چپتر 121: عروسی سیاه. (۲)
چپتر 121: عروسی سیاه. (۲)
۴.
سایهها زمین را پوشاندند.
هر سایه ردای سیاهی بر تن داشت که در باد در اهتزاز بود. سایهها به هیچ وجه از ارتش اشباحی که در فاصلهای دور ایستاده بودند، غافلگیر نشدند. هر چه باشد، آنها در دنیایی زندگی کرده بودند که توسط جیانگشی (زامبیهای شرقی) تسخیر شده بود و مرگ را به چشم دیده بودند.
غیرممکن بود که از ارواح بترسند.
اهریمن روح شعله با لحنی بیخیال گفت: «امروز خیلی خوشتیپ شدی، ارباب جوان.» او رتبه اول چهار ارباب اهریمنی فرقه شیطانی بود، فرقهگرایی که در نبرد بزرگ خیر و شر با راهب ارشد معبد شائولین رقابت کرده بود.
«حتی به صورتت پودر هم زدی. درست مثل یه داماد.»
سرم را تکان دادم. «درسته. دارم ازدواج میکنم.»
«...چی؟»
هزار عضو فرقه هماهنگ با هم سرهایشان را چرخاندند. آنها رزمیکارانی بودند که تواناییهای دوران اوج خود را به دست آورده بودند. حتماً همه با تقویت شنواییشان از طریق انرژی درونی، داشتند به حرفهایم گوش میدادند.
برای اینکه همه بتوانند صدایم را بشنوند، کلماتم را شمرده شمرده ادا کردم. «من امروز ازدواج میکنم.»
سکوت برقرار شد.
اعضای فرقه به یکدیگر نگاه کردند. سپس دوباره به من خیره شدند. آنها داشتند سبکسنگین میکردند تا ببینند جدی میگویم یا فقط شوخی میکنم. با یک تکان ساده سر به پرسش آنها پاسخ دادم.
اهریمن روح شعله دهانش را باز کرد: «ا-ارباب جوان داره... ارباب جوان داره ازدواج میکنه!»
اعضای فرقه شیطانی غوغا به پا کردند.
«ارباب جوان ما داره ازدواج میکنه!»
«بزرگترین پیرو طریقت شیطانی داره ازدواج میکنه!»
«فقط یه نامزدی نیست! یه ازدواج واقعیه!»
اعضای فرقه لژیون اشباحی که روبهرویشان بود را به کل فراموش کردند و شروع به هیاهو کردند. آنها زوزه میکشیدند و فریاد میزدند. انگار که مأموریت فوری داشتند تا ازدواجم را به تمام دنیا اعلام کنند.
«شریک زندگیت کیه؟!»
«ایشون اونجان.» با هر دو دست مؤدبانه به راویل اشاره کردم. «اون کسی که اونجا موهای نقرهای داره، شوهر من میشه.»
راویل در حال آرام کردن شهروندان امپراتوری بود که دچار سردرگمی شده بودند.
مثل همیشه، نیمرخش خونسرد و جذاب بود.
فک اعضای فرقه که رد دستم را دنبال کرده و سرهایشان را چرخانده بودند، به زمین چسبید.
«اون زیباست...»
«و-واقعاً دوستداشتنیه.»
«ارباب جوان ما سلیقه خوبی داره.»
«ارباب جوان! بانو به چه سطحی از انرژی درونی دست پیدا کرده؟»
یک نفر درباره مهارت او در هنرهای رزمی پرسید، با این فکر که شاید او قوی نباشد.
«امم. شوهر من هنرهای رزمی بلد نیست.»
چشمان اعضای فرقه از تعجب گرد شد. زمزمههای نارضایتی به سرعت در سراسر سالن پخش شد. چشمان فرقهگرایان که قادر به پذیرش این ازدواج نبودند، رنگ طغیان به خود گرفت.
«اما، اون کسیه که قراره توی طریقت شیطانی همراهیت کنه...»
«اگه هیچ هنر رزمیای بلد نباشه، یه جورایی... خودت که میدونی؟»
«امم. قدرت و اقتدار همیشه از زور بازو میاد...»
«گارد خون نمیتونه این پیوند رو بپذیره!»
اضافه کردم: «یادم رفت بهتون بگم. شریک زندگی من توی این سرزمین فقط از امپراتور پایینتره.»
سپس، فرقهگرایان ساکت شدند.
«خب، این دیگه یه بحث دیگهست...»
«اینطور نیست که آدمها مجبور باشن هنرهای رزمی یاد بگیرن. مگه نه؟»
«آره، اقتدار از قدرت سیاسی میاد...»
«ازدواجت مبارک! ارباب جوان!»
این آدمها از خیلی جهات به شدت معصوم بودند.
با این حال، همه حاضران عضو فرقه شیطانی نبودند. پرتا، که زمانی پادشاه اهریمن باران پاییزی نامیده میشد و دنیا از او هراس داشت، به محض اینکه خبر ازدواجم را اعلام کردم، مات و مبهوت مانده بود.
«س-سرورم داره ازدواج میکنه؟»
«آره. اینطوری پیش اومد.»
«منطقی نیست. یه دیوونه مثل سرورم... آه، نه، عذر میخوام. یعنی واقعاً انسانی وجود داره که بخواد با شخص منحصربهفردی مثل سرورم ازدواج کنه؟»
پرتا، تو...
هی میگی سرورم این، سرورم اون، در حالی که تو دلت من رو یه دیوونه میدونی...
در حالی که زخم دیگری بر قلبم مینشست، آهی کشیدم.
«آره، واقعاً وجود داره. میتونیم توی مراسم پذیرایی با جزئیات بیشتر در موردش حرف بزنیم. فعلاً روی نبرد تمرکز کن.»
«اوه، آه. بله. متوجهم، سرورم. چه جور دشمنیه...؟»
«اونها حواریونی از دنیاهای دیگه هستن که برای فتح این دنیا اومدن.» سپس اضافه کردم: «و ضمناً دارن سعی میکنن عروسی من رو هم خراب کنن.»
به محض اینکه این کلمات از دهانم خارج شد، حال و هوای فرقهگرایان تغییر کرد.
«اوهو.»
اهریمن خونین، رهبر گارد خون، دسته شمشیرش را لمس کرد.
«همم...»
رهبر اسکادران یادبود، اهریمن روح شعله، پوزخند زد.
«اونها جرئت کردن وسط عروسی ارباب جوان فرقه شیطانی مزاحمت ایجاد کنن.»
اهریمن ارباب وولیونگ، رهبر اسکادران جسد سایه، موهایش را به عقب شانه کرد.
«ها. اونها دیوانهان.»
اهریمن شمشیر، رهبر جوخه ترور، گردنش را به بالا و پایین، و چپ و راست چرخاند.
«......»
در نهایت، پرتا بدون هیچ حرفی شمشیرش را بیرون کشید. این یک شمشیر جادویی بود که پرتوهای قرمز تیره از خود ساطع میکرد، همان شمشیری که من را صدها بار کشته بود.
«میبینم. حالا میفهمم. فکر میکردم سرورم بیداری دیگهای رو تجربه کرده که به ما کمک کرده تا قدرتی که توی زندگیهامون داشتیم رو به دست بیاریم... اما اینطور نیست. این برکت یک صورت فلکیه. اون مردها مهرههای یک صورت فلکی هستن.»
«درسته.»
«میتونم بپرسم این بچهها جیرهخوار کدوم صورتهای فلکی هستن؟»
«ماهوس. همچنین معروف به اسب جنگی دشتهای ابدی.»
گوشه لب پرتا کج شد.
«اونها احمقهایی هستن که فقط بلدن بجنگن.»
تمسخر او یادآور غروری بود که قبل از شکست خوردنش به دست من داشت.
تعداد دشمن ۱۰,۰۰۰ نفر بود. ما فقط هزار نفر بودیم. با این حال، اعضای فرقه با هم گپ میزدند و تیغهایشان را آماده میکردند، و پرتا به آرامی شمشیرش را بالا برد. جبهه ما برتری داشت؛ هیچکس جز این فکر نمیکرد.
هیچکدام از ما.
«سرورم، لطفاً دستورات رو به ما بدید. میخواید چیکار کنم؟»
دستور را صادر کردم.
«اونها رو از روی زمین محو کنید.»
پرتا شمشیر شیطانیاش را بالا برد.
«همونطور که مایلید.»
گارد اول.
پرتویی که حتی از خون هم قرمزتر بود، آسمانی که از قبل سرخ بود را شکافت.
-گووووه!
قدرت و شکوه در ضربه پرتا موج میزد، زیرا او اجازه هیچ چیز دیگری را نمیداد. ارواحی که گرفتار پرتو قرمز شده بودند، فریاد کشیدند و از هستی ساقط شدند.
حتی ژنرالی که لژیون اشباح را رهبری میکرد هم تقریباً شکست خورده بود.
-چی، این... نه، منطقی نیست. یک صورت فلکی...؟ خودش که یک صورت فلکی نیست، اما یکی از اونها رو به عنوان زیردست داره...
در حالی که ژنرال با حیرت به من نگاه میکرد—
«لت و پارشون کنید!»
—اعضای فرقه شیطانی با غرش وحشیانهای به جلو هجوم بردند.
«اینها یه مشت جوجهان! حتی نیازی نیست شعار فرقهمون رو بخونید!»
«شما رعیتهای لعنتی فکر کردید میتونید توی ازدواج فرقه شیطانی دخالت کنید؟!»
«گردنهایی که امروز میشکنیم، هدایای عروسی ما برای ارباب جوانه! فهمیدید؟ هر کسی که کمتر از پنج نفر رو بکشه، امروز به دست خودم میمیره!»
«کوهاها! جوخه ترور حداقل نفری ده تا رو میزنه!»
«به خاطر همینه که احمقهای بیسواد...»
برخی خشمگین بودند، برخی زوزه میکشیدند، و برخی زبانشان را روی سقف دهانشان به صدا درمیآوردند. لژیون اشباح هنوز خیلی دور بود، اما فاصله هیچ معنایی نداشت. هزار سایه از مهارت سبکباری استفاده کردند تا همزمان به جلو یورش ببرند.
-هاااه؟! متوقفشون کنید!
ژنرال با دستپاچگی فریاد زد.
لژیون اشباح قطعاً از سربازان نخبه تشکیل شده بود. ارواح سپرهای خود را بالا بردند و بلافاصله صفآرایی کردند، بدون اینکه حتی یک شکاف بینشان وجود داشته باشد. با نیزههایی که بالا برده بودند، شبیه به یک جوجهتیغی غولپیکر به نظر میرسیدند. اما.
«احمقها.» پرتا، شبح باران پاییزی، به آنها خندید. «گوشتهای دم توپ خودشون رو تبدیل به سیبل هدفگیری کردن.»
یک پرتو قرمز دوباره آسمان را شکافت. با-با-بنگ! لژیون اشباح که به هم فشرده شده بودند، به راحتی در هم کوبیده شدند. حفرهای بزرگ در آرایش آنها ایجاد شد. ارواح دیگر با عجله سعی کردند شکاف را پر کنند.
«کاهاها!»
با این حال، اعضای فرقه با غرایز جنگی صیقلیافتهشان، هرگز چنین فرصتی را نادیده نمیگرفتند.
«تیکهتیکهشون کنید!»
فرقهگرایان مانند جانوران درنده هجوم بردند. ارتش سایهها و ارتش اشباح با هم درگیر شدند. چواک! چواااک! فرقهگرایان انرژی درونیشان را پخش کردند و ارواح را قتلعام کردند.
برخلاف نبرد خیر و شر، آنها حتی زحمت فریاد زدن شعار جنگیشان یعنی «بارایا» را هم به خود ندادند. هیچکس دلیلش را نگفت، اما میتوانستم آن را حدس بزنم. این یک دوئل نبود. یک جنگ بزرگ هم نبود.
این صرفاً یک شکار بود.
اعضای فرقه، لژیون ارواح را فقط به چشم مشتی حیوان میدیدند و آنها را سلاخی میکردند.
-کییییک!
لژیون ارواح نمیتوانست این نگاه متکبرانه را نقض کند. صفهای لژیون با شمشیرهای اعضای فرقه در هم شکست. سپرها و نیزههایشان تکهتکه شد. اعضای فرقه شمشیرهایشان را از میان شکاف سپرهای شکسته فرو میکردند و انتهای نیزهها را میگرفتند تا ارواح را سوراخ کنند.
این یک قتلعام بود.
-یگانها، تجدید قوا کنید!
ژنرال پرچمش را بالا برد و با اضطراب فریاد زد.
-جنگجویان، نترسید! هیچ عجلهای نیست! به دستورات فرماندهان یگان خود گوش فرا دهید...
«هوی.»
تاپ.
کسی با چابکی روی پرچم ژنرال پرید.
«هیا.»
اهریمن شمشیر. او مرد شماره یک در میان چهار ارباب اهریمنی بود و کثیفترین دهان را داشت. پشت به غروب خورشید، صورت اهریمن شمشیر در سایه پوشیده شده بود.
«داداش، داری گند میزنی به عروسی ارباب جوان ما؟»
-تو...
«عوضیِ حرومزاده. فقط بمیر.»
سلاحها درخشیدند. یک ضربه. دوتا. سهتا. سه ضربه مانند تار عنکبوت در هم تنیده شدند. اولین ضربه بازوی راست ژنرال را قطع کرد، دومی سینهاش را شکافت و سومی پرچم را پارهپاره کرد.
-سـ-سرفه...
حواری خدای نظامی خون سرفه کرد. این تنها یک لحظه طول کشید. اهریمن شمشیر آخرین ضربه را به گلویی زد که ژنرال از آن خون بالا میآورد. با پرواز سر مرد در هوا، فریادش نیمهکاره ماند.
«اوف.»
اهریمن شمشیر روی میلهی پرچم پرید. او سر ژنرال را در حالی که در هوا چرخ میخورد، گرفت.
«ایگو، نمیتونم این چیز باارزش رو بندازم. کاها. میبینید بچهها؟ من اهریمن شمشیر، رئیس جوخهی ترورم! وقتی حرف از کادوی عروسی برای ارباب جوانمون میشه، جوخهی ما حرف اول رو میزنه!»
«لعنتی.»
«چرا اون کلهخر...»
در سراسر میدان نبرد، زمزمههای آرامی از «لعنت» به گوش میرسید. آیا چهار ارباب اهریمنی حس رقابت عجیبی پیدا کرده بودند؟ بقیه اعضای فرقه با چهرههایی درهمرفته میگفتند که اهریمن شمشیر جایزهی خوبی را دزدیده است.
پنجره اطلاعات
[حواری «اسب جنگی دشتهای ابدی» مرده است.]
سشـش...
سر ژنرال که اهریمن شمشیر آن را گرفته بود، به نور تبدیل و ناپدید شد. و این همهی ماجرا نبود. بدن بیسر او و ارواحی که پیرو ژنرال بودند، در یک چشم به هم زدن مانند غبار محو شدند. تمام لژیون ناپدید شد.
«ها؟ هـــا؟»
اهریمن شمشیر گیج شده بود. او به دست راستش که ناگهان خالی شده بود نگاه کرد. پس از لحظهای، با چهرهای مات و مبهوت به من خیره شد.
«اوه... اوووه... نیت مهمه، مگه نه؟ ارباب جوان؟»
پوزخند زدم.
«مشکلی نیست. این بار ازت میگذرم.»
درست در همان لحظه بود.
-لو. لا.
حواریون [مبشر سعادت ابدی] که هنوز باقی مانده بودند، شروع به آواز خواندن کردند. لو. لا. بچهها دستهای یکدیگر را گرفتند و در هوا حلقهزنان رقصیدند. با هر قدم در میان غروب، ملودی بیشتری آسمان را پر میکرد.
«همم.»
«اوه.»
اعضای فرقه اخم کردند. برخی با عجله سعی کردند با استفاده از چی خود با این آواز مقابله کنند، اما شکست خوردند. وقتی حواری [اسب جنگی دشتهای ابدی] مرد، اثر منطقهای او نیز به پایان رسید.
«آه...»
پرتا نیز با درماندگی ناله کرد. مادهی سیاهی که بدنش را پوشانده بود به زودی از بین رفت. پرتا نوچنوچ کرد و به اهریمن شمشیر نگاه کرد.
«اون احمق... با ماست، اما هیچ کمکی نمیکنه. متاسفم، سرورم. اگه توی اوج قدرتم بودم، میتونستم در برابر یه حملهی روانی مثل... این ضعیف، امم... در برابرش بجنگم... بجنگم...»
صدای پرتا هر چه جلوتر میرفت کندتر میشد، زیرا به خواب فرو رفته بود. بدن پرتا تلوتلو خورد.
فقط او نبود. اعضای فرقه که تا همین چند لحظه پیش دیوانهوار در میدان نبرد میدویدند، یکییکی روی زمین افتادند. مهمانان عروسی که تحت فرمان راویل بودند نیز همین وضعیت را داشتند. انسانها در برابر لالایی حواریون رویا بیدفاع بودند.
«لطفاً صبر کنید، پادشاه مرگ.»
مفتش بدعتکار با دستهایش علائمی نشان داد.
«من یک میدان مصونیت ایجاد میکنم!»
«نیازی نیست.»
دستهای مفتش بدعتکار را گرفتم تا متوقفش کنم. مفتش بدعتکار سرش را کج کرد.
«پادشاه مرگ؟ اگر همینطور بمانیم، حتی ما هم تسلیم آواز حواریون میشویم.»
«شاید. اما اگر درست فکر کرده باشم، راویل، تو و من حالمون خوب میمونه. هرچند در مورد بقیه مطمئن نیستم.»
«همم.»
مفتش بدعتکار لبخندی زد و دستهایش را پایین انداخت.
«متوجه شدم. اگر پادشاه مرگ اینطور میگوید، حتماً دلیلی دارید.»
غروب به اوج خود رسید.
-لو. لا، لا.
-لا، لولو. لو.
غروب به رنگ سرخ درخشید و بر روی کودکان تابید. سایههایشان تا افق امتداد یافت. سایههای روی زمین بارها و بارها دور و نزدیک، و کوچک و بزرگ میشدند.
『این یک حملهی روانی است.』
『کسانی که در معرض این آواز قرار میگیرند، به زور به درون شادترین خاطرهی خود پرتاب میشوند.』
تالار عروسی غرق در سکوت شد.
اعضای فرقه روی زمین نشستند و در حالی که به شانههای یکدیگر تکیه داده بودند، به خواب رفتند. برخی از مهمانان عروسی حتی دراز کشیده و خوابیده بودند. آیا همه در شادی خود گرفتار شده بودند؟
«همم.»
با این حال، سه نفر هنوز میتوانستند صحبت کنند.
«شما حق داشتید.»
مفتش بدعتکار چانهاش را مالید، گویی همه چیز برایش جالب بود. او نگاهش را بین من و راویل رد و بدل کرد.
«هر سهی ما حالمون خوبه، دقیقاً همونطور که پادشاه مرگ گفت. من کمی احساس خوابآلودگی میکنم، اما وضعیت بدنم عادیه. آها. این بار از چه نوع جادویی استفاده کردید، پادشاه مرگ؟»
به جز مفتش بدعتکار، افراد دیگری هم بودند که در مورد این وضعیت کنجکاو بودند. حواریون رویا آرامآرام رقص خود را متوقف کردند. بچهها سرهایشان را کج کردند و به من خیره شدند.
-تو انسان عجیبی هستی.
-اون به خواب نمیره. تو رویا نمیبینی؟
-تو هیچ خاطرهی شادی نداری؟
سرم را تکان دادم.
«نه.»
آرام به اطراف تالار عروسی نگاه کردم.
«اینطور نیست.»
آنجا، پرتا در خواب به آرامی نفس میکشید. اعضای فرقه در حالی که پشت به پشت هم داده بودند، چرت میزدند. یک زندگی که من گرفته بودم و زندگیهایی که گواه وجود استادم بودند.
من دلایل زیادی برای غمگین بودن داشتم.
دلایلی بیشمار.
من زنده زنده در آتش سوخته بودم، هزاران بار خودم را کشته بودم و شاهد بودم که همکارانم از روی سوءظن یکدیگر را میکشتند. حتی زمانهایی بود که مجبور میشدم برای برداشتن تنها یک قدم رو به جلو، دهها بار بمیرم. یک جسد گلویم را دریده بود، و مجبور شده بودم کسی را که مرا زیبا میخواند، رها کنم.
اگر میگفتم زندگیام یک تراژدی است، هیچکس مرا سرزنش نمیکرد.
«من همین الان در شادترین حالت ممکنم.»
اما کسی که دوستش داشتم اینجا بود.
یک دلیل برای شادی، برایم از صدها دلیل برای غمگین بودن ارزشمندتر بود.
«نمیدونم میدونید یا نه، اما امروز روز عروسی منه. از روزهای دیگه خبر ندارم، اما حداقل امروز، سخته بتونید کسی رو پیدا کنید که از من شادتر باشه. شما فقط تاریخ اشتباهی رو برای حمله به این دنیا انتخاب کردید.»
شانهای بالا انداختم.
«در مورد مفتش بدعتکار... خب، یا اون هرگز طعم شادی رو نچشیده، یا اینکه خیلی ساده، هر روز شاده.»
«آه. در واقع! باید همینطور باشه. من قطعاً همیشه شادم! شما دست من رو خوندید، پادشاه مرگ.»
مفتش بدعتکار خندید و زمزمه کرد،
«تکنیک مقدس. انتقال الهی.»
لحظهای بعد، ما به پشت سر حواریون منتقل شدیم.
برخلاف سایر حواریون، حواریون [مبشر سعادت ابدی] هیچ مهارتی در مبارزه نداشتند. حواریونی که به شکل کودک بودند، وقتی ما را دیدند مقابله نکردند. آنها فقط به صورت من خیره شدند.
-تو انسان عجیبی هستی.
با ذهنی مصمم، شمشیرم را چرخاندم.
پنجره اطلاعات
[حواری «مبشر سعادت ابدی» مرده است.]
سپس، با تکنیک مقدس به روی زمین بازگشتیم.
ما تمام موجودات بیگانهای را که به این دنیا حمله کرده بودند، سرکوب کرده بودیم.
«......»
در واقع، هنوز نه.
چنگم را روی شمشیر مقدس محکم کردم و به پشت سرم نگریستم. حواریای با یک چکش بزرگ در دوردست ایستاده بود. وقتی چشمانش با چشمان من تلاقی کرد، از ترس خودش را جمع کرد.
-هق، آآه... آه...
آرام دهانم را باز کردم.
«این آخرین شانس تو برای مبارزه با منه. آخرین شانس تو برای مقابله با من و آخرین شانس برای مقاومت. من تو رو میکشم و روحت رو درو میکنم.»
-د-درو...؟
«الان نیازی نیست درک کنی. به زودی متوجه میشی.»
شمشیرم را به سمت حواری چکشبهدست نشانه رفتم.
نام واقعیاش را صدا زدم.
«بیا جلو، سیلویا اوانایل.»
شانههای ابریشم طلایی لرزید.