چپتر 127: [آرمان‌شهر. (۱)]
چپتر 127: [آرمان‌شهر. (۱)]
۱.
مهارت موردعلاقه من. توانایی دقیق «تناسخ صد شبح» این است:
پنجره اطلاعات
[تناسخ صد شبح]
رتبه: SSS
اثرات: میتوانی کسانی را که با دستان خودت کشتهای، احضار کنی. مردگان نمیتوانند از مهارتهایی که در زمان حیاتشان داشتند استفاده کنند. با این حال، اگر بخواهی، مردگان میتوانند خاطرات و ظاهر زمان حیاتشان را حفظ کنند. در غیر این صورت، آنها فقط به عنوان هیولا احضار خواهند شد.
※ با این حال، تنها یک بار در هفته میتوانی آنها را احضار کنی.
یک بخش مهم در اینجا وجود داشت.
بخشی که میگفت [اگر بخواهم، مردگان میتوانند خاطرات و ظاهر زمان حیاتشان را حفظ کنند].
به عبارت دیگر، اگر نمیخواستم، مردگان بدون خاطرات و ظاهر قبلیشان به عنوان هیولا احضار میشدند.
درست مثل الان.
-گووووه!
سایههایم گسترده شدند. استخوانهای سفید از سایههایی که مثل کفپوشهای مشمعی پهن شده بودند، بیرون زدند. پنج هزار اسکلت. مدتی میشد که ندیده بودمشان، اما از دیدنشان خوشحال نبودم. مگر آنها مدرک مرگهای من نبودند؟
«اما الان به اینا نیاز دارم.»
حواریون [مبشر سعادت ابدی] در حالی که آوازی میخواندند، هجوم آوردند.
-لا. لولا، لو.
-لالا.
لحنی که میخواندند آوازی بود که شنوندگان را در خاطرات شادشان غرق میکرد. این حملهای بود که مقاومت در برابر آن حتی برای جنگجویانی با آموزشهای ذهنی هم دشوار بود. اعضای فرقه شیطانی هم در سالن عروسی به سرعت تسلیم آن شده بودند.
با این حال.
-گوووووه!
اسکلتها زوزه کشیدند، مثل همیشه بدون اینکه تحت تأثیر قرار بگیرند.
این یورش تنها از پنج هزار اسکلت تشکیل شده بود. آنها با درندگی به سمت میلیونها دشمن دویدند. این به خاطر شجاعت خاص اسکلتها یا مقاومتشان در برابر حملات ذهنی نبود.
-آها. که اینطور.
به هو-ریونگ از کنارم گفت.
-حمله ذهنی روشون کار نمیکنه چون هیچ «خاطرهای» ندارن.
درست بود.
آوازهای حواریون مبشر سعادت ابدی قطعاً قدرتمند بودند. با این حال، این قدرت تنها روی افرادی که خاطره داشتند اثر میگذاشت. برای موجودات احضار شدهای که اصلاً هیچ خاطرهای نداشتند، این آوازها تفاوتی با آوازهای معمولی نداشتند.
-لا...
-کیگیگیک! کیک!
و آوازهای معمولی هیچ آسیبی نمیرساندند.
اسکلتها حواریون را قتلعام کردند. با خنجرها، دندانها و دستهای اسکلتیشان، آنها را چاقو میزدند، گاز میگرفتند و چنگ میانداختند. هر بار، حواریون از سر راه برداشته میشدند. از نظر قدرت فیزیکی، حواریون اصلاً قابل مقایسه نبودند.
-اوک.
صورت فلکی که از بالا نبرد را تماشا میکرد، لبهایش را گاز گرفت. آوازها از هر طرف غرش میکردند، اما هر کلمهای که صورت فلکی به زبان میآورد، در گوشهایم فرو میرفت. صدا احتمالاً مستقیماً به سرم منتقل میشد.
-این شورش بیفایده...! به هر حال با این تعداد زیاد مغلوب میشید!
به راحتی اعتراف کردم.
«حق با توئه. قطعاً همینطور میشه.»
حتی اگر حواریون هیچ قدرت حمله فیزیکی نداشتند، تعدادشان سرسامآور بود. نیروی ترسناکی در این کمیت خالص وجود داشت. به همین دلیل بود که [مبشر سعادت ابدی] با چنین اطمینانی به ما کمین زده بود.
«اما تو از قبل بهمون یاد دادی چطور باهات بجنگیم.»
-چی؟
حتماً لبخوانی کرده بود، چون صورت فلکی واکنش نشان داد.
«تعداد، یه مسئله ثانویهست. هر ارتشی نقطه ضعف خودش رو داره. همون لحظهای که فهمیدم شما دردی رو نمیشناسید و فقط شادی رو پخش میکنید—»
اسکلتها داشتند زیر سیل جمعیت غرق میشدند. با این حال، هنوز شکست نخورده بودند. آنها برای مدت کوتاهی دوام میآوردند، حداقل یکی دو دقیقه. و آن زمان کوتاه دقیقاً همان لحظهای بود که نیاز داشتیم.
«—راه نابود کردنتون فاش شد.»
شمشیر مقدس را محکم در دست گرفتم.
«ارباب اژدهای سیاه.»
«بلندتر حرف بزن! به خاطر این آوازها صدات رو خوب نمیشنوم!»
«باشه. لطفاً آینهها رو راه بنداز.»
حجم صدایم را با هاله تقویت کردم. ارباب اژدهای سیاه در کنارم ایستاد. او درخواستم را شنید و از قبل شش آینه در اطرافمان برپا کرده بود.
«انجام شد. اما میخوای با این آینهها چیکار کنم؟»
«یادت میاد وقتی من و تو با [پادشاه اهریمن باران پاییزی] جنگیدیم؟ وقتی پادشاه اهریمن اون پرتوها رو شلیک میکرد، تو با منعکس کردنشون روی آینهها برای چند بار، قدرتشون رو ضعیف کردی. همزمان، حملات ما رو هم قویتر کردی. ما قراره به همون روش بجنگیم.»
ارباب اژدهای سیاه هدفم را درک کرد.
«میخوای هالهات رو مثل یه پرتو شلیک کنی؟ مشکلی نیست، اما مطمئنی که میتونی مثل [پادشاه اهریمن باران پاییزی] مقدار زیادی ازش تولید کنی؟ اگه به اندازه کافی قوی نباشه، منعکس شدن حملهات توی آینههای من هیچ فایدهای نداره.»
«نگران قدرتش نباش. فقط لطفاً تا جایی که میتونی پخشش کن.»
«نمیدونم تو سرت چی میگذره، اما... باشه. بیا امتحانش کنیم.»
آینهها در هوا به پرواز درآمدند. شمال، جنوب، شرق، غرب. وقتی نور به یک آینه میتابید، بلافاصله روی آینههای دیگر منعکس میشد و تمام میدان را میپوشاند.
«همین کافیه.»
سرم را تکان دادم. سپس، هالهام را روی قبضه شمشیر ریختم. ووش! هالهای سرخ همچون خون، شعلهور شد و از تیغه بالا رفت.
«اگرچه نمیتونم مثل پرتا با زور خالص به جلو یورش ببرم یا مثل استاد دنیا رو با روشنگری بشکافم.»
اگر این حواریون دشمنانم بودند.
اگر این افراد متحدانم بودند.
میتوانستم به طور کامل از یک مهارت بینظیر استفاده کنم.
『اگر شمشیرم را تنها از روی گرسنگی تاب دهم، چه خواهد شد؟』
زیرا این هنر رزمی بود که از او به ارث برده بودم.
『قادر خواهی بود مردی را که هرگز گرسنگی نکشیده، با یک ضربه به دو نیم کنی.』
『بنابراین، میتوانی تنها با یک حرکت، با نیمی از اعضای فرقه صالح بجنگی.』
حواریونی که «تنها شادی را میشناسند» هرگز نمیتوانستند حریف من شوند.
شمشیرم را به سمت آینهای که ارباب اژدهای سیاه بالا برده بود، تاب دادم.
هنر شیطانی آسمانهای دوزخی.
فرم اول.
شمشیر گرسنگی.
نیروهای دشمن از هم شکافتند.
گرسنگی آسمانهای دوزخی از میان هاله سرخ فوران کرد. هنر شیطانی از روی آینهها کمانه کرد. یک بار، دو بار، سه بار، چهار بار، پنج بار، شش بار. با هر جهش، هاله سرخ میدان را به دو نیم تقسیم میکرد.
چوااااک!
حمله من در مقایسه با پادشاه اهریمن بسیار ضعیف بود. در مقایسه با استاد، به طرز غیرقابل باوری خندهدار بود. با این وجود، حواریون شادی حتی اگر هاله سرخ به سختی از کنارشان عبور میکرد، نابود میشدند.
-چی...؟!
یکه خوردن. صورت فلکی با حیرت به پایین و به میدان نبرد نگاه کرد.
البته که مبهوت شده بود. هزاران، شاید دهها هزار حواری به معنای واقعی کلمه با یک ضربه تبخیر شده بودند. دشت تا همین چند لحظه پیش مملو از حواریون بود، اما مکانهایی که هاله سرخ آنها را خراشیده بود، اکنون کاملاً بایر و خالی بودند.
«ارباب اژدهای سیاه! برای موج بعدی آماده شو!»
البته، من هیچ قصدی نداشتم که تنها با یک حمله راضی شوم.
«لطفاً به چرخوندن آینهها ادامه بده!»
«این دیگه چه... میفهمم. پیادهنظامهای اون صورت فلکی و هنرهای رزمی تو کاملاً در تضاد با همدیگهان!»
با وجود تعجبش، ارباب اژدهای سیاه با مهارت موقعیت آینهها را تنظیم کرد. او متوجه شد که حمله من، فارغ از میزان خروجی قدرتم، دشمنان را تنها با یک لمس نابود خواهد کرد.
بنابراین، مهم بود که حمله را تا جای ممکن پخش کنیم.
«به من توجه نکن و به حملهت ادامه بده! پادشاه مرگ! من حواسم به آینهها هست!»
آینهها در هوا درخشیدند. ارباب اژدهای سیاه کسی بود که پس از تشخیص اهمیت موضوع، بلافاصله وارد عمل میشد.
چوااااک!
به حرفهای ارباب اژدهای سیاه اعتماد کردم و دوباره ضربه زدم. من فقط داشتم از هنری که برایم آشنا بود استفاده میکردم، اما دهها هزار نفر از نیروهای دشمن محو شدند. رتبههای دو و سه. حمله ترکیبی من و ارباب اژدهای سیاه، نیروهای صورت فلکی را به طور یکطرفه تار و مار کرد.
«آهاها! شگفتانگیز است! واقعاً شگفتانگیز است!»
مفتش بدعتکار در حال اجرای یک تکنیک مقدس بود تا ما را در برابر حملات ذهنی دشمن محافظت کند.
«هـ-هر چه زودتر تمومش کنید! همین الانش هم دو تا از صندوقهای اضطراری من خالی شده!»
کنت داراییهای نجومیاش را سرازیر میکرد تا از مفتش بدعتکار پشتیبانی کند.
«مار سمی (افعی)! دشمنان اونجا یه شکاف دارن! به حسابشون برس!»
جنگجوی صلیبی بر کل میدان نبرد نظارت داشت و در لحظه دستور میداد.
«باشه! لعنتی، فرقه شیطانی داره تمام افتخارات رو مال خودش میکنه!»
دشمنانی که اسکلتها نمیتوانستند متوقفشان کنند، توسط مار سمی (افعی) از بین میرفتند.
'ما میتونیم انجامش بدیم.'
فقط شش نفر.
'اگه با هم کار کنیم، شکستناپذیریم!'
با این حال، ما شش نفر بر ارتش یک دنیای کامل غلبه کرده بودیم.
'نگاه کنید.'
ساکنان برج اکنون در میدان جمع شده بودند و قدرت نظامی ما را تماشا میکردند. حاضران این صحنه را پخش یا ضبط میکردند تا به دنیای بیرون نشان دهند.
منظرهی تنها شش نفر که یک میلیون حواری را شکست میدادند.
'نگاه کنید!'
دیوانه شوید.
شاهد باشید که در برج هیچچیز غیرممکن نیست.
با دقت تماشا کنید: دنیا ما را تحت فشار قرار نمیدهد؛ این ماییم که دنیا را تحت فشار میگذاریم.
و امیدوار باشید.
-شما...
چهرهی صورت فلکی در هم رفت.
-شما غریبههای شرور! با چه حقی به آرمانشهری که من ساختهام تجاوز میکنید؟! در این دنیا هیچ بدبختیای وجود ندارد! هیچ خاطرهی تلخی در آن نیست!
صورت فلکی دستش را تکان داد. صحنهای شبیه به یک هولوگرام در آسمان شناور شد که تصویر حواریونی را که در این دنیا زندگی میکردند، بازتاب میداد.
-لالا.
-لو.
حواریون در خانه زندگی نمیکردند. نیازی به ساختن شهر نداشتند. برای آنها، چیزی به نام گرسنگی وجود نداشت. نیازی نداشتند برای ادامهی زندگی، منابع را از دل زمین استخراج کنند. حواریون در کالبد کودکانی خردسال، هر زمان و هر کجا با شادی آواز میخواندند.
-کیااااه!
اما.
در قلب این دنیا، کودک بیگناهی بود که شمشیری در بدنش فرو رفته بود.
-آاااغ! اوه، آآآ! آاااک!
اینکه چگونه فریادهای این کودک بیگناه به قدرت تبدیل میشد را نمیدانستم. احتمالاً شمشیری که در سینه کودک فرو رفته بود، قوانین این دنیا را جعل میکرد.
-دنیایی که من بنا کردهام، بسیار پایدارتر از زبالهدانی بیارزش شماست!
صورت فلکی در میان فریادهای کودک نعره کشید.
-جرأت نکنید ریاکاریتان را به من نشان دهید، متجاوزان! من لفانتا اِگیم را تا دنیاهای بیشماری دنبال کردم. در هیچکدام از آنها فریادها هرگز متوقف نشدند. صدها هزار! میلیونها! دهها میلیون! صدها میلیون!
شمشیرِ ملقب به «فداکاری» ناله سر داد.
-اما در دنیای من، تنها یک نفر. فقط یک نفر! با یک قربانی، حواریون من زندگیای را سپری میکنند که در آن هیچ دردی را نمیشناسند. من تنها یک گناه مرتکب شدهام، اما شما از صدها میلیون گناه روی برمیگردانید. شما آشغالها چه توجیهی برای نابودی دنیای من دارید؟!!
درک میکردم.
صورت فلکی حتماً این سیستم را پس از تفکرات مکرر و عذابآور بنا کرده بود. و قطعاً این کار را با نیت خیر انجام داده بود.
اگر جادهی جهنم با نیتهای خیر سنگفرش شده باشد، این همان جهنمی بود که [مبشر سعادت ابدی] انتخاب کرده بود.
'این دنیا فقط یک نمونهی افراطی است.'
چالشهایی که من، که ما در حین ادارهی برج با آنها روبرو میشدیم نیز تفاوتی نداشتند. وقتی غذا کمیاب میشود. وقتی منابع به پایان میرسند. به عنوان کسانی که مسئول برج هستند، ما هم مجبور میشویم کسی را فدا کنیم.
-ها!
صورت فلکی به سکوتم خندید.
-هنوز آنقدر وجدان داری که اراجیفت را به زبان نیاوری. اگر نمیتوانی پاسخ دهی، گورتان را گم کنید! من هرگز شما را به عنوان ارباب جدید به رسمیت نمیشناسم!
«نه. من یک جواب دارم.»
یک قدم به جلو برداشتم.
-یک جواب؟ ها. کسی مثل تو چه جوابی میتواند بدهد؟
بیان این استدلال که فداکاری در هر حال اشتباه است، کار آسانی بود.
با این حال، یک استدلال برای به زبان آوردن ساخته نشده بود. انسان باید آن را با تمام وجودش زندگی کند. تنها زمانی که شخص بتواند مسئولیت گفتههایش را بپذیرد و استدلالش را به واقعیت بدل کند، آن استدلال معتبر است.
من این نکته را فراموش نکرده بودم.
«من همهی شما را خواهم کشت.»
-چی؟
«من همهی شما را میکشم و به ارواح تبدیل میکنم.»
-...
به نظر نمیرسید صورت فلکی منظورم را فهمیده باشد.
-الان داری در مورد چی حرف میزنی...
«تمام کسانی که با شمشیر من میمیرند، به عنوان ارواح جمعآوری میشوند. اگر بخواهم، میتوانم آنها را با تمام خاطراتی که در زندگی داشتهاند احضار کنم. من همهی شما را میکشم، و سپس احضارتان میکنم تا دوباره در این دنیا زندگی کنید.»
شمشیر مقدس را بالا بردم.
«شما میخواهید تا ابد با شادی زندگی کنید. من این اجازه را به شما میدهم. زندگیای که در آن رنج نمیکشید، رنج را به خاطر نمیآورید، و فقط مانند الان آواز میخوانید. من آن را به واقعیت تبدیل خواهم کرد.»
-...
«ارواح برای زنده ماندن حتی نیازی به غذا خوردن هم ندارند. من دنیایی را که میخواهید به شما خواهم داد.»
همهچیز ساده بود.
من میلیونها حواری را میکشتم.
پس از کشتنشان، میتوانستم دوباره آنها را به این دنیا احضار کنم.
خاطرات زمان زندهبودنشان را به آنها بازمیگرداندم.
هیچچیز تغییر نمیکرد.
«من فقط با تو حرف نمیزنم.»
ساکنان برج که در این لحظه در حال تماشای گروه ما بودند.
خطاب به افراد بیشماری که تماشا میکردند، اعلام کردم.
«انسانهای شروری هستند که نمیتوانند اصلاح شوند. گناهکارانی هستند که نمیتوانند ذهنیت خود را تغییر دهند. ارواحی هستند که میخواهند دوباره زندگی کنند اما نمیتوانند. از این پس، من با دستهای خودم آنها را اعدام خواهم کرد.»
-اعدام...؟
«آنها را میکشم و با مهارت خود بازميگردانم. آنها به سایهی من تبعید خواهند شد، و من تا ابد بار آنها را بر دوش خواهم کشید.»
ناگهان.
آوازی که در افق طنینانداز بود، متوقف شد.
این آواز آسمان و زمین را به لرزه درآورده بود، بنابراین وقتی متوقف شد، دنیا در سکوتی وهمآور فرو رفت.
صورت فلکی با چشمانی ناباور به من خیره شد.
-دروغ است... تمام شروران و تمام ارواح. یک فانیِ حقیر نمیتواند...
«مبشر. آن آرمانشهری که به خاطر ساختنش در اینجا به خود میبالیدی؟ من هم میتوانم همان را بسازم. اما در دنیای من، حتی به فریاد یک کودک بیگناه هم نیازی نیست.»
-...
پیش از ورود به این آخرالزمان، ارباب اژدهای سیاه از من پرسیده بود.
آیا برای پادشاه شدن آمادهام؟
«خیلی سادهست.»
درست بود.
اگر تمام دنیاها جهنم بودند، من فقط باید به جهنمی کمی بزرگتر تبدیل میشدم.
«جهنمِ من، از جهنمِ تو برحقتر است.»
این همان راه پادشاهی بود که من برگزیدم.