چپتر 13: شروع تکنفره (۳)
چپتر 13: شروع تکنفره (۳)
«مـ... میدونم یه کم دربوداغونه، اما... بفرمایید تو.»
داروساز پاهایش را روی زمین کشید. مغازه آنقدر به هم ریخته بود که انگار گردبادی از وسطش رد شده بود.
«واقعاً دربوداغونه، اما...»
اصلاً اغراق نمیکرد.
همهجای کف زمین پر از بطریهای شیشهای شکسته بود. قفسهها به پشت افتاده و تمام کتابها بیرون ریخته بودند. گرد و غبار معلق در هوا هم که دیگر جای خود داشت.
یک ویرانهی تمامعیار بود.
- واو.
به هو-ریونگ با تعجب فریاد زد.
- وقتی زنده بودم، همیشه بهم میگفتن شلختهام، اما این دیگه رسماً از سطح من خیلی بالاتره. عجب نظافت قابلاعتمادی دارن! هی، واقعاً میخوای اکسیرهایی رو که این خانوم میسازه بخوری؟
«اِممم. واقعاً میخواید به ارزش ۲۰,۰۰۰ طلا به من سفارش بدید...؟»
به هو-ریونگ و داروساز همزمان این را از من پرسیدند، انگار که از قبل با هم هماهنگ کرده باشند.
لبخند تلخی زدم.
«اگه حرفم رو باور نمیکنی، میخوای پیشپرداخت بدم؟»
«نـ... نیازی نیست تا این حـ...»
دستهایش را در هوا تکان داد و ناگهان مکث کرد.
«...نه. راستش، اگه ممکنه، همون پیشپرداخت بدید بهتره.»
صورتش کاملاً سرخ شده بود. از اینکه چنین حرفی زده بود، خجالت میکشید. اما وضعیتش تا همین حد وخیم بود.
«هرچقدر که نیاز داری از گاوصندوقم بردار. من از قبل به سانگریون خبر میدم.»
«هرچقدر که نیاز دارم...»
با حالتی گیج و منگ زیر لب زمزمه کرد.
«آره. اما ثروت منم بینهایت نیست. ممنون میشم اگه هزینهها رو زیر ۲۰,۰۰۰ طلا نگه داری.»
«چـ... چه جور دارویی میخواید...؟»
به خاطر این مقدار پول ترسیده بود؟ خوشحال بود، اما در عین حال مضطرب به نظر میرسید.
«ببخشید، اما من نمیتونم مواد مخدر بسازم. به خاطر اعتقاداتم، ساختن مواد مخدر واقعاً... اگه اومدید مواد سفارش بدید، مـ... من رد میکنم...»
«اوهو.»
با خودم فکر کردم.
«اون واقعاً کسیه که لقب استاد کیمیاگر برازندشه.»
آدمهای زیادی نبودند که بتوانند دست رد به سینه هزاران سکه طلایی بزنند که درست جلوی چشمشان بود. مخصوصاً اگر در آستانه ورشکستگی قرار داشتند. اما او با قاطعیت گفت که مواد مخدر نمیسازد.
این داروساز در ظاهر ضعیف به نظر میرسید، اما در باطن، آدم به شدت قوی و باارادهای بود.
«هاا. قطعاً مواد مخدر نیستن، پس نگران نباش.»
«آه... پـ... پس خیالم راحت شد. دقیقاً دنبال چه جور داروهایی هستید؟»
«ممم.»
به به هو-ریونگ نگاه کردم. از وقتی وارد مغازه شده بودیم، دهانش را بسته بود، انگار که از چیزی خوشش نیامده باشد. بعد از اینکه نگاهم کرد، آهی کشید.
- هاا. خب، باشه. به نظر نمیاد بچه ماهری باشه، اما دستورالعمل رو بهت میگم.
اگه از همون اول میخواست اینطوری راه بیاد، باید زودتر میگفت.
- خوب گوش کن. کبد خوک خرگوشی و چشمهای گربه بادکنکی، به علاوهی پوستهاندازی کرم صحرایی...
«الان بهت میگم. کبد خوک خرگوشی، چشمهای گربه بادکنکی، و...»
دستورالعمل به هو-ریونگ را به او منتقل کردم.
«آه. لطفاً یه لحظه صبر کنید! مـ... من یادداشتش میکنم!»
با دستپاچگی شروع به نوشتن کرد. حدود ۲۳ مادهی مختلف بود. هرچه دستورالعمل طولانیتر میشد، چهرهاش هم جدیتر میشد.
- خب. برای دستورالعمل همینقدر کافیه. نحوهی ساختش دیگه به مهارت خود داروساز بستگی داره.
«برای دستورالعمل همینقدر کافیه.»
«...»
درحالیکه پشت دستش را گاز میگرفت، در سکوت به دفترچهاش خیره شد.
«اگه اینا با هم ترکیب بشن... چیزی به دست میاد که رفلکسها رو تشدید میکنه. چیزی نیست که آرامشبخش باشه، بلکه محرکه. نه، فکر کنم بیشتر شبیه یه جور بیداری باشه.»
- هاه؟
به هو-ریونگ به داروساز نگاه کرد.
داروساز به حرفش ادامه داد.
«این یه ترکیب بهشدت پیچیدهست. آه، شاید فقط اشتباه من باشه... اما شما میخواید اینا نه با مواد خشک یا یخزده، بلکه با تازهترین مواد ساخته بشن، درسته؟»
- آره، درسته اما...
سرم را تکان دادم.
«کاملاً درسته.»
«میدونستم! معمولاً مقدار خیلی کمی سم توی پوستهی کرم صحرایی وجود داره. یکی از راههای کاهش این اثر، استفاده از کبد خوک خرگوشیه، اما این باید...!»
او با هیجان حرف میزد. آن دختر لکنتی که تا چند لحظه پیش روبهرویم ایستاده بود، ناپدید شد و جایش را به یک آدم پرحرف داد. آره. توی این دنیا آدمهایی از این دست هم پیدا میشدند.
«روش کارش اشتباهه، اما آدم ماهریه.»
کسی که با تمام سرعت به سمت موضوع مورد علاقهاش میتاخت و به نتایج فوقالعادهای میرسید. من از اینجور متخصصها بدم نمیآمد.
«چند روزه میتونی آمادهاش کنی؟»
«آه.»
مکالمهای که به نظر میرسید پایانی ندارد، قطع شد. او پلک زد، انگار که تازه به خودش آمده باشد. طوری بود که انگار موقع حرف زدن، در دنیای کوچک خودش غرق شده بود.
«بـ... ببخشید! خیلی وقت بود یه ترکیب به این قشنگی ندیده بودم و...!»
«مشکلی نیست. خب چقدر طول میکشه؟»
«اگه پولش کافی باشه... مـ... من میتونم توی ۴ روز آمادهاش کنم. معمولاً میتونستم زودتر به دستتون برسونم، اما باید ابزارهای جدیدی بخرم...»
۴ روز.
«میتونم اینقدر صبر کنم.»
قبل از اینکه بازگشت کنم، حدود ۱ سال طول کشید تا بتونم از این شخص دارو بگیرم. ۴ روز در مقایسه با اون هیچ بود.
- هی. من هنوزم نمیتونم تأییدش کنم.
وقتی مغازه را ترک کردیم، به هو-ریونگ به غرولند کردن ادامه داد.
- آدمهای زیادی هستن که فقط بلدن مثل متخصصها حرف بزنن. اینجور آدما آخرش تبدیل به دلال مواد میشن. اَه. قراره پولمون رو حروم کنیم!
«خب تو اون دستورالعمل رو از کجا یاد گرفتی؟»
- این ترکیبیه که خودم ساختم. بهترین اکسیری که بعد از نوشیدن سمهای بیشمار درست کردم. این یه اکسیر گرانبهاست که حتی اگه بخوای هم نمیتونی توی دنیای خودت بنوشیش!
پوزخندی زدم.
«داروساز گفت که این یه ترکیب بهشدت سطح بالاست.»
- ...
«اون فقط با یه نگاه میتونه ارزش واقعی چیزی رو تشخیص بده، پس فقط بهش اعتماد کن. حتی اگه الان اینطوری به نظر میرسه، ۱۰ سال دیگه توی بالاترین جایگاه قلعه کیمیاگری قرار میگیره.»
به هو-ریونگ دهانش را بست.
- تو همین الان توی ذهنت بهم فحش دادی، نه؟
«این روح حالا داره سعی میکنه به یه آدم بیگناه آسیب برسونه.»
وانمود کردم که نمیدانم دربارهی چه چیزی حرف میزند. او به طرز بیهودهای برای خودش زیادی تیز بود.
-
-
۴ روز به سرعت گذشت.
در این مدت، داروساز مدام از گاوصندوقم پول برمیداشت. کسی از سانگریون آمد تا بپرسد که آیا واقعاً مشکلی نیست، اما به آنها گفتم که کاری به کارش نداشته باشند. حتی اگر هزینهی زیادی هم داشت، اگر برای دارویی بود که توسط ارباب قلعه کیمیاگری ساخته میشد، هیچ محسوب میشد.
- زامبی. میخوای شرط ببندی؟
«اَه، این بار سر چی؟»
- اون زنه قراره با پولها فرار کنه. من تضمینش میکنم. چیز دیگهای رو نمیدونم، اما چشمهای من میتونن تشخیص بدن که هر کسی چه جور آدمیه. اون زنه از بدو تولد شبیه دزدا به نظر میرسه. زود باش، خودکشی کن. زامبی! ۴ بار خودت رو بکش و به ۴ روز پیش برگرد!
کاملاً مشخص بود که این روح هیچ استعدادی در شناخت آدمها نداشت.
در زمان ناهار روز چهارم.
داروساز خودش درحالیکه اکسیرها را حمل میکرد، به اتاقم آمد.
«مـ، متأسفم. میخواستم زودتر بهتون تحویلش بدم، اما بیشتر از چیزی که فکر میکردم طول کشید...»
«مشکلی نیست. بههرحال گفته بودید آمادهکردنش ۴ روز زمان میبره. همین عالیه.»
داروساز ۳ جعبه اکسیر آورده بود.
اگر روزی ۳ بار از آنها مینوشیدم، برای ۳۰ روز کافی بود.
اگر به مغازهای میرفتیم که به هو-ریونگ میخواست، فقط بهاندازه ۲ روز گیرمان میآمد. این یعنی افزایش ۱۵ برابری.
'و احتمالاً تأثیرش هم بهتره.'
پول را باید اینطوری خرج میکردی.
ناخودآگاه لبخندی زدم.
«امم...»
«بله؟»
«مـ، میدونم الان پرسیدنش عجیبه. اما چرا همچین سفارش گرونی رو به من سپردید؟»
انگشتهایش را در هم گره زد.
«الـ، البته، من به خودم اطمینان دارم. با نگاه به دستورالعمل، فکر میکنم فقط حدود ۲ نفر تو بابل باشن که بتونن این رو بسازن... اما، مردم فقط مثل یه آدم عجیبوغریب باهام رفتار میکنن.»
«همم.»
دلیلی که این کار را به این شخص سپردم.
به این خاطر بود که او نابغه قرن بود. ارباب گیلد قلعه کیمیاگری. حساب کرده بودم که با کسی که روزی ارباب یک قبیله بزرگ میشد، ارتباطی داشته باشم.
بااینحال.
'فقط این نیست.'
قبل از اینکه به ۴۰۰۰ روز پیش بازگشت کنم.
زمانی که امپراتور شعله محلههای فقیرنشین را به آتش کشید. در آن زمان، با اینکه او یکی از بالاترین رتبهدارها بود، قبل از هر کس دیگری برای مهار آتش از راه رسید. ارباب قلعه کیمیاگری درحالیکه به مردم کمک میکرد، زیر لب گفته بود:
-از اون امپراتور شعله خوشم نمیاد.
-یه حس بدی بهم میده... پشت سر کسی حرف زدن کار قشنگی نیست، اما هنوزم فکر میکنم قدیسه میتونه با آدم بهتری باشه.
کسی که خود واقعی امپراتور شعله را دیده بود.
'احتمالاً فقط با حواسش و بدون هیچ مدرکی این رو حدس زده بود.'
حتی اگر اینطور هم بود، او توانایی بینظیری در شناخت آدمها داشت.
او ماهر بود، آنقدر مهربان بود که برای کمک به افراد در خطر فوراً بشتابد، و میتوانست روانپریشها را بشناسد. آیا حیف نبود که با چنین آدمی صمیمی نشوم؟
دهانم را باز کردم:
«چون به نظر آدم خوبی میای.»
«چی؟»
«بهت کمک کردم چون به نظر آدم خوبی میای. خب، احتمالاً حتی اگر من هم کمکت نمیکردم، خودت به جاهای بزرگی میرسیدی. اما مگه شکارچیهای مهربونی مثل ما نباید برای رشد کردن به همدیگه کمک کنن؟»
«...»
«نمیتونیم بذاریم فقط روانیها موفق بشن. این بیانصافیه. من و شما، خانم صاحبمغازه، باید بیشتر تلاش کنیم.»
دقیقاً همان چیزی را گفتم که احساس میکردم، بدون اینکه دروغی بگویم. نمیتوانستم از این صادقتر باشم. حالا بستگی داشت که طرف مقابل چطور حرفهایم را بپذیرد. او به صورتم خیره شد و گفت:
«...میفهمم. بله. از اونجایی که برای تغییر دنیا، اول باید خودمون موفق بشیم.»
لحنش مصمم بود.
«ممنونم، مشتری عزیز! همونطور که گفتید، من هم بیشتر تلاش میکنم!»
مشتهایش را گره کرده بود.
«اگر بازم سفارشی داشتید، با من تماس بگیرید! من همیشه سفارشهای شما رو تو اولویت قرار میدم!»
«ممنون میشم.»
هر دو به هم لبخند زدیم و راهمان را کشیدیم و رفتیم.
متأسفانه، لبخندم زیاد دوام نیاورد.
-هوهو. خیلی وقته شکارچیای ندیدم که به خودش بگه مهربون. و هیچوقت هم کسی رو ندیدم که اینطوری حرفش رو قبول کنه. هی، شماها دیوونهاید؟ نوچ نوچ نوچ. عقل تو کلهتون نیست.
«...میدونم حرف خجالتآوری زدم، پس بیا فقط تمرین رو شروع کنیم.»
روز بعد.
بهسمت زمین شکار راه افتادیم. یک کیسهخواب و مقدار زیادی اکسیر در کولهپشتیام گذاشتم.
اگر چیزی متفاوت از حالت عادی وجود داشت، این بود که من در زمین شکار طبقه ۳ بودم، نه طبقه ۲.
هیولاهای زیادی وجود داشتند که هنوز هم مقابله با آنها برایم خیلی سخت بود. گلههای اورکها و گابلینها در آن اطراف پرسه میزدند. از دور به آنها نگاه کردم.
«از الان باید چیکار کنم؟»
-اول اکسیرت رو بنوش.
سرم را تکان دادم.
اکسیری را که در قمقمهام ریخته بودم، بدون هیچ تردیدی سر کشیدم.
«ممم.»
طعمش کاملاً عادی بود.
طعم خوبی داشت، انگار که به آن عسل و لیمو اضافه کرده باشند.
درست همان لحظهای که فکر کردم جای شکرش باقی است که طعم خوبی دارد...
«همم...؟!»
تاپ.
قلبم سریعتر از حد معمول میتپید.
در ابتدا، فکر کردم دچار توهم شدهام، اما اینطور نبود. عرق از پشتم سرازیر شد. جالبترین نکته این بود که... میتوانستم تکتک قطرات عرق روی پشتم را بهوضوح احساس کنم.
'این دیگه چیه؟'
تاپ.
فقط عرق نبود. لمس هوا روی انگشتانم و حس زمینی که رویش قدم میگذاشتم. وقتی پلک میزدم، انگار ۳۰ ثانیه طول میکشید.
«این... دیگه...»
-تأثیر اکسیره.
در میان تمام چیزهایی که متفاوت به نظر میرسیدند، تنها صدای به هو-ریونگ مثل همیشه بود.
-چیزهایی رو که حس میکنی کند میکنه. اگه اینطوری فکر کنی که زمانت رو کش میاره، درکش برات راحتتر میشه. دلم نمیخواد اعتراف کنم، اما اون زنه تو ساختن اکسیر خیلی ماهره.
وحشتناک بود.
میتوانستم حرکت تکتک تارهای موی روی بدنم را حس کنم. حتی میتوانستم نبض رگهای گوشم را هم احساس کنم. اگر نمیدانستم، فکر میکردم بهجای اکسیر، زهر نوشیدهام.
-نمیتونی حسش کنی؟
«داری... دربارهی... چی... حرف... میزنی؟»
-اون چیزی که تو قلبت حرکت میکنه.
تاپ.
چیزی آنجا بود. نه، چیزی در جریان بود. و خون نبود.
نرمتر و ظریفتر از خون بود. اما قطعاً در تمام بدنم جریان داشت. بهآرامی از قلبم در حال پخش شدن بود. چیزی که تا به حال هرگز حسش نکرده بودم.
-اون هاله است.
به هو-ریونگ گفت.
-تمام شکارچیهای برج، هاله رو تو بدنشون دارن. فقط بدون اینکه بدوننش زندگی میکنن. اینکه چقدر بتونی این هاله رو حس کنی و کنترلش کنی، چیزیه که پیروزی رو تعیین میکنه.
به هو-ریونگ خندید.
خندهاش ۲۰ ثانیه طول کشید. احتمالاً فقط یک ثانیه کوتاه بود، اما بهنوعی، برای من مثل ۲۰ ثانیه گذشت.
احساس خستگی میکردم، انگار اگر فقط خودم را رها میکردم، میافتادم.
-معمولاً با تمرینِ آروم و تکنفره به این حس عادت میکنی.
در میان آن، چیز بزرگی نزدیک شد.
-اما اون خیلی طول میکشه.
بوم.
صدای قدمها.
حتی صدای قدمها هم برایم طولانی به نظر میرسید. وقتی سرم را بلند کردم تا ببینم، یک اورک بزرگ داشت بهسمت من میآمد.
-یه بدن بیاستعداد مثل تو باید یه کم زجر بکشه.
این لعنتی.
-خیلی خب! اگه نمیخوای صدمه ببینی، از هالهات استفاده کن، کیم زامبی! تو باید با چیزای واقعی تمرین کنی! بههرحال که قرار نیست سقط بشی، پس چه اهمیتی داره اگه یه کم صدمه ببینی.
«این... روح... واقعاً...!»
-همم؟ صدات رو نمیشنوم چون یه بازندهای هستی که حتی نمیتونه از هاله استفاده کنه.
دوباره زد زیر خنده.
-داری عذاب میکشی؟ اگه خوشت نمیاد خودت رو بکش. اوه، اونوقت شمارش قتلهات از ۴۰۰۰ تا بیشتر میشه. بعدش بابابزرگ مارکوس بارها و بارها شکارت میکنه، هان؟
آه.
شریک من واقعاً یه عوضیِ تمومعیار بود.