چپتر 136: ویرانه. (۱)
چپتر 136: ویرانه. (۱)
«میدانم جسارت کردم، اما به خودم اجازه دادم تا به ماجرای برادرشوهرم رسیدگی کنم.»
بعد از اینکه دعوا خوابید، دور میز جمع شدیم. پای چشم امپراتور شعله کبود شده بود. یک برآمدگی هم روی سر من باد کرده بود. استاد موقع دعوا کردن حسابی کتکم زد...
«اینگونه حوادث باید در همان ابتدا خفه شوند یا درست در لحظه وقوع دفن گردند. معمولاً دومی ترجیح داده میشود، اما در این مورد زمانبندی مناسب نبود. هیچ درگیری سیاسیای در جریان نبود و کنسرت برادرشوهر هم برای ده روز دیگر برنامهریزی شده بود.»
راویل با مهارت با چاپستیکهایش یک صدف برداشت و خورد. سویش، کلیک. راویل اینجا داشت از چاپستیک استفاده میکرد.
چنین منظرهای واقعاً وجود داشت.
«چقدر زیباست.»
اوه، من بابت اختراع چاپستیکها سپاسگزار بودم. چاپستیکها هم احتمالاً از اینکه راویل از آنها استفاده میکرد، سپاسگزار بودند. بدون شک همینطور بود. هرچند، اینکه او آن امپراتور شعله حرومزاده را «برادرشوهر» صدا میزد، باعث میشد دلم به هم بپیچد.
«...دوستپسر.»
«بله؟»
«اینقدر با حرارت به من نگاه نکن.»
راویل طوری حرف میزد که انگار معذب شده بود.
«رویت را برگردان. یا سرت را پایین بینداز. من الان دارم با والدینت صحبت میکنم. نمیخواهم جلوی پدر و مادرت کار خجالتآوری انجام دهم.»
«باشه...»
مظلومانه سرم را پایین انداختم و غذایم را خوردم... چی؟ این خوراک صدف. واقعاً لعنتی خوشمزهست! به هو-ریونگ این را درست کرده بود؟ یعنی به هو-ریونگ واقعاً آشپز خوبی بود؟ جهانبینیام داشت متزلزل میشد...
«آه، اما لطفاً نگو برادرشوهر. اون یارو لیاقت نداره تو اینطوری صداش کنی، راویل. لطفاً فقط بهش بگو سگ.»
«هی، بچه. تا من نبودم حسابی پررو شدی، نه؟»
«همم.»
استاد آرام جرعهای از نوشیدنیاش را نوشید.
«راستش، کمی خجالتآور است. دوشیزه راویل، اگر به خاطر گونگجا وارد عمل میشدید درک میکردم، اما همانطور که میدانید، رابطه گونگجا و سو-ها خوب نیست. آیا واقعاً لازم بود با قدرت خانوادهتان به سو-ها کمک کنید؟»
راویل با آرامش گفت: «من این کار را نکردم. فقط میخواستم آن را به مادر و پدر نشان دهم.»
«نشان دهید؟ منظورتان چیست؟»
«شما دو نفر احتمالاً قدرت عشق ما را دستکم میگیرید. شاید فکر کنید این فقط یک سرگرمی زودگذر برای دختر یک خانواده چایبول است، تا خاطرات خوبی از دوران مدرسهاش بسازد و تجربه کسب کند. چه با نیت خوب و چه بد، شما اینگونه به ما نگاه میکنید.»
صدای راویل روی میز غذاخوری جاری شد.
«اما من جدی هستم. من صمیمانه شما را به عنوان خانواده جدیدم میپذیرم. در خاندان من کسانی هستند که با انتخاب شریک زندگیام مخالفند، اما من تمام مقاومتها را در هم خواهم شکست. من به این ماجرا رسیدگی کردم تا مهارتها و عزم راسخم را به شما نشان دهم.»
«......»
«لطفاً اجازه دهید ما دو نفر با هم ازدواج کنیم. مادر، پدر.»
استاد لبخند تلخی زد.
«...میبینم که دختر بسیار سخاوتمندی به پسرم نزدیک شده است. از شما سپاسگزارم. عجیب است که میبینم پسرم اینگونه دوست داشته میشود، اما این یعنی بزرگ کردنش ارزشش را داشته است.»
استاد.
«اوه، واو. پس ما با یک خانواده چایبول فامیل شدیم؟ کیاااه، دیگه مجبور نیستم به عنوان خواننده کار کنم. من دیگه تمومش میکنم. هی، زنداداش! این روزا یه سری خوانندهها میرن چین. میتونی گروه ما رو هم...»
«سو-ها. اگر یک بار دیگر دردسر درست کنی، تو را از شجرهنامه خانواده پاک میکنیم. رابطه ما به عنوان والد و فرزند قطع خواهد شد.»
«ها؟»
«نه. این کافی نیست. شخصی را که به او حمله کردی پیدا کن و سرت را خم کن. روی زانوهایت بیفت تا زمانی که بخشیده شوی. تا زمانی که عذرخواهی نکنی، تو را به عنوان خانوادهام نمیپذیرم.»
«مـ-مامان؟!»
من بیصدا به پایین میز نگاه کردم.
«......»
یک خانه.
والدین.
چیزهایی که من نداشتم.
راویل بعد از گرفتن اجازه رسمی برای ازدواج با من، به خانهاش برگشت. ما تاریخی برای عروسی تعیین کرده بودیم. به هو-ریونگ گفت: «کوهاها! باید برای پسرم یه کت و شلوار اندازه کنم! خیلی سریعتر از چیزی که فکر میکردم داره اتفاق میافته!» و خندید.
«......»
استاد و به هو-ریونگ به عنوان نویسنده کار میکردند. بعد از رفتن راویل، خانه ساکت شد و صدای کار کردن آرام دو نفر در اتاق نشیمنِ آرام پیچید.
استاد با مداد مینوشت. با یک فنجان قهوه در کنارش، استاد برای مدت طولانی فکر میکرد و گهگاه چند کلمهای روی دستنویسش مینوشت. نیمرخش در آرامشی عمیق غرق در افکار بود.
به هو-ریونگ با ماشینتحریر مینوشت. تق، تق. ریتم کلیک کردن بیصدای کلیدها اتاق را پر کرده بود. به هو-ریونگ وقتی مینوشت، اخم میکرد و چهرهاش شبیه یک سمور دریایی عصبانی میشد. گاهی اوقات، به آشپزخانه میرفت و برای خودش یک کوکتل درست میکرد.
«......»
یک دنیای آرام.
«چرا؟»
حتی وقتی صبح روز بعد فرا رسید و در راه مدرسه بودم، اصلاً نمیتوانستم این موضوع را درک کنم.
«چرا این تروما قاتل صورتهای فلکی است؟»
دانشآموزانی با لباس فرم در راه مدرسه از کنارم میگذشتند. همه آنها چهرههایی بودند که جایی دیده بودم؛ به نوعی، با آنها آشنا بودم.
«صبح بخیر، سونبه!»
در میان آنها دانشآموزانی بودند که به محض دیدن من مؤدبانه سرشان را خم میکردند. دکمههای بالایی باز، شلوارهای خیلی تنگ، دامنهای کوتاه شده. دانشآموزانی که تا حدودی شبیه بزهکاران بودند به من تعظیم میکردند.
«دیشب خوب خوابیدید؟»
«...چهار ارباب اهریمنی؟»
آنها کسی نبودند جز اعضای فرقه اهریمنی.
یک دانشآموز راهنمایی که دقیقاً شبیه اهریمن ارباب وولیونگ بود، سرش را کج کرد.
«چهار ارباب اهریمنی؟ اونا دیگه کین؟ ما چهار پادشاه آسمانی مدرسه راهنمایی شینسو هستیم، سونبه.»
«این دیگه چه...»
یعنی چهار ارباب اهریمنی قویترین مبارزان مدرسه در این دنیا بودند؟ و من رهبرشان بودم؟ پس این یعنی بزرگترین خلافکار این مدرسه و رئیس شورای دانشآموزی که از یک خانواده چایبول بود، داشتند با هم قرار میگذاشتند.
این دیوانهکننده بود.
«ببخشید. شماها... چرا راه میافتید و مثل اراذل و اوباش رفتار میکنید؟ باید بس کنید. به جاش درس بخونید. نه، اصلاً لازم نیست درس بخونید. لطفاً فقط این باند یا هر چی که هست رو منحل کنید.»
«ما این روزا خیلی پسرای خوبی شدیم! سونبه، مگه خودت نگفتی تا وقتی داری با ملکه قرار میذاری خودمون رو کنترل کنیم؟ ما هم همین کار رو کردیم! به خاطر تو، ما حتی دیگه نمیتونیم با پادوی خودمون بازی کنیم!»
«منظورم اون نیست، اما... بیخیال. چهار پادشاه آسمانی، درسته؟ شما به راویل میگید ملکه؟ این واقعاً مسخرهست.»
«لـ-لطفاً اینقدر مؤدبانه حرف نزنید، سونبه! ترسناکه!»
وقتی وارد کلاس شدم، اوضاع همچنان داشت دیوانهام میکرد.
«برپا! به معلممون تعظیم کنید!»
ارباب اژدهای سیاه مبصر کلاس ما بود. لباسهایش مرتب بود. تمام حال و هوایش نشان میداد که او یک دانشآموز نمونه است.
«خیلی خب. مبصر، گوشیهای بچهها رو جمع کن.»
«بله!»
«اونایی که گوشیهاشون رو قایم میکنن. اگه مچتون رو بگیرم، مردید. همم؟ فهمیدید؟»
و مار سمی (افعی) معلم راهنمای ما بود. با ظاهری که تشخیص معلم یا گانگستر بودنش را غیرممکن میکرد، مار سمی (افعی) پشت تریبون ژست گرفته بود. او یک ترکه در یک دستش داشت.
«دارم دیوانه میشوم.»
ارباب اژدهای سیاه با یک جعبه در دستش دور کلاس میچرخید. دانشآموزان داوطلبانه یا با بیمیلی تلفنهای همراهشان را داخل آن میانداختند. و اینها گوشیهای هوشمند نبودند، بلکه گوشیهای تاشو بودند. یا اگر نه، گوشیهای کشویی.
«......»
و ارباب اژدهای سیاه وقتی به صندلی من رسید، به سادگی از کنارم گذشت.
بیصدا، بدون هیچ حرفی.
«ها؟»
با نگاهی به اطراف متوجه شدم که من تنها دانشآموزی بودم که ارباب اژدهای سیاه در سکوت از او گذشت. کنت (※او همکلاسی بود!) و جنگجوی صلیبی (※او هم همینطور!) هر دو مطیعانه گوشیهایشان را تحویل دادند.
«آه. هی... مبصر کلاس؟»
این روش ناآشنایی برای خطاب کردن او بود. ارباب اژدهای سیاه صدایم را شنید و برگشت. چشمان آرام و تسلیمشدهاش به من خیره شدند.
«...چیه؟»
«گوشی من رو نگرفتی. بیا.»
بلند شدم و تلفن همراهم را در جعبه گذاشتم. از اینکه با ارباب اژدهای سیاه با لحنی غیررسمی حرف میزدم، احساس راحتی نمیکردم. من تنها کسی نبودم که معذب بود. ارباب اژدهای سیاه با چهرهای غافلگیرشده به من نگاه کرد.
«...درسته. پرنسس پیونگگانگ تونست اوندال احمق رو اصلاح کنه.»[۱]
«ها؟»
«امم، هیچی نیست. فراموشش کن.»
ارباب اژدهای سیاه به آرامی سرش را تکان داد و به سمت ردیف جلو رفت.
پشت میز معلم، مار سمی (افعی) داشت ریزریز میخندید.
«هه. بالاخره روزی رسید که کیم گونگجا با میل خودش گوشیش رو تحویل بده. همه خوب تماشا کنید! برای اصلاح کردن یه نفر نیازی به غر زدن یا تنبیه بدنی نیست. با عشق، آدما خودشون تغییر میکنن. شما هم وقتی رفتید دانشگاه، باید یکی رو برای خودتون پیدا کنید.»
جنگجوی صلیبی دستش را صاف بالا برد.
«آقا معلم، کیم گونگجا میگه میخواد بره دانشگاه ملی سئول. خیلی هم جدی به من گفت.»
«اوه، چقدر عجیب. به من گفت میخواد بره آکسفورد.»
کنت پوزخند زد.
«رئیس شورای دانشآموزی میخواد برای تحصیل بره خارج. شنیدم که اینم میخواد تا آخر دنیا دنبالش بره.»
«خب. این یعنی دانشگاه ملی سئول انتخاب مطمئنشه و آکسفورد هدف بلندپروازانهاش. از کیم گونگجا همین انتظار میره. سطح نگاهش با ما فرق داره...»
دانشآموزان خندیدند. جنگجوی صلیبی و کنت احتمالاً کسانی بودند که جو کلاس را در دست داشتند و در میان آنها، کنت نیشخند میزد.
«رئیس، مراقب باش. ممکنه جایگاه شاگرد اولی کلاس رو از دست بدی.»
ارباب اژدهای سیاه با لحنی تند جواب داد: «...نیازی به فضولی نیست.»
احساس عجیبی داشتم، چون با وجود اینکه لباس فرم مدرسه پوشیده بودند، همه چهرههایی بودند که میشناختم.
نه.
نه همه.
«...»
ردیف آخر. صندلی کنار پنجره.
همان دانشآموزی که دیروز کنار پلههای پشتبام با او برخورد کرده بودم، آنجا نشسته بود. آن دانشآموز داشت بیسروصدا چیزی در دفترش مینوشت.
'اون با من تو یه کلاسه.'
باد از پنجره وزید.
پردهها به اهتزاز درآمدند.
جثه کودک آنقدر کوچک بود که پشت پردهها پنهان شود. بنابراین، تصویر آن دانشآموز مدام پشت پردهها پنهان میشد و دوباره از میانشان به چشم میخورد. پرده نازک مانند دیواری بود که آن کودک را از بقیه کلاس جدا میکرد.
«آه. سلام به همگی...؟»
سپس، شخصی وارد کلاس شد.
«زنگ اول ریاضی داریم... درسته؟»
«بله، آقا معلم.»
«پـ-پس کلاس رو شروع میکنم...»
او کیمیاگر بود.
'دیگه حتی تعجب هم نمیکنم.'
درست بود. وقتی چهار ارباب اهریمنی تبدیل به چهار پادشاه آسمانی شده بودند و امپراتور شعله برادرم بود، دیگر چه چیزی میتوانست مرا غافلگیر کند؟
علاوه بر این، پرتا و ابریشم طلایی با امپراتور شعله یک گروه آیدل تشکیل داده بودند و با هم آواز میخواندند. اینکه کیمیاگر معلم ریاضیام باشد؟ این که چیزی نبود. حتماً، چرا که نه...
روز انگار در یک چشم به هم زدن گذشت.
«داداش گونگجا!»
«داداش گونگجا! بیا با هم بازی کنیم!»
هنگام ناهار، وقتی از کافهتریا بیرون آمدم، دستهای از بچههای راهنمایی دورم حلقه زدند. طبقه دهم. آنها همان بچههایی بودند که در بازی قایمموشک در اقامتگاه آتش دوزخی دیده بودم.
«...»
«این روزا فقط درس میخونی! بیا با ما بازی کن!»
«بیا فوتبال بازی کنیم!»
کودکانی که بیهیچ گناهی تا سر حد مرگ شکنجه شده بودند، حالا دانشآموزان راهنمایی شده بودند و با چهرهای درخشان لبخند میزدند.
برای لحظهای، نفسم بند آمد.
«...باشه. بیاید با هم بازی کنیم.»
در محوطه مدرسهای که در آن مدارس راهنمایی و دبیرستان در کنار هم قرار داشتند، با بچهها بازی کردم.
یک نگهبان پیر دم درِ مدرسه ایستاده بود. او نامگونگ اون، ارباب موریم بود.
بعد از ظهر کلاس ورزش داشتم، برای همین دانشآموزان ابتدایی را دیدم که از آن سوی دروازه مدرسه تعطیل میشدند. آنها حواریون [مبشر سعادت ابدی] بودند. دانشآموزان ابتدایی دو به دو و سه به سه، در حالی که دستهای یکدیگر را گرفته بودند، از زیر درختان جینکو عبور میکردند.
«...»
نمیدانستم.
واقعاً نمیتوانستم بگویم چرا.
آخرین کلاسم تمام شده بود، اما برای رفتن به خانه آنجا را ترک نکردم. روی نیمکتی در حیاط مدرسه نشستم و با نگاهی خالی رفتن دانشآموزان را تماشا کردم.
'همه زندهاند.'
در این دنیا، به هو-ریونگ یک روح نبود. او زنده بود. نمیتوانستم تصور کنم چه جور رمانی مینویسد، اما... زنده بود و به عنوان یک نویسنده شغل داشت.
استاد زنده بود.
بچههای عمارت زنده بودند.
شخصیتش هنوز هم آشغال بود، اما امپراتور شعله هم زنده بود. او به عنوان کسی زندگی میکرد که پیش پدر و مادرش نق میزد و از آنها سرزنش میشنید. پرتا. حتی ابریشم طلایی.
در میان دانشآموزانی که همین الان محوطه مدرسه را ترک کرده بودند، چهرههای آشنایی به چشم میخورد. برای مثال، شکارچیانی که به کتابدار حمله کرده بودند و توسط هیولاهای شاخکدار خورده شده بودند. حتی شکارچیانی که نامشان را نمیدانستم نیز زنده بودند و در راه بازگشت به خانه از کنارم عبور میکردند.
'این ترومای لفانتا اِگیم است؟'
مگر این یک زندگی ملایم و بیدغدغه نبود؟
مگر یک ساختار شاد نبود؟
کجای این دنیا به جهنم شباهت داشت؟
«اینجایی، دوستپسر من.»
سرم را چرخاندم.
راویل با لبخندی پشت سرم ایستاده بود.
«راویل...»
«به نظر میرسد غرق در افکاری. نگران شدم که مبادا اتفاقی افتاده باشد، زیرا پاسخ تلفنت را ندادی. شایسته نیست که بیدلیل معشوقت را نگران کنی.»
«آه.»
با عجله گوشیام را بیرون آوردم و روشنش کردم. فراموش کرده بودم بعد از مدرسه وقتی پسش گرفتم، دوباره روشنش کنم.
«متأسفم. راستش... فقط یکم حالم گرفتست...»
«چه چیزی قلب دوستپسر مرا به لرزه درآورده است؟ اگر ممکن باشد، میخواهم هیچ چیز در این دنیا جز خودم، قلب تو را نلرزاند.»
سرم را کمی به عقب خم کردم. راویل سرش را پایین آورد. با وجود تکیهگاه نیمکت در میانمان، برای لحظهای نفسهایمان با هم درآمیخت.
«راویل.»
«مم.»
«تو اسم پدر و مادر من رو میدونی؟»
راویل پلک زد.
«البته.»
«میتونی الان بهم بگی؟»
«نام خانوادگی مادرت سو، و نام کوچکش بک-هیانگ است.»
و.
«نام خانوادگی پدرت ■، و نام کوچکش ■■ است.»
«...»
صدایی خاموش.
وقتی راویل نام به هو-ریونگ را به زبان آورد، صدایش توسط نویز سفیدی خفه شد.
'آه.'
کاملاً واضح بود.
هر چه باشد، من نام واقعی به هو-ریونگ را نمیدانستم.
اگر این یک رویا بود... نمیتوانستم چیزی را یاد بگیرم که از قبل نمیدانستم.
'البته.'
امروز. زنگ تفریح.
نگاهی به دفتر حضور و غیاب روی میز معلم در کلاس انداخته بودم.
میخواستم بررسی کنم که آیا نام ارباب اژدهای سیاه یا جنگجوی صلیبی در آن نوشته شده است یا نه.
با این حال.
+
شماره حضور ۱. کیم گونگجا.
شماره حضور ۲. ■■■
شماره حضور ۳. ■■
شماره حضور ۴. ■■■
شماره حضور ۵. ■■■
+
بیشتر نامها در آن نوشته نشده بودند.
سعی کردم نامها را یاد بگیرم، اما نتوانستم.
انگار کسی با جوهر سیاه روی آنها خطخطی کرده بود.
«...راویل. ممکنه عجیب به نظر برسه، اما من احساس اضطراب میکنم. راویل، تو بانوی جوان یه خانواده چهبول هستی. از نظر منطقی، هیچ راهی وجود نداره که دوران مدرسهات رو با کسی مثل من تو یه همچین مدرسهای بگذرونی.»
«حرفهایت مرا نیز مضطرب میکند. در مورد چه چیزی صحبت میکنی؟»
«شاید. شاید، تمام اینها...»
وییییز.
تلفنم لرزید.
+
یک پیام.
فرستنده: ■■
+
احساس شومی به من دست داد.
«ببخشید، راویل. فقط یه لحظه.»
گوشیام را باز کردم.
بهزودی، حروفی روی صفحه پدیدار شدند.
در مقایسه با یک تلفن هوشمند، صفحه نمایش بسیار کوچک و تنگ بود.
+
کسی که مرا به قتل رساند، تو بودی.
فراموش نکن.
تو مرا کشتی.
+
تمام بدنم خشک شد.
هوا انگار یخ زد.
سپس.
«جیییییییغ!»
فریادی در حیاط مدرسه طنینانداز شد.
~~~
[۱] پرنسس پیونگگانگ: یک داستان عامیانه کرهای درباره پرنسسی که با احمقترین مرد سرزمین ازدواج کرد.