چپتر 139: [■■. (۲)]
چپتر 139: [■■. (۲)]
«اسـ...»
نتوانستم هر دو بخش کلمه استاد را به زبان بیاورم.
قلبم به شدت میتپید.
در آن لحظه، ملغمهای از احساسات در درونم میجوشید. قلبم شبیه به تکهپارچهای کهنه شده بود و اگر آن را میچلاندم، تمام احساسات تاریکم از آن بیرون میتراوید.
استاد. سرنوشت عجیب من. گل صدتومانی که معلمم شده بود.
«مادر.»
«...»
استاد به من نگاه کرد. چشمانش که همیشه آرام و منظم بود، حالا میلرزید. این اولین باری بود که استاد را مادر صدا میزدم و اولین باری بود که استاد از زبان من مادر خطاب میشد.
«...چقدر عجیب.»
استاد تهمدادش را پایین گذاشت. آیا داشت روی دستنوشتههایش کار میکرد؟ کاغذهایی با دستخط استاد، روی میز نشیمن ردیف شده بودند.
«نمیدونم چقدر گذشته از آخرین باری که اینطوری صدام کردی.»
جملاتی که نمیتوانستند نوشته شوند. کلماتی که نمیتوانستند به جمله تبدیل شوند. ورقهایی که نمیتوانستند کتاب شوند؛ دستنوشتههای قرمزرنگ به هر سو پراکنده شده بودند.
«حس میکنم خیلی وقته که من رو مادر صدا نکردی. نه. بیشتر از اینکه زمان زیادی گذشته باشه... انگار...»
«دوستت دارم، مادر.»
نوک انگشتان استاد از حرکت ایستاد.
«میخواستم دوباره ببینمت. میدونستی؟ من حالا کسی رو دارم که تا ابد عاشقش میمونم. واقعاً ممکنه که کسی رو از صمیم قلب دوست داشته باشی و اون هم با تمام وجود دوستت داشته باشه. وقتی دست راویل رو میگیرم... دلم میخواست قبل از هر کس دیگهای، اون رو به تو معرفی کنم، مادر.»
«...»
«اگه تو بودی مادر، حتماً با راویل دوستای خیلی خوبی میشدید. در مورد من هم... من دارم خوب دووم میارم. دارم خوب زندگی میکنم. سعی میکنم خوب زندگی کنم. روزهای زیادی هست که حرفهات رو به یاد میارم، مادر.»
استاد.
«میخواستم فقط یک بار دیگه ببینمت.»
استاد به آرامی از جا برخاست. به سمتم آمد. انگشتان بلند و کشیده استاد، چشمانم را پاک کرد.
«کابوس دیدی؟»
«همین الان دارم کابوس میبینم.»
«زندگی هیچ فرقی با یک رویا نداره. اما این چیزی رو عوض نمیکنه. آیا اگه بگیم شرارتی از روی بیتفاوتی بوده، دیگه شرارت نیست؟ آیا وقتی با بهانه کردنِ جهل عذر میتراشیم، زخمها التیام پیدا میکنن؟ پسر من. فریب کلمات رو نخور. همیشه باید به درون قلبت نگاه کنی. اجازه نده قلبت تحت سلطه کلمات توخالی و جملات سست قرار بگیره.»
استاد شانهام را در آغوش گرفت.
«چه من رو مادر صدا بزنی چه نزنی، من در قلب تو همون که هستم باقی میمونم. تو هم همینطور. یک انسان به این خاطر انسان نیست که میتونه چند کلمه رو حفظ کنه یا چند خط حرف بزنه. یک انسان، با وزنِ آدم دیگهای که در قلبش جا میده، تبدیل به انسان میشه.»
در آغوش استاد مچاله شدم.
دهانم چند بار باز و بسته شد.
«مادر هیچوقت... نمیتونست بچهای مثل یو سو-ها بزرگ کنه.»
«همینطوره.»
«کسی که از روی عصبانیت مشت پرتاب میکنه... تو همچین آدمی رو سر میز شام صدا نمیزدی. از خونه بیرونش میکردی. اما قبل از اینکه بیرونش کنی، بهش راه درست رو یاد میدادی. و قبل از اینکه راه درست رو یادش بدی، اون بچه رو طوری بزرگ میکردی که مهربون باشه.»
«همین کار رو میکردم.»
«برای همینه.»
دهانم را باز کردم.
«مادر... سو بک-هیانگ نیست.»
استاد لبخند زد.
«زنده بمون، گونگجا. باید با قدرت زندگی کنی.»
با لبخندی بر لب، محو شد.
«...»
چهره استاد به پایین چکید.
لبخندش ذوب شد.
دستی که شانهام را گرفته بود، پاک شد.
ناپدید شد و تنها سایهای از خود بر جای گذاشت.
-■، ■■■ ■■■.
سایه هیچ چهرهای نداشت. خطوط بدنش تار بود. سایه در حالی که به خود میپیچید، مانند یک کرم خاکی غولپیکر از اتاق خارج شد.
لایه دیگری از این دنیا کنده شد.
آن چیزی که آنجا بود، چهره برهنه مادرم بود.
«—اوغ.»
به سمت دستشویی دویدم. روی توالت خم شدم و سرم را پایین آوردم. فقدان. احساس گناه. این احساسات تاریک را بالا آوردم.
قلبم بالا آورد.
«ها؟»
از پشتم.
صدایی از در دستشویی شنیدم.
«هی، چیز عجیبی خوردی؟ چرا تا رسیدی خونه داری بالا میاری؟ بچه، بیرون آشغالخوردی؟ داداش بزرگت بهت نگفت حداقل حواست به چیزی که میخوری باشه؟»
یو سو-ها بود.
«میخوای یکم بزنم پشتت؟»
«...یو سو-ها.»
«پسر. نکنه همراه اون چیزی که خوردی مغزت رو هم بالا آوردی؟ داداش کوچولو. احترامت کجا رفته؟»
روی کاشیهای کف دستشویی نشستم و به یو سو-ها نگاه کردم. یو سو-ها روی پاهای پیچخورده ماهی مرکب ایستاده بود.
«توی عوضی...»
«مغزت رو بالا نیاوردی—کلاً ریختیش بیرون. هی، تو زندگی بعضی وقتا آدم بقیه رو میزنه، مگه نه؟ داداش بزرگت هم دیروز وقتی خبرا پخش شد ترسیده بود. مامان و بابا هم حسابی دعوام کردن. ولی ما خونوادهایم، پس باید پشتم باشی. هان؟ اینطور فکر نمیکنی؟»
«توی حرومزاده روانی...»
این را در حالی که کاسه توالت را چسبیده بودم، زمزمه کردم.
«تو، لعنتی، واقعاً آدم آشغالی هستی.»
«ها؟»
«اگه فقط یه مزاحم رو میزدی که فرشته بودی. تو از اون حرومزادههایی هستی که از پشت میزنی تو سر مزاحمه، جنازهاش رو پشت یه کوه خاک میکنی و بعدش یه آتشسوزی راه میندازی.»
«چی... فقط یه روانی این کارو میکنه. داداش بزرگت رو اینطوری میبینی؟»
«تو دقیقاً همون روانی هستی! مادرسگ!»
سرم گیج میرفت.
«یه آیدل؟ یه خواننده؟ فکر میکنی میتونی همچین شغلی داشته باشی؟ تو هیچی از احترام به طرفدارا نمیدونی. به هر مصاحبهکنندهای فحش میدی و به عنوان دسر به پدر و مادرشون بد و بیراه میگی. اونوقت فکر میکنی میتونی خواننده بشی؟ خندهام ننداز.»
«اوه...»
«گذشته از این، مامان و بابا دعوات کردن؟ تو از اون آدمایی هستی که با دعوا کردن چیزی یاد بگیری؟ جای شکرش باقیه که به پدر و مادر خودت سیلی نمیزنی. لعنت! لعنت بهت... یو سو-ها، تو هیچوقت از اون آدمایی نمیشی که به برادر کوچیکترش که داره بالا میاره دلداری بده. تو اصلاً نمیتونی. کاش میتونستی همچین آدمی باشی.»
به چهره یو سو-ها خیره شدم.
«من تو رو نکشتم.»
«...»
«من تو رو نکشتم، عوضی. نکشتم. چون تو نمیتونی اون باشی. پس من نمیتونم... برای اینکه بکشمت، من...»
من سعی کردم او را نکشم.
«واقعاً، تو یه کارای خیلی گهی کردی، تو.»
گاهی اوقات، خواب میدیدم.
『ایـ-اینجا، شکارچی-نیم! لطفاً، نجاتم بده!』
فریاد زدم.
『ها؟』
یو سو-ها به من نگاه کرد.
『گرگها بهم کمین زدن.』
『آه، لعنت. چه گهی خوردی؟ آقا، نکنه از همین الان هیولاهای اینجا رو تحریک کردی؟ لعنتی. پس شکار امروزمون به گا رفت.』
یو سو-ها نوچ کرد.
『مـ-معجون...』
به او التماس کردم، اما او—
『آه، دفعه بعد بیشتر مراقب باش. لعنت. انگار حتی نمیتونم مزد امروزم رو دربیارم.』
یو سو-ها معجون را به من داد.
گاهی اوقات، خواب میدیدم.
『بهت یه معجون میدم، اما باید بهای مناسبی برای جونت بپردازی.』
یو سو-ها گفت.
『چـ-چهل طلا،』
جواب دادم.
『کافیه. همین الان هر چی داری رو رد کن بیاد.』
با گفتن این حرف، یو سو-ها تمام داراییام را گرفت، و،
『خوبه. دفعه بعد بیشتر مراقب باش، آقا.』
یو سو-ها معجون را به من داد.
خواب میدیدم که یو سو-های یازده سال پیش، هنوز هم یک حرومزاده طماع بود، اما کسی را که زخمی و ضعیف بود نمیکشت. گاهی خواب میدیدم که مجبور نبودم قهرمانم را با دستهای خودم بکشم، و من...
من...
«توی حرومزاده آشغال...»
موهای سیاه یو سو-ها در هوا تکان خورد.
«گمشو. جای تو توی سایههای منه. اگه سعی داری با یه شخصیت جدید تو این جهنم برای خودت خونه جدیدی بسازی، بس کن.»
سپس، موهای سیاه فرو ریختند.
-■■، ■■ ■■■.
برادرم تبدیل به یک شبح شد و صدای دلگیری از خود ساطع کرد.
درست است. آن یک شبح بود.
آنها ارواحی بودند که در این تروما، جایی که وجودشان را از دست داده بودند، حتی نمیتوانستند تبدیل به روح شوند. کسانی که فرمهای استخراجشده از خاطراتم را از دست داده بودند، حالا تنها سایههایی بیش نبودند.
«...»
صورتم را در روشویی شستم.
آب از ابروهایم میچکید.
«بسیار خب.»
زمزمهام به آرامی در خانه اشباح نشست.
«عیبی نداره. تو میتونی این کار رو بکنی، کیم گونگجا. تو میتونی.»
اینجا خانه من نبود. اینجا دنیای من نبود.
فقط این بود که جانی که میخواستم درو کنم، در این جهنم گرفتار شده بود.
از خانه خارج شدم و با قاتل صورتهای فلکی برگشتم.
«آه...»
قاتل صورتهای فلکی اشباح را به این شکل نمیشناخت. در چشمان او، اشباح شبیه به پدر، مادر و برادرم به نظر میرسیدند.
نه. شاید هم برعکس بود.
-■■■؟
-■■ ■■■.
از همان ابتدا، پدر، مادر و برادرم ممکن بود برای قاتل صورتهای فلکی شبیه به اشباح به نظر برسند. برای او، انسانهای این دنیا ممکن بود هیچ تفاوتی با اشباح نداشته باشند. بنابراین، تمام صداهایی که انسانها تولید میکردند، برای قاتل صورتهای فلکی چیزی بیش از یک نویز و سر و صدا نبود.
«عصر بخیـ...»
«بهشون سلام نکن.»
حرفش را قطع کردم.
«مجبور نیستی مودب باشی.»
مچ دست قاتل صورتهای فلکی را گرفتم و وارد اتاقم شدم. قاتل صورتهای فلکی در حالی که نتوانست سلامش را تمام کند، توسط من به دنبال کشیده شد.
-■، ■■■ ■■■.
برادرم که تا چند لحظه پیش چهره یو سو-ها را به خود گرفته بود، به دنبالمان آمد. او سعی کرد دنبال ما وارد اتاق شود. با این حال، او را به عقب هل دادم و در را بستم.
«نیا تو. دارم بهت هشدار میدم.»
-■■■؟
«من یه مدت از این بچه مراقبت میکنم. خودم همهچیز رو به عهده میگیرم، پس نیازی نیست دخالت کنی. تا وقتی خودش اجازه نداده، نه بیا تو و نه باهاش حرف بزن. کاملاً جدیام.»
در را بستم و قفلش کردم.
-■■. ■■■؟
اشباح پشت در زمزمه میکردند. نادیدهشان گرفتم و جایی برای خوابیدن قاتل صورتهای فلکی آماده کردم. قاتل صورتهای فلکی، در حالی که هنوز کیف مدرسهاش را روی دوش داشت، به من خیره شده بود.
«میتونی اینطوری با خانوادهات حرف بزنی؟»
«بستگی به خانوادهاش داره. اما برای تو، این خانوادهی همون کسیه که بهت زور میگه.»
«...اینقدر مؤدبانه حرف نزن. حس بدی بهم میده. واقعاً نمیدونم چه نقشهی بزرگی تو سرته که داری اینقدر براش زحمت میکشی.»
«مهم نیست که فکر میکنی دارم نقشهای میکشم. فعلاً بخواب.»
«تو کجا میخوابی؟»
«هر جا شد. یکم استراحت کن. بعد از استراحت حالت کمی بهتر میشه.»
«...»
از آن روز به بعد.
حضور افراد را در این دنیا، یکییکی پاک کردم.
-شما؟ چی؟ برادر کوچکتر سو-ها...؟ برای چی به من زنگ زدی...؟
پنهانی از گوشی برادرم استفاده کردم تا با پرتا حرف بزنم.
-ها؟ آه. سو-ها در موردت بهم گفته بود. فکر کنم قبلاً یک بار همدیگه رو دیدیم. اما چی شده؟ نکنه سو-ها میخواد ازت استفاده کنه تا به جاش عذرخواهی کنی؟
با همین روش با ابریشم طلایی هم تماس گرفتم.
پرتا و ابریشم طلایی را تنها با یک تماس در هم شکستم.
گروه آیدلها گهگاه روی صفحه تلویزیون ظاهر میشدند، اما چهرههای پرتا و ابریشم طلایی دیگر نمایش داده نمیشد. تنها سایههایی مانند خطخطیهای درهم، روی صفحه پرسه میزدند.
پنجره اطلاعات
[میزان پیادهسازی تروما در حال کاهش است.]
سپس، واکنشی نشان داده شد.
پنجره اطلاعات
[دادههای پیادهسازی تروما مخدوش شده است.]
پنجره اطلاعات
[استخراج دادههای مخدوش از حافظه شما... ناموفق.]
پنجره اطلاعات
[دادهها قابل بازیابی نیستند.]
شکافی که ایجاد کرده بودم، شروع به سوراخ کردن این دنیا کرد.
پنجره اطلاعات
[استخراج دادههای مخدوش از حافظه صاحب اصلی... ناموفق.]
پنجره اطلاعات
[دادهها قابل بازیابی نیستند.]
به کارهایم سرعت بخشیدم.
چهار ارباب اهریمنی را نابود کردم. بچههای اقامتگاه آتش دوزخی فرو ریختند. به محض اینکه آنها را میدیدم، شخصیتهای درون تروما را به اشباح تبدیل میکردم.
هر بار، دنیای تروما ذرهذره فرو میریخت.
«همم؟ این خیلی عجیبه. گونگجا، تو دفتر معلما چیکار میکنی؟»
معلم راهنمایم، مار سمی (افعی)، هم جزوشان بود.
«گـ-گونگجا؟ چرا منو به یه کلاس خالی کشوندی؟ ایییک. معلما و دانشآموزا کلاً نباید با هم قرار بذارن، تازه این خلاف قوانین مدرسه هم هست...!»
حتی کیمیاگر، که معلم ریاضی بود.
«شنیدم درخواست دادی تا گفتگوی رودررو داشته باشیم. تو از خیلی جهات دانشآموز منحصربهفردی هستی، برای همین با درخواست رئیس شورای دانشآموزی موافقت کردیم. چی میخوای بگی؟»
حتی قدیس شمشیر، که مدیر مدرسه بود.
یکی پس از دیگری.
پنجره اطلاعات
[میزان پیادهسازی تروما در حال کاهش است.]
پنجره اطلاعات
[دادهها قابل بازیابی نیستند.]
پس از دو هفته.
بیشتر دانشآموزان و معلمان مدرسه به اشباح تبدیل شده بودند.
فقط مدرسه نبود که عجیب شده بود.
-■■ ■■■■■.
در تلویزیون، فرقی نمیکرد چه شبکهای باشد، به جای مجری یک شبح نشسته بود. حتی کسانی که اجرای زنده داشتند نیز با صدا و چهرهی یک سایه زمزمه میکردند، طوری که همهچیز غیرقابلفهم شده بود.
برای امتحان، سعی کردم با قطار از شهر خارج شوم.
مناظر شهر تا مدتی ادامه داشت، اما از یک جایی به بعد، تاریکی در آن سوی پنجره گسترده شد. قطار به محض رسیدن به آن منطقه ناپدید گشت.
پنجره اطلاعات
[میزان پیادهسازی تروما در حال کاهش است.]
پنجره اطلاعات
[درخواست اطلاعات از زراکوآ... ناموفق. درخواست رد شد.]
پنجره اطلاعات
[دادهها قابل بازیابی نیستند.]
دنیایی در هم شکسته.
مخروبهای ناکام و چشمآزار.
«...گونگجا، باید یه چیزی ازت بپرسم.»
یک روز، بعد از کلاس، جنگجوی صلیبی به سمتم آمد.
به دلایلی، مضطرب به نظر میرسید.
«چی شده؟»
«نمیتونم تو کلاس بگم. نه، در واقع دلم نمیخواد اینجا بگم.»
جنگجوی صلیبی سرش را چرخاند و نگاهی به پشت سرش انداخت.
-■■■! ■■ ■■■■.
شخصی که پشت میز نشسته بود، از قبل به یک شبح تبدیل شده بود. او کنت بود. کنت دو روز پیش با من صحبت کرده بود و به سایهای فرو ریخته بود. جنگجوی صلیبی نگاهی به ظاهر دوستش انداخت و صدایش را پایین آورد.
«بیا بریم تو راهرو.»
از کلاس خارج شدیم و به راهرو رفتیم.
«خب، موضوع چیه؟»
«...نمیدونم این حرفم عجیب به نظر میرسه یا نه. نه، قطعاً عجیب به نظر میرسه. اما به دلایلی، حس کردم باید با تو مشورت کنم.»
در وسط راهرویی که اشباح در آن رفت و آمد میکردند.
جنگجوی صلیبی با اضطراب شدیدی به اطراف نگاه کرد.
«یه چیزی عجیبه.»
«...»
«اگه بپرسی چی، گفتنش سخته. اما مطمئنم. این اصلاً عادی نیست. آخر هفتهی گذشته، با خانوادهام رفتیم بیرون شهر. یا حداقل قرار بود بریم. صبح یه ظرف ناهار آماده کردم. اما تا چشم به هم زدم، عصر شده بود.»
شانههای جنگجوی صلیبی کمی لرزید.
«اولش فکر کردم فراموشی گرفتم. اما سر میز شام، خانوادهام مدام در مورد این حرف میزدن که گردش خیلی لذتبخشی بود. من هیچ خاطرهای از اون گردش ندارم، و حتی یادم نمیاد چیکار کردم...»
جنگجوی صلیبی دوباره سرش را بلند کرد و به اطراف نگریست. به جز تعداد انگشتشماری از دانشآموزان، تنها اشباح سیاه و لرزانی در کلاس، راهرو و حیاط مدرسه حضور داشتند.
«...یه چیزی عجیبه. یه جای کار میلنگه. شاید منم که عجیب شدم. ببخشید، کیم گونگجا. فقط میرم از یه روانپزشک وقت میگیرم. شاید با کمی مشاوره حالم بهتر بشه.»
«ردیف آخر توی کلاس.»
دهان باز کردم.
«اون دانشآموزی که کنار پنجره میشینه. اونو یادت میاد؟»
«همم...؟»
ابروهای جنگجوی صلیبی در هم گره خورد.
«کم و بیش، چون همکلاسیمونه. فکر کنم اسمش ■■ باشه.»
«میدونستی همچین پیامهایی دریافت میکرده؟»
گوشی موبایل قاتل صورتهای فلکی را بیرون آوردم و به او نشان دادم.
«...»
«همین الان بهت میگم. اینا ساختگی نیستن.»
با خواندن پیامها، رنگ از چهرهی جنگجوی صلیبی پرید. شوکه شده بود. اما شوک او کوتاه بود و خیلی زود، جنگجوی صلیبی با صدایی خشمگین فریاد زد.
«چی؟ یه همچین چیزی... نه، اون آدمی نیست که همچین پیامی بفرسته. این مسخرهست! نمیتونم از این بگذرم. این دیگه خیلی فراتر از یه شوخیه!»
«عصبانی شدی؟»
«معلومه که آره! بعضی چیزا رو میشه بخشید چون بچهایم، اما بعضی چیزا رو نه. زخم، زخمه؛ چه کار یه آدمبزرگ باشه، چه یه بچه. اتفاقاً بچهها میتونن خیلی بدتر باشن!»
«حالا میخوای چیکار کنی؟»
«ما مدرک داریم. باید همین الان به پلیس گزارش بدیم! من اینجور مشکلات رو خوب میشناسم. اگه به مدرسه شکایت کنی، مدارک رو ازت میگیرن و میگن مثل دو تا دوست بین خودتون حلش کنید. اگه فقط ما دو تا بریم اداره پلیس کافی نیست، پس هر چند نفر رو که میتونی جمع کن تا بریم...!»
«درسته.»
جنگجوی صلیبی.
«این خودِ واقعی توست.»
کسی که سعی میکند از تعداد آدمهایی که رنج میکشند بکاهد، حتی اگر شده به مقدار خیلی کم.
«اگه تو این کلاس حتی یه نفر مثل تو وجود داشت، کار به اینجا نمیکشید.»
«...چی؟»
«چون محاله در برابر همچین چیزی فقط یه تماشاچی بمونی. محاله بیخیالش بشی، و محاله متوجهش نشی. اما از اونجایی که تو اون کلاس به اون بزرگی حتی یه نفر هم مثل تو نبود...»
گوشی را بستم.
«برای همینه که این اتفاق داره میافته.»
«...»
«همهچیز مرتبه. لطفاً ناپدید شو. بقیهاش رو خودم به تنهایی حل میکنم.»
بعد از اینکه چشمانم را بستم و باز کردم.
-■■، ■■ ■ ■■■.
یک شبح بیچهره در حال تلوتلو خوردن بود.
«...»
به آرامی.
در راهرو ایستادم و به اطراف نگاه کردم.
-■■ ■■■؟
-■■ ■. ■■ ■■■.
دانشآموزان در حالی که از کنارم میگذشتند، با هم حرف میزدند. گپهای کوتاه، خوشوبش. چنان میخندیدند که انگار همهچیز خندهدار است، و حتی اگر نبود، باز هم میخندیدند. آنها در حال به اشتراک گذاشتن دوران جوانیشان بودند. وقتی معلمی از آنجا میگذشت، سر خم میکردند و به او سلام میدادند.
این بود.
-■ ■■■■ ■■■■ ■■ ■■■ ■■ ■■ ■ ■■■■ ■■■■■■ ■■ ■■ ■■■■■؟ ■■ ■ ■■؟
-■، ■■؟
-■■! ■■■ ■ ■■ ■■ ■■■ ■■!؟
-■■... ■■ ■■■. ■■■■■ ■ ■■■ ■■■ ■■■
-■■ ■■■■ ■ ■ ■■■■■■ ■■ ■■■ ■■■■■ ■! ■■ ■■■■■■■ ■■ ■ ■■! ■■ ■■■■■ ■■
-■■■ ■■■■■■ ■■. ■■■■ ■■■ ■■ ■■■■■ ■■. ■■■■ ■■■ ■ ■■ ■■■■ ■■■ ■■ ■■ ■■■■.
-■ ■■ ■■ ■■. ■■ ■■.
-■■ ■■■ ■■.
صداهایشان چیزی جز نویز سفید نبود.
کلمات از شکل دادن به جملات بازماندند، و جملات نتوانستند به متن تبدیل شوند.
شعار روشنی روی یک پوستر در راهپله به چشم میخورد.
[■■■ ■■■؟]
[■■■ ■■■؟]
[■■■ ■■■■؟]
این بود.
دنیای قاتل صورتهای فلکی.