چپتر 12: شروع تک‌نفره (۲)
چپتر 12: شروع تک‌نفره (۲)
- هی، زامبی. میدونی مهمترین چیز موقع تدریس خصوصی چیه؟
«اول از همه دلم میخواد دیگه بهم نگی زامبی.»
- هزینهی آموزشه.
کارمان را در مقر سانگریون تمام کردیم و بیرون آمدیم. درست وسط روز بود و خیابانها غلغله بود. شکارچیهای بازنشسته با عجله در رستورانها و کافهها به مشتریان میرسیدند.
در میان آنها مغازههای کاملاً خالی زیادی هم به چشم میخورد. صاحبان مغازهها با دهانهای باز و نگاهی خیره نشسته بودند. کسانی که موفق میشدند، موفق میشدند و کسانی که شکست میخوردند، به ته خط میرسیدند. بیرحمانه بود، اما این حقیقتِ غیرقابلتغییر هم در بابل و هم در دنیای بیرون بود.
- و تو هم که تازه هزینهی آموزش رو جور کردی. خب ببینم، قدم بعدی چیه؟
«اوم. یه معلم خوب؟»
- نوچ. همین الان یکیش جلوت وایستاده.
به هو-ریونگ با بیشرمی تمام این را گفت. بدون اینکه حتی کوچکترین تغییری در حالت چهرهاش ایجاد شود.
- یه کتاب مرجع خوب! به یه کتاب درسی نیاز داری که کمکت کنه سریعتر رشد کنی.
«کتاب درسی...»
- آره. مثل یه کتاب مهارت یا یه اکسیر. اما حتی اگه یه کتاب مهارت هم گیرت بیاد عمراً بتونی ازش سر در بیاری، مگه نه؟ پس تنها راه چاره اینه که از اون اکسیرهای گرونقیمتِ لعنتی بگیریم.
این یارو حرفهای درست را با چنان لحن بیادبانهای میزد که نگو.
- در ضمن، من با اکسیرهای درِپیت و ارزون کار نمیکنم. اسمش چی بود، قلعه کیمیاگری؟ یه گیلد بود که دکترا و داروسازها توش ثبتنام میکردن. فقط اکسیرهایی رو بگیر که استادای ماهرشون درست کردن.
«اوه.»
- میدونم مغازهشون کجاست، پس نگران نباش. یه جایی هست که پدربزرگ مارکوس همیشه میرفت اونجا. اگه بتونیم همهی اکسیرهای اونجا رو بگیریم...
«ص... صبر کن ببینم.»
- هان؟ چیه؟
چون چند نفری داشتند از کنارم رد میشدند، صدایم را پایین آوردم.
«...اون اکسیرها قیمتهای نجومی و مسخرهای ندارن؟»
- معلومه که قیمتهای مسخرهای دارن. اگه قیمتش رو بشنوی، فکت میافته.
به هو-ریونگ پوزخندی زد.
- میخوای بهت بگم چقدره؟
«بگو بشنوم.»
او در گوشم زمزمه کرد. با شنیدن قیمت، چشمانم از حدقه بیرون زد. مبلغی نجومی بود.
«حتی اگه هر چی دارم و ندارم رو بریزم پاش، فقط میتونم ۴ تا بخرم؟!»
- هههه. اگه عمده بخریم میتونیم تخفیف بگیریم و ۵ تا بخریم. اونا خوب میدونن چطور کاسبی کنن. برای همینه دکترهایی که مزهی پول زیر دندونشون رفته، از همه ترسناکترن.
«خ... خیلی گرونه...»
خدای من. دوباره داشتم فقیر میشدم. فکر میکردم چون بلیت نفر اول بختآزمایی را بردهام، دیگر میتوانم راحت زندگی کنم.
- خب. کاریش نمیشه کرد. همهاش به خاطر اینه که مهارت نداری. فقط به چشم سرنوشتت بهش نگاه کن... هومف!
چهرهی به هو-ریونگ در هم رفت.
- گونگجا. قایم شو.
«چی؟»
- زود باش.
لحن صدایش جدی شد. با حرف او، خودم را پشت یک سطل زباله پنهان کردم. سطل زبالهای بود که رستوران برای دور ریختن پسماند غذا از آن استفاده میکرد. بینیام را چین دادم.
«چرا یهو گفتی قایم شم؟»
- مراقب باش. پدربزرگ مارکوسه.
«...»
نفسم را حبس کردم. با احتیاط، از بالای سطل زباله به خیابان سرک کشیدم. پیرمردی با موهای سفیدِ از پشت بستهشده، رتبه ۱ فعلی جهان با مهارت بینش کارآگاه، قدیس شمشیر، داشت در فاصلهای دور قدم میزد.
«اگه مچم رو بگیره خیلی بد میشه.»
قلبم به شدت میتپید. شاید به این خاطر بود که استرسم به او هم منتقل شده بود؛ به هو-ریونگِ پرحرف برای مدتی دهانش را بست. هر دوی ما در حالی که نفسمان را حبس کرده بودیم، پشت سطل زباله پنهان شدیم و به قدیس شمشیر نگاه کردیم.
«...دوباره... خفه شو...»
خوشبختانه، به نظر نمیرسید متوجه ما شده باشد. مثل همیشه با خودش زمزمه میکرد و به سمتی میرفت.
- اَه.
به هو-ریونگ با دیدن اینکه قدیس شمشیر وارد ساختمانی شد، چهرهاش را در هم کشید.
- تچ! اون بهترین مغازهست.
«بهترین مغازه؟»
- اکسیرها، دارم دربارهی اکسیرها حرف میزنم. بهترین سازنده اونجا مغازه زده. اَه، لعنت بهش! بقیه فقط یه مشت موادفروشن. ما باید از همونجا خرید کنیم...!
به هو-ریونگ پایش را روی زمین کوبید. این اولین باری بود که میدیدم این روح واقعاً عصبانی شده است. در کنار او، غرق در افکارم شدم.
«استفاده از همون مغازهای که قدیس شمشیر میره خیلی خطرناکه. اما یه مغازهی خوب برای اکسیرها...»
در گوشیام به دنبال رتبهدارهای برتر گشتم. لیستی بود که از رتبه اول شروع میشد.
+
رتبه ۱. قدیس شمشیر / وابستگی: هیچ
رتبه ۲. جادوگر اژدهای سیاه / وابستگی: اژدهای سیاه (ارباب گیلد)
رتبه ۳. کنت / وابستگی: اتحادیه تاجران (ارباب گیلد)
رتبه ۴. مفتش بدعتکار / وابستگی: معبد ده هزار (ارباب گیلد)
رتبه ۵. مار سمی / وابستگی: چن مو-مون (ارباب گیلد)
رتبه ۶. زبانشناس بابل / وابستگی: مانهاک (معاون گیلد)
رتبه ۷. پیامرسان کوانگیوک / وابستگی: روزنامه طلایی (معاون گیلد)
رتبه ۸. جنگجوی صلیبی / وابستگی: شبهنظامیان مدنی (معاون گیلد)
.
.
.
+
«اینجا نیست.»
زیر لب با خودم زمزمه کردم. به هو-ریونگ به حرفم واکنش نشان داد.
- هان؟ چی اینجا نیست؟ شانست؟
«نه. اتفاقاً برعکس.»
من غرق در شانس بودم.
«شاید اونقدرها هم که فکر میکردم خرج برنداره.»
- چی؟
«برای گرفتن بهترین اکسیر، فقط کافیه یه قرون خرج کنیم.»
نیشخندی زدم.
«چون یه داروساز خیلی خوب میشناسم.»
وارد یک کوچهی تاریک شدیم.
محلهی فقیری بود. مردم اینجا مجبور بودند در این مکان زندگی کنند چون نمیتوانستند پولی دربیاورند. یک محلهی زاغهنشین بود. شکارچیهایی که به سمت ما نگاه میکردند، نگاههای غیرعادی و عجیبی در چشمانشان داشتند.
- ...اینجا یه داروساز ماهر هست؟
به هو-ریونگ با لحنی شاکی گفت، انگار که حرفم را باور نکرده بود.
«فقط یه داروساز ماهر نیست، بهترین داروساز تاریخه.»
- یه کم یواشتر خالی ببند. چرا باید همچین آدمی اینجا بمونه؟
«آه، اگه نمیخوای باور نکن.»
صدای نوچنوچ کردن کسی را از گوشهای شنیدم. به نظر میرسید شکارچیهایی که به ما نگاه میکردند، رویشان را برگرداندهاند. احتمالاً با دیدن اینکه دارم با خودم حرف میزنم، فکر کردند یک روانیام. با وجود اینکه آدمهای این زاغهنشین بدترینِ بدترینها بودند، اما کاری به کار بیماران روانی نداشتند. پیش خودم پوزخندی زدم.
«اگه بفهمن کیف پولم پر از سکههای طلاست چی میشه؟»
کاملاً واضح بود. مثل گرگ به سمتم حملهور میشدن.
البته، قصد نداشتم راز کیف پولم رو به کسی بگم. در حالی که بوی اجساد در حال پوسیدگی رو حس میکردم، به اعماق کوچه رفتم. همون موقع بود که صدای پاره شدن چیزی رو شنیدم.
«خـ... خواهش میکنم، فقط به مواد آزمایشگاهیام دست نزنید!»
یک صدای جوان.
بعد از اون، کسی با لحنی خشن گفت:
«این اولین بارت نیست! داری چه چرت و پرتی میبافی؟»
«همین الانش هم شش ماه از موعدش گذشته. حالا باید تاوانش رو پس بدی.»
به سمتی که صداها رو شنیده بودم حرکت کردم. در وسط خیابانهای پیچدرپیچ، یک مغازه خالی برپا شده بود. دعوا همونجا اتفاق میافتاد.
«اوه. اگـ... اگه همه ابزارها رو ببرید... من واقعاً نمیتونم خرج زندگیم رو دربیارم...»
«بریم، دیگه چیزی برای دیدن نمونده. همهچیز رو بردارید!»
اراذل و اوباش هیکلدار، دستگاهها رو روی گاریهای دستیشون گذاشتند. زن جوانی که به نظر میرسید در اواسط دهه بیست سالگیاش باشه، به اونا چنگ زد تا التماس کنه.
«یک هفته! خواهش میکنم فقط یک هفته دیگه بهم وقت بدید. نه، ۵ روز دیگه...»
«اون یک هفته شد یک ماه و اون یک ماه الان شده نصف سال!»
وقتی اراذل دور شدند، صاحب مغازه بدون اینکه بتونه اعتراضی بکنه، روی زمین افتاد. با اینکه زانوهاش خراشیده شده بود، دستش رو به سمت گاریها دراز کرد.
«هنوز... هنوز داروی مایع ناقص اونجاست...!»
«اه. آخه چرا گیر این داروساز دیوونه افتادیم. خانم! دارم بهت نصیحت میکنم، دیگه هیچوقت دارو نساز!»
گاریها غژغژکنان در خیابانها ناپدید شدند. فقط زن ناامیدی که روی زانوهاش افتاده بود، باقی موند.
همه مردم محله، از جمله من، بیرون اومده بودند تا تماشا کنند. اونا بین خودشون پچپچ میکردند.
«نوچ نوچ. میدونستم این مغازه ورشکست میشه.»
«داروهاش خیلی گرونه. چرا یه دونه معجون سلامتی باید ۴۰ طلا باشه؟»
«چون جوونه فکر میکرد کاسبی آسونه...»
شاید پچپچهای تماشاچیها رو شنیده بود. صاحب مغازه ناامید، سرش رو با شتاب به سمت اونا چرخوند.
«گـ... گرونه؟ من فقط دارم به قیمت اصلی میفروشمش!»
کاملاً رقتانگیز به نظر میرسید. موهاش طوری به سرش چسبیده بود که انگار روزهاست اونها رو نشسته. عینکی که روی صورتش بود شبیه عتیقهها به نظر میرسید. حتی صداش هم گرفته و خشدار بود.
«تو کل بابل فقط مغازه ماست که اینجور داروها رو با این قیمت میفروشه! شـ... شماها در واقع باید شکرگزار باشید که من مغازهام رو اینجا راه انداختم! آره!»
«اوه، هنوز تو توهمات خودش سیره.»
«اَه. فکر کرده کیه که اینجوری حرف میزنه...»
تماشاچیها سر تکون دادند و جمعیت متفرق شد.
صاحب مغازهای که به نظر میرسید هیچکس ازش خوشش نمیاد، هنوز همونجا بود.
«اوه... صـ... صبر کنید. حالا که همهتون اینجایید، یه بطری معجون سلامتی چطوره... با معجون ویژه من، حتی یه شکارچی که رو به موته هم میتونه دوباره به زندگی برگرده.»
«نـ... نمیخرمش، عمراً بخرم!»
سعی کرد تماشاچیها رو نگه داره، اما دیگه خیلی دیر شده بود. آبِ ریختهشده رو نمیشد جمع کرد. اونا فحش دادند و ناپدید شدند.
«واقعاً تاثیرات خوبی داره... دروغ نمیگم...»
روی زمین ولو شد.
-هی.
به هو-ریونگ بعد از دیدن اون صحنه ناخوشایند غرولند کرد.
-اون «داروساز تاریخی» که ازش حرف میزدی... همین بازندهست؟
«اگه باشه میخوای چیکار کنی؟»
-اونوقت صمیمانه نگران سلامت عقلت میشم. با خودم میگم، آه، حتماً مغز این بچه بعد از ۴۰۰۰ بار مردن قاطی کرده. بعدش هم تو رو به بهترین روانپزشک بابل معرفی میکنم.
پوزخند زدم.
«تو باید همون موقعی که شروع کردم به دیدن ارواح، نگران سلامت عقلم میشدی. اون صاحب مغازه قطعاً همون داروساز تاریخیه، پس نگران نباش.»
-اون یه داروساز تاریخی نیست، یه بازنده تاریخیه! ای حرومزاده دیوونه!
به هو-ریونگ با صدای بلند حرف میزد، اما من نادیدهاش گرفتم. به سمت صاحب مغازه که روی زمین نشسته بود راه افتادم.
«ببخشید.»
«اوه...؟»
نگاهی به من انداخت. از نزدیک حتی رقتانگیزتر هم به نظر میرسید. لباسهاش کاملاً براش گشاد و بلند بودند. اما از اونجایی که یه روپوش سفید پوشیده بود، میشد فهمید که یه داروسازه، نه یه گدا.
«خانمِ رئیس. هنوز هم فروش دارید، درسته؟»
البته، این شخص یه گدا نبود. یه داروساز معمولی هم نبود.
«اگه هنوز فروش دارید، میخوام چیزی سفارش بدم.»
ارباب قلعه کیمیاگری.
او داروسازی بود که در آینده به جایگاه رتبه ۵ صعود میکرد.
در حال حاضر، اون خارج از رتبهبندیها بود، اما قطعاً به موفقیت میرسید.
«اگه یکم گرون هم باشه مشکلی نیست.»
«آه، بله. بله! البته! میتونم هر چیزی براتون بسازم!»
رنگ به چهرهاش برگشت. مغازهاش در آستانه ورشکستگی بود، اما حالا مشتریای پیدا شده بود که میگفت داروی گرونقیمت میخره.
«اوه، اما منظورتون چقدر گرونه...؟»
«همم.»
در آینده، اون داروسازی میشد که حتی نمیتونستم به خرید ازش فکر کنم، اما این بار فرق میکرد.
«میخوام به ارزش ۲۰,۰۰۰ طلا خرید کنم.»
«...»
دهانش از تعجب باز موند.
حالا اگه رقتانگیز به نظر میرسید چه اهمیتی داشت؟ برای من، اون شبیه غازی بود که تخم طلا میگذاشت. اون هم تخمهایی از طلای ۱۰۰٪ خالص!
لبخند زدم.
«دارید چیکار میکنید؟ باید سفارشم رو ثبت کنید، خانمِ رئیس.»
از حالا به بعد، من مشتری ثابت و کَنهات میشدم.