید.»
«پـ-پیشخدمت...؟ این یه شوخیه، مگه نه...؟»
«چه گستاخ. از امروز به بعد، این مرد نامزد من است، نه پیشخدمت شما. که فکر نمیکنید خاندان ایوانسیا از مقام بارون بودن شما پایینتر باشد؟ از این پس، با نامزد من محترمانه رفتار کنید.»
«د-د-دوک... همسر...؟»
بانوی ابریشم طلایی طوری به من خیره شد که گویی دنیا زیر و رو شده است. نگاهش ناامیدانه از من میخواست تا لقبی را که تازه به زبان آورده بود، انکار کنم.
مؤدبانه تعظیم کردم.
«خدمت به شما مایه افتخار بود، بانوی من.»
«...»
«اما از این به بعد، لطفاً من رو دوک همسر صدا بزنید. با احترام.»
«...»
«پس، بریم راویل؟»
«همف. به تو گفته بودم که در حضور دیگران مرا 'شوهر' صدا بزنی.»
«آه، ببخشید. شوهر. دهنم هنوز به گفتنش عادت نکرده...»
«همسر من چقدر سادهلوح است. اما من همه چیز تو را دوست دارم، از جمله همین ویژگی را.»
«عاشقتم.»
«من هم عاشقت هستم.»
شانه به شانه هم، آنجا را ترک کردیم.
مدتی بعد، صدای جیغ ضعیفی را از پشت سرمان شنیدیم.
«این دیگه چیهههه؟!»
بهاری با مگنولیاهای در حال ریزش.
ازدواج ما داشت نزدیک میشد.
۳.
عشق من، راویل ایوانسیا، کسی بود که پای حرفهایش میایستاد.
اگر راویل میگفت عروسی ما در عرض یک ماه برگزار میشود، واقعاً همینطور میشد.
راویل با لحنی خونسرد و بیتفاوت گفت: «من پدرم را در ویلایمان حبس کردهام.»
«گروهی از افراد در خاندان من هستند که هنوز از پدرم پیروی میکنند، اما تعدادشان اندک است. میتوانیم نادیدهشان بگیریم. من با امپراتور مذاکره کردم تا جانشینیام به رسمیت شناخته شود و از همین حالا دوشس ایوانسیا شدهام. اکنون، باید دوشس زنبق نقرهای نامیده شوم، نه بانوی زنبق نقرهای.»
«اوه...»
پدرزنم یکشبه زندانی شده بود.
'این کار واقعاً درسته؟'
در حالی که برای پدرزنی که هرگز ندیده بودم احساس نگرانی میکردم، راویل به من نگاه کرد.
«تو اکنون نامزد دوشس ایوانسیا هستی. تو میزبان دومین خاندان عالیرتبه امپراتوری هستی.»
«...»
«به غیر از امپراتور، امپراتریس و شاهزاده، هیچکس دیگری نیست که مجبور باشی در برابرش سر خم کنی. حداقل در این امپراتوری که اینطور نیست. تمامی شهروندان امپراتوری، فارغ از موقعیت و مقامشان، باید در برابر تو تعظیم کنند. در غیاب خانواده امپراتوری، با تو با بالاترین احترام رفتار خواهد شد.»
راویل کاملاً جدی بود.
تنها پس از شنیدن حرفهای او بود که احساس کردم [اتفاقی عظیم] در حال رخ دادن است.
تا به الان، من به عروسیمان تنها از منظر عشقم به راویل فکر میکردم. عشق ما شیرین بود. رمانتیک بود. اما برای راویل، ازدواج چیزی فراتر از یک رابطه عاشقانه بود.
با درک حقیقت عظیم این ماجرا، دهانم را باز کردم.
«اما من فقط یه آدم عوامم...»
«البته که پیرزنهای پرحرفِ محافل اشرافی شایعهپراکنی خواهند کرد. گونگجا. گذشته تو مانند دنباله یک لباس ناراحتکننده است و هر جا که بروی به دنبالت خواهد آمد. اما من اقداماتی را که در توانمان بود، انجام دادهام.»
اقدامات.
«چه نقشهای کشیدی؟»
«تو به عنوان پسرخوانده پیشکار اعظم کاخ امپراتوری درخواهی آمد.»
راویل ورقهای کاغذ به دستم داد.
«پیشکار اعظم مدت طولانی است که به خانواده امپراتوری خدمت میکند. به او یک مقام اشرافی اعطا شده است؛ سابقه شخصیاش پاک است؛ و احترام و اعتبار بالایی دارد. و از همه مهمتر، او هیچ فرزندی ندارد. تبدیل شدن به پسر این پیشکار پیر، موقعیت تو را فوراً بالا خواهد برد.»
اوه، خدای من.
نه، واقعاً. اوه، خدای من.
«ایـ-این کار مجازه؟»
«مجاز است. اگر من بخواهم که باشد.»
حتی همین الان هم، راویل داشت روی کوهی از پروندهها کار میکرد. خش! قلمپر راویل لحظهای از حرکت بازنمیایستاد. حدس زدن محتوای آن اسناد و پیامدهای سیاسی که در پی داشتند، برای من دشوار بود.
«من تمام مراحل آزاردهنده را حذف کردم. فقط آن کاغذ را امضا کن. سپس، به عنوان پسر پیشکار اعظم شناخته خواهی شد.»
«...»
اینگونه بود.
واقعیتِ ازدواج.
پدرزنی که هرگز ندیده بودم در یک ویلا حبس شده بود. همچنین من پسرخوانده کسی شدم که هرگز ملاقاتش نکرده بودم. اتفاقات زیادی در حال رخ دادن بود که من از آنها بیخبر بودم.
وقتی اوراق فرزندخواندگی را امضا میکردم، با تأخیر متوجه شدم که تبدیل شدن به [زنِ دوشس ایوانسیا] چقدر حائز اهمیت است.
این موضوع در صحنههایی که چند روز بعد با آنها روبرو شدم، به وضوح به اثبات رسید.
«درود بر دومین ماه درخشان امپراتوری.»
حتی اگر فقط از کنار آکادمی رد میشدم، بانوان و نجیبزادگان مرا میشناختند و راه را برایم باز میکردند. آنها به شدت مؤدب بودند. شایعات در مقطعی به آکادمی هم رسیده بود.
«ادای احترام میکنم به ارباب خاندان ایوانسیا.»
«آه. خیلی خب...»
«نامزدیتان را تبریک میگویم. باشد که افتخار ابدی نصیب خاندان ایوانسیا شود.»
«مـ-ممنونم.»
دانشآموزان هرگاه از کنارشان میگذشتم، صحبتشان را قطع میکردند. آنها دست از هر کاری که میکردند میکشیدند و تا زمانی که میرفتم، ساکت و مؤدب باقی میماندند. نگهبانان آکادمی، از جمله شوالیهها، با دیدن من با احترام سلام نظامی میدادند.
هیچ استثنایی وجود نداشت.
حتی معلمان آکادمی هم طوری تعظیم میکردند که انگار طبیعیترین کار دنیاست.
«...»
حتی وقتی در برج به رتبه ۳ رسیدم، حتی وقتی به یک چهره مشهور و محبوب تبدیل شدم و در محاصره جمعیت قرار گرفتم... هرگز چنین حسی نداشتم.
«این همان چیزی است که به آن جایگاه میگویند.»
من یک ستاره نبودم. یک سلبریتی نبودم. این مردم دورم حلقه نمیزدند یا از گوشیهای هوشمندشان برای عکس گرفتن از صورتم استفاده نمیکردند.
آنها صرفاً زانو میزدند.
«...شگفتانگیز است.»
احتمالاً فقط در حضور من اینطور رفتار میکردند. شرط میبندم به محض اینکه میرفتم، انواع و اقسام شایعات کثیف را در مورد اصالتم و جدایی نامتعارف راویل و شاهزاده پخش میکردند.
با این حال، هیچکس جرأت نداشت در حضورم غیبت کند.
«اییک!»
جرینگ!
یک روز، یکی از خدمتکاران آکادمی هنگام جابهجا کردن یک کوزه آب، آن را شکست. من دقیقاً داشتم از آنجا رد میشدم. میخواستم بپرسم: «حالتان خوب است؟»، اما در همان لحظه، شش خدمتکار به یکباره روی زمین افتادند و سجده کردند.
«مـ-ما عذر میخواهیم!»
«ما سزاوار مرگیم!»
«خواهش میکنیم. ما در حماقت خود مرتکب خطای بزرگی شدیم، پس لطفاً ببخشید...!»
زبانم بند آمده بود.
به دلیل دیگری مات و مبهوت نشده بودم.
نه، مسئله این بود که به نظر میرسید طوری از من طلب بخشش میکردند که انگار این یک امر بدیهی است. این واقعیت که من «حق بخشیدن آنها» را داشتم، فلجم کرد.
به عبارت دیگر، میتوانستم تصمیم بگیرم آنها را مجازات کنم و نبخشم.
«...»
دیوانهوار بود.
این قطعاً دیوانهوار بود.
- مشکل چیه؟ معلومه که اوضاع اینجوری میشه.
به هو-ریونگ در حالی که در هوا شناور بود، این را گفت.
- این برج شماست که فقط تو اسم به مقام و طبقه اهمیت میده و این عجیبه. نمیدونستی؟ اگه تا طبقه ۵۰ بالا بری، میبینی که بیشتر برجها با جوامع سلسلهمراتبی تعریف میشن.
فکر کنم به هو-ریونگ قبلاً اشاره کرده بود که بعد از طبقه ۵۰ با برجهای دنیاهای دیگر رقابت خواهیم کرد.
به هو-ریونگ با انگشت کوچکش گوشش را خاراند و جرم گوشش را فوت کرد.
- خانواده شوهرت، ایوانسی یا هر کوفت دیگهای، تو این دنیا فقط از خانواده سلطنتی پایینترن. این یعنی تو عملاً یه ملکهای، زامبی.
یک ملکه.
- سیندرلا شدنت مبارک، داداش.
شانههای خدمتکارانی که در راهرو سجده کرده بودند، میلرزید.
ناگهان، حرفهای راویل به ذهنم خطور کرد.
«تکتک شهروندان امپراتوری باید تو را بپذیرند.»
«دنیای من و ملت من باید ازدواجم را به رسمیت بشناسند.»
این دقیقاً همان چیزی بود که او دربارهاش صحبت میکرد.
تنها در عرض چند روز، من به قله هرم صعود کرده بودم.
به اوج قدرت رسیده بودم.
«این... دنیای راویل است.»
اگر چنین است.
«چگونه باید رفتار کنم؟»
نه فقط به عنوان «کیم گونگجا»...
نه به عنوان شکارچی، «پادشاه مرگ»...
بلکه به عنوان «همسر» اصیلترین خاندان این سرزمین.
«...»
خم شدم.
سپس، تکهای از کوزه شکسته را برداشتم.
به آرامی آن تکه را در کف دست خدمتکاری که خطا کرده بود، گذاشتم.
«از این یک گردنبند بساز و آن را به گردنت بینداز.»
دهانم را باز کردم.
«گردنبند نزدیکترین زیورآلات به قلب انسان است. اشتباهت را نزدیک به قلبت نگه دار. دربارهاش تأمل کن و از آن درس بگیر.»
«...»
«منتظر نباش که من تو را ببخشم. زمانی که خودت فکر کردی و احساس کردی که دیگر کافی است، میتوانی خودت را ببخشی. متوجه شدی؟»
«بـ-بله...!»
برگشتم و از آنجا دور شدم.
آن روز عصر، راویل به من گفت: «همسرم با درایت پاسخ داد.»
با کارد و چنگال مقداری گوشت بریدم. داشتم در حین شام، آداب غذا خوردن را یاد میگرفتم. راویل در آن سوی میز، دستانش را عمداً و به آرامی حرکت میداد تا بتوانم تماشا کنم و یاد بگیرم.
«امم. خب. کارم خوب بود؟»
«عالی بودی. اگر خدمتکار را خیلی راحت میبخشیدی، مردم میگفتند: "او به خاطر پیشینه حقیرش سختگیر نیست. با این نگرش چطور میتواند دوکنشین را اداره کند؟" اگر آنها را خیلی سخت مجازات میکردی، این شایعه پخش میشد که "او یکشبه به مقام رسیده و حالا خودش را گم کرده است."»
در هر دو صورت بازنده بودی.
«مردم تو را لعنت میکردند، چه خدمتکاران را میبخشیدی و چه مجازاتشان میکردی، همسرم. در این مورد، خود اتفاق مهم نیست؛ نحوه ارائه آن مهم است. تو با خلق یک داستان تکاندهنده، خردمندانه به این وضعیت پایان دادی.»
راویل لبخند زد.
«آنچه امروز رخ داد، از قبل در تمام محافل اجتماعی امپراتوری پخش شده است. کسانی که کنجکاوی خالصی دارند، قلبت را تحسین خواهند کرد و کسانی که سرسخت و دیرفهماند، درایتت را. فکر میکردم در سیاست تازهکاری. عشق من از چه جادویی استفاده کرد؟»
«...من فقط به تو فکر کردم، راویل.»
چاقویم زرده تخممرغ را شکافت.
رنگ زرد جوجهمانندی از هم پاشید.
«میدانستم در جاهایی که نمیتوانم ببینم، سخت در حال تلاشی.»
«مم.»
«به این فکر کردم که چقدر به من فکر میکنی، و طبیعتاً من هم به تو فکر کردم.»
من از دیدگاه راویل فکر کرده بودم.
«چگونه باید رفتار کنم تا به بهترین شکل به همسرم کمک کنم؟»
«اگر خدمتکاران را میبخشیدم، به عنوان یک همسر دوکِ دلرحم دیده میشدم. اگر مجازاتشان میکردم، به عنوان یک فرد سختگیر. با این حال، فکر کردم که شناخته شدن به عنوان یک "همسر خردمند" بیشترین کمک را به تو خواهد کرد.»
«دلیلش چیست؟»
«مردم فقط به این خاطر که زنش مهربانانه رفتار میکند، فکر نمیکنند شوهرم بخشنده است. به همین ترتیب، سختگیری من هم تأثیری روی وجهه تو ندارد.»
شمع روی میز خاموش شد.
«با این حال، اگر من خردمند باشم، راویل هم باید خردمند باشد. انتخاب یک "همسر عاقل" به خودی خود نشاندهنده خرد است.»
«...»
راویل لبانش را با یک دستمال سفید پوشاند.
«تو به من فکر کردی.»
«بله.»
«گونگجا. تو همین حالا هم به من کمک کردهای. مردم دنیا این را نخواهند فهمید، اما تو این دنیا را از نابودی نجات دادی. در آینده نیز به نجات آن ادامه خواهی داد. آیا اشکالی دارد که حتی کمی، هر کاری که دلت میخواهد انجام دهی؟»
«نه.»
سرم را محکم تکان دادم.
«من تمام عمرم را با تو خواهم بود، راویل. برای بقیه عمرمان. نمیخواهم روی این موضوع که "برای راویل چه کردهام" وسواس به خرج دهم. حتی نمیخواهم به آن فکر کنم. میخواهم چیزهای بیشتری به تو بدهم، چیزهایی که از هر کاری که قبلاً برایت کردهام ارزشمندتر باشند.»
«...»
«میخواهم طوری باشد که ملاقات با من بزرگترین خوشبختی زندگیات باشد. امیدوارم که بودن در کنار من، بزرگترین شادیات باشد. میخواهم برای تو بیشترین معنا را داشته باشم، راویل.»
«...این مسئله ربطی به خوشبختی یا شادی ندارد.»
راویل از پشت میز بلند شد.
او به آرامی به من نزدیک شد و خم شد.
«تو تنها معجزه من هستی.»
لبانمان به هم رسیدند.
البته، همه هم تسلیم نام ایوانسیا نشدند.
«من! با این ازدواج! مخالفم!»
بانوی ابریشم طلایی هر روز پیش من میآمد تا شکایت کند. از آنجا که شاهزاده توسط امپراتور احضار شده بود، بانوی ابریشم طلایی فقط مرا برای ناله و زاری داشت، زیرا نمیتوانست مستقیماً علیه راویل حرفی بزند.
«اما مگر شما قبلاً سند را مهر نکردهاید؟»
«نامعتبر است. نامعتبر! من مهرش کردم چون فکر میکردم یک شوخی است!»
«صرفنظر از اینکه چه فکری میکردید، این مدارک از نظر قانونی معتبرند.»
«اوه... آآآرغ!»
بانوی ابریشم طلایی ناخنهایش را جوید.
«عجیبه. خیلی عجیبه. دفعه قبل هیچکدوم از این اتفاقات نیفتاد... نکنه من باعث اثر پروانهای شدم؟ نه، این برای اون خیلی زیاده... آه، عالیجناب گاوی که ویرانهها را درو میکند، این دیگه چیه...؟»
گاوی که ویرانهها را درو میکند.
سرم را کج کردم، انگار که آن کلمه کلیدی را برای اولین بار میشنیدم.
«این یعنی چه؟»
«...هیچی نیست!»
بانوی ابریشم طلایی دهانش را محکم بست.
«مهم نیست. این احتمالاً یکی از نقشههای بانوی زنبق نقرهای است!»
«او بانوی زنبق نقرهای نیست. او به زودی دوشس خواهد شد. احترام بگذارید.»
«اوف. پیشخدمت، من واقعاً از تو متنفرم! هرگز نمیبخشمت!»
بانوی ابریشم طلایی به من چشمغره رفت و اتاق را ترک کرد. بام! در با خشونت بسته شد و لولاهایش به صدا درآمدند. او داشت نشان میداد که اجازه نمیدهد این ازدواج به همین سادگی سر بگیرد. بانوی ابریشم طلایی احتمالاً بزرگترین مانع بر سر راه این عروسی خواهد بود.
با این حال، من اصلاً نگران نبودم.
تنها ده روز تا عروسی باقی مانده بود.
«پادشاه مرگ!»
شخصی که لباس بانوی ابریشم طلایی را بر تن داشت، ناگهان در را باز کرد و وارد شد.
«فکر میکنم من به قهرمان زن این آخرالزمان تبدیل شدهام!»
در حالی که روی صندلی نشسته بودم، لبخند زدم.
«مفتش بدعتکار.»
«بله! پادشاه مرگ!»
«ده روز دیگر، صورتهای فلکی دنیاهای دیگر حمله خواهند کرد.»
این را به همکارم گفتم، کسی که از بزرگترین مانع به بزرگترین دستیارم تبدیل شده بود.
«لطفاً برای یک جنگ مقدس آماده شوید، متعصب رتبه SSS.»